Lost in Translation (2003)

Aardige film maar geen topper. Het spel is goed, de verhaallijn ok. Ik zal de film moeten herzien cq. moeten Googlen om de diepere lagen te vinden. Tot een kwartier voor het einde dacht is 3*, het einde heeft er een half punt bij gedaan door de mijmering aan herkenbare situaties waarin je heel snel (platonisch) close wordt met iemand en dan afscheid moet nemen.

De film bevat eigenlijk wel alle ingrediënten voor een goede film. Een droge Murray en een Johansson die naarmate de film vordert beter gaat spelen.

Ook aan sfeer geen gebrek: donkere bars met warme kleuren en mannen die whiskey drinken. Zet dat alles in een niet-alledaagse omgeving (de grootstad Tokio) en je bekomt de ideale omgeving voor een stijlvolle film.

Het probleem dat deze film eigenlijk heeft is dat hij nergens naartoe gaat. Geen einde, geen ontknoping en - zo lijkt het wel - geen film. Als een intro die eigenlijk maar blijft duren. Er gebeurt eigenlijk niets meer in deze film dan de beschrijving hierboven vertelt: "Charlotte en Bob besluiten om samen Tokio te ontdekken." ... and that's it.

Voordaal hieraan is dat men er geen romantische tranentrekker van gemaakt heeft. Liever niets dan zoiets.

En omdat er in deze film eigenlijk niets gebeurt valt er eigenlijk niet veel meer over te vertellen. Saai was het op de moment van kijken niet, daar je eigenlijk - tevergeefs - zat te wachten op de ontknoping of een plotwending. Achteraf gezien kun je meer leven in een dode mus ontdekken op die 105 minuten, dan in deze film.

Had meer verwacht.

2,5* voor de sterke dialogen en de sfeer.

Lost In Translation

Op voorhand had ik toch wel redelijk hoge verwachtingen bij deze film, omdat Sofia Coppola de dochter van is. Natuurlijk wilt dat dan nog niet zeggen dat zij ook over dezelfde capaciteiten beschikt als haar vader, maar ergens schept die naam toch enkele verwachtingen. Bovendien was het ook mijn eerste kennismaking met Sofia Coppola. Ook de rollen van Scarlett Johansson en Bill Murray waren iets om naar uit te kijken.

Uiteindelijk is Lost In Translation een ongelooflijke tegenvaller geworden. Op geen enkel moment heeft de film me echt weten te boeien. De film heeft een enorm trage opbouw, maar ook daarna volgen de oersaaie scènes zich in sneltempo op. Neem nu de scène waar Harris bezoek krijgt van een Japanse vrouw, die wil dat hij haar kousen kapot scheurt. Zelfs na de korte stukjes zoals bijvoorbeeld in het zwembad, krijg je de indruk dat Sofia Coppola niet wist waar ze met het verhaal naar toe moest. Op die manier zou je snel vergeten dat er mooie beelden zijn geschoten van Tokio, mooie stad overigens.

Bovendien kwamen de momenten die ontroerend bedoeld waren helemaal niet ontroerend over. Neem nu die afscheidskus van Bob Harris op het einde. Je zag toch al 10 minuten op voorhand afkomen, dat hij eerst Charlotte nog zou opzoeken voordat hij ging vertrekken. Echt pakkend was dat afscheid dus niet. Ook de momenten die humoristisch bedoeld waren, kwamen allerminst grappig over. Een Japanner die zich moeilijk verstaanbaar maakt tegenover een Amerikaan is voor één keer nog te doen, maar zulke fragmenten moet je niet 5 keer laten terugkomen. De Scène waarin Harris zit te knoeien met het fitnessapparaat moet wel één van de vele dieptepunten uit de film zijn geweest.

De 2 hoofdrolspelers, Bill Murray en Scarlett Johansson hebben ook geen al te beste indruk achter gelaten. Scarlett Johansson vind ik een prima actrice, maar in deze film stelde ze me toch teleur. Misschien komt dat omdat Bob Harris en Charlotte 2 erg oninteressante personages zijn. Harris doet niet meer dan wat aan de bar zitten en zijn hoofd laten zien op enkele reclamespots en Charlotte straalt zeer weinig levensvreugde uit. Ook hun vriendschapsrelatie is behoorlijk koel. Op sommige momenten vroeg ik me echt af, of ze wel daadwerkelijk vrienden waren. Zoals de scène in het restaurant waar ze iets te eten bestellen, maar voor de rest geen woord met elkaar wisselen. Niet meteen een toonbeeld van hechte vriendschap, denk ik.

Lost In Translation is een enorme tegenvaller gebleken. Er wordt geen verhaal verteld en de vriendschap waarrond de film draait, is alles behalve boeiend. Dit was de eerste maar dan ook meteen de laatste film die ik van Sofia Coppola gezien heb.

1*

Sofia Copolla ken ik nog wel van The Godfather 3 als de dochter van Michael Corleone, nu mag ze het werk van der vader overnemen en deze film maken. Lost in Translation was een erg fijne subtiele film, een echt verhaal heeft deze dan weer niet, en je kunt zien dat dat ook niet altijd nodig hoeft te zijn. Het is gewoon meer een soort van een relatiethema en een blik in het leven-verhaal. Het draait ook voornamelijk om Bill Muray die zijn chagerijnige vrouw een beetje opzij schuift en met een andere vrouw die wat enthiousiaster is Tokyo intrekt. Je kan dit een beetje beschouwen als een soort reis door Tokyo. Alles is subtiel en levendig en dat maakt de film ook helemaal niet slecht zoals Hypergrypnie beweerd.

Verder gewoon een ideale arthouse film die ik ook veelste laat heb gezien. Voor deze de Duitse Cherryblossoms gezien die dit thema overneemt.

4,0*

Na herziening stem verhoogd. Wat een heerlijk subtiele film. Snap dat mensen er niks aan vinden, want er gebeurd eigenlijk bar weinig. Voor mij kon het schitterende samenspel tussen Scarlett en Murray daarentegen niet lang genoeg duren.

4*

Beetje doelloos.

Ik had vrij hoge verwachtingen van Lost In Translation. Het genre (nl tragikomedie) spreekt me namelijk heel erg aan en zorgde reeds voor aangename verrassingen (American Beauty op kop). Helaas is Lost In Translation niet zo'n verrassing geworden.
Het is me namelijk allemaal te suf en Coppola lijkt me een beetje lost in circles. Spitsvondige dialogen blijven uit, net als enkele leuke scènes.
Hoe dan ook is het einde - ondanks de romantische twist die ik totaal misplaatst vind- best mooi.

Van Bill Murray had ik meer verwacht. Hij heeft zo'n komische kop, maar komt hier nog zoutlozer over dan zijn personage. De combinatie met Scarlett Johansson - die het hier nog niet echt van haar sex appeal moet hebben - is op zich best gewaagd en pakt bij momenten nog wel goed uit - eerlijk is eerlijk.
Het bijrolletje van Anna Faris is irritant en Giovani Ribisi's talent wordt niet benut.

Aanvankelijk brengt Sofia Coppola - dit is trouwens de eerste film die ik van haar gezien heb - het onbehaaglijke gevoel van niet kunnen slapen nog goed over, maar sfeervolle taferelen - Tokio bij nacht moet toch meer te bieden hebben? - blijven uit.
Lost In Translation bevat eveneens bitterweinig humor. Lachen met Japanners vanwege hun 'l'/'r'-probleem heb ik nooit grappig gevonden daar ik zelf geen Nederlandse 'r' kan.

Teleurstellend, maar met een mooi einde.
2,5

Asjemenou. Wat een K*film vond ik dit zeg. Ik heb me doodverveeld! Misschien heb ik de hele film gewoonweg niet begrepen, dat kan best. Maar o.o.o. dit doe ik mezelf echt geen tweede keer aan. And please, don't even try to explain it to me or try to convince me that I'm wrong. Meningen zijn persoonlijk

Rating: 2*

Dan even MIJN mening:

Een perfecte film: het contrast tussen de cynische, levenswijzere Bob en de pasgehuwde Charlotte in een kakelbonte en voor ons moeilijk te begrijpen setting. Fantastisch uitgewerkt met sterke beelden, een begin, een middengedeelte en een einde.

Een eenvoudig en ontroerend verhaal met vele humoristische momenten. Murray is gewoon perfect gecast (net als in Groundhog day overigens).

Ik ga hem toch weer in mijn top 10 zetten, ten koste van...

Deliverance dan maar in Godsnaam...

.

Een prachtige film over twee mensen, die eenzaam en een beetje verloren rondlopen in een kille, artificiële miljoenenstad en hartelijkheid vinden bij elkaar. Ik moest af en toe denken aan

Before Sunrise, maar die vergelijking gaat niet echt op.

Een lieve en warme film, waarin Bill Murray en Scarlett Johansson naar mijn bescheiden mening hun allerbeste rollen tot nu toe spelen. Ook de regie en het script van Sofia Coppola verdienen een compliment.

Dat zou je best eens gelijk in kunnen hebben.

In ieder geval een pareltje!

Toen ik deze film drie jaar geleden voor het eerst zag, was ik nog aangenaam verrast dat een film met zo 'n saai onderwerp me toch nog in die mate wist te boeien. Nu , na drie jaar en een herziening van de film, neigt de film voor mij toch meer naar het saaie onderwerp van verveling in een hotel in Tokio.

Lost in Translation.. Geen idee wat ik ervan moest verwachten. Het verhaal sprak me opzicht wel aan en Bill Murray heb ik altijd best wel een leuke acteur gevonden dus dat waren eigenlijk de voornaamste redenen om deze te bekijken.

Ik moet wel meteen zeggen dat ik me de film anders had voorgesteld dan dat hij uiteindelijk bleek te zijn. Ik dacht, gezien de inhoud die ik op de DVD las, dat de film zich zou afspelen in één nacht (dus dat de twee elkaar zouden ontmoeten en dat ze vervolgens samen het nachtleven van Tokio zouden induiken), maar dat bleek toch even anders te gaan (ze ontmoeten elkaar meerdere keren en gaan ook meerdere keren uit). Opzicht moet ik zeggen dat Sofia Coppola dit niet slecht heeft aangepakt. Ze slaagt erin een zeer bijzondere vriendschap tussen de twee hoofdpersonen weer te geven, en dit komt dan ook mede door het sterke acteerwerk van Scarlett Johansson en Bill Murray. Tokio 'at night' is natuurlijk ook de perfecte locatie hiervoor. De film slaagt er meerdere malen in mij hardop te laten lachen, het verhaal wordt op een mooie, sterke wijze verteld en de film verveelt vrijwel nooit.

Toch ben ik niet op elk vlak enthousiast over de film. De cameo van Anna Faris vond ik vervelend en vrij overbodig, dus wat dat betreft ben ik dan ook blij dat het bij die cameo bleef. Ook zei ik net dat Tokio de ideale locatie is voor de uitwerking van het verhaal, maar toch had ik het idee dat er iets meer gedaan kon worden met deze grote stad. Ik miste een soort 'kenmerk' dat typisch is voor de stad. Het einde was opzicht niet slecht, maar wel iets te snel in beeld gebracht vond ik. Ook vond ik dat sommige stukjes een beetje lang 'gerekt' werden waardoor bij vlagen een beetje langdradig dreigde te worden (bijv. de karaoke scene). Desondanks dat werd het gelukkig niet saai.

Al met al is dit zeker een mooie film naar mijn mening. De film bevat leuke en interessante dialogen en enkele onverwachte plotwendingen. De uitwerking van het verhaal had makkelijk kunnen mislukken, maar ik ben tevreden met het eindresultaat. Dit is een unieke en aparte film geworden die ik nog wel vaker zal zien.

3,5*

Gisteren deze film voor de 4de keer gekeken en ben alweer helemaal op gegaan in de sfeer.

Bill Murray is gewoon perfect gecast voor deze rol, makkelijk 1 van zijn aller beste rollen en gelukkig doet een nog jonge en toen de tijd erg schattige Johansson niet aan hem onder.

De chemie die ze samen hebben komt erg natuurlijk over en lijkt eigenlijk geen eens gespeeld( wie weet he? )

Wat ik al eerder heb geschreven en nog steeds de zelfde mening over heb is dat alles zo natuurlijk lijkt te gaan en niks geforceerd overkomt of onrealistisch aanvoelt, als kijker heb je bijna het gevoel als of je er echt bij bent en de avonturen samen met hun meemaakt.

Lost in Translation blijft uiteraard op de 2de plek in mijn top 10 staan, zelfs na 4x kijken vind ik de film niks inleveren en is iedere kijkbeurt weer heerlijk relaxend.

Blij dat ik eindelijk de blu-ray in mijn collectie heb.

Lost In Translation

Ik wist niet precies wat ik van deze film kon verwachten, maar hij heeft mij positief verbaast.

De dialogen, de interacties en de veelzeggende stiltes tussen de twee hoofdpersonen zijn subliem uitgewerkt in deze film. Ze lijken een natuurlijke chemie te hebben. Ook is er een zeer unieke en enigszins aparte sfeer, die de film zeker goed doet.

Er worden een paar clichés uit de kast getrokken, maar die storen nergens en dragen hier juist bij aan de film. Ze voelen niet geforceerd.

De film bevat ook genoeg komische scènes, zoals het verkennen van het Japanse nachtleven. Alle stereotypetjes japanners en clichés over Japan komen wel aan bod, maar nogmaals stoort het niet en draagt dit juist bij aan de film.

Een aparte film met een fijne eigenaardige sfeer die veel goed en eigenlijk vrijwel niks fout doet

Onbegrijpelijk deze hoge waarderingen. Er gebeurd werkelijk helemaal niks in de ze film. Ook de humor is ver te zoeken. Een enkele glimlach.

Mooie ode aan Tokyo en de Amerikanen die deze stad bezoeken.

Fijne realistische karakters. Zowel Scarlett en Bill zijn goed gecast. Er gebeurd verder vrij weinig, maar voor mij persoonlijk is dat nooit zo'n probleem, zeker niet als dat bijdraagt aan een lome, dromerige sfeer. Het hielp ook mee dat ik deze keek terwijl ik vast zat op een vliegveld, wat de perfecte setting vormde om deze film te bekijken. Het gevoel van opgesloten zitten en leven vanuit een (luxe) hotel wordt naar mijn mening zeer treffend weergegeven.

Na zoveel jaar weer eens herzien, en de film blijft even mooi. Coppola toont ons in deze prent twee mensen beiden niet helemaal tevreden met hun leven, alsof ze het contact ermee zijn kwijtgeraakt. Murray die nooit thuis is en over banale zaken helemaal geen zin heeft om na te denken, en Johansson als Charlotte die dan wel getrouwd is, maar vooral eenzaam is, zeker als haar man enkel werkt en geen oog voor haar lijkt te hebben. En deze twee komen elkaar tegen.

Tokyo is sowieso een mooie locatie daarvoor. Niet enkel vanwege het grootstedelijke karakter (pas daar kan je je eenzaam voelen, tussen andere mensen in) en vanwege het vele onechte neonlicht, maar ook vanwege de Japanners en hun andere cultuur. Dat levert vaak grappige situaties op met een Murray die de ballen snapt van wat de Japanners zeggen, maar wordt door Coppola ook nog eens extra aangedikt. Enkel Murray en Johansson lijken enigszins normaal. Amerikanen zijn alleen maar enthousiast, Japanners houden enkel van karaoke - dat idee zeg maar. Daarmee zijn beide protagonisten nog eens extra vervreemd van de wereld. Wel tonen ze langzaamaan wat begrip voor Tokyo en worden de stereotypen wat minder.

Dat alles is fijn gefilmd met mooie belichting en vooral heerlijke muziek (vooral shoegaze) puur om een bepaalde melancholieke sfeer te scheppen en te laten voelen alsof je zelf dronken bent van de whisky en niet alles even helder ziet. Dat maakt de film ook gewoon heerlijk om naar te kijken, naast het fantastische spel van Murray (zeer droog) en Johansson (heel volwassen met al flink wat leed) en de mooie plaatjes van Tokyo vanuit de hotelkamers. 4,5*.

Vervelende film. Traag en ''er gebeurt niks'' is niet mijn probleem, daar hou ik zelfs van, maar Coppola weet het niet echt interessant te brengen, al haar neonlichtjes en melancholische deuntjes ten spijt. De personages vind ik vervelend en kon me niet in hen verplaatsen ondanks de inherente herkenbaarheid van hun situatie. Coppola lijkt het allemaal poëtisch en mooi te bedoelen, maar in mijn mond blijft vooral het cynische smaakje van het geheel achter. Cynische mensen die wijzen en lachen naar anderen maar intussen toch treurig en onzeker zijn, het zal me echt aan mijn reet roesten.

2 * voor ScarJo en Billieboy.

Eens een tweede kijkpoging en de film heeft me toch meer bevallen dan de eerste keer. Het zal zeker nooit m'n favoriete film worden, maar 'k kon hem toch al meer appreciëren.

'k vond dat de chemie tussen Bill Murray en Scarlett Johansson wel goed zat. Dit is ook wel het meest opvallende van de film. Qua verhaal stelt het eigenlijk allemaal niet zoveel voor.

'k denk gewoon dat Sofia Coppola gewoon niet m'n regisseuse is.

Hier heb ik heel lang over getwijfeld of ik em nou wel of niet zou zien. Ik was een beetje bevooroordeeld dat het gegeven van dat samen eenzaam in een grote verre stad wat geforceerd zou zijn. Op sommige momenten was het dat naar mijn idee ook zo, maar in het geheel was ik toch aangenaam verrast en kwam het toch vrij ongedwongen over. De komische situaties waren zeker ook een pluspunt, maar bovenal deden beide acteurs het gewoon fantastisch. Ze gingen er voor de volle honderd procent voor om hele eerlijke rollen neer te zetten. Erg moedig.

Niet helemaal mijn smaak. Gisteravond gekeken en mn oogjes vielen nogaleens dicht.

Ik begreep heel de film heus wel, alleen mag van mij saai best als een argument gebruikt worden. Want het is gewoon allemaal niet heel bijzonder. De muziek, is er wel, maar ook weer niet zo goed en veel aanwezig dat het iets toevoegt. De shots over Tokio zijn leuk, maar die kan iedere gek met een camera'tje in zn hand maken. Dus als je daar de inbreng van de regisseuse in zou moeten zien, is die inbreng matig.

Het verhaal heeft niet veel inhoud, een vriendschap die ontstaat doordat ze de stad niet kennen en de taal niet spreken. En allebei op een rotdeel in hun leven zitten. Thats it.

Misschien op t verkeerde moment van de dag gekeken, maar dan nog weet ik wel dat dit waarschijnlijk gewoon niks voor mij is. Toch ga ik de vergelijking maken met Into the Wild. Waar ook zeer weinig in gebeurd, maar waar de hand van de regisseur zoveel beter uit de verf komt. Door mooie shots en mooie muziek tegelijk. Dat is hier, net zoals t verhaal, allemaal minder.

Wel goed gespeelt door Murray en Scarlett

3*

Afgelopen jaar ben ik zelf in Japan geweest, en dat zorgt voor gemengde gevoelens bij deze herziening.

De blik op Japan en Tokio in het bijzonder is behoorlijk oppervlakkig, met als resultaat dat veel hotspots in beeld komen, wat natuurlijk een feest van herkenning is. Veel Shinjuku, maar ook het iconische kruispunt in Shibuya. Een kort uitstapje naar Kioto, waar onder andere de Heian schrijn voorbij komt, inclusief tuin waar Johansson over de stenen door de vijver kan loopt. De Fushimi Inari-taisha, de schrijn van tienduizend torii (poorten) komt ook voorbij, al wordt er niet onder de poorten doorgelopen. En ook ik heb een karaoke-ervaring opgedaan, en ben naar een arcadehal geweest die gevuld was met jongeren die duidelijk iets te vaak daar komen omdat ze de games iets te goed kunnen spelen.

Japan heeft zijn eigenaardigheden, maar de mensen die ik er heb leren kennen komen zeker niet uit een compleet andere wereld. Dat is de andere kant van de oppervlakkige blik op Japan in deze film, het wordt allemaal wel erg dik aangezet. Die filmregisseur, de fotosessie, de lip my stockings dame. Het zal allemaal hun wortels in de werkelijkheid hebben, maar het is allemaal teveel in te weinig tijd.

Het helpt ook totaal niet dat de hoofdpersonen vanwege hun existentiële problemen nauwelijks oog voor de andere cultuur lijken te hebben. En dat doet de hoofdpersonages ook niet veel goeds. Immers, het lijkt dat van beiden de huwelijken zwaar weer doormaken vanwege de oppervlakkigheid en desinteresse van de partner, maar zelfs komen ze hierdoor ook vrij oppervlakkig en gedesinteresseerd over. Jammer, want de ontmoeting tussen beiden op zich wel interessant, en komt oprecht over.

De rol voor Murray schijnt speciaal voor hem geschreven te zijn, en dat valt er wel uit af te lezen. Het is niet de eerste keer dat ik hem een cynische personage, maar niet zonder charme, heb zien spelen. Met het personage van Johansson heb ik wat minder moeite, zij lijkt wat minder cynisch te zijn, en Johansson zet het personage ook behoorlijk overtuigend neer.

Visueel wordt er in tegenstelling tot veel andere films die zich duidelijk op het verhaal richten tenminste iets geprobeerd. Met name lijkt er veel gewerkt te worden met reflectie van lichten in de ruiten, en dat is best aardig gedaan. Maar dit zijn helaas slechts momentopnamen, grote gedeelten is het vooral registrerend. Muziek is wel aardig, weliswaar over het algemeen niet mainstream, maar wel overbekend voor de mensen in het alternatieve circuit. Het ligt ook mij wel prettig in de oren.

Duidelijk dus niet de ultieme Japan-experience film, daarvoor moet je toch in Japan zelf zijn. Wat minder gedesinteresseerde personages had zeker de film ten goede kunnen komen, net als wat meer doorlopende aandacht voor de beelden. 2*.

Slaapverwekkende film met oninteressante personages waarvoor geen empathie te krijgen is. Af en toe betrapte ik mezelf op een grijnsje, zeer oppervlakkig. Ik denk dat dit het woord is voor deze film: oppervlakkig. Dat is zeker niet het woord voor Scarlett Johansson, die bij meerdere mensen de openingsshot in het geheugen zal etsen (oké, bij mij dan toch). Voor de rest kan je wat toeristische hotspots in Japan bekijken.

Een vriend van me drukte me absoluut op het hart dat ik deze film moest kijken. Na lang uitstellen heb ik dat dan uiteindelijk toch gedaan.

Bill Murray doet eigenlijk gewoon waar hij goed in is. Her en der een geintje met ijzersterk acteerwerk. Helaas is zijn rol niet geheel uitgediept, waardoor ik het gevoel had dat er enkele dingen uit zijn leven in de film misten. Scarlett Johansson speelt ook een overtuigende rol, waar ik zeker van kon genieten.

Tussendoor weet je je toch ook wel een beetje te verplaatsen in de twee Amerikanen. De gehele dag ronddwalen in een omgeving waar je de taal, cultuur en gebruiken nauwelijks of niet van kent, kan toch heel vermoeiend zijn en ervoor zorgen dat je je alleen voelt. Helemaal in de setting die ze hier gemaakt hebben.

Al met al toch een heerlijke dromerige film, die afgezien van een paar schoonheidsfoutjes, zeker een kijkje waard is.

Voor de derde keer gezien, en dat is toch wel bijzonder voor een film die bij mij tot nu toe nog steeds op 3,5 sterren stond. Ik blijf telkens maar terugdenken aan de sfeer, de shots van de straten, de prachtige karaoke-scene. En dit keer kwam de interactie tussen Johansson en Murray ook nog wat beter bij me binnen. Een écht meesterwerk zie ik er niet in maar wel een heel fijne film die je keer op keer kan bekijken.

Verre van onder de indruk van deze film van Sofia Coppola. Ik had er duidelijk meer van verwacht. Het verhaal van twee Westerlingen in een grote vreemde wereldstad als Tokyo is een sterk uitgangspunt. Het grote Tokyo staat symbool voor hun saaie, lege en oninteressante keuze die ze gemaakt hebben. Ze leiden een doelloze periode in hun leven en worden als onbeduidend individu anoniem opgeslorpt door de grote massa. De veelvuldige straatbeelden laten dit mooi in beeld brengen. De sfeerschepping met Tokyo zit dus zeker goed.

De één kiest voor het snelle geld, de ander volgt haar grote liefde, maar dienen er veel voor op te geven. Ze worden lotgenoten. Hiermee kan je wel iets als script of uitgangspunt voor een film.

Toch mis ik iets in de film, een soort "headbanger", een plotwending, moraal of eye-opener om U tegen te zeggen. De film lijkt me niet af en ik blijf daarom op mijn honger zitten. Het verhaal pakte me niet niet genoeg en ik kon me iets te weinig vereenzelvigen met de personages. Dit lag voor alle duidelijkheid niet aan de acteurs. Murray is steeds zichzelf, kan als komisch acteur met zijn puppy-look een serieuze rol aan, maar heeft steeds die himoristische kwinkslag nodig. ScarJo vond ik ook verrassend goed, maar de personages misten wat diepgang.

De humor in de film vond ik niet echt geslaagd. Die masseuse? De versprekingen met 'l' en 'r'? Neen, nogal cliché allemaal. Ook de befaamde kareokescene vond ik niets bijzonders. Allemaal een beetje te braaf, te veel op safe gespeeld. Daarom ook bij mij een gewone voldoende met 3,0*, er zat anders wel potentieel in tot meer.

mooie sfeerfilm. Nu pas gezien als keuzefilm na zomergasten 2017.

Lost in Translation van Sofia Coppola (dochter van Francis Ford Coppola) is zo'n drama waarin eigenlijk helemaal niets gebeurt, maar dat toch vermakelijk is en je aandacht vast weet te houden met het sfeetje.

Bijzonder is dat Bill Murray een ingetogen rol neerzet, maar het alsnog klaarspeelt om de kijker aan het lachen te brengen. Prachtige beelden van Tokyo en de gedateerde en neppige hotels en restaurants en daarnaast ook de prachtige natuur van Japan.

We denken tegenwoordig wel dat je met Engels overal terecht kan, maar ook als je naar Frankrijk of Duitsland gaat zul je buiten grote steden versteld staan hoe hulpeloos je bent (tenzij je natuurlijk gewoon de taal spreekt). Net als Japan hier, waar zelfs de bordjes niet leesbaar zijn voor een buitenstaander.

Op TV gezien en eerste helft was ik er niet helemaal bij, dus deze gaat een keer in de herziening.

Omdat deze film volgens velen zo geweldig is, heb ik twee keer geprobeerd de film te kijken. De eerste keer hield ik het al na een kwartier gezien omdat ik de film als dodelijk saai ervoer; nu heb ik me gedwongen de film af te kijken maar ik vind het nog steeds een saaie film.

Blijkbaar mis ik iets essentieels van de film; in ieder geval begrijp ik niet eens de typering drama/komedie voor de film want in mijn ogen is de film puur romantisch en is er in geen veld of wegen drama of komedie te bespeuren: ik zie slechts twee personen die zich stierlijk vervelen in den vreemde maar die elkaar zeer boeiend vinden zodat zij het niet vervelend vinden (ze zitten beiden in een ongelukkige relatie waarin ze emotioneel verwaarloosd worden zodat de aandacht voor elkaar ook precies hetgene is wat ze nodig hadden). Nu ben ikzelf romantisch genoeg om te kunnen genieten van een verliefd stelletje, maar 90 minuten kijken hoe twee verliefde mensen om elkaar heen dartelen is toch wat te veel van het goede: na een half uur hoopte ik van harte dat ze met elkaar de koffer in zouden duiken zodat we dat achter de rug hebben en er nog wat andere dingen zouden kunnen gebeuren waardoor de film misschien beter uit te zitten wordt maar helaas, dat gebeurt niet.

De verliefdheid vond ik wel mooi en aandoenlijk in beeld gebracht (daarom toch nog 2½ sterren) maar misschien omdat ik de personen Bob en Charlotte niet interessant vond is de film toch vervelend, waarbij misschien ook meespeelt dat de chagrijnige grondstemming van Bob en zijn onophoudelijke stroom van net iets te flauwe grapjes (wat eventjes aandoenlijk is omdat hij ondanks z’n gesomber in ieder geval probeert leuk over te komen en de humor in alles probeert te zien) me op de zenuwen gingen werken.

Dit is zo'n gruwelijk levensechte film gewoon. Zo fragiel, zo breekbaar. 2 mensen die elkaar begrijpen, zelfs zonder woorden. Dat is toch iets moois. Ik vond het een heel prettige film om te bekijken en hoef weinig toe te voegen aan wat Zwolle en IH88 hierboven schrijven. Ik vind het niet echt een film om te wenen, maar het is een gevoel dat ik moeilijk kan beschrijven. Een soort tristesse dat wel. De film kent zeker een paar grappige stukjes en heeft een mooie, ingetogen soundtrack. Ik had hier niks van verwacht maar toch ben ik redelijk weggeblazen.

“I just feel so alone, even when I'm surrounded by other people.”

Lost in Translation blijft na al die jaren nog steeds zijn onweerstaanbare aantrekkingskracht houden. Natuurlijk was er Star Wars en The Lion King, maar door Lost in Translation begon ik mijn filmhorizon pas echt te verbreden. Het is voor mij dan ook een speciale film, net zoals het voor Sofia Coppola een zeer persoonlijke film was (Lost in Translation is aan de hand van haar eigen ervaringen gemaakt). En dat persoonlijke voel je in iedere scene, met twee mensen die voor werk/privé in Tokio zijn en door een toevallige ontmoeting elkaar, de stad, de cultuur en langzaam zichzelf leren ontdekken.

Dit was de eerste keer dat ik Scarlett Johansson in een film zag, en ik was gelijk onder de indruk van haar uitstraling en acteertalent. Ze weet van Charlotte een vrouw te maken die aan de ene kant heel erg volwassen overkomt, maar aan de andere kant eigenlijk geen idee heeft wat ze met haar leven aanmoet. Zeer sterk geacteerd door Johansson, en de chemie met Bill Murray blijft geweldig. Zodra ze elkaar tegenkomen in de hotelbar voel je de connectie, en wil je als kijker eigenlijk alleen maar zoveel mogelijk tijd met deze personages doorbrengen. Wanneer ze karaoke zingen, door het schitterend in beeld gebrachte Tokio rennen of gewoon samen op bed liggen. Het blijft boeiend om ze te volgen, tot aan de laatste fabelachtige scene.