Lost in Translation (2003)

Een vriend van me drukte me absoluut op het hart dat ik deze film moest kijken. Na lang uitstellen heb ik dat dan uiteindelijk toch gedaan.

Bill Murray doet eigenlijk gewoon waar hij goed in is. Her en der een geintje met ijzersterk acteerwerk. Helaas is zijn rol niet geheel uitgediept, waardoor ik het gevoel had dat er enkele dingen uit zijn leven in de film misten. Scarlett Johansson speelt ook een overtuigende rol, waar ik zeker van kon genieten.

Tussendoor weet je je toch ook wel een beetje te verplaatsen in de twee Amerikanen. De gehele dag ronddwalen in een omgeving waar je de taal, cultuur en gebruiken nauwelijks of niet van kent, kan toch heel vermoeiend zijn en ervoor zorgen dat je je alleen voelt. Helemaal in de setting die ze hier gemaakt hebben.

Al met al toch een heerlijke dromerige film, die afgezien van een paar schoonheidsfoutjes, zeker een kijkje waard is.

?vond het een saaie k u t film?

Aan je score te zien wel, maar die knoop zul je toch zelf moeten doorhakken.

Voor de derde keer gezien, en dat is toch wel bijzonder voor een film die bij mij tot nu toe nog steeds op 3,5 sterren stond. Ik blijf telkens maar terugdenken aan de sfeer, de shots van de straten, de prachtige karaoke-scene. En dit keer kwam de interactie tussen Johansson en Murray ook nog wat beter bij me binnen. Een écht meesterwerk zie ik er niet in maar wel een heel fijne film die je keer op keer kan bekijken.

Lost in translation is een aanklacht tegen multiculturalisme.

Welnee. En nou moet ik dat natuurlijk ook nog toelichten, oke; denk aan de Amerikanen John en Kelly en aan de Japanse vriend Charlie.

Daarnaast zorgt de Aziatische omgeving er alleen maar voor dat Bob en Charlotte met zichzelf worden geconfronteerd. Het haalt hun eigen problemen naar boven, problemen die er al waren en die ook niet verdwijnen door in het vliegtuig te stappen.

Een verwijderde scene?

Pracht van een film! Aanrader!

Vandaag aangeschaft, dus maar eens een goed moment voor zoeken.

Verre van onder de indruk van deze film van Sofia Coppola. Ik had er duidelijk meer van verwacht. Het verhaal van twee Westerlingen in een grote vreemde wereldstad als Tokyo is een sterk uitgangspunt. Het grote Tokyo staat symbool voor hun saaie, lege en oninteressante keuze die ze gemaakt hebben. Ze leiden een doelloze periode in hun leven en worden als onbeduidend individu anoniem opgeslorpt door de grote massa. De veelvuldige straatbeelden laten dit mooi in beeld brengen. De sfeerschepping met Tokyo zit dus zeker goed.

De één kiest voor het snelle geld, de ander volgt haar grote liefde, maar dienen er veel voor op te geven. Ze worden lotgenoten. Hiermee kan je wel iets als script of uitgangspunt voor een film.

Toch mis ik iets in de film, een soort "headbanger", een plotwending, moraal of eye-opener om U tegen te zeggen. De film lijkt me niet af en ik blijf daarom op mijn honger zitten. Het verhaal pakte me niet niet genoeg en ik kon me iets te weinig vereenzelvigen met de personages. Dit lag voor alle duidelijkheid niet aan de acteurs. Murray is steeds zichzelf, kan als komisch acteur met zijn puppy-look een serieuze rol aan, maar heeft steeds die himoristische kwinkslag nodig. ScarJo vond ik ook verrassend goed, maar de personages misten wat diepgang.

De humor in de film vond ik niet echt geslaagd. Die masseuse? De versprekingen met 'l' en 'r'? Neen, nogal cliché allemaal. Ook de befaamde kareokescene vond ik niets bijzonders. Allemaal een beetje te braaf, te veel op safe gespeeld. Daarom ook bij mij een gewone voldoende met 3,0*, er zat anders wel potentieel in tot meer.

Ik had toch een keer voor een blu-ray moeten gaan, want de dvd die ik goedkoop tegenkwam (qfc) kende een vrij matige beeldkwaliteit en het geluid was vrij beroerd (lees: blikkerig), zeker aan het begin en einde van de film. Dat ligt toch niet aan de DTS hier, gister had ik nog perfect geluid bij The New World.

Overigens geprobeerd me hier niet te veel door te laten afleiden, wat een fijne film Voor mij geen meesterwerk, maar wel een sferisch hoogtepunt van kleine gebaren en subtiele emoties.

Een tijd lang deze aan de kant geschoven, maar het gaat er niet om wanneer je een goede film ziet, maar dat je hem ziet. In het begin van de film had ik zoiets van 'dit gaat hem volgens mij niet worden voor mij', maar wat ben ik positief verrast door deze film.

Murray en Johansson blijken een goede combinatie in deze drama/komedie, waarvan beide genres niet overdreven aanwezig zijn. Het thema ligt wel meer op drama dan op komedie, maar de uitwerking daarvan word hier prima met elkaar verweven. Een mooie, gevoelige en integere film waar ik achteraf meer dan tevreden over ben dat ik hem uiteindelijk heb gezien.

Vond het een fijn filmpje en begrijp de goede score en hoge beoordelingen wel.

'I just feel so alone, even when I'm surrounded by other people'

Er is geen film die zoveel emoties bij me aanboort als Lost in Translation. Hoe vaak ik de film met de mooiste titel aller tijden ook zie, elke keer weer beleef ik elke scène intens.

Nadat Sofia Coppola met The Virgin Suicides (1999) een voorzichtig visitekaartje afleverde, liet ze met haar tweede film velen verbluft achter. Er zijn maar weinig films waarin emoties zo goed worden vastgelegd als in Lost in Translation.

En die emoties schieten alle kanten op. Het begint allemaal vrij luchtig. De 'For relaxing times, make it Suntory time'-scène kan ik inmiddels dromen, maar blijft hilarisch. Net als de passage in de wachtkamer van het ziekenhuis, waar twee dames achter Bob de slappe lach krijgen.

Toch is Lost in Translation allesbehalve een komedie; het is Drama met een hoofdletter D. Zowel Bob als Charlotte dragen de nodige bagage met zich mee. Bob heeft een midlife crisis en zit gevangen in een huwelijk waar hij zijn twijfels bij heeft. Ook Charlotte is zoekende en zit eveneens - maar dan nog maar sinds twee jaar - met een huwelijk opgescheept waar ze niet gelukkig van wordt. Zoals de prachtige titel al aangeeft, nemen ze die bagage mee naar een vreemde, bedreigende omgeving.

Wie zegt dat het verhaal van Lost in Translation voorspelbaar is, heeft helemaal gelijk. In grote lijnen gebeurt er vrijwel niets onverwachts. Dat is gelijk ook de kracht van de film; iedereen zal zich kunnen verplaatsen in de twee hoofdpersonages. Sofia Coppola trekt je direct vanaf het begin de film in. Het lijkt alsof je Bob en Charlotte door en door kent.

Dat zit hem voor een groot deel in de beeldende kwaliteit van Coppola. Niemand die zo goed is in het vastleggen van de kleine emoties als zij. Neem zo'n op Bob ingezoomd shot tijdens het uitgaan terwijl je op de achtergrond Charlotte out of focus naar hem ziet kijken. Of het beeld dat elke keer weer als mijn achtergrond eindigt. Leegheid is zelden zo mooi vastgelegd.

Misschien wel nóg belangrijker dan wat ze op beeld vastlegt, is de sfeer die ze op de set weet te creëren. Daar ga ik tenminste van uit. Want ook al zijn Bill Murray en met name Scarlett Johansson geweldige acteurs, zo ontzettend veel chemistry als deze twee hebben kan onmogelijk alleen door hun acteertalent worden bereikt. Op bepaalde momenten, vooral wanneer de muziek wegvalt, wordt het zelfs bijna ongemakkelijk intiem. Uiteraard weer in combinatie met Sofia's grote kleine momenten, zoals Bill die Charlottes voet aanraakt. Zo breekbaar dat je je adem inhoudt.

Hoewel Lost in Translation voor het grootste deel een warme, zachte film is, is het einde bikkelhard. Elke keer weer laat de film me - zoals de Engelsen zo mooi zeggen - drained achter. Dat pijnlijke afscheid en daarna die scène in de taxi waar je door Bills ogen die grote, kille, dreigende stad langs ziet bewegen op de tonen van 'Just Like Honey' doet bijna fysiek pijn.

De end credits zijn - voor de zoveelste keer - net over het scherm gerold, maar eigenlijk wil ik hem nu gelijk weer kijken. Dat effect hebben alleen de állesbeste, meest perfecte films aller tijden. En daar hoort Lost in Translation zonder enige twijfel bij.

Ik moest de film al nodig herzien, maar door jouw review heb ik daar alleen maar meer zin in gekregen, Zwolle84. Mooi stuk

Dank! Zeker doen.

Mooie recensie Zwolle84. Ik heb de film ook herzien en de liefde is weer helemaal terug.

Volgens mij hadden ze het tussen het filmen door wel gezellig.

Haha. Deze is ook leuk.

mooie sfeerfilm. Nu pas gezien als keuzefilm na zomergasten 2017.

Lost in Translation van Sofia Coppola (dochter van Francis Ford Coppola) is zo'n drama waarin eigenlijk helemaal niets gebeurt, maar dat toch vermakelijk is en je aandacht vast weet te houden met het sfeetje.

Bijzonder is dat Bill Murray een ingetogen rol neerzet, maar het alsnog klaarspeelt om de kijker aan het lachen te brengen. Prachtige beelden van Tokyo en de gedateerde en neppige hotels en restaurants en daarnaast ook de prachtige natuur van Japan.

We denken tegenwoordig wel dat je met Engels overal terecht kan, maar ook als je naar Frankrijk of Duitsland gaat zul je buiten grote steden versteld staan hoe hulpeloos je bent (tenzij je natuurlijk gewoon de taal spreekt). Net als Japan hier, waar zelfs de bordjes niet leesbaar zijn voor een buitenstaander.

Op TV gezien en eerste helft was ik er niet helemaal bij, dus deze gaat een keer in de herziening.

Ik hoorde laatst op de /Filmcast de kerels de film bespreken toen ze het over The Beguiled hadden, en een had hem toevallig net herzien. Hij bracht wat vertwijfeld uit dat hij de film 14 jaar geleden had gezien terwijl hij dichter bij de leeftijd van Scarlett zat, maar inmiddels dichter in de buurt bij de leeftijd van Bill zit. En hoeveel verschil dat uitmaakte in de manier waarop hij zich tot de karakters verhield. En waar hij eerst alleen vriendschap zag, nu toch opeens ook een andere vonk leek te zien.

Dus, over 14 jaar weer?

Lijkt me een goed plan eigenlijk Nu hoop ik dat ik tegen die tijd nog het zelfde rewatch lijstje gebruik

Over 14 jaar ben je trouwens nog steeds ruim jonger dan ik nu ben. Jesus.

Vreemd dan toch dat Charlotte amper 25 jaar oud met een verse bagagetas van 2 jaartjes huwelijk zich al in "die twijfel fase" bevindt. Maar ja, zij had dan ook filosofie gestudeerd. Nee, wat ik wil zeggen is , er zijn hordes die met een flinke dosis twijfel worden geboren en tot de laatste snik de worsteling met de leegte van het bestaan uitblazen ...

Dan zomaar zonder reden en plotsklaps vult die leegte zich met een groot mysterie dat elke vorm van communicatie overbodig maakt ...

"More than this, there is nothing."

Het is denk ik al zo'n 10 jaar geleden dat ik deze film voor het eerst zag. Ik was toen een jaar of 16.

Nog altijd blijft deze film genieten. Inmiddels kijk ik anders naar de film: ik ben zelf inmiddels ook in japan geweest en ben een stuk ouder, en toch blijft deze film één van mijn favorieten.

De humor, de muziek, het acteerwerk, de setting. Het klopt allemaal als een bus.

Niet exact wat jij zegt, nee. Bij mij is het meer dat ik geen puber meer ben en dus met andere ogen naar de film kijk. Daarbij heb ik inmiddels veel meer verschillende films gezien, waardoor ik de film minder met standaard Hollywood-verwachtingen bekijk. (Bovendien is de plot mij wel bekend nu)

Overigens heb ik de film al vaker herzien, dus het is niet zo dat ik hem al 10 jaar niet had gezien Echt schokkend was de herziening niet voor mij.

Een film waarin eigenlijk niks gebeurt, maar toch ook weer wel.

De opening vond ik het mooist, de muziek, de neon lichten, waarin de taxi met Bob in slow motion arriveert bij zijn hotel in Japan.

Langzaam word duidelijk hoe eenzaam je kan zijn in een grote (wereld) stad, en dat het eigenlijk niet uitmaakt of je beroemd bent of niet.

Leuk om een keer gezien te hebben, maar omdat het eigenlijk meer laat zien hoe/op welke manier, zonder echt hoogtepunten/uitstekers qua scenes.

Dat actrice "Kelly" met haar snelle stofwisseling langskwam vond ik nog het leukste.

Zij had wel grotere rol mogen krijgen ook.