Lost in Translation (2003)

wihu61, dat is het probleem met je top tien, wat moet er nu uit? All the President's Men lijkt mij in jouw top tien, Deliverance nooit. Soms denk ik wel eens dat Deliverance bij mij terug moet naar nummer 1. Ach ja keuzes keuzes.

Kweenie, deze film is gewoon èrg goed.

Helaas voor Deliverance dan maar...

Leider Gottes...

.

Ach wat, een top 10 blijft een momentopname. Ik heb tig films die een top 10 verdienen. Ik heb dan ook meer dan 10 films met een 5-score.

Dat inderdaad waar...

Mooiste liefdegeschiedenis ooit op film.

Ontspoorde liefdesrelaties, is het nu een prille of een uitgebloeide, staan centraal in dit fantastisch drama van Sofia Coppola. ( The virgin suicides ) Bob Harris, gespeeld door een briljante Bill Murray en Charlotte, vertolkt door een beeldschone Scarlett Johansson zij beide de weg kwijt binnen hun relaties. Als dit dan nog eens geplaatst wordt in een metropool als Tokyo, waar de cultuurshock niet groter kan zijn, krijgt de ontsporing binnen hun relaties nog een extra dimensie mee. Bob en Charlotte lopen elkaar, door hun insomnia, in de bar van het hotel waar ze verblijven tegen het lijf en beleven in het nachtelijk doolhof van Tokyo unieke avonturen waardoor ze een hechte vriendschapsband opbouwen. De ervaring van Bob Harris en de onzekerheid van Charlotte binnen hun relatie zijn een perfecte match en dat ontplooit zich in prachtige onvergetelijke scenes.

Sofia Coppola maakt in vrijwel iedere scene gebruikt van een handheld camera en maakt van het Tokyo by night als het ware een extra personage.

De subtiele humor die frequent aanwezig is en de interacties tussen Bill Murray en Scarlett Johansson ( deze vertolking vind ik nog steeds één van haar sterkste samen met haar vertolking in Girl with a pearl earring van Peter Webber ) is grappig en mooi gebracht. In de soundtrack vinden we nummers terug van Air, Squarepusher, Phoenix, My Bloody Valentine en de enige Japanse performer op de soundtrack Kaze Wo Atsumete met het van 1971 daterende nummer Happy End. Meer hoeft niet gezegd te worden.

Zelf zal ik nooit vergeten dat ik bij het zien van deze film in de bioscoop er maar niks aan vond, maar dit is nu, na vele malen te hebben herzien, een film die steeds is gegroeid en zo een plaats heeft verworven tussen mijn favoriete films.

Heerlijke film, kabbelt voort zonder dat het saai wordt. Wat is Bill Murray goed gecast zeg.

Bestaat er reeds een Nederlandse Blu-ray uitgave?

Ik vond het wel een hele trage, langzame film. Eerlijk gezegd ook echt mijn genre niet. Verder wel goed geacteerd.

Een prachtige film over twee mensen, die eenzaam en een beetje verloren rondlopen in een kille, artificiële miljoenenstad en hartelijkheid vinden bij elkaar. Ik moest af en toe denken aan

Before Sunrise, maar die vergelijking gaat niet echt op.

Een lieve en warme film, waarin Bill Murray en Scarlett Johansson naar mijn bescheiden mening hun allerbeste rollen tot nu toe spelen. Ook de regie en het script van Sofia Coppola verdienen een compliment.

Dat zou je best eens gelijk in kunnen hebben.

In ieder geval een pareltje!

Als het me ergens niet aan deed denken is het wel Before Sunrise. Wat een vreselijke kwebbelfilm is dat. Nee, de stiltes hier zijn zoveel veelzeggender. Bovendien speelt LiT heel bewust met clichees, waar BS (de afkorting is treffend) er in zwelgt, zonder dat het zich dat lijkt te beseffen.

Niet meer aan denken graag. Schrok er van wakker....

Ad 1) Dat kan ik niet beloven, want ik koester Before Sunrise en de sequel ook heel erg.

Ad 2) Half negen is het zo langzamerhand wel tijd om wakker te worden.

De fims start, kibbelt voort en eindigd, waarna het leven waarschijnlijk weer doorkibbelt. Van deze film had ik veel meer verwacht, maar ondanks de geloofwaardige rollen boeit het verhaal voor geen meter. Volgend jaar ga ik bijvoorbeeld naar Kuala Lumpur. Als ik dan 's nachts aan de bar ga zitten van het hotel en je filmt dit, dan heb je dezelfde film. Vermoeiend !!

Beetje over de datum deze reactie natuurlijk maar ik lees m net pas. Maar is het wel per se liefde? Ik zou eerder praten over een 'band'. ze hebben elkaar nodig om zichzelf niet verloren te voelen wat ze in ieder geval wel doen als ze alleen zijn. Dit is het belangrijkst denk ik. Er wordt ook niet veel intresse in elkaar getoond.Ik kreeg ook nooit het idee dat de hoofspersonen gelukkig met elkaar zouden kunnen zijn, ook niet in hun eigen ongeluk. Er is dan dat kleine opstootje met die prostituee maar dat had denk ik meer met eigen waarden over monogamie te maken plus dat hij dan minder er voor haar was. ( hee, ook hij geeft niet veel om mij) natuurlijk, op het einde zie je dan dat afscheid maar is dit dan verliefdheid? eerder een gevoel van 'ik sta er weer alleen voor'.

Dus ik denk eerder dat ze een band hebben vanwege 1 overeenkomst en dat ze daarom meer naar elkaar toe trekken. maar echte liefde? Nee. In de beschrijving van de film op de site en in het genre wordt er trouwens ook niet over gesproken maargoed die behelzen ook lang niet altijd de inhoud.

Toen ik deze film drie jaar geleden voor het eerst zag, was ik nog aangenaam verrast dat een film met zo 'n saai onderwerp me toch nog in die mate wist te boeien. Nu , na drie jaar en een herziening van de film, neigt de film voor mij toch meer naar het saaie onderwerp van verveling in een hotel in Tokio.

AMEN!!

Lost in Translation.. Geen idee wat ik ervan moest verwachten. Het verhaal sprak me opzicht wel aan en Bill Murray heb ik altijd best wel een leuke acteur gevonden dus dat waren eigenlijk de voornaamste redenen om deze te bekijken.

Ik moet wel meteen zeggen dat ik me de film anders had voorgesteld dan dat hij uiteindelijk bleek te zijn. Ik dacht, gezien de inhoud die ik op de DVD las, dat de film zich zou afspelen in één nacht (dus dat de twee elkaar zouden ontmoeten en dat ze vervolgens samen het nachtleven van Tokio zouden induiken), maar dat bleek toch even anders te gaan (ze ontmoeten elkaar meerdere keren en gaan ook meerdere keren uit). Opzicht moet ik zeggen dat Sofia Coppola dit niet slecht heeft aangepakt. Ze slaagt erin een zeer bijzondere vriendschap tussen de twee hoofdpersonen weer te geven, en dit komt dan ook mede door het sterke acteerwerk van Scarlett Johansson en Bill Murray. Tokio 'at night' is natuurlijk ook de perfecte locatie hiervoor. De film slaagt er meerdere malen in mij hardop te laten lachen, het verhaal wordt op een mooie, sterke wijze verteld en de film verveelt vrijwel nooit.

Toch ben ik niet op elk vlak enthousiast over de film. De cameo van Anna Faris vond ik vervelend en vrij overbodig, dus wat dat betreft ben ik dan ook blij dat het bij die cameo bleef. Ook zei ik net dat Tokio de ideale locatie is voor de uitwerking van het verhaal, maar toch had ik het idee dat er iets meer gedaan kon worden met deze grote stad. Ik miste een soort 'kenmerk' dat typisch is voor de stad. Het einde was opzicht niet slecht, maar wel iets te snel in beeld gebracht vond ik. Ook vond ik dat sommige stukjes een beetje lang 'gerekt' werden waardoor bij vlagen een beetje langdradig dreigde te worden (bijv. de karaoke scene). Desondanks dat werd het gelukkig niet saai.

Al met al is dit zeker een mooie film naar mijn mening. De film bevat leuke en interessante dialogen en enkele onverwachte plotwendingen. De uitwerking van het verhaal had makkelijk kunnen mislukken, maar ik ben tevreden met het eindresultaat. Dit is een unieke en aparte film geworden die ik nog wel vaker zal zien.

3,5*

Deze film gaat natuurlijk over een soort landerigheid, dus die lange stukken dat er 'niets gebeurt(' horen er toch wel bij vind ik. Sterke focus op de personages. Is idd geen film over Tokio.

Deze film gaat eigenlijk helemaal nergens over. Nee, dat is te makkelijk gezegd. Het gaat wel degelijk over een spannende vriendschapsrelatie. Precies zo'n film die je het beste midden in de nacht kunt kijken. Verstand op nul en geniet van de schoonheid van Scarlett Johansson, het sublieme acteerwerk van Bill Murray, de mooie muziek die langskomt (o.a. van Air en My Bloody Valentine) en de mooie beelden. Blinkt uit in lamlendigheid, acteerwerk en cinematografisch dik in orde.

Eens met je mening, en zo niet heb je het goed verwoord, maar ik bedoel kom op... Wat zou een kenmerk typisch voor Tokio zijn buiten wat in beeld is gebracht? De neon-signs, hoge hotelgebouw, de karaoke-bar, de roze pruik ook alleen al, zelfs de overdreven Engelse uitspraak van de Japanners... Genoeg 'typische kenmerken' lijkt me toch..? Tenzij je gelijk ook even Godzilla ook even de stad had willen zien aanvallen in deze film haha. Voor de rest goede mening hoor

Tokyo Tower, of komt die in beeld? Of zicht op Mount Fuji.

Ik heb de film niet gezien dus misschien komt het in beeld.

Tal van typisch Japanse zaken die niet aan bod komen. Film focust zich vooral op de wereld van de zakenreiziger. De vervreemding en desolaatheid. Zou zich in elke grote (Aziatische) stad kunnen afspelen.

Tempels, Harakuku meisjes, sushibarren, yakuza, Sumoworstelen, etc komen allemaal niet aan bod. En 98% van Tokyo bestaat niet uit hoogbouw of neon.

Ik geloof dat ik ook ergens in mijn review heb geschreven dat ik vond dat er wellicht wat meer met de stad opzicht gedaan kon worden die de film hadden kunnen bijstaan (en zoniet, dan staat het hier). Dat sluit eigenlijk aan bij dat 'kenmerk' waar ik op duidde. Niks ten nadele van de sterke dialogen waar de film zich op concentreert, want dat is bovendien natuurlijk veel belangrijker dan de stad waar de film zich afspeelt. En bedankt voor het compliment

Hier kwam mijn punt ook wel op neer.

Ach, teveel stereotypen zou de film ook niet per se beter maken. Er komen genoeg Japanse zaken aan bod hoor. Daarnaast geloof ik niet dat, dat de film sterk maakt. Voor mij was het vooral de bijzondere intieme band die zich ontwikkelde tussen Murray en Johansson die de film

Gisteren deze film voor de 4de keer gekeken en ben alweer helemaal op gegaan in de sfeer.

Bill Murray is gewoon perfect gecast voor deze rol, makkelijk 1 van zijn aller beste rollen en gelukkig doet een nog jonge en toen de tijd erg schattige Johansson niet aan hem onder.

De chemie die ze samen hebben komt erg natuurlijk over en lijkt eigenlijk geen eens gespeeld( wie weet he? )

Wat ik al eerder heb geschreven en nog steeds de zelfde mening over heb is dat alles zo natuurlijk lijkt te gaan en niks geforceerd overkomt of onrealistisch aanvoelt, als kijker heb je bijna het gevoel als of je er echt bij bent en de avonturen samen met hun meemaakt.

Lost in Translation blijft uiteraard op de 2de plek in mijn top 10 staan, zelfs na 4x kijken vind ik de film niks inleveren en is iedere kijkbeurt weer heerlijk relaxend.

Blij dat ik eindelijk de blu-ray in mijn collectie heb.

Lost in Translation blijft stand houden als één van mijn favoriete films, ook tien jaar en vele herzieningen later.

Het is geen perfecte film, maar ik word nog steeds gegrepen door de romance, door Coppola's gebruik van muziek en door de dromerige sfeer. Zo'n scène waar Bob meegenomen wordt in het nachtleven van Tokyo bijvoorbeeld is geweldig, of de blikken tijdens de karaoke, dat gesprek op bed, en natuurlijk het ontroerende einde.

Film kan gerust terug tussen mijn all-time favorieten worden gezet.

Heerlijke dromerige sfeer inderdaad!

Lost In Translation

Ik wist niet precies wat ik van deze film kon verwachten, maar hij heeft mij positief verbaast.

De dialogen, de interacties en de veelzeggende stiltes tussen de twee hoofdpersonen zijn subliem uitgewerkt in deze film. Ze lijken een natuurlijke chemie te hebben. Ook is er een zeer unieke en enigszins aparte sfeer, die de film zeker goed doet.

Er worden een paar clichés uit de kast getrokken, maar die storen nergens en dragen hier juist bij aan de film. Ze voelen niet geforceerd.

De film bevat ook genoeg komische scènes, zoals het verkennen van het Japanse nachtleven. Alle stereotypetjes japanners en clichés over Japan komen wel aan bod, maar nogmaals stoort het niet en draagt dit juist bij aan de film.

Een aparte film met een fijne eigenaardige sfeer die veel goed en eigenlijk vrijwel niks fout doet

Juist vanwege de vele positieve reacties ben ik er eens goed voor gaan zitten aangezien ik deze nog steeds niet had gezien.

Maar sorry deze film raakte mij niet althans niet op een aangename wijze, ik vond de film erg deprimerend, langdradig en na afloop dacht ik nee... dit ging nergens over .

Tuurlijk de cast met name Murray speelt fantastisch en waren de beelden van Tokyo prachtig.

Vandaar voor mij nog 3 sterren meer kan ik er niet van maken.

Erg fijne film. Kon me boeien, dat zeker. Ik had zelf alleen wel het gevoel dat er af en toe een soort gebrek aan een goed verhaal in zat. De relatie tussen de twee is waar het om spant, maar van mij miste het net iets. Ik vind het lastig om te omschrijven, maar het miste iets bijzonders. Een twist of een zekere spanning. Roerend was de film wel met een prachtige ambiance. Puik werk, alleen het miste hier en daar wat ballen.