Breaking the Waves (1996)

Een fantastische mooie film was dit. Het was misschien een iets te lange zit voor mij. Maar de acteerprestaties van Bess en andere personages bleven mij doen verder kijken. Bess speelt het naïeve en onschuldige (Schizofrenie) meisje zo goed. dat ik medelijden met haar begon te hebben. Ik ben vaak niet zo heel erg onder de indruk van acteurs die acteren. Misschien omdat ik op dat gebied niet heel veel verstand van heb, bij Bess viel het mij op, dat het meer dan goed was.

Het lijkt me vreselijk om in zon gemeenschap te leven, maar men weet/denkt niet anders. Dat aspect vond ik wel goed gekozen en verwoord.

Ik had bij Jan’s zijn verlamming meer kwaadheid gezien. Is toch niets niks als je verlamd bent. Ook al probeert hij zelfmoord te plegen. En wil ook niet meer verder leven. Ik miste gewoon iets.

Het laatste deel met die klokken had voor mij ook niet gehoeven, was een beetje voorspelbaar. Ik had gedacht dat die vrienden van hem de klokken zouden luiden tijdens de uitvaart. Ook raar dat Jan half weer kan lopen, naar mijn idee beetje erg Amerikaansachtig.

Het camerawerk is niet echt aan mij besteed. Ik had er niet heel veel last van. Ik heb toch liever de normale echte filmcamera met kleurcorrecties. (te veel ruis en niet mooie kleuren). Waarschijnlijk zal Trier dit hebben gedaan om te experimenteren. De film werd soms ook abrupt geswitcht naar andere scènes.

Ik heb de eerste minuten van de film niet gezien. Maar kan iemand me vertellen hoe die 2 elkaar hebben ontmoet? Als je in zo zwart dorp woont, kom je amper mensen tegen toch?

Wat Jan aan Bess vroeg om met een andere man sex te hebben, is dit pervers? Jan wilde dit graag? Maar wilde hij dit graag om Bess te kunnen helpen of was het een van zijn "perverse" ideeën?

Lijkt of ik veel negatief commentaar geef, maar is opbouwende kritiek  Ik geef er 4* voor.

Het was mij teveel ellende en verdriet in ruim tweeënhalf uur film.

Ik had een tijd geleden hetzelfde bij Reqiuem for a dream, maar bij die film vond ik het geen straf om de tijd uit te zitten. Waar Requiem mij nog aangreep lukte dit Breaking the Waves totaal niet.

Deze film duurde mij dan ook echt te lang en door alle ellende ontging mij het 'briljante' van de film. Ik zie het waarschijnlijk gewoon niet graag; al dat verdriet.

4,5 Heel sterke film, met prachtig spel van de hoofdrolspeelster. Het haalt er de scherpe kantjes gelukkig enigszins vanaf wanneer je ... op een gegeven moment in de gaten krijgt dat het een moderne uitvoering is van het lijdensverhaal van Christus. De elementen die de regisseur ervoor gebruikt, zoals de krusiging op het middelste van 3 schepen, vond ik heel mooi gekozen [/spoiler/]

Je ergeren aan iemand die lijdt aan goedheid, hoe kan dat?

nu ja, dat kan toch?

Het kan, ja. Maar het is misschien goed je af te vragen waarom een in-goed personage deze reactie bij je oproept, en niet bijvoorbeeld verwondering, respect, medelijden, liefde, verering of verdriet. Ik doe maar een greep.

Aan het camerawerk heb ik me geen moment gestoord. Integendeel, dat het op een manier zonder ondersteunende techniek t.b.v. camerabewegingen gefilmd wordt, past goed bij de eenvoudige en ouderwetse sfeer van de film. Aan flitsende technieken, computergestuurde bewegingen en special effects had ik me wellicht meer gestoord. De weinige beeldbewerking viel me alleen maar in positieve zin op. In de scene dat de voornaamsten uit de kerk tegen het einde van de film praten over het lot van Bess, zie je het beeld steeds meer zwart-wit worden; het gaf me even een gevoel van naar horror zitten te kijken.

De film heeft een goed verhaal dat me veel stof tot denken heeft meegegeven. Je krijgt sympathie met de meeste hoofdrolspelers, en je kunt je goed in ze verplaatsen, hoewel het een beetje gissen blijft wat er allemaal in het hoofd van Jan gebeurt. Terwijl wat er allemaal plaatsvindt al zo zwaar is, is het deprimerende aan de film dat je af en toe zelf ergere scenes voorziet dan daadwerkelijk volgen. Bijvoorbeeld als Bess voor de kerk ligt en de dominee er aankomt, ging ik me afvragen wat voor slechts hij met haar zou doen als die kinderen er niet bij waren. Omdat sommige verwachte dingen uitblijven, besef je als kijker dat je zelf alweer uitgaat van het slechtste van slechte personen in de film, terwijl de hoofdrolspeelster dat juist niet doet. Hoe goed ben je zelf?

Terwijl velen hier de rol van Bess aanhalen, kon ik me beter inleven in de rol van Dodo, een sterke vrouw die veel leert doordat ze een boel verantwoordelijkheid op zich neemt. De meest ontroerende scene vond ik toen Bess kwaad het ziekenhuis uitliep nadat het weer slechter met Jan ging, en zij (Dodo) met een spontaan gevoel van schuld en wanhoop achterbleef, doordat haar dosis verantwoordelijkheid, gemeten door de goedheid van Bess, niet voldoende was.

De scenes aan het begin van elk hoofdstuk, met mooie landschappetjes en de rockende jaren '70 coverband, duurden lang. Maar ze waren, zoals Zachery Glass eerder opmerkte, van grote schoonheid. Wat het precies symboliseerde kan me nu nog bezighouden. Aan het feit dat er meer symboliserende dingen in de film zitten, zoals het eind met de klokken, heb ik me persoonlijk niet gestoord. Mocht je het wel te letterlijk nemen, dan kun je altijd nog beseffen dat 'wonderen' één van de motieven van de film was, en het dus niet raar is dat er alsnog eentje gebeurde. 4,5*

Laat ik voorop stellen dat het acteerwerk ijzersterk was. Emily Watson zet haar rol zo ontzettend goed neer. Maar dan eindigt het positieve gedeelte..

Ik heb geen enkel moment meegeleefd met de personages. Vermoedelijk komt het door de overmaat aan seks wat de film nogal goedkoop over doet komen. Bess gaat het 2e deel de hoer uithangen door met allemaal louche types de koffer in te duiken Daarnaast trekt ze ook nog eens een wildvreemde man af in een bus. Wilde regisseur Von Trier mij met deze vunzigheid proberen te raken? De situaties komen daardoor allemaal zo deprimerend en onecht over ondanks het fantastische spel. Je weet namelijk wat er komen gaat.

Daarnaast duurt de film minstens een half uur te lang waardoor ik tegen half 2 al op de klok begon te kijken wanneer hij nou eindelijk eens afgelopen zou zijn. Ik zal hem binnenkort nog eens bekijken op een ander tijdstip. Wie weet kom ik dan hoger uit.

2,5*

Ik moest zeker 20 minuten wennen aan het zeer amateuritische ogende camerawerk.

De camera stond alleen stil bij de muzikale intermezzo's tussen de hoofdstukken door wat ik overigens een goede regievonst vind.

De beelden waren ook vaak nog eens onscherp wat ik niet kon waarderen.

Ik begrijp dat de regisseur zo een realistische authentieke sfeer wou oproepen maar hij had wat mij betreft een betere camera mogen nemen.

Ik kon me het eerste uur niet inleven in de karakters, pas toen de psychotische en labiele trekjes bij Bess meer en meer aan de oppervlakte kwamen begon ik me enigszins in te leven in haar karakter.

Ik vind dat Emily Watson (Bess) zeer overtuigend het labiele psychopatische en hysterische karaker vertolkte, prachtig geacteerd.

Stellan Skarsgård en Katrin Cartlidge deden het ook erg goed, de rol van Katrin Cartlidge was een onopvallende maar ik vond haar opvallen door haar goede acteerprestaties.

De regisseur heeft volgens mij een controversiele film willen maken wat hem overigens niet helemaal is gelukt, ik kon maar 1 scene tellen die een licht pornografisch karaker had en schokkende beelden zaten er naar mijn mening niet in.

Ik vond het laatste uur erg sterk vooral wat er met de karakters op het laatst gebeurde.

De laatste christelijke of pseudo-artistieke scene of hoe je het ook wilt noemen had wat mij betreft achterwege kunnen blijven omdat het totaal niet paste in het verhaal, ik vond dat een soort van anti-climax.

Waarschijnlijk wou Lars von Trier het evenwicht in de film herstellen omdat hij nogal negatief het geloof weer had gegeven in verloop van de film, iets wat mij wel beviel.

Al met al een aparte en originele film die me wel een tijdje bij zal blijven dankzij het script, de regie en de briljante vertolking van Emily Watson.

Cijfer: 4

De laatste scene is alleen te begrijpen bij een andere blik op het hoofdpersonage dan jij hebt. Dan past het namelijk wel in het verhaal.

Veel misinterpretaties hierboven als je het mij vraagt. Vriezekoop legde het gisteren in Zomergasten mooi uit.

Ja. Een interpretatie - lijden aan goedheid (en lijden is leven) - die bij mij een boekje opendeed. Met die informatie krijgt de film ook een geheel andere betekenis, en zal ik de film ook eens met andere ogen gaan bekijken.

Ik blijf bij mijn mening, dat gedoe van goedheid klinkt mooi en dromerig maar daar doe ik het niet voor.

Ik vond en vind nog steeds de laatste scene een anti-climax en daar blijf ik bij met welke 'intellectuele' of intellectuele verklaring jij ook mag komen.

Gelukkig dat je meningen niet kunt opdringen in dit vrije land

Dat Bess voor de 2e keer naar het Schip gaat, is misschien wel omdat zij aandacht wil hebben.

Prima. Alleen doe je de film dan tekort. Dat Bess lijdt aan goedheid wordt expliciet benoemd in de film (bij de rechtbank). Het gaat hier dus niet zomaar om een mening maar om de interpretatie van de film. Het is zelfs het hoofdthema, zonder welke de laatste scene inderdaad nergens meer op slaat.

Dat ligt meer aan jezelf dan aan de film.

Altijd fijn dat een discussie zo wordt stilgelegd.... De eind-scene heeft natuurlijk veel te maken met de lijdensleer (in casu in het katholieke geloof).

De dogma-stijl spreekt me niet zo heel erg aan. Het moet puur en echt overkomen als ik het goed begrijp, maar ik vind het vaak helemaal niet zo naturel overkomen, soms zelfs wat gekunsteld. Heel hard gezegd vind ik het maar een beetje pretentieus geneuzel, die dogma-regels. Deze film is strict genomen wel geen dogma als ik het goed begrijp, maar bevat er wel wat elementen van, zoals veel gebruik van de handcamera's en eigenlijk geen muziek gedurende scenes. Volgens mij is er alleen muziek te horen tijdens de aankondigingen van de nieuwe hoofdstukken. Die muziek vind ik trouwens wel mooi gekozen, met mooie plaatjes erbij.
Het verhaal van de film is wel aardig, maar wordt weinig subtiel verteld. Eigenlijk wordt er amper wat aan de verbeelding overgelaten, veel wordt een beetje voorgekauwd. Dat wordt naar het einde toe wel minder trouwens had ik het idee (op het laatste shot na).. Ander kritiekpuntje is dat het wel erg veel kommer en kwel is allemaal in de film. Komt wat al te overdreven over, een gevoel dat ik bij Dancer of the Dark ook al wat had.
De sfeer, kleuren en het acteerwerk zijn aardig, de laatste wel van wat wisselend niveau vind ik. Tenminste, ik vond Bess vaak erg irritant. In haar hysterie zag ik vaak geen echte menselijke emotie, maar gewoon iemand die die emotie probeerde te spelen. Maar dit is geen makkelijke rol om te spelen natuurlijk, en Emily Watson heeft het nog vrij goed ingevuld.
De locaties zijn ook wel mooi. De vertelwijze in hoofdstukken beviel me best. Zo viel het ook ietsje minder op dat de film toch behoorlijk lang duurde, eigenlijk langer dan nodig was vind ik persoonlijk.
Een deel van het middenstuk vond ik vrij saai, en toen kwam de liefde tussen Bess en Jan niet helemaal overtuigend op me over, en irriteerde ik me we wat aan Bess vooral. Maar het laatste uur of zo vond ik weer vrij goed, en de laatste 2 hoofdstukken vond ik mooi. Het einde is wel een mooie afsluiter van de film, die nog de nodige aangrijpende scenes bevatte.
Al met al heb ik me toch nog vermaakt met de film, al stoorde hij me op momenten wel. Een deel van het middenstuk vond ik ook weinig boeiend en wat langdradig. Maar het aardige einde maakt dat eigenlijk wel goed. In tegenstelling tot blijkbaar vrij veel andere mensen heb ik me aan die kerkklokken niet zo gestoord. ]Het is weliswaar geforceerd en onnodig,[/spoiler maar hier kon ik dat toch wel prima hebben. Al met al vind ik dat de film toch nog wel 3.5* verdient. Leuk trouwens dat Roef Ragas nog een rolletje in de film heeft.

Ik snap jullie niet. Ik zou walging voelen bij het foutief exploiteren van andermans gevoelens. Dat is wat Von Trier doet. Er zit geen greintje eigen visie bij. 0.5*

Met de vooringenomen stelling dat je alle Von Trier films kut vindt, dat is natuurlijk wel een eigen visie. Ik volg je niet. Foutief exploiteren van andermans gevoelens.... zo kan ik ook gaan roepen in een woestijn. Met andere woorden: what's the problem? Je mag niet het lijden van een (goed) persoon op film zetten?

Hello,

Kan iemand mij uitleggen wat EO betekent?

Ben relatief nieuw op deze site.

Evangelische Omroep.

Thanx !!!

Ondanks dat hij de film naar eigen zeggen enkel heeft gemaakt omdat hij vrouwen tot wenen wou aanzetten (beetje stoere praat?) bevat de film verschillende interessante lagen.

Knap hoe de regisseur een gelovig, naief, eerder dom mens weet te schilderen zonder haar te veroordelen.

Een krachtig moment in de film was het shot van de moeder die haar dochter niet durfde binnenlaten.

De kritiek op het "klokken-einde" is erg makkelijk, maar gezien dit een von-trier film is dit einde zeker niet voordehandliggend.

imo. waren de melige karaoke stukjes tussen de hoofdstukken perfect op hun plaats.

Verschillende aspecten in de film kunnen overigens als (tragi)komisch geinterpreteerd worden.

Ik vond het eerste uur van deze film verrassend sterk, geweldig die Watson, wat speelt ze dat goed. En wat leuk dat ze zo'n liefdevol personage speelt, een beetje vreemd maar wel lekker, zoiets.

Maar dan gaat het verhaal opeens echt helemaal over de kop vanaf dat Jan wil dat ze met onbekende mannen gaat slapen. Ik dacht even: wat is dit voor onzin, maar hoopte dat dit een kleine terloopse scene was, maar helaas gingen ze hier daarna ook nog serieus mee door. .

Hele kleine 2,5 houd ik over, mede door de toch wel originele sfeer.

Deze film is zeker een aanrader. Ik heb hem in een kleine bioscoop gezien te Amsterdam. Deze film zelfs zo goed dat ik hem graag bij mijn dvd-collectie zou willen hebben, maar........ Waar haal ik nou zo'n dvd vandaan? Kan iemand mij misschien verder helpen? Bvd, verder heb ik deze film een 4.5 gegeven. Een toppertje dus.