Lost in Translation (2003)

Saaie film, met een van de slechtste rollen van Bill murray.

Ik had best hoge verwachtingen van deze film, Maar die worden niet helemaal niet waargemaakt.

Ik vind japan een zeer interessant land, maar deze film is zo nietszeggend. Er gebeurt de hele film niets.

ik kan me alleen maar aansluiten bij de teleurgestelden. ik heb de hele film gewacht en gehoopt dat er iets ging gebeuren, maar dit is zo gewoontjes. iets wat elke dag in vele levens gebeurt en je zou ze wel willen toeschreeuwen, maak er wat meer van dan alleen lief en leuk. soms heb ik zo geleefd, maar meestal toch veel intenser. alsof over gevoelens en de wat diepere dingen van het leven praten iets bijzonders is (dat doe ik meestal dus) alsof je wat vervreemd voelen een nieuwsbericht of film waard is. nee, dan moet het toch wat dieper en intenser en de mensen (acteurs) graag wat meer beroeren. Als dit diep is is nederland een bergland Er valt meer meer te halen uit de Japanse cultuur (verschillen).

De japanse cultuur is niet perse het hoofdthema van de film. Het lijkt mij meer het ondersteunende element van een vreemde nieuwe wereld dat de twee hoofdkarakters laat zien hoe vervreemd ze zijn geraakt van hun ambities en dromen.

Japanse cultuur doesn't enter into it

Mooie afsluitende woorden

Prachtige, sfeervolle film die ondersteund wordt met bijpassende muziek. Schitterend in beeld gebracht. De titel "Lost in Translation" is ook zo alles zeggend. Vooral na afloop van de film had ik echt zo'n gevoel van: "Yeah right, i know what you're meaning". Ik kan mij wel indenken dat het niet echt een film is voor een heel breed publiek. De meningen over deze film zijn zo uiteenlopend. De een vindt de film SAAI en de ander prijst 'm de hemel in. Als mensen de film typeren als saai doen zij zichzelf enorm te kort. Dit is typisch zo'n film die je moet leren waarderen. Het is een film die je misschien nog een keer moet herbekijken om een mening te kunnen vormen. De hoofdpersonen verschillen dag en nacht van elkaar. Bob en Charlotte maken kennis met elkaar gedurende de film. Door een samenloop van omstandigheden ontmoeten de 2 elkaar en hebben steun aan elkaar. Steun omdat ze alletwee te kampen hebben met eenzaamheid, verveling en heimwee naar iets. En daarbij komt dan ook nog dat ze te maken hebben met een taalbarrière en cultuurshock. Ze zijn beiden buiten hun comfortzone. Als Bob naar huis belt en een gesprekje heeft met zijn vrouw voel je eigenlijk nog meer zijn eenzaamheid. Zijn vrouw is zo druk bezig met haar eigen dingen, gezinsleven. Charlotte is getrouwd met een ambitieuze fotograaf die bezig is met een voor zijn doen grote klus. Eigenlijk kan hij geen aandacht geven aan Charlotte. Charlotte moet zichzelf maar een beetje zien te vermaken met winkelen, wandelen en uit het raam staren. Ze heeft genoeg tijd om over haar zelf na te denken. Inderdaad, het is niet echt een film met een heel duidelijk plot, twist of vernuftigheid. Een sfeerbeeld wordt uitgedrukt. Ik ervaar de beelden en muziek als dromerig. Uiteindelijk hebben de twee in die korte tijd die ze samen hebben doorgemaakt vriendschap opgebouwd. Hun raakvlak was in eerste instantie herkenning in hun gevoel van eenzaamheid. That's all eigenlijk. Deze film is geen thriller, geen drama, wel op een hele aparte manier komisch en voor de rest moet je de beelden op je af laten komen en je verwachting op iets laten varen. Ik geef *****-sterren. Ik vind het een super film.

In mijn omgeving had ik zowel positieve als negatieve reacties over deze film gehoord. De een vond het prachtig: met name hoe de verveling in een grote, vreemde stad wordt belicht en de anderen vonden hem saai. Ik koers een beetje ertussen in.

De film bevat mooie beelden van Tokio en ook mooie scènes. Ik genoot ervan als Scarlett Johansson en Bill Murray gezellig op stap gingen, gewoon even de gedachten verzetten: het hoogtepunt was natuurlijk de karaoke scène. De afstandelijke relatie tussen Scarlett Johansson en haar man wordt perfect neergezet, ze probeert wel wat te ondernemen in haar eentje, maar ja met een maatje erbij wordt het natuurlijk veel leuker.

Maar het beste personage in de film vond ik diegene die gespeeld werd door Anna Faris, wat een heerlijke domme, standaard Hollywoodiaanse bimbo zet ze neer zeg. Haar spaarzame aanwezigheid doet de 2 hoofdrolspelers toch wat verbleken. Ik leefde ook totaal niet mee, met de hoofdrolspelers. Ze waren te afstandelijk voor mij, vooral het einde deed me niets.

Dus al met al een mooie film, met onopvallende muziek, mooie cinematografische beelden, 1 heel interessant personage, af en toe een beetje sloom, en een redelijk goed uitgewerkt onderwerp. Alleen had er naar mijn mening veel meer in kunnen zitten. 3,5*

mooie film!

maar een beetje kort

best wel een leuke film, al zou ik niet weten waarom ik hem leuk vind, hij is redelijk saai en een echt verhaal ontbreekt.

Er zijn wel een aantal hele goede scenes, en de humor is ook goed, Acteerwerk ook goed

3.5*

Wat echt heel goed gelukt is in deze film is het gevoel overbrengen dat het om 2 mensen gaat die zich totaal niet in hun omgeving op hun plek voelen. Elke scene straalt dat uit waardoor de groeiende vriendschap maar weinig hoeft uitgelegd te worden. Er ontstaat nl. meteen een contrast. Dat is volgens mij de rede waarom ik naar karaokende mensen en meer van dat soort ongein zit te kijken. Het maakt gewoon niet uit wat ze doen. Het is begrijpelijk, lief, saai en een beetje vervelend tegelijk. Maar bovenal heel erg werkelijk. Mooie film!

What the Hell?? Ik heb nog niet op deze film gestemd?! Ik heb hem zo'n vier maanden geleden aangeschaft en gezien! Vandaag met mijn broer gekeken, die had 'm nog niet gezien.

Er gebeurt niet veel in deze film, maar dat is ook niet zo nodig. Dat is de kracht van de film. En de vriendschap tussen Bob & Charlotte ontstaat op zo'n bijzondere manier! De sfeer van deze film is geweldig! De manier waarop ze proberen de vreemde wereld eigen te maken.

Sonyjh, jij vindt de film kort?! Vind ik wel meevallen ! Niet dat ik op mijn horloge zit te kijken van: "Wanneer is deze film nou éindelijk afgelopen??" Maar hij is precies lang genoeg. En ondanks dat er niet heel veel gebeurt, verveelt deze film geen moment. Het gebrek aan spectaculaire gebeurtenissen zorgt er alleen maar voor dat je je beter kunt verplaatsen in Bob & Charlotte.

Vijf, lager kan niet ! Misschien Top-10.

Om te beginnen; dit soort films trekken me over het algemeen niet zo. Ik vond het dan ook geen absolute topfilm, al kan ik me heel goed voorstellen dat iemand anders daar anders over zou denken.

De film mist iets heb ik het idee, er gebeurt te weinig naar mijn mening. Ik heb wel een aantal keren goed moeten lachen om de Japanse 'samenleving', een pluspunt natuurlijk.

Verder heb ik me wel vermaakt hoor, maar dit zou niet een film zijn die ik nog maar eens ga kijken.

3,5 *

Een van de beste films ooit gezien. De totale vervreemding van een buitenlander in Japan komt me o zo bekend voor.

Bill Murray in topvorm (Roxy Music karaoke) maakt je zowel enorm aan het lachen als tot een beschaamde voyeur voor het beeldscherm.

Waar een verhaal waarin niks gebeurd je tot het einde laat boeien.

De neerzetting van de personages en hun onderlinge band + beleving van het vreemde Tokyo is heel goed goed gedaan. Alleen een beetje jammer dat het verhaal niet zo veel voorstelt.

3.5*

Erg sympathieke film. Dat is zowel een compliment als een kritiekpunt. Positief aan deze film is de heerlijke sfeer, die wordt gevormd door het ontbreken van een echt plot, de mooie beelden, overwegend in gedekte neontinten, en de fraaie belichting. Daarnaast is het acteerwerk van Scarlett Johansson formidabel.

Nadeel is dat het allemaal net wat te gezapig is, de film blinkt nergens écht in uit. In het begin kan dat nog worden gecompenseerd door de sfeer, maar de film is of te lang, of het tweede deel is een stukje minder. Het goede gevoel ebt daardoor helaas wat weg, de vier sterren verbleken tot 3,5 pinkelende lichtjes.

Aardig filmpje met een lekker droge Murray. De film komt als heel realistisch over, dat is meteen ook mijn enige punt van kritiek, want net als in het echte leven is ook de film soms een tikkeltje saai. Toch leuk en vermakelijk.

3.5*

Hierover is in het begin van dit topic ook al wat discussie geweest. Gisteren heb ik de film herzien, en natuurlijk barst het van de uitgesproken cliches. Lange verhalen die in één zin worden vertaald, omwisselen van l en r en de gamende jongeren zijn enkele voorbeelden. In deze onderdelen schetst de film geen realistisch beeld, zeker niet van de cultuur maar ook niet echt van een touristenverblijf in Japan.

Die op zichzelf clichematige aspecten creeeren echter een sfeer die wel uitermate realistisch en echt is. Uiteindelijk gaat het erom te laten zien hoe de twee hoofdpersonen zich voelen, wat zij gaan doen en hoe zij veranderen. Daarin slaagt de film dankzij de sfeer mijns inziens glansrijk.

Mijn 3,5 sterren blijven staan, mijn kritiek ook: het gaat mis bij het gesprek van Bob en Charlotte liggend op bed. Die dialoog faalt jammerlijk en de film komt dat in het vervolg helaas niet meer te boven.

Uiteindelijk is Lost in Translation voor mij een hele aangename kijkervaring, die net wat genialiteit mist en enigszins verslapt in het laatste deel.

Beetje saaie film.

*2,5

je meent het?? het is echt een heeeeeele saaie film, een film met geen verhaal is gewoon niks het boeit gewoon totaal niet.

verlaagd van 2 naar 1.5*

Toeegeven, er gebeurt niet heel veel, en dit is zo'n beetje de enige film die ik daardoor kan waarderen!

Gôh, deze film blijft maar door mijn hoofd spoken, echt waar! 't Is al zo'n half jaar geleden dat ik hem voor 't eerst zag en een maand geleden dat ik 'm voor de tweede keer zag.

En hoe de film eindigt, met "Just Like Honey" van The Jesus And Mary Chain alvorens over te gaan naar de credits ! Het nummer wordt er alleen nog maar mooier door! Het is een van m'n favoriete bands, het was niet een van m'n favoriete nummers, maar dankzij deze film wil ik het nummer steeds vaker horen !

Ja geweldig nummer inderdaad! Het heeft precies dat dromerige dat nodig is op het eind.

Het geeft in de film ook een gevoel van een afsluiting ! Als je al niet dankzij de beelden weet dat het einde van de film is gekomen, komt het wel door de muziek.

Ik heb deze prachtfilm gisteren mogen bekijken. Wat een mooie dromerige sfeer hangt er ook in deze film. De muziek past er precies bij. 4,5* nu al.

Maar, ik had een vraag, wat zijn nou nog meer van dit soort films? Dus, waar een dromerige sfeer in zit maar niet echt een verhaal.

Er zit hier wel een verhaal in, maar niet erg hoogdravend .

Goeie vraag trouwens! Waarmee is deze film te vergelijken? Ik zou het je niet kunnen vertellen, ik zal er nog eens goed over nadenken !

Fear and Loathing in Las Vegas voldoet aan beide kenmerken, maar toch denk ik niet dat dit is wat je zoekt.

Inderdaad ! Maar toch, als je beide kenmerken zoekt en ook een film die in hetzelfde genre thuishoort als "Lost In Translation," dan heb je al gauw een kopie.

In ieder geval eentje die er erg veel op lijkt.

EDIT: Ik vind net iets op IMDb! Klik hier voor aanbevelingen als je "Lost In Translation mooi vindt!

Ik zie echter wel een aantal titels ertussen staan die echt nauwelijks op de film lijken ...

Staan erg mooie films tussen

Closer,The Graduate,Love Actually,The Truman Show

Hoe dat Kill Bill daar dan weer tussenkomt?

Ja, dat bedoel ik dus !