Lost in Translation (2003)

Ik zal nog eens een lans voor je breken .

Oh, dat is toch geen schande. Het overkomt mij ook wel eens dat m'n intelligentie me in de steek laat.

Naomi als jij een lans voor mij hebt willen breken, dan kan ik jou daar alleen maar voor bedanken.

Bij deze.

Vervelende film. Traag en ''er gebeurt niks'' is niet mijn probleem, daar hou ik zelfs van, maar Coppola weet het niet echt interessant te brengen, al haar neonlichtjes en melancholische deuntjes ten spijt. De personages vind ik vervelend en kon me niet in hen verplaatsen ondanks de inherente herkenbaarheid van hun situatie. Coppola lijkt het allemaal poëtisch en mooi te bedoelen, maar in mijn mond blijft vooral het cynische smaakje van het geheel achter. Cynische mensen die wijzen en lachen naar anderen maar intussen toch treurig en onzeker zijn, het zal me echt aan mijn reet roesten.

2 * voor ScarJo en Billieboy.

Ik snap het mooie ervan wel hoor, twee mensen die samen tijdelijk ontsnappen aan hun extentiële crisis, in een vreemde omgeving. Wetend dat ze weer terug moeten.

Het ging me allemaal gewoon veel te traag. Het kabbelt wat voort en ondertussen is geen enkel moment boeiender dan het geheel zelf.

Weet niet zo goed wat ik ervan moet denken, 2,5*.

Eens een tweede kijkpoging en de film heeft me toch meer bevallen dan de eerste keer. Het zal zeker nooit m'n favoriete film worden, maar 'k kon hem toch al meer appreciëren.

'k vond dat de chemie tussen Bill Murray en Scarlett Johansson wel goed zat. Dit is ook wel het meest opvallende van de film. Qua verhaal stelt het eigenlijk allemaal niet zoveel voor.

'k denk gewoon dat Sofia Coppola gewoon niet m'n regisseuse is.

Hier heb ik heel lang over getwijfeld of ik em nou wel of niet zou zien. Ik was een beetje bevooroordeeld dat het gegeven van dat samen eenzaam in een grote verre stad wat geforceerd zou zijn. Op sommige momenten was het dat naar mijn idee ook zo, maar in het geheel was ik toch aangenaam verrast en kwam het toch vrij ongedwongen over. De komische situaties waren zeker ook een pluspunt, maar bovenal deden beide acteurs het gewoon fantastisch. Ze gingen er voor de volle honderd procent voor om hele eerlijke rollen neer te zetten. Erg moedig.

Zeker niet slecht, is het kijken wel waard... Het is een trage film waar niet al teveel in gebeurd... Acteerprestaties zijn wel dik in orde maar had van deze film precies hogere verwachtingen

Niet helemaal mijn smaak. Gisteravond gekeken en mn oogjes vielen nogaleens dicht.

Ik begreep heel de film heus wel, alleen mag van mij saai best als een argument gebruikt worden. Want het is gewoon allemaal niet heel bijzonder. De muziek, is er wel, maar ook weer niet zo goed en veel aanwezig dat het iets toevoegt. De shots over Tokio zijn leuk, maar die kan iedere gek met een camera'tje in zn hand maken. Dus als je daar de inbreng van de regisseuse in zou moeten zien, is die inbreng matig.

Het verhaal heeft niet veel inhoud, een vriendschap die ontstaat doordat ze de stad niet kennen en de taal niet spreken. En allebei op een rotdeel in hun leven zitten. Thats it.

Misschien op t verkeerde moment van de dag gekeken, maar dan nog weet ik wel dat dit waarschijnlijk gewoon niks voor mij is. Toch ga ik de vergelijking maken met Into the Wild. Waar ook zeer weinig in gebeurd, maar waar de hand van de regisseur zoveel beter uit de verf komt. Door mooie shots en mooie muziek tegelijk. Dat is hier, net zoals t verhaal, allemaal minder.

Wel goed gespeelt door Murray en Scarlett

3*

Mooie sfeer, knappe cast en interessante setting, maar ik miste wel diepgang.

Die laatste zin is een schot in de roos. Kan heel goed begrijpen wat je hiermee bedoelt. Dat dit voor sommigen een afknapper is kan ik me ook voorstellen. Juist dat dit een film is die je bijna ervaart zoals je een shoegaze nummer van 6 minuten luistert vind ik een pluspunt.

Nu ik er over nadenk. Ik ben door de soundtrack van deze film naar My Bloody Valentine gaan luisteren en daarna naar andere shoegaze bands. Je zou de film bijna kunnen zien als een visuele projectie van dit soort repetitieve, dromerige muziek. En net als bij de muziek moet het je maar net liggen. Ik kan heel erg genieten van dit soort ervaringen. Films die je als het ware veel ruimte geven om tegelijkertijd te gaan reflecteren op je zelf.

Zojuist weer eens gekeken met een vriend die hem voor het eerst zag. Hij staat nog altijd als een huis. Veel stilstaande shots, geweldige soundtrack en een heerlijke dromerige sfeer. De chemie tussen Murray en Johansson draagt de film. Misschien wel iets minder indrukwekkend dan toen ik op mijn achttiende met mijn eigen existentiële vraagstukken zat, maar nog steeds genietbaar.

Heerlijke sfeer, inderdaad Billy-Pilgrim, maar als je er even dieper op ingaat, wordt ze naar mijn gevoel zo gratuit en wezenloos, betrap ik me erop dat ik er me niet mee kan identificeren...

Mooie sympathieke film over twee mensen die elkaar vinden in een dolgedraaide wereld. Het doet me wat denken aan Midnight Cowboy en Blade Runner maar het is allemaal een een pak luchtiger. Scarlett is verrassend goed en aantrekkelijk. Nog steeds 7/10.

Leuke sympathieke film de chemie tussen Murray en Johansson spat van het scherm en de mooie shots van Tokio zijn prachtig.

Afgelopen jaar ben ik zelf in Japan geweest, en dat zorgt voor gemengde gevoelens bij deze herziening.

De blik op Japan en Tokio in het bijzonder is behoorlijk oppervlakkig, met als resultaat dat veel hotspots in beeld komen, wat natuurlijk een feest van herkenning is. Veel Shinjuku, maar ook het iconische kruispunt in Shibuya. Een kort uitstapje naar Kioto, waar onder andere de Heian schrijn voorbij komt, inclusief tuin waar Johansson over de stenen door de vijver kan loopt. De Fushimi Inari-taisha, de schrijn van tienduizend torii (poorten) komt ook voorbij, al wordt er niet onder de poorten doorgelopen. En ook ik heb een karaoke-ervaring opgedaan, en ben naar een arcadehal geweest die gevuld was met jongeren die duidelijk iets te vaak daar komen omdat ze de games iets te goed kunnen spelen.

Japan heeft zijn eigenaardigheden, maar de mensen die ik er heb leren kennen komen zeker niet uit een compleet andere wereld. Dat is de andere kant van de oppervlakkige blik op Japan in deze film, het wordt allemaal wel erg dik aangezet. Die filmregisseur, de fotosessie, de lip my stockings dame. Het zal allemaal hun wortels in de werkelijkheid hebben, maar het is allemaal teveel in te weinig tijd.

Het helpt ook totaal niet dat de hoofdpersonen vanwege hun existentiële problemen nauwelijks oog voor de andere cultuur lijken te hebben. En dat doet de hoofdpersonages ook niet veel goeds. Immers, het lijkt dat van beiden de huwelijken zwaar weer doormaken vanwege de oppervlakkigheid en desinteresse van de partner, maar zelfs komen ze hierdoor ook vrij oppervlakkig en gedesinteresseerd over. Jammer, want de ontmoeting tussen beiden op zich wel interessant, en komt oprecht over.

De rol voor Murray schijnt speciaal voor hem geschreven te zijn, en dat valt er wel uit af te lezen. Het is niet de eerste keer dat ik hem een cynische personage, maar niet zonder charme, heb zien spelen. Met het personage van Johansson heb ik wat minder moeite, zij lijkt wat minder cynisch te zijn, en Johansson zet het personage ook behoorlijk overtuigend neer.

Visueel wordt er in tegenstelling tot veel andere films die zich duidelijk op het verhaal richten tenminste iets geprobeerd. Met name lijkt er veel gewerkt te worden met reflectie van lichten in de ruiten, en dat is best aardig gedaan. Maar dit zijn helaas slechts momentopnamen, grote gedeelten is het vooral registrerend. Muziek is wel aardig, weliswaar over het algemeen niet mainstream, maar wel overbekend voor de mensen in het alternatieve circuit. Het ligt ook mij wel prettig in de oren.

Duidelijk dus niet de ultieme Japan-experience film, daarvoor moet je toch in Japan zelf zijn. Wat minder gedesinteresseerde personages had zeker de film ten goede kunnen komen, net als wat meer doorlopende aandacht voor de beelden. 2*.

Slaapverwekkende film met oninteressante personages waarvoor geen empathie te krijgen is. Af en toe betrapte ik mezelf op een grijnsje, zeer oppervlakkig. Ik denk dat dit het woord is voor deze film: oppervlakkig. Dat is zeker niet het woord voor Scarlett Johansson, die bij meerdere mensen de openingsshot in het geheugen zal etsen (oké, bij mij dan toch). Voor de rest kan je wat toeristische hotspots in Japan bekijken.

Pluspuntjes voor de muziek en met name Jesus & Mary Chain, een prachtige en ook prima acterende Scarlett Johansson, en mooie beelden van Japan, een land waar ik toch wel fan van ben. Maar de film kon me toch zelden boeien, en een belangrijk probleem ligt bij het karakter van Bill Murray. Ik kon weinig met zijn nukkige gechagrijn aan de bar, en dat terwijl je slechts een krap weekje in een ander land moet zitten. Cry me a river. De situatie van Scarlett Johansson was overtuigender, en de chemie tussen de twee was er wel degelijk, al vond ik de humor van de wat uitbundigere Bill Murray ook niks. Japan werd wat mij betreft iets teveel weggezet alsof het een rariteitenkabinet op een andere planeet was, maar dat komt vermoed ik mede doordat het verhaal vanuit het blikveld van de dichtgetikte cynicus Bob Harris verteld wordt.

Slecht was het niet, maar boeiend, grappig of ontroerend was het ook maar zelden. Zouteloos is wat mij betreft de beste omschrijving.

Goede film die wordt gedragen door Scarlett en Mr. Murray. Zoals hierboven al wordt vermeld is het beeld dat van Japan wordt geschetst wel erg oppervlakkig, en alle Japanners worden als volslagen weirdo's neergezet. Met het personage Bob Harris kon ik weinig en ik had dan ook niet echt sympathie voor de man, die in een (relatie, levens) crisis zit, maar de vraag waarom blijft wazig. Dat hij het verschrikkelijk vindt om een weekje in Tokio te verblijven helpt ook niet echt. Kom op man.

Het personage Charlotte is veel beter uitgewerkt. Zij neemt nog de moeite om Tokio te verkennen en haar motieven zijn duidelijker. Ze weet niet wat ze na haar studie moet gaan doen en haar man werkt constant. Ze heeft op het moment een soort leegte in haar leven en weet niet hoe ze dat moet opvullen. De film is bij vlagen erg grappig en ontroerend en daarom zeker een ruime voldoende.

De film mist dynamiek, en ondanks dat het allemaal wel te doen is en dat het verhaal blijft boeien, had er zo veel meer mee gedaan kunnen worden. Genoeg kansen om de film minder degelijk en een stuk origineler en interessanter te maken, maar er worden er weinig gepakt. Bill Murray is saai, doch draagt hij de film wel. Scarlett is mooi, maar ook niet geweldig, al was zij wat interessanter. Desondanks is er het einde, dat wel een mooie invalshoek geeft (al had het van mij nóg iets drastischer gemogen).

Bijzondere film, die toch boeiend blijft tot het einde, en de toeschouwers een beeld geeft van wat er gebeuren kan als men getrouwd is, en de ware passie is weggeëbd!!

De film ooit 1 keer eerder gezien een aantal jaar geleden in mijn tienerjaren; Toen vond ik het een merkwaardige film met een eind die mij een warm gevoel gaf. Ik heb het altijd mooi gevonden hoe Tokio de werkelijke hoofdrol speelt in deze film. Nu zo 7 jaar later weer is herzien en nu vond ik de film vele malen beter. Ik genoot echt van de overdreven humor met voornamelijk het sprekende gezicht van Murray. Daarnaast vond ik de dronken 'niet in slaap kunnen vallen' scenes erg herkenbaar. De spanning goed opgebouwd naar een super einde.

Ik zal nooit meer Alone In Kyoto van Air normaal kunnen luisteren na deze film. Prachtig!

Ben deze eigenlijk gaan kijken op basis van de mooie score en ik hoopte dat ik positief verrast zou worden. Helaas, ik vond hem oersaai. Ben normaal gesproken een fan van Murray, maar dit viel gewoon echt tegen.

Deze dan eindelijk gezien en compleet weggeblazen! Bestaat er een grotere held dan Bill Murray? - met zijn uberrelaxte en droge uitdrukkingen. Zo nu en dan raakte ik in vervoering van de gedistingeerde en dromerige regie van Sofia Coppola. Zou het dan toch in de genen zitten ... Door ieder hotelraam zie je wonderschoon Tokyo. Een aantal briljante scènes, zoals de 007 photoshoot, de karaoke (hij zong Costello's prachtnummer nog best aardig!) en de wachtkamerscène (waarbij je stuk gaat om de Japanner en droogkloot Murray). Film waarbij woorden eigenlijk tekort schieten. Schitterend.

Zeldzaam mooie film door het samenspel van Murray en Johansson.

En de afscheidsscene : geen woorden voor.

Mooiste die ik ken.

Dat je die nog niet gezien had, de grunt! Ik had hem gevoelsmatig al bij je favoriete films geplaatst, afgaande op je kritieken bij andere films.

Helemaal mee eens, overigens. ScarJo vind ik trouwens net zo sterk als Murray in deze film.

Hopelijk maakt Sofia ooit nog eens zo'n klassieker, ze heeft zoveel talent.

Ja, gelukkig moest ik hem nog zien. Speciale film. Grappig dat je mijn smaak een beetje kent
Scarlett Johansson was ook erg fijn ja, in haar roze onderbroekje. Ze heeft toch al een aantal indrukwekkende rollen (op jonge leeftijd) op haar naam: Match Point, Lost in Translation, Ghost World. Sindsdien heb ik haar eigenlijk niet meer dat niveau zien etaleren, hoewel ze onlangs nog een vrij intimiderende alien speelde. Sofia Coppola slaat nog wel een keer terug, na het zwakke The Bling Ring .

The Bling Ring vind ik juist erg goed, op gepaste afstand haar tweede film na LIT.

ScarJo vind ik trouwens op haar állerbest in Lucy. Ontzettend knappe, moeilijke rol.

Vond hem vooral visueel erg mooi, qua stijl typisch Coppola. En die Emma ... ik zou al bijna die Blu-ray alleen voor haar kopen. Ik moet Lucy nog zien, bedankt voor de tip!

Laatst voor de zoveelste keer gezien en het was wéér prachtig, maar ik blijf moeite hebben met de manier waarop de Japanners worden neergezet. Ik haal normaal altijd mijn schouders op rond dit thema, maar dit blijft toch elke keer weer een irritatiepunt. Die tv-presentator, de oude man in het ziekenhuis, de PR-agente, de fotograaf en de reclame-regisseur... Ze worden allemaal zó debiel neergezet. Enige normale Japanners zijn volgens mij de barman die Scarlett in het begin een wodka-tonic serveert, en misschien Charlie Brown.

Ik begrijp dat het moet bijdragen aan de vervreemding van Murray & Johansson in het land, maar de Duitse film 'Cherry Blossoms' ging voor een deel ook over dit thema en daar werden Japanners niet als een stel randdebielen neergezet. En die lage douche in een poepchique, internationaal hotel: is dat écht?! En dan die ik toch zoveel Japanners staan op de aftiteling die er blijkbaar mee in hebben gestemd dat hun landgenoten op deze manier in beeld werden gebracht. Ik snap het niet.

“I just feel so alone, even when I'm surrounded by other people.”

Goede film die wordt gedragen door ScarJo en mr. Murray. Sofia Coppola wil een mooi verhaal vertellen over twee Amerikanen die zich eenzaam voelen in een ander land en in een grote stad en slaagt daar formidabel in. De film heeft wat problemen om op gang te komen maar zodra Murray en Johansson samen een drankje drinken in de hotelbar is het genieten geblazen. Wat een chemie hebben die twee samen!

De sfeer wordt prachtig opgebouwd met lange shots van Tokio en een Bob Harris en Charlotte die zich zowel in hun leven, als in de stad verloren voelen. De film is bij vlagen erg grappig en ontroerend en Bob en Charlotte hebben de grootste lol met Karaoke (geweldige scene) maar hebben ook rustige gesprekken in de hotelbar. Minpunt is wel dat ik weinig sympathie had voor Bob die in een (relatie, levens) crisis zit, maar de vraag waarom blijft wazig. Het personage Charlotte is veel beter uitgewerkt. Zij neemt nog de moeite om Tokio te verkennen en haar motieven zijn duidelijker. Ze weet niet wat ze na haar studie moet gaan doen en haar man werkt constant. Ze heeft op het moment een soort leegte in haar leven en weet niet hoe ze dat moet opvullen. Gelukkig kiest de film niet voor de makkelijke weg en houdt het de band tussen Bob en Charlotte platonisch. Deze band is het hart van de film en die laatste scene is wonderschoon.