Breaking the Waves (1996)

helemaal mee eens. Gister avond gekeken en behoorlijk onder de indruk. Maar wel een taaie moet ik zeggen. Prachtige beelden, fantastisch geacteerd (emily watson!!), een uitdagend onderwerp en heerlijk langzaam allemaal. Het duurde niet lang of ik zat helemaal in de film. Wat ik ook heerlijk vond waren de intermissies, die kwamen zo af en toe op het juiste moment. Het contrast tussen de gekozen muziek van deze intermissies en de rest van de film vond ik erg mooi gekozen en waren als een adem pauze tijdens de film. Vond het camera werk ook heel mooi in de film passen, ik begrijp niet goed dat mensen zo last hebben van een 'wiebelende' camera(man). De beelden komen op die manier juist beter tot hun recht en het geeft je een gevoel alsof je er haast bij bent.

Ik heb genoten van de film in ieder geval.

ik verheugde me ontzettend op deze film. ik moet zeggen, hij was goed, maar o zo veel milder dan de meeste van von trier. ik miste die scherpte dan ook nogal. het begin vond ik wat langdradig, maar vanaf het moment dat Bess (een ijzersterk debuut van Emily Watson die de film ruimschoots naar een hoger niveau tilt) steeds verder gaat in haar 'offers', werd ik er steeds meer in meegezogen. toen pas voelde ik weer die cynische von trier elementen opduiken.

het einde vond ik erg mooi, maar tegelijkertijd ook weer zo niet-von triers... kort samengevat vond ik het niet zijn beste film (kan wellicht bij herkijken veranderen), maar zeker de moeite waard.

Er bestaat geen enkele filmmaker in heel de wereld die de menselijke psyche zo eerlijk heeft benadert als onze Lars. dit is mijn nu mijn 4de film van van hem - in volgorde: Dogville-The Antichrist - Dancer In the Dark - Breaking The Waves. Waarvan drie hiervan zo maar eens mijn top 10 zijn binnengerold door hun rouw realistisch karakter, de individuele expressie, de beklijvende emoties en ga zo maar door. Een echte freak zou ik lijken mocht ik Breaking the waves ook aan mijn top 10 toevoegen, het had in ieder geval niet veel gescheeld.

Dit is mijn derde van Lars von Trier, en die kerel blijft me nog steeds boeien. Net als de vorige die ik van hem gezien heb (Dancer in the Dark) heeft deze film me toch enigzins ontroert. Al moet ik zeggen dat hij niet zo indrukwekkend als Dancer in the Dark is. Wat wel opvalt is dat allebei de films over vrouw gaat die langzamerhand steeds verder in de problemen raken, terwijl dat meestal niet direct hun eigen schuld is.
Allereerst het geweldige debuut van Emily Watson. Ik zie net ook voor het eerst dat dit haar eerste rol is, maar ze doet het geweldig. Ze zet haar personage zeer goed neer. Indrukwekkend om te zien hoe een vrouw, die zoiezo al niet al te stevig in haar schoenen stond, zo afhankelijk van haar man is geworden dat ze zonder hem wegkwijnt in een hoopje ellende. En dan die klokkenbellen op het eind. Opzich wel een beetje gewaagd, maar ik kon het zelf zeer op prijs stellen. Al met al is dit weer een prachtige film van Lars von Trier, en ga ik snel door naar de volgende, wat waarschijnlijk Dogville gaat worden. Voor deze film 4,5*, Prachtig.

Hoewel ik von Trier ook best aardig vind, ben ik ook van mening dat Von Trier veel overeenkomsten vertoont met de Antichrist met zijn ge-dogma! Dat onscherpe, dat gewiebel. Niet aan mij besteed!

Maar dat terzijde, want ik kan toch wel waardering opbrengen voor deze film. Zo sloegen bij mij de kerkklokken bijvoorbeeld wel aan. Verder vond ik Emily Watson zeer overtuigend in haar rol. Ik heb me zelden zo lopen irriteren aan zo'n stompzinnig personage. Wat een malloot! Maar ja, dat zat in de familie denk ik, want die geloofgemeenschap van haar is eigenlijk verstandelijk geen haar beter!

Stellan Skarsgaard vond ik dan weer helemaal niets in zijn rol. Er moest zeker een Deen in voor de financiën? Die maten van hem bakten er acterend ook niet veel van.

Ook weer mooi vond ik de tussenplaatjes met begeleidende muziek.

Bikkelhard en aangrijpend drama met een hoofdletter D. Geen sprankje hoop of relativerende humor te ontdekken in deze film. En toch komt Lars von Trier hiermee weg zonder sentimenteel te worden (een prestatie op zich). Hij bereikt dit o.a. door de handheldcamera die dicht op de huid van de acteurs zit en de bijna totale afwezigheid van muziek. De acteurs spelen zeer naturel en Emily Watson is verbluffend. Je gelooft haar zelfs als ze in zichzelf praat.

Een sterke film, vooral door Emily Watson. Wow, die kan sterk acteren.

Een zwaar, ontroerend en hier en daar ook wat onsmakelijk verhaal. Typisch Von Trier en dat zal niet iedereen aanspreken. Tel daarbij op het Dogma 95-achtige camera werk en je hebt al een heleboel mensen weg gejaagd of, die het toch zijn gaan kijken, kwaad gemaakt.

Zelf durf ik me nu al een liefhebber van Von Triers verhalen te noemen. Tot nu toe heb ik Dancer in the Dark, Dogville en Antichrist gezien. Deze film heeft redelijk wat gemeen met die drie films, waarin de vrouw het zwaar te voortduren krijgt. Het meest lijkt deze film nog op Dancer in the Dark, met een naive vrouw in de hoofdrol die in ongelukkige situaties terecht komt. Dat die twee films op die en meerdere punten op elkaar lijken blijkt kloppen, want die twee maken deel uit van de Golden Heart trilogie.

Ik werd door deze film minder bij mijn strot gegrepen dan eerder genoemde films, maar een drie en een half heeft het zeker verdient. Deze film wist mij in het verhaal te zuigen en sympathie te wekken voor het hoofdpersonage. Ik vind het dan ook heel raar en een beetje naar zelfs om te lezen dat sommige mensen haar verschrikkelijk onsympathiek vinden. Maar goed, ieder zijn ding, wat ik al in het begin van deze post duidelijk maakte.

absoluut een prachtig drama. vondt emily watson erg goed.

het is natuurlijk wel een lange zit maar de film had ook niet korter gehoeven.

wordt niet saai. ik was in tranen

Zo, eindelijk eens herzien, en opnieuw frappeert mij weer die typische mengeling van het komische (om niet te zeggen kluchtige) en het tragische (om niet te zeggen melodramatische), die bijvoorbeeld ook 'Idioterne' zo kenmerkte. Let wel, ik doel hier niet op de tragikomedie, die op z'n best een melancholieke, bittere, of cynische glimlach teweegbrengt. Von Trier weet op één of andere manier de boel zo te combineren dat het komische hilarisch wordt en het tragische ten hemelschreiend. Het serieuze (of wat daar voor door wil gaan) wordt belachelijk gemaakt, en het belachelijke (of wat daar voor doorgaat) bloedserieus genomen.

Nou ja, een religie die tegenover de wet van 'de Joden' en de wijsheid van 'de Grieken' de 'dwaasheid van het Kruis' stelt, leent zich kennelijk wel voor de fratsen van Von Trier. Ondertussen weet deze zelfverklaarde 'militante' atheïst wel tamelijk zorgvuldig een archetypisch beeld te schetsen van een stichtelijk, voorbeeldig christelijk leven, compleet met kruisgang, opoffering en verlossing. Die zorgvuldigheid t.a.v het christendom kenmerkte later ook 'Antichrist', maar daar viel niet zoveel bij te ginnegappen, blijkbaar omdat Von Trier toen zelf nogal in de put zat.

Dat is hier wel anders. De verlossings- en opofferingslogica van Bess wordt tot het einde toe gevolgd: zij geeft haar leven teneinde dat van haar geliefde te redden, en potverdrie, asjemenou, heb je het ooit zo zout gegeten etc.: na gedane zaken begint Jan toch aardig op te krabbelen. 't Is een mirakel. De 'Joden' en de 'Grieken' kijken mooi (lelijk) op hun neus. En nadat de dominee bij een leeg(!) graf hel en verdoemenis gepreekt heeft, en de wetenschapper al leuterend de begrippen 'psychose' en 'goedheid' aan elkaar heeft geknoopt, laat Von Trier (God) voor de zekerheid nog even de kerkklokken luiden.

Is dat leuk, of niet? Von Triers motto lijkt wel te zijn, variërend op een uitspraak van Paulus: Er zijn geen Joden en Grieken meer, alleen nog idioten. Of dat voldoende is voor een bevrijdende (verlossende) lach, mag een ieder voor zichzelf uitmaken.

Leuke visie op de film, hoewel ik het met de details niet geheel eens ben. Je hebt het bijvoorbeeld over een 'archetypisch beeld' van een 'voorbeeldig christelijk leven' en noemt een en ander komisch bedoeld. Maar hoe zie je dan de onderlinge verhouding met Dancer in the dark en Dogville, die eigenlijk min of meer hetzelfde laten zien? Kan het niet zo zijn dat Von Trier juist in deze extreme (en dus niet archetypische) personages heel serieus is?

Bij Antichrist heb ik het naar aanleiding van een bepaalde recensie gehad over de visuele theologie van Von Trier, waarbij ik de drie genoeme films als zijn evangelieen beschouw, Antichrist als zijn variant op Genesis (+ oude testament) en de nieuwe Von Trier, Melancholia, zal wellicht apocalyptische trekken dragen. Ik vind dat toch iets te doorgedreven om dat dan als deels klucht te zien.

Met 'voorbeeldig' doelde ik niet op het personage an sich, maar op de ontwikkeling van haar lot. Zij trekt de uiterste consequentie uit haar liefde, en blijft daar trouw aan. En juist met die volharding gaat zij in tegen het menselijke verstand en de 'goddelijke' wetten, en valt haar smaad, hoon, verstoting, verraad door haar enige vriendin en zelfs door degene die ze met haar liefde wil redden ten deel. Dat moet je toch tamelijk bekend voorkomen.

Ik focus in mijn post inderdaad op het komische, dat Von Trier zo onnavolgbaar en brutaalweg in zijn bloedserieuze vertellingen weet te weven; dat is wat anders dan beweren dat het alleen komisch bedoeld is. Natuurlijk is Von Trier niet alleen aan het lol trappen, dat lijkt me evident. Bovendien had ik het in dit verband niet over alle films van Von Trier.

De parallellen tussen de verschillende vrouwelijke hoofdpersonages in de films van Von Trier zijn me overigens niet ontgaan, en de posts die ik van jou hier en daar ben tegengekomen vind ik over het algemeen zeer lezenswaardig. Maar nu ga ik naar m'n bedje toe.

Tuurlijk. Bess is een christologisch personage, daarin zelfs zeer extreem en inderdaad tot het uiterste gaand, ik kon dat alleen niet helemaal rijmen met het woord 'archetype'.

Dat snap ik, maar gezien de parallelen met die andere films kan (moet?) je die ook bij je interpretatie betrekken. Ik zie dat komische dan zelf niet zo erg, als ik eerlijk ben. (Wel bij The idiots uiteraard.)

Het zit een beetje in de verschuiving van het perspectief dat Von Trier als het ware aanbiedt, maar dat de kijker natuurlijk niet hoeft aan te nemen. In 'Idioterne' worden de zelfbenoemde grappenmakers in zekere zin zelf tamelijk genadeloos te kijk gezet, en wat de hoofdpersoon van 'Breaking The Waves' betreft, kun je toch met enig recht stellen dat we hier te maken hebben met de bizarre hersenspinsels van iemand die duidelijk niet helemaal spoort, maar waarbij de ontknoping ons lijkt te willen zeggen dat we zelf niet goed wijs zijn. De zwaar aangezette kitsch op het einde is geheel in de geest van de 'naïeve' Bess, en volkomen belachelijk, als je haar niet volgt. Maar als je naar de hele film kijkt, worden we toch daartoe uitgenodigd, terwijl tegelijkertijd het perspectief op de halvegare in stand wordt gehouden. Bess is óók de eenzame heldin van het verhaal, die alles en iedereen, die zogenaamd precies weet hoe het allemaal zit, te kakken zet.

Ik meen me te herinneren dat in 'Ben Hur' ook zo'n reli-kitsch moment zit, maar daar is het alleen maar bloedserieus bedoeld, en daarom niet te pruimen. Hier wordt de kitsch zodanig gebruikt dat het onzinnige en het serieuze naast elkaar blijven bestaan, zonder afbreuk aan elkaar te doen. Ja, ik vind dat heel komisch.

Hier ga ik wel in mee. Sowieso zitten we wat de interpretatie van het einde betreft (en daarmee van de hele film) op één lijn. Verder vind ik ook de manier waarop je dat komische aspect uitwerkt wel vrij overtuigend, hoewel ik het dus, zoals gezegd, zelf niet zo beleefd had.

Deze film raakt je diep, een voltreffer in je maag en hart.

Geweldig geacteerd: Emily Watson, Stellan Skarsgård, maar eigenlijk ook Katrin Cartlidge.

Mooie beelden van een verlaten en desolate natuur en een in zichzelf gekeerde gemeenschap: geweldig hoe die sfeer wordt overgebracht: benauwd, benepen, bekrompen.

Feitelijk een psychologische studie naar een psychopatische vrouw waarbij het religieuze compleet is doorgeslagen.

Ik denk niet dat het het hier godsdienstwaanzin betreft, daarvoor laat zij zich te weinig leiden door de theorie (de bijbel, de leer) maar probeert ze juist op haar eigen ingevingen te vertrouwen.

Het bizarre is dat je dit zo vaak ziet; mensen die overtuigd van hun geloof, de stem van God menen te verstaan maar zich feitelijk laten leiden door gedeeltelijk hun eigen verlangens en gedeeltelijk door religieus fanatisme.

Scary dit zo te zien, vooral omdat de scheidslijn tussen een "normaal" geloof en een geflipt geloof zo flinterdun is. (we geloven allemaal wel in iets wat anderen misschien vreemd vinden)

Een heel goeie film

De eerste onvoldoende voor Von Trier is een feit.

En het begon allemaal nog best wel goed. Ik kon de hoofdstukindeling, zoals dat ook bij bijvoorbeeld een Dogville het geval is, goed waarderen. Emily Watson speelt overtuigend de rol van Bess, een ietwat aparte vrouw met vreemde ideeën, maar ik kon haar wel waarderen.

Na de verlamming van Jan, slaat de film echter om. Bess slaapt met vreemde mannen en wordt zelfs een hoertje. Daarna begon haar sympathie voor haar van mijn kant gelijk ook hard af te brokkelen en was aan het einde van de film compleet verdwenen. Sterker nog ik zat me op een gegeven moment flink te irriteren aan haar strontvervelende gedrag.

De thematiek kon ik ook niet zo veel mee deze keer en in tegenstelling tot enkele andere van zijn films, wist deze Von Trier mij ook totaal niet te raken. Het dicht op de man/vrouw zittende camerawerk was wel goed en ook de muziek is zeker niet slecht.

Ik kom uiteindelijk uit op een kleine onvoldoende, om dat de eerste helft redelijk boeiend was en de film zeker goede elementen kent. De zwaar irriterende Bess is echter onvergeeflijk voor mij.

2,5*

Je vond haar rol overtuigend, maar het personage kan je je blijkbaar totáal niet in inleveren? Sounds a little like a paradox to me..

Dat is toch ook precies het thema van deze film...

Nee hoor valt wel mee. Ik had gehoopt op andere keuzes van haar. Op een gegeven moment had ik het wel gehad met haar domme gedrag. Als iemand goed acteert wil dat niet automatisch zeggen, dat het personage fijn is. In de tweede helft begonnen haar keuzes mij op een gegeven moment te irriteren. Bij jou riep het misschien wel emoties op, bij mij niet. Dat doet Von Trier bijvoorbeeld veel beter in Dancer in the Dark.

Klopt, maar dat sluit blijkbaar niet uit dat het mij niet kan irriteren.

Ik kan mij nog herinneren dat ik deze film 15 jaar geleden voor de eerste keer gezien had. Iedereen destijds was er zeer lovend over, ik daarentegen vond hem weerzinwekkend. Een jaartje later heb ik deze film nog maar eens bekeken want ik zou me wel eens vergist kunnen hebben. Neen hoor, ik vond hem nog steeds weerzinwekkend. De reden is eigenlijk dezelfde die Spetie aanhaalt; ik vond die Bess een vreselijk personage waarmee ik niet de minste sympathie kon hebben. Het ergste vond ik echter dat zij zich ging verlagen tot hoer, dit uit liefde voor Jan want zij dacht dat hij dan beter zou worden. Dit gaat echter radicaal in tegen de christelijke uitspraak "Gij zult Uw naasten beminnen als Uzelf". Dat laatste deed Bess dus niet. Integendeel. Wat dat betreft is "Breaking the Waves" een zeer anti-christelijke film. Dat neemt echter niet weg dat - zo ver ik mij kan herinneren - de première in Nijmegen van deze film in 1996 plaatsvond in de Sint Stefanuskerk. Je reinste blasfemie eigenlijk.

Wat Lars von Trier met deze film eigenlijk wilde bereiken weet ik niet. De laatste scène vond ik eigenlijk het meest interessant; het luiden van de klokken in de hemel, alsof Von Trier tegen de kijkers wilde zeggen; Gaat er bij jullie al een belletje rinkelen. Ja, je weet het nooit bij Von Trier. Als er een regisseur is die met het filmpubliek een loopje neemt, dan is hij het wel.

Net zoals "Dancer in the Dark" overigens kon ik deze film totaal niet waarderen wat niet wegneemt dat Von Trier voor mij wel behoort tot de belangrijkste hedendaagse filmregisseurs. "Europa" en "Antichrist" waren voor mij uitstekende films. Ik ben daarom ook zeer benieuwd naar zijn nieuwste film "Melancholia".

NB Mijn waardering voor deze film is gebaseerd op mijn twee kijkervaringen van zo'n 15 jaar geleden. Misschien dat herziening mij op andere gedachten zou kunnen brengen maar de kans lijkt me toch zeer klein. Voor een vrouw die zich verlaagt tot hoer terwijl ze dat in wezen niet is kan ik geen enkele sympathie opbrengen.

I can believe.
Lars von Trier is toch wel mijn favoriete levende regisseur, nog niet veel van hem gezien, maar ik ben onderweg. Vandaag maar begonnen aan Breaking The Waves en weet eigenlijk niet wat ik precies van de film vond, apart is het zeker. De vergelijking met Antichrist is snel gevallen, als je de film in een paar zinnen zou omschrijven dan zou de probleemstelling vrij wel het zelfde zijn. Dit zie ik niet gelijk als een nadeel, het is nou eenmaal een heel interessant onderwerp en Trier speelt lekker met uit de hand gelopen situaties.
Er wordt belachelijk sterk geacteerd door de gehele cast, het zit allemaal vol met echte emotie en is op een gegeven moment ook een beetje beangstigend. Audiovisueel vond ik het niet heel erg bijzonder, het is lekker rauw, a la Trier, gefilmd maar toch miste ik de schilderijen die in zijn latere films aanwezig zijn, gelukkig zitten er nog wel mooie beelden tussen bij de hoofdstukken aanduidingen, om even van al het ellende te ontsnappen. Zoals verwacht kent de film een plot en een betekenis achter de beelden, bij mij gaan deze uit naar dat Bess het Jezus-verhaal verteld en dan vooral de belangrijke laatste dagen. Zo leek de achtervolging van de kinderen wel op de route die Jezus moest lopen met zijn kruis, maar Bess hem met haar bromfiets moest doen, en ook de opmerkingen over ''Good'' leken mij een verantwoordelijke interpretatie.
In ieder geval zeer geslaagd, mede dankzij de acteerprestaties en de fantastische karakters een film ervaring die niet te vergeten is. 4,5 ster

Net alsof Lars de regisseur is die sympathie van het publiek verwacht, zijn karakters zijn meestal zo extreem dat je er meer objectief naar kijkt, ten minste zo ervaar ik het. Daarnaast zal ik niet een film afkraken als er weinig op te brengen is voor de karakters in de film, het kweekt duidelijk emotie bij je af, in die zin zou de film juist geslaagd voor je moeten zijn.

Dat zijn opmerkelijke statements, wibro. Zelfverloochening, en doen wat God je 'vraagt' (zoals Bess denkt dat Hij doet) om je naaste te redden, wat de goegemeente ook mag vinden van hoeren en ander 'laag' volk, en wat er verder allemaal wel of niet netjes is, lijkt me behoorlijk christelijk. Het schijnt dat de eerste christenen met hun merkwaardige opvattingen er een handje van hadden om het bloed onder de nagels van die goegemeente vandaan te halen, en Bess is dat kennelijk ook bij jou gelukt. Hiermee is zeker niet gezegd dat dit een 'christelijke' film is, maar - door de manier waarop de 'dwaasheid' van Bess tegenover de religieuze en wereldse 'wijsheid' wordt uitgespeeld - wel een heel geestige.

Een tragisch en simpel liefdesverhaal dat speelt in de zeventiger jaren, in een afgelegen plaats in Schotland, waar christen fundamentalisme weelderig tiert (met ijzeren vuist) en buitenstaanders niet welkom zijn, ontpopt zich als een verontrustend, complex drama dat bestaat uit meerdere lagen en waarin meerdere vormen van liefde tot uiting komen. De hoofdpersoon is psychotisch en staat voortdurend in verbinding met God. Kort gezegd is het een genadeloos verhaal. 'Breaking the Waves' is geen gemakkelijke film maar kent geen zwakke momenten en weet de aandacht 160 minuten lang vast te houden.

wibro:

Het ultieme offer dus, omdat zij haar naaste zo lief had...

Je herkent meteen de sfeer van von Trier die in de lijn ligt van bvb Dancer in the dark. Al draait het hier helaas meer rond een religieus extremisme en de wat simpele Bess. De sfeer mag dan wel sterk zijn, het is vrij negatief en ik wordt sowieso al zenuwachtig van dat religieus extreme gedoe. De film kent z'n goeie momenten en heeft een eigen stijl, maar geef mij toch maar de latere von Trier films als Dogville, Melancholia en Antichrist.

Ik heb nu toch mijn twijfels over deze film. De eerste keer dat ik hem zag heeft hij veel indruk gemaakt. Nu komt hij toch wel erg ongeloofwaardig en overgedramatiseerd over. Toch geef ik hem ook geen echt laag cijfer. De film weet wel te boeien. Er wordt prima geacteerd en het is wel een boeiend verhaal. Al komt hij nu wel geforceerd en onecht over.

Na vijf minuten gekeken te hebben had ik hier nog maar weinig zin in. Priesters, verlaten middeleeuwen-achtige streken en Emily Watson die ik altijd al een lelijk spook heb gevonden. Maar ik had even volgehouden en dat werd beloond. Die oudheid is nou eenmaal meegenomen in de fundering en aangezien dit drama inktzwart is past het allemaal wel. Zelfs Watson met haar lijkengezicht wist me omver te blazen zonder dat ik het doorhad. Ze zet hier een weerzinwekkende psycho neer; iets teveel doorgedraaid in haar liefde voor Jan en eigenlijk onmogelijk te bereiken door de ervaren dokter maar tergelijkertijd een onschuldige vastberadenheid en toewijding. Deze 158 minuten zijn slim opgedeeld in hoofdstukken waarbij telkens een natuurshot te zien is met opmerkelijke muziek. Von Trier levert weer iets sterks af.

Een herziening van deze film kon niet langer uitblijven. Recensies van mij die gebaseerd zijn op kijkervaringen van zo'n 15 jaar geleden, hebben nu eenmaal geen enkele waarde. Dat hebben herzieningen door mij reeds meermalen bewezen. Het moment om deze film opnieuw te bekijken leek mij goed gekozen, juist omdat ik gisteren een andere film "Paradies: Glaube" van Ulrich Seidl heb bekeken, die ook ging over godsdienstwaanzin, want die schizofrene Bess in deze film van Von Trier was natuurlijk een godsdienstwaanzinnige net zoals Anna Maria in die film van Seidl. Er is een groot verschil; in Paradies: Glaube spuugde Anna Maria op het christuskruis omdat haar gebeden niet werden verhoord terwijl dat bij Bess hier in Breaking the Waves het tegenovergestelde was. Bess bad tot God dat Jan beter zou worden... nou ja het antwoord weten we, ook de prijs die Bess hiervoor moest betalen. Mijn mening hierover is dat je God - ja, ik geloof in God! - niet naar je hand kan zetten. Met geloof is niks mis mee maar nogmaals - ik heb het al eerder gezegd - bemin uw naaste als jezelf. De God die van Bess zo'n pervers offer vroeg is voor mij daarom ook niet meer dan een sadist, niet meer dan een duivelse kracht. Bess was dus als het ware door de duivel bezeten.
Nu over Von Trier; wat wilde deze regisseur nu met deze film bereiken, de kijkers op het gevoel spelen? Dat is hem dus goed gelukt, gezien het hoge gemiddelde van deze film en ook dat hij in het jaar van release 1996 door de Volkskrantlezers tot beste film van het jaar werd uitgeroepen. Toch denk ik dat het Von Trier ook vooral ging om met het kijkerspubliek een loopje te nemen en dat hij misschien dacht; "Geacht kijkerspubliek, als jullie werkelijk geloven dat je door een soortgelijk offer te brengen als Bess je zieke geliefde beter wordt, dan zul je ook boven in de lucht de kerkklokken zien en horen luiden" Dat laatste zal iedereen onzin vinden, maar is niet onzinniger dan het beter worden van Jan door het offer van Bess.
Mijn waardering na herziening van deze film; Dat ik in mijn eerdere recensies Bess een weerzinwekkend personage vond waar ik geen enkele sympathie voor kon opbrengen blijft recht overeind. Bess staat voor mij niet voor kracht maar voor zwakte. Voor mij is zij niet meer dan een idioot, hoewel Emily Watson de rol van godsdienstwaanzinnige idioot wel goed neerzette, dat moet gezegd worden. Verder ondervond ik het herzien van deze film niet als een marteling, dit in tegenstelling tot "Dancer in the Dark", voor mij verreweg Von Trier's slechtste film. Dus verhoog ik mijn waardering voor Breaking the Waves naar twee sterren, maar meer zullen het er niet worden.

2,0*