Breaking the Waves (1996)

Loodzwaar drama, en dat is precies wat me aan de film tegenstaat.

Een beetje te deprimerend allemaal, naar mijn smaak. Ik ergerde me eigenlijk steeds meer aan het neurotische vrouwelijke hoofdpersonage.

Afgezien van de genoemde bezwaren die ik tegen deze film heb, is het een aangrijpende film die erg realistisch overkomt. De acteerprestaties zijn goed.

Hier het resultaat dat je kan met een handcamera een prachtige drama film creëren. Toen ik voor het eerst Festen zag, moest ik hier heel erg aan wennen en vond ik hem de eerste keer eingelijk helemaal niet zo heel leuk. Later ben ik hem nog een keer gaan kijken en vond ik hem echt prachtig. En na films als The Idiots, Fucking Åmål en Lilja 4-ever (allebei ook gedeeltelijk met handcameragefilmd) stoorde ik mij hier nog maar heel weinig aan.
Het schokkende camerawerk stoort dus erg weinig, maar geeft mooi het wereldje weer waarin Bess leeft.
En dat is sinds het ongeluk van Jan een grauw leventje, waarin ze wordt afgewezen door de kerk, verkracht wordt door mensen op een boot en later door diezelfde mensen zwaar mishandeld wordt. Ik zat ook tot ongeveer een kwartier voor het einde te wachten op een happy-end, maar (gelukkig) kwam dit niet. Die kerkklokken op het eind hadden van mij dan weer niet gehoeven. Dit verpestte een beetje het eind. Maar het blijft een goeie 'zware' film met een uitstekende rol van Watson.
Voorlopig 3,5*

De premisse werkt wel en het eerste uur is boeiend, maar de film is veel te lang en het einde overdone. Een euvel waar Von Trier wel vaker aan lijdt.

3*.

Van Von Triers bekende films was dit de laatste die ik nog moest zien. Wat allereerst opvalt zijn de sterke overeenkomsten met de rest van zijn werk. Natuurlijk de cinematografie en montage, zo rauw en realistisch maar ook vol met hele mooie shots. Het werkt hier weer enorm sterk. En nog belangrijker; het verhaal en de personages. Of eigenlijk gaat deze film maar om één personage, om één mens. Watson speelt voortreffelijk, zoals eigenlijk alle vrouwelijke hoofdpersonen bij Von Trier. Ook haar verhaal is hetzelfde als in de andere films, maar nu nog explicieter gemaakt: Bes is een vrouw die ten onder gaat aan haar eigen goedheid. Toch is het ook weer een uniek verhaal, dat eens te meer aanspreekt. Het religieuze element is daarbij compleet nieuw. Steengoed eind ook, met die bellen.

Daarom is het zeker een indrukwekkende film. Maar vooral een film die constant weet te overtuigen vanwege de stijl. 4*

Ik vond het eerste uur van deze film verrassend sterk, geweldig die Watson, wat speelt ze dat goed. En wat leuk dat ze zo'n liefdevol personage speelt, een beetje vreemd maar wel lekker, zoiets.

Maar dan gaat het verhaal opeens echt helemaal over de kop vanaf dat Jan wil dat ze met onbekende mannen gaat slapen. Ik dacht even: wat is dit voor onzin, maar hoopte dat dit een kleine terloopse scene was, maar helaas gingen ze hier daarna ook nog serieus mee door. .

Hele kleine 2,5 houd ik over, mede door de toch wel originele sfeer.

Aardige von Trier die opvallend veel overeenkomsten vertoont met Antichrist. Waar in die laatste o.a. de kerk haar "worst nightmare" om de oren geslagen krijgt, gebeurd dat hier met twee positieve noties: liefde en geloof.

Toegegeven, het is niet het "onvoorwaardelijke geloof in het Woord" van de protestantse gemeenschap, maar het rotsvaste geloof in de liefde én de onvoorwaardelijke liefde voor een mens van vlees en bloed.
Bess is als een klein kind dat met onbeholpen sociale onaangepastheid "provoceert" en uiteindelijk ten onder gaat aan een gevestigde orde die niet eens de eigen idealen herkent en in haar alleen een labiel of zondig wezen ziet. Als Bess verdrietig is, dan huilt ze, als ze vrolijk is, lacht ze, als ze lief heeft, dan doet ze dat, onvoorwaardelijk. Zo eenvoudig - als je niet wordt als je kinderen, zul je het rijk der hemelen nooit betreden - is dat. Zou je denken... Hoe zou het Christus vergaan als hij zich weer eens op aarde zou laten zien? Dostojevski heeft in De Idioot al met dat idee gespeeld.

Het plot rust op een verrassend geloofwaardige constructie waarin handelingen die wellicht velen met het grootste gemak zondig of ranzig vinden, in hun tegendeel omslaan. Erg jammer is dat von Trier het er allemaal wel heel erg dik bovenop legt. De epiloog, na het shot op het riviertje en de brug, is daarin zelfs vrij rampzalig.
Gelukkig gaat dit gebrek aan subtiliteit niet gepaard met sentimentaliteit. Het camerawerk is vaak dicht op de huid, maar er zijn ook regelmatig distantiërende cuts. Muziek is er alleen bij de hoofdstuktitels en bestaat uit anachronistisch werkende songs uit de Sixties (?) over bijna bewegingsloze, langdurige shots van natuur waarin iets van metafysica voelbaar wordt. Interessante constructie, alleen vond ik niet alle songs even goed werken. Die bij het kopje "epiloog" vond ik het sterkst.

Waardering ergens tussen 3 en 3,5. Het mooie spel van de hoofdrol (interessante rol ook van haar vriendin) pleit voor het laatste, maar de epiloog zit me toch erg dwars en heel erg onder de indruk van de thematiek ben ik ook niet.

Lastig te verteren, zo’n hap melodramatische dogma. Schotse omgeving, Deense regisseur en een moddervette religieuze saus waar zelfs God U tegen zou zeggen; het zijn niet de meest toegankelijke begrippen die betrekking hebben op ‘Breaking the Waves’. Von Trier heeft wederom een moeilijk te plaatsen stukje cinema gecreëerd.

Dat deze manier van film maken niet bij iedereen even goed in de smaak valt, is onontkoombaar. Een speelduur van bijna 160 minuten en het tempo waarin de ontwikkelingen plaatsvinden, verlaagt de instapdrempel uiteraard evenmin. De enige juist voorbereiding van deze film is niet te laat op de avond, op een niet al te luie stoel en met zakdoekjes in de aanslag. Oh, en laten we de fles Johnny Walker niet vergeten.

Bess is een labiel meisje dat opgroeit in een streng Christelijke gemeenschap in het noorden van Schotland waar vrouwen geen spreekrecht kennen in de kerk en niet welkom zijn op begrafenissen. Als zij dan wenst te trouwen met buitenstaander en vreemdeling Jan, zijn de rapen gaar. Afkeurend wordt het stel bekeken door de gemeenschap, maar dat kan de liefde tussen de twee niet temperen. Ze trouwen en alles lijkt rooskleurig voor de tortelduifjes. Totdat Jan voor een tijdje terug moet naar een booreiland om daar zijn vroegere werk te hervatten.

Het onzekere, doch sympathieke achtergebleven meisje weet maar niet hoe ze hier mee om moet gaan. Volgens haar naasten dient ze sterk te blijven, immers: ‘iedereen moet een tijd zonder zijn geliefde kunnen’. Geschreeuw en gejank zijn zonden, zo luiden de conservatieve opvattingen van in dit geval haar moeder. Als Bess op een dag besluit te bidden dat Jan zo snel mogelijk terugkeert, slaat het noodlot toe. Een ongeluk valt voor op het olieplatform en de kersversie echtgenoot raakt van top tot teen verlamd.

Inderdaad, een depressiever plot is lastig te bedenken, maar Von Trier vond dit nog niet genoeg ellende. Omdat Jan niets meer kan, vraagt hij Bess met andere mannen spannende avontuurtjes te beleven en die verhalen vervolgens met hem te delen. Dit is de enige manier om opgewonden te geraken, aldus de kreupele. Het zorgt voor twijfel, vreemde situaties en een wanhopige en zichzelf opofferende vrouw. Wat de betekenissen en diepere bedoelingen van alle verdere keuzes zijn, wordt zoals altijd door deze Scandinavische regisseur in het midden gelaten. En dat is maar goed ook: de discussie achteraf maakt dat minimaal net zo interessant als het drama zelf.

Omdat ‘Breaking the Waves’ in feite een gevoelsfilm is, zijn de gezichtsuitdrukkingen en de mate van inlevingsvermogen die de kijker geacht wordt te vormen, van levensbelang. De Engelse Emily Watson, die met een ‘leuk-maar-niet-sexy’ uitstraling haar personage Bess ijzingwekkend goed vormgeeft, eist de hoofdrol op. Haar tranen vloeien meestentijds, maar dat in het slot ook anderen een gevoelige snaar weten te raken, geeft de knappe casting en veelzijdigheid van de sterke personages weer. Beelden zijn belangrijk, de trage, korte maar treffende conversaties evenzeer.

En uiteindelijk is dogma (of in dit geval: dogma-achtige film) de beste manier om dergelijk leed, masochisme of wat hier uw voorkeur ook verdient, over te brengen. Vaak staat de kijker ín de situatie. Niet van bovenaf, van een afstand of met afstand creërende muzikale ondersteuning, maar vol tussen het menselijke leven. Elk geluid valt op, iedere spierverandering in het gezicht heeft z’n invloed op de situatie. Het is prachtig om zo de hele gemeenschap, hoe Gereformeerd ook, een plekje in ieders hart te gunnen.

Hoewel ik von Trier ook best aardig vind, ben ik ook van mening dat Von Trier veel overeenkomsten vertoont met de Antichrist met zijn ge-dogma! Dat onscherpe, dat gewiebel. Niet aan mij besteed!

Maar dat terzijde, want ik kan toch wel waardering opbrengen voor deze film. Zo sloegen bij mij de kerkklokken bijvoorbeeld wel aan. Verder vond ik Emily Watson zeer overtuigend in haar rol. Ik heb me zelden zo lopen irriteren aan zo'n stompzinnig personage. Wat een malloot! Maar ja, dat zat in de familie denk ik, want die geloofgemeenschap van haar is eigenlijk verstandelijk geen haar beter!

Stellan Skarsgaard vond ik dan weer helemaal niets in zijn rol. Er moest zeker een Deen in voor de financiën? Die maten van hem bakten er acterend ook niet veel van.

Ook weer mooi vond ik de tussenplaatjes met begeleidende muziek.

Bikkelhard en aangrijpend drama met een hoofdletter D. Geen sprankje hoop of relativerende humor te ontdekken in deze film. En toch komt Lars von Trier hiermee weg zonder sentimenteel te worden (een prestatie op zich). Hij bereikt dit o.a. door de handheldcamera die dicht op de huid van de acteurs zit en de bijna totale afwezigheid van muziek. De acteurs spelen zeer naturel en Emily Watson is verbluffend. Je gelooft haar zelfs als ze in zichzelf praat.

Een sterke film, vooral door Emily Watson. Wow, die kan sterk acteren.

Een zwaar, ontroerend en hier en daar ook wat onsmakelijk verhaal. Typisch Von Trier en dat zal niet iedereen aanspreken. Tel daarbij op het Dogma 95-achtige camera werk en je hebt al een heleboel mensen weg gejaagd of, die het toch zijn gaan kijken, kwaad gemaakt.

Zelf durf ik me nu al een liefhebber van Von Triers verhalen te noemen. Tot nu toe heb ik Dancer in the Dark, Dogville en Antichrist gezien. Deze film heeft redelijk wat gemeen met die drie films, waarin de vrouw het zwaar te voortduren krijgt. Het meest lijkt deze film nog op Dancer in the Dark, met een naive vrouw in de hoofdrol die in ongelukkige situaties terecht komt. Dat die twee films op die en meerdere punten op elkaar lijken blijkt kloppen, want die twee maken deel uit van de Golden Heart trilogie.

Ik werd door deze film minder bij mijn strot gegrepen dan eerder genoemde films, maar een drie en een half heeft het zeker verdient. Deze film wist mij in het verhaal te zuigen en sympathie te wekken voor het hoofdpersonage. Ik vind het dan ook heel raar en een beetje naar zelfs om te lezen dat sommige mensen haar verschrikkelijk onsympathiek vinden. Maar goed, ieder zijn ding, wat ik al in het begin van deze post duidelijk maakte.

Zo, eindelijk eens herzien, en opnieuw frappeert mij weer die typische mengeling van het komische (om niet te zeggen kluchtige) en het tragische (om niet te zeggen melodramatische), die bijvoorbeeld ook 'Idioterne' zo kenmerkte. Let wel, ik doel hier niet op de tragikomedie, die op z'n best een melancholieke, bittere, of cynische glimlach teweegbrengt. Von Trier weet op één of andere manier de boel zo te combineren dat het komische hilarisch wordt en het tragische ten hemelschreiend. Het serieuze (of wat daar voor door wil gaan) wordt belachelijk gemaakt, en het belachelijke (of wat daar voor doorgaat) bloedserieus genomen.

Nou ja, een religie die tegenover de wet van 'de Joden' en de wijsheid van 'de Grieken' de 'dwaasheid van het Kruis' stelt, leent zich kennelijk wel voor de fratsen van Von Trier. Ondertussen weet deze zelfverklaarde 'militante' atheïst wel tamelijk zorgvuldig een archetypisch beeld te schetsen van een stichtelijk, voorbeeldig christelijk leven, compleet met kruisgang, opoffering en verlossing. Die zorgvuldigheid t.a.v het christendom kenmerkte later ook 'Antichrist', maar daar viel niet zoveel bij te ginnegappen, blijkbaar omdat Von Trier toen zelf nogal in de put zat.

Dat is hier wel anders. De verlossings- en opofferingslogica van Bess wordt tot het einde toe gevolgd: zij geeft haar leven teneinde dat van haar geliefde te redden, en potverdrie, asjemenou, heb je het ooit zo zout gegeten etc.: na gedane zaken begint Jan toch aardig op te krabbelen. 't Is een mirakel. De 'Joden' en de 'Grieken' kijken mooi (lelijk) op hun neus. En nadat de dominee bij een leeg(!) graf hel en verdoemenis gepreekt heeft, en de wetenschapper al leuterend de begrippen 'psychose' en 'goedheid' aan elkaar heeft geknoopt, laat Von Trier (God) voor de zekerheid nog even de kerkklokken luiden.

Is dat leuk, of niet? Von Triers motto lijkt wel te zijn, variërend op een uitspraak van Paulus: Er zijn geen Joden en Grieken meer, alleen nog idioten. Of dat voldoende is voor een bevrijdende (verlossende) lach, mag een ieder voor zichzelf uitmaken.

De eerste onvoldoende voor Von Trier is een feit.

En het begon allemaal nog best wel goed. Ik kon de hoofdstukindeling, zoals dat ook bij bijvoorbeeld een Dogville het geval is, goed waarderen. Emily Watson speelt overtuigend de rol van Bess, een ietwat aparte vrouw met vreemde ideeën, maar ik kon haar wel waarderen.

Na de verlamming van Jan, slaat de film echter om. Bess slaapt met vreemde mannen en wordt zelfs een hoertje. Daarna begon haar sympathie voor haar van mijn kant gelijk ook hard af te brokkelen en was aan het einde van de film compleet verdwenen. Sterker nog ik zat me op een gegeven moment flink te irriteren aan haar strontvervelende gedrag.

De thematiek kon ik ook niet zo veel mee deze keer en in tegenstelling tot enkele andere van zijn films, wist deze Von Trier mij ook totaal niet te raken. Het dicht op de man/vrouw zittende camerawerk was wel goed en ook de muziek is zeker niet slecht.

Ik kom uiteindelijk uit op een kleine onvoldoende, om dat de eerste helft redelijk boeiend was en de film zeker goede elementen kent. De zwaar irriterende Bess is echter onvergeeflijk voor mij.

2,5*

I can believe.
Lars von Trier is toch wel mijn favoriete levende regisseur, nog niet veel van hem gezien, maar ik ben onderweg. Vandaag maar begonnen aan Breaking The Waves en weet eigenlijk niet wat ik precies van de film vond, apart is het zeker. De vergelijking met Antichrist is snel gevallen, als je de film in een paar zinnen zou omschrijven dan zou de probleemstelling vrij wel het zelfde zijn. Dit zie ik niet gelijk als een nadeel, het is nou eenmaal een heel interessant onderwerp en Trier speelt lekker met uit de hand gelopen situaties.
Er wordt belachelijk sterk geacteerd door de gehele cast, het zit allemaal vol met echte emotie en is op een gegeven moment ook een beetje beangstigend. Audiovisueel vond ik het niet heel erg bijzonder, het is lekker rauw, a la Trier, gefilmd maar toch miste ik de schilderijen die in zijn latere films aanwezig zijn, gelukkig zitten er nog wel mooie beelden tussen bij de hoofdstukken aanduidingen, om even van al het ellende te ontsnappen. Zoals verwacht kent de film een plot en een betekenis achter de beelden, bij mij gaan deze uit naar dat Bess het Jezus-verhaal verteld en dan vooral de belangrijke laatste dagen. Zo leek de achtervolging van de kinderen wel op de route die Jezus moest lopen met zijn kruis, maar Bess hem met haar bromfiets moest doen, en ook de opmerkingen over ''Good'' leken mij een verantwoordelijke interpretatie.
In ieder geval zeer geslaagd, mede dankzij de acteerprestaties en de fantastische karakters een film ervaring die niet te vergeten is. 4,5 ster

Je herkent meteen de sfeer van von Trier die in de lijn ligt van bvb Dancer in the dark. Al draait het hier helaas meer rond een religieus extremisme en de wat simpele Bess. De sfeer mag dan wel sterk zijn, het is vrij negatief en ik wordt sowieso al zenuwachtig van dat religieus extreme gedoe. De film kent z'n goeie momenten en heeft een eigen stijl, maar geef mij toch maar de latere von Trier films als Dogville, Melancholia en Antichrist.

Na vijf minuten gekeken te hebben had ik hier nog maar weinig zin in. Priesters, verlaten middeleeuwen-achtige streken en Emily Watson die ik altijd al een lelijk spook heb gevonden. Maar ik had even volgehouden en dat werd beloond. Die oudheid is nou eenmaal meegenomen in de fundering en aangezien dit drama inktzwart is past het allemaal wel. Zelfs Watson met haar lijkengezicht wist me omver te blazen zonder dat ik het doorhad. Ze zet hier een weerzinwekkende psycho neer; iets teveel doorgedraaid in haar liefde voor Jan en eigenlijk onmogelijk te bereiken door de ervaren dokter maar tergelijkertijd een onschuldige vastberadenheid en toewijding. Deze 158 minuten zijn slim opgedeeld in hoofdstukken waarbij telkens een natuurshot te zien is met opmerkelijke muziek. Von Trier levert weer iets sterks af.

Een herziening van deze film kon niet langer uitblijven. Recensies van mij die gebaseerd zijn op kijkervaringen van zo'n 15 jaar geleden, hebben nu eenmaal geen enkele waarde. Dat hebben herzieningen door mij reeds meermalen bewezen. Het moment om deze film opnieuw te bekijken leek mij goed gekozen, juist omdat ik gisteren een andere film "Paradies: Glaube" van Ulrich Seidl heb bekeken, die ook ging over godsdienstwaanzin, want die schizofrene Bess in deze film van Von Trier was natuurlijk een godsdienstwaanzinnige net zoals Anna Maria in die film van Seidl. Er is een groot verschil; in Paradies: Glaube spuugde Anna Maria op het christuskruis omdat haar gebeden niet werden verhoord terwijl dat bij Bess hier in Breaking the Waves het tegenovergestelde was. Bess bad tot God dat Jan beter zou worden... nou ja het antwoord weten we, ook de prijs die Bess hiervoor moest betalen. Mijn mening hierover is dat je God - ja, ik geloof in God! - niet naar je hand kan zetten. Met geloof is niks mis mee maar nogmaals - ik heb het al eerder gezegd - bemin uw naaste als jezelf. De God die van Bess zo'n pervers offer vroeg is voor mij daarom ook niet meer dan een sadist, niet meer dan een duivelse kracht. Bess was dus als het ware door de duivel bezeten.
Nu over Von Trier; wat wilde deze regisseur nu met deze film bereiken, de kijkers op het gevoel spelen? Dat is hem dus goed gelukt, gezien het hoge gemiddelde van deze film en ook dat hij in het jaar van release 1996 door de Volkskrantlezers tot beste film van het jaar werd uitgeroepen. Toch denk ik dat het Von Trier ook vooral ging om met het kijkerspubliek een loopje te nemen en dat hij misschien dacht; "Geacht kijkerspubliek, als jullie werkelijk geloven dat je door een soortgelijk offer te brengen als Bess je zieke geliefde beter wordt, dan zul je ook boven in de lucht de kerkklokken zien en horen luiden" Dat laatste zal iedereen onzin vinden, maar is niet onzinniger dan het beter worden van Jan door het offer van Bess.
Mijn waardering na herziening van deze film; Dat ik in mijn eerdere recensies Bess een weerzinwekkend personage vond waar ik geen enkele sympathie voor kon opbrengen blijft recht overeind. Bess staat voor mij niet voor kracht maar voor zwakte. Voor mij is zij niet meer dan een idioot, hoewel Emily Watson de rol van godsdienstwaanzinnige idioot wel goed neerzette, dat moet gezegd worden. Verder ondervond ik het herzien van deze film niet als een marteling, dit in tegenstelling tot "Dancer in the Dark", voor mij verreweg Von Trier's slechtste film. Dus verhoog ik mijn waardering voor Breaking the Waves naar twee sterren, maar meer zullen het er niet worden.

2,0*

Schitterende aangrijpende film.

Absoluut geen film voor erg gevoelige mensen. Op deze mensen kan deze film een traumatische

uitwerking hebben.

Ik vond hem zo ontzettend goed "dat ik hem nooit weer wil zien" als je begrijpt wat ik bedoel.

Von Trier is een van de grootste vernieuwers van de huidige filmmakers. Hij zit zo boordevol visie en ideeën dat zijn films er soms een beetje last van hebben. Toch levert het vaak ook mooie momenten op. Ik ben absoluut positiever dan negatief over zijn werk, maar ik begrijp critici wel.

Bovenstaande geldt voor al zijn films, dus ook voor Breaking the Waves, zo bleek in elk geval. Het verhaal is zo gedramatiseerd dat het realisme er wat hinder van ondervindt. Ik geloof op een gegeven moment amper in de echtheid van de personages. De overtuiging dat zoiets al een keer gebeurd is of zou kunnen plaatsvinden, ontbreekt bij mij. Toch liet het me niet (geheel) onberoerd. Het zijn ook meer archetypen dan echte personages en gebeurtenissen. Dan lijkt het al gauw pretentieus. En eigenlijk is het dat ook wel, maar het wordt er niet minder (misschien juist wel meer) interessant op. Breaking the Waves is zo sterk gestileerd, zowel visueel als inhoudelijk, dat je moeilijk onbewogen kunt kijken. Of je het nu ruk of geweldig vindt, het doet wel wat met je. Het ergert, fascineert, jeukt, stimuleert. En dat gevoel kan ook tijdens het kijken nog wel omslaan. Hij stopt zijn film vol met dingen omdat ie de aandacht wil. Het dogma-achtige camerawerk, de hoofdstukindeling met computergeanimeerde landschappen met stemmige popmuziek, zo nu en dan even in de camera kijken. De kerkbellen. Vond deze voorbeelden trouwens allemaal wel werken. Dat geldt voor deze film voor mij persoonlijk trouwens toch wel.

Voor Von Trier is alleen karakterontwikkeling niet genoeg. Hij koppelt het lijden van zijn hoofdpersoon aan een religieuze zelfopoffering. Niet oninteressant, maar nogal naïef. Om dat dan toch weer te laten werken is ons hoofdpersonage nogal naïef (en misschien wel niet helemaal 100% in orde), maar dat geloofde ik dan weer niet helemaal. Vond het ietwat bedacht.

Aanvankelijk begint het eigenlijk met een kritische blik op de striktheid van religie. In dit geval hoe mensen een verkeerde invulling kunnen geven aan geloof door door te slaan in gebruiken en regels waarvan ik me niet kan voorstellen dat God het zo zou willen, mocht ie al bestaan (en anders is het een lul). In het vervolg van de film gaat von Trier verder door te laten zien wat het hoofdpersonage aan schade ondervindt door de bekrompen opvoeding en het misplaatste van religieuze boetedoening. Daar was dus wel enige naïviteit voor nodig en dat geloofde ik dus niet helemaal.

Von Trier zei ooit eens; "in hoeverre is het acteren als je iemand vraagt iets echt te doen?" Hij vraagt veel van Watson en je ziet in een aantal scenes het ongemak er van alle kanten aan af. Wel erg sterk geacteerd trouwens, zoals eigenlijk altijd door de vrouwen in een von Trier.

Jammer dat ik zijn oeuvre door elkaar heen heb gezien / aan het zien ben. Hij is continu zo duidelijk in beweging en is zijn methoden wat mij betreft aan het verfijnen (vind Melancholia en vooral Anti Christ het best). Zoals vaker ben ik een beetje in tweestrijd, maar opnieuw geven de pluspunten absoluut de doorslag en ditmaal zelfs ruimschoots. Voor deze film een nipte 4 sterren.

Het indrukwekkende debuut van Emily Watson en de journalistieke regie van Lars von Trier. Naast de gesprekken van Bess met God en de harde climax, zijn dat de zaken, die mij het meeste zullen bijblijven van deze emotionele film over de onvoorwaardelijke liefde van een zwakbegaafde, diep religieuze jonge vrouw voor haar sarcastische echtgenoot. Een aangrijpend verhaal, die evenwel lijdt aan een gebrek aan geloofwaardigheid.

Heb wellicht de laatste tijd iets teveel films van Lars von Trier gezien, want dit deed me helemaal niks, terwijl zijn films wel het van het indringende moeten hebben. Emily Watson en Stellan Skarsgard zijn net getrouwd in een zeer christelijk dorpje. Hij krijgt een ernstig ongeluk op een boorplatform en Watson die toch mentaal niet helemaal top was, verandert in een labiel wrak. Ze hoereert zichzelf en ondertussen wordt de ene huilbui afgewisseld door de andere. Mjah, vond het met 2,5 uur speelduur niet al te boeiend.

Von Trier verheft een melodramatisch gegeven ver boven de klassieke status van het genre en pompt er terzelfdertijd een pak, traditiegetrouw choquerende ideeën en beelden in : het contact van het hoofdpersonage met God, de besluiten en daden die daaruit voortvloeien en de onwaarschijnlijke slaafse liefde voor haar man, de dramatische slotscènes en de striemende kritiek op de kerkgemeenschap.

Schitterend camerawerk, originele vondsten in de opbouw van de verschillende delen, meeslepende muziek en vooral een Emily Watson die met drie belangrijke nominaties nog werd tekort gedaan.

Lars von Trier een cineast die iets te vertellen en te tonen heeft.

Prachtige film, het drama ligt er heel dik bovenop, evenals de geloofwaardigheid maar wat zou het. De film sleept je mee door alle ellende en de daarbij behorende mooie beelden en muziek. Een van de beste van Lars von Trier.

Na het zien van deze dilm spontaan een week depri geweest. Waarom maken mensen zo'n film, verzinnen ze zo'n verhaal alsof we onvoldoende echte ellende in de wereld is. Nu jaren later voel ik de vieze smaak en het rottende gevoel dat deze film gaf nog in mijn Lijf. Ja dat is een hele prestatie. Voor sommige misschien vijf sterren, maar omdat de moraal van het verhaal mij ontgaat een ster. Prima om me misselijk te voelen na een film over de holocaust, oorlog maar niet hiervoor.

Hij doet het toch weer Von Trier, mij in een mum van tijd hélemaal meekrijgen in "zijn" wereld, dit alles zonder veel special effects, muziek, ontploffingen, ... . Maar wel met acteurs en actrices die de ziel uit hun lijf acteren. Met een verhaal doorspekt met allerlei emoties die écht lijken. Wat een casting ook weer, Emily Watson = Bess. Oprecht kippenvel het laatste kwartier, iets dat me niet zo gek vaak overkomt. Misschien nét niet het niveau van zijn meesterwerken als Dogville en Melancholia maar het komt verdomd dicht in de buurt.

Voor mensen die een vrolijke zomerfilm verwachten, overslaan, maar voor al de rest, aanrader!

Breaking the waves is een vrij toegankelijke film van Lars von Trier waarbij het dramagehalte hoog opspeelt, maar nergens het randje opzoekt of erover gaat. De film greep me mee van in het begin waardoor het geen moment verveelde en ik me betrokken voelde bij het duo Bess en Jan. De debuterende Emily Watson presenteert een geloofwaardig diepreligieus personage waarbij haar onschuld, liefde en naïviteit centraal staat. Haar intimiteit met Jan is innemend en zeer sterk.

Hoewel de film over religie gaat, wordt religie niet zomaar afgebroken door von Trier. Dit is geen atheïstische film, wel wordt de waanzin van het geloofsfanatisme aan de kaak gesteld zoals dat nog wel meer gebeurde in onder meer het jaren 60-70 in de Angelsaksische landen. Ook the Magdalene Sisters is daar een goed voorbeeld van.

Op filmisch vlak doet de film nogal oubollig aan met verouderde beelden, sobere technieken waardoor de principes van dogma naar boven komen. Het draagt bij tot de troosteloze antipathieke sfeer in de film. Alleen de liefdesrelatie tussen Bess en Jan zorgen voor een lichtpunt in het conservatieve Schotland van destijds. Vrouwen werden ook als minderwaardig beschouwd omdat ze niet mochten spreken in de kerk of aanwezig mochten zijn bij uitvaarten. Degoutant waren dan ook de wederkerende woorden bij een begrafenis waarbij een overleden ongelukkige werd toegesproken als: “Je was een zondaar, en je verdient je plekje in de hel."

De metamorfose van Bess is aangrijpend en haar motieven zijn niet geheel duidelijk. Uiteraard is haar krachtbron de liefde voor Jan, maar ook haar zwakzinnigheid en psychoses maken deel uit van haar acties. Ze bloeit dan ook helemaal open bij Jan waarbij ze de grenzen van haar seksuele driften en identiteit ontdekt. Dit wordt haar niet in dank afgenomen Religie is een middel om mensen te onderwerpen. Wie niet leeft volgens de regels van de (kerk)gemeenschap wordt zonder pardon een paria en wordt uitgestoten. Breaking the waves is een meeslepend drama van von Trier waarbij hij net als in zijn andere films een duidelijke boodschap of maatschappijkritiek naar voren schuift. Een aanrader!

Zeer sterke en vooral technische film, die niet altijd even goed weet te raken. Het nadeel van dit soort minimalistische nihilisme, is dat het ook geen duidelijk emotief moraal aan stipt, behalve het nutteloos lijden (bestaan) en hier zingeving aan te geven. En toch zit er iets liefs en genade, hoop- en begripvol in de film. Sterke film zoals ik al stelde

Dit is erg mijn ding. Ik moet zeggen dat ik het aan het begin moeilijk vond om erin te komen. Ik was er misschien niet helemaal voor in de stemming en ik moest het verhaal en de personages nog leren kennen. Ik heb de film de volgende dag verder gekeken en ineens had het mij helemaal in zijn greep. Emily Watson, Stellan Skarsgard en de andere acteurs spelen ontzettend goed. Ze kruipen helemaal in hun rol, en qua beeld wordt het ook zo rauw en realistisch gebracht. Bess is een personage dat mij erg trekt. Intrigerend door haar doen en laten, niet alledaags. Het verhaal zit vol emoties, die overtuigend tot uiting komen. Toen ik het eenmaal écht boeiend vond, werd het alleen maar boeiender, aangrijpender, en ik ben er enorm door geraakt. Ik vind het intens verdrietig. Dit is zo’n film die mij nog lang bezig zal houden. Heel sterk! 4,5*

De Criterion editie gezien, dat betekent "Life on Mars" in de epiloog.
Zwaar en intens melodrama van Von Trier (nochtans geen regisseur waar ik anders veel lof voor over heb), met een glansrol van Emily Watson. Ik zie nonkel Lars al dit mooie verhaal vertellen aan zijn beste vrienden rond de open haard om de avond op te fleuren. Hij wil denk ik vertellen dat godsdienst niet altijd iets goeds is en zelfs onrechtvaardig kan zijn wanneer ze teveel macht heeft in de gemeenschap, want de liefde tussen Bess en Jan is een liefde van mythische proporties die wreed op de proef gesteld wordt.

Liefde is "zich opofferen voor" en dat doet Bess uiteindelijk ook , waardoor ze uiteindelijk meer devotie heeft getoond dan wie dan ook in haar gemeenschap. Je kan er alleen om wenen dat ze op het einde naar de hel verwezen wordt . Godzijdank heeft de regisseur ons bespaard van wat er zich in dat schip heeft afgespeeld.

Nu vond ik het wel wat jammer dat Bess een psychiatrische voorgeschiedenis meekreeg en eigenlijk mentaal niet helemaal oké was (er wordt bvb over een eerdere internering gesproken). Niet dat het een probleem vormt, maar dan stel je je toch wel de vraag of die liefde niet eerder een ziekelijk trekje is. De Schotse landschappen versterken de droefheid van dit verhaal en wat ik wel mooi vond waren die hoofdstuk intro's ondersteund door bekende nummertjes. Mooi gedaan zeg. Dit is de eerste van Von Trier die me ook wist te raken.

In de nasleep van Dogville gekeken, die een diepe indruk op me achterliet.

Wat mij betreft na de acht films die ik zag van hem von Triers minste, op Direktøren for Det Hele na. Daarbij moet gezegd worden dat de film wederom een mooie structuur en uitmuntende acteerprestaties heeft en het gewoon ook een interessante film is. Setting en stemming zijn geweldig neergezet, maar het verloop van het verhaal stond me tegen. Hierdoor werd ik minder meegevoerd in het verhaal. De achterliggende boodschap had hierdoor ook niet het gewenste effect op mij, alhoewel ik nuchter gezien het grotendeels eens ben met von Triers visie over het onderwerp (religie).

Op niveau.

Lars von Trier is ondertussen een regisseur geworden die ik blindelings vertrouw. Tot nu toe drie films van hem mogen aanschouwen en alle drie waren sterke producten. Misschien dat zijn humor bij vele kijkers in het verkeerde keelgat is geschoten (begrijpelijk) maar dat brengt het niveau van zijn regiecarrière nergens in gevaar.

Leuk om Watson ook in deze rol te zien. Eigenlijk zowat perfect voor haar geknipt, maar aangezien dit een veel vroegere rol voor haar was ga ik ervanuit dat Von Trier dit zelf nog niet echt wist. Ze past werkelijk perfect. Wellicht dat 158 minuten lang een close-up van haar personage een wat uitrekkend effect heeft, maar uiteindelijk speelt ze sterk en weet ze zonder moeite haar personage bijzonder en interessant te houden.

Verder is het verhaal op een manier gebracht dat het allemaal bijzonder realistisch en echt aanvoelt. Je zal als kijker overgoten worden met dramatiek en zware gebeurtenissen in deze film. Allemaal uitgerekt over een lange speelduur en elkaar snel opvolgend. Vrolijk zal je dan ook waarschijnlijk niet van deze film worden, maar dat is dan ook een trademark die Von Trier meerdere malen lijkt in te zetten en ook hier werkt het goed.

Het voornaamste voordeel is dat het inhoudelijke gewoon weet te werken. De film vraagt wat van je aandacht en niet elke sequentie boeit evenveel, maar verder is het best intrigerend om te volgen waar Watson nu heengaat. Een echte impact liet het niet achter en de film zal ook niet al te lang bijblijven, maar dat neemt niet weg dat het goed in elkaar steekt en de toon sterk weet te hanteren. Misschien iets meer moeite in het camerawerk en ik had een 0,5* extra gegeven.