Lost in Translation (2003)

De blik van Bill Murray doet vaak al genoeg om de film net dat extra schepje humor te geven, zonder ook maar ooit te overdrijven of waardoor het als "te veel" zou aanvoelen.

Mooie sobere sfeer. Gewoon goede film:)

Onbegrijpelijk deze hoge waarderingen. Er gebeurd werkelijk helemaal niks in de ze film. Ook de humor is ver te zoeken. Een enkele glimlach.

Mooie ode aan Tokyo en de Amerikanen die deze stad bezoeken.

Fijne realistische karakters. Zowel Scarlett en Bill zijn goed gecast. Er gebeurd verder vrij weinig, maar voor mij persoonlijk is dat nooit zo'n probleem, zeker niet als dat bijdraagt aan een lome, dromerige sfeer. Het hielp ook mee dat ik deze keek terwijl ik vast zat op een vliegveld, wat de perfecte setting vormde om deze film te bekijken. Het gevoel van opgesloten zitten en leven vanuit een (luxe) hotel wordt naar mijn mening zeer treffend weergegeven.

Och, wat mooi. Heb van begin tot eind genoten: prachtfilm! Erg knap hoe ze zo'n eenvoudig klein verhaaltje over weet te brengen en de karakters neerzet, zo excentriek maar toch ook zo herkenbaar.

Nu snel maar eens The Virgin Suicides kijken, ik ben nog niet klaar met Coppola.

De humor zit voor mij in de details: de cynische blikken van Charlotte, de typische zinsnedes van Bob, de karikaturen, etc. Het is geen film waar ik schaterlachend over de vloer rol, maar wel een erg fijn gevoel aan overhoud.

Als "er gebeurt helemaal niets in deze film" je eindconclusie is,

dan heb je er inderdaad niets van begrepen, dan ligt dit genre je gewoon niet.

Dit lijkt me anders ook niet zo'n geweldige conclusie. Jij ervaart de film blijkbaar anders dan Jan. Zonder die beleving blijft er niet zo gek veel van over. Dat is iets anders dan er niks van begrijpen.

Het gaat over twee mensen die verdwaald en verloren ronddolen, eenzaam zijn in een metropool met een enorme bevolkingsdichtheid. Ode, het prachtige Tokio, het staat hier vaker, maar de stad in de context van deze film is bijna eng.

Copolla zelf heeft deze film al meerdere malen een 'valentine' (e.g. ode) aan Tokyo genoemd, dat verklaard wellicht dat het woord 'ode' hier vaker is gevallen. Ben het overigens helemaal met je eens dat de stad in deze film als 'eng' en 'benauwend' wordt weergegeven. Als je goed leest noem ik dit dan ook een mooie ode aan Tokyo, i.p.v. ode aan het mooie Tokyo.

Dan is dat helder.

Voor de vierde maal gezien en de film blijft erg ijzersterk.

Chemistry tussen Johansson en Murray is echt ongeevenaard. Zelden vertoond ook.

5 sterren en plaats in mijn persoonlijke top10 blijven staan.

Herkeken en ga helemaal met je mee. Krijgt van mij ook 5* en een plekje in mijn top-10. Waanzinnig mooi geschoten, elke scéne is interessant en inderdaad feilloos acteerwerk.

Eerste echte sterke film die ik van Coppola heb gezien, maar god wat is die goed. Een ontzettend universeel onderwerp wat prachtig uitgebeeld word en waarbij haar typerend stijl eindelijk eens goed uitpakt.

Na zoveel jaar weer eens herzien, en de film blijft even mooi. Coppola toont ons in deze prent twee mensen beiden niet helemaal tevreden met hun leven, alsof ze het contact ermee zijn kwijtgeraakt. Murray die nooit thuis is en over banale zaken helemaal geen zin heeft om na te denken, en Johansson als Charlotte die dan wel getrouwd is, maar vooral eenzaam is, zeker als haar man enkel werkt en geen oog voor haar lijkt te hebben. En deze twee komen elkaar tegen.

Tokyo is sowieso een mooie locatie daarvoor. Niet enkel vanwege het grootstedelijke karakter (pas daar kan je je eenzaam voelen, tussen andere mensen in) en vanwege het vele onechte neonlicht, maar ook vanwege de Japanners en hun andere cultuur. Dat levert vaak grappige situaties op met een Murray die de ballen snapt van wat de Japanners zeggen, maar wordt door Coppola ook nog eens extra aangedikt. Enkel Murray en Johansson lijken enigszins normaal. Amerikanen zijn alleen maar enthousiast, Japanners houden enkel van karaoke - dat idee zeg maar. Daarmee zijn beide protagonisten nog eens extra vervreemd van de wereld. Wel tonen ze langzaamaan wat begrip voor Tokyo en worden de stereotypen wat minder.

Dat alles is fijn gefilmd met mooie belichting en vooral heerlijke muziek (vooral shoegaze) puur om een bepaalde melancholieke sfeer te scheppen en te laten voelen alsof je zelf dronken bent van de whisky en niet alles even helder ziet. Dat maakt de film ook gewoon heerlijk om naar te kijken, naast het fantastische spel van Murray (zeer droog) en Johansson (heel volwassen met al flink wat leed) en de mooie plaatjes van Tokyo vanuit de hotelkamers. 4,5*.

Een zeer ge(s)laagde film over vervreemding.

Heerlijke onderkoelde humor. Met de briljante Bill Murray's en de prachtige Scarlett Johansson! Geweldige scènes en de droefgeestige hondenblik van Bill maken het helemaal af. !

Dit is dan ook een film voor de mensen die nét even wat verder kunnen kijken...

Na het zien van Her, welke overigens ook erg goed is, direct heimwee naar deze film.

Geen slechte film, mooie realistische karakters, goed acteerwerk. Maar ik mis ook actie, verrassing en diepgang.

mmm, een film over culturele jetlag, maar dan met actie…

(en breng aub die oude emoticons terug)

Deze stond al heel lang op mijn "to see-lijstje" en net eindelijk gekeken. Ik kan zeggen dat het alles was wat ik ervan verwachtte. Een mooie, melancholische film die aantoont hoe vervreemd en eenzaam je je kunt voelen in een grote stad en hoe goed het dan kan voelen als je iemand tegenkomt die datzelfde gevoel heeft. Ik moet zeggen dat het wel helpt als je zelf ook een beetje in een melancholische stemming bent. Kan ook begrijpen dat deze film niet altijd even goed binnen zal komen. Maar deze kijksessie was top!

Het verhaal wordt prachtig neergezet door Bill Murray en Scarlett Johansson.

Heb genoten van de film, vol met avontuurlijke, komische en romantische wendingen!

De soundtrack vond ik trouwens ook wel toepasselijk en vormt naar mij idee ook een plus punt.

3,5*

Geen slechte film, goed om eens gezien te hebben, maar daar blijft het bij. Het is wel een apart filmpje, maar er gebeurt te weinig om te echt te boeien.

Ik had graag nog wat meer van het nachtleven in Tokio gezien.

Wat een betoverende film blijft dit toch. Echt zo'n film die je opzuigt, waarbij je je halverwege betrapt op neurotisch glimlachen naar je tv-scherm (het Scarlett-effect...), waar je intens geniet van de geweldige chemistry tussen de twee, de heerlijke cynische humor (Suntory time!) en kenmerkende warme, dromerige beelden van Sofia Coppola, waar je opgaat in en meeleeft met de personages, enzovoorts enzovoorts enzovoorts.

Meesterwerkje dat m'n hele dag kan goedmaken, prachtig!

Heerlijke film en dan met name door de chemie tussen de twee hoofdpersonen en het melancholische gevoel dat de film met zich mee draagt. Uitstekend materiaal om helemaal in op te gaan, zonder al te veel na hoeven te denken. Dat de film voort blijft kabbelen en een standaard plot ontbreekt, zijn grote pluspunten.

De humor vond ik overigens nog wel eens tegenvallen, maar goed genoeg voor een continue glimlach is het zeker. Verder een prima setting in Tokyo, maar op visueel gebied niet heel spannend. Mooi geschoten, maar niet echt bijzonder naar mijn idee.

Toch kan ik er met gemak 4,5 * aan kwijt, mede ook doordat de film zo uniek is.

jan, ik ben het helemaal met je eens.

Dan ben ik bang, dat je net als jan weinig van de film begrepen hebt.

Dit zou best eens de mooiste verfilming van een liefdesgeschiedenis ooit kunnen zijn.

Of zoals Zwolle84 schrijft: "Meesterwerkje dat m'n hele dag kan goedmaken, prachtig!"

BBarbie zo is het; geen ene moer heb ik van deze film begrepen.

Zo veel valt er nou ook weer niet aan te begrijpen.

Ah het "je snapt er niks van" tegenargument als je een tegengestelde mening bent toegedaan. Het blijft een classic.

Van het commentaar van Naomi Watts begrijp ik - met alle respect - (ook) geen ene moer.