Memento (2000)

Prachtig stukje cinema, met een intelligent script. Memento volgt niet zoals andere films de bekende paden. Alles is vrij origineel en de film begint ook op het einde. Naarmate de film verder vordert vallen de puzzelstukjes op een mooie en soms ook grappige manier in elkaar.

Dit gecombineerd met een niet al te lange speelduur in het mysterygenre maakt Memento toch een hele sterke film om te kijken.

4*

Mijn eerste Nolan film en ik was gelijk enorm onder de indruk.

Een ingewikkeld plot met een vertelstructuur die het niet gemakkelijk maakt, maar wel erg interessant. Tevens is dit een goed gekeuze vertelstructuur, omdat het de kijker bijna even veel kennis mee geeft als Leonard ook heeft.

Tel daarbij op de fantastische soundtrack, geweldig acteerwerk en het aangrijpende en fascinerende verhaal en deze film verdient een hele dikke vijf sterren. Tien jaar na dato en vele kijkbeurten later weet deze film nog steeds mij nog steeds te boeien en raken. Fantastisch.

mee eens!

Conclusie: vijf sterren en nummer 2 in mijn top 10!

Het einde is ook fantastisch. Op een typische Nolan manier wordt je weer verrast door de plotwending. Wat ook typisch Nolan is, is dat de hele film weer wordt uitgelegd. Waar daar dat door sommigen als irritant wordt ervaren, vond ik het in dit geval wel prettig, omdat Memento nogal een lastige film is. Zelfs na meerdere keren kijken. Dit komt vast omdat er geen 1 juiste verklaring voor mogelijk is. En dat maakt deze film zo fantastisch in mijn ogen.

Uiteraard komt hier halverwege de film verandering in, omdat wij als kijker steeds meer leren over Leonard. Waar Lenny alleen zijn foto’s en tattoo’s heeft, ziet de kijker hoe het allemaal werkelijk zit. het wordt ons duidelijk dat niet iedereen als wie die persoon zich voordoet, dat niet iedereen te vertrouwen is en vooral: niet alles is wat het lijkt.. Ook wordt voor de kijker duidelijk dat Leonard wordt gebruikt door zijn aandoening. Al deze mysteries worden lang niet compleet opgelost, waardoor de kijker altijd nog vragen heeft na het kijken. Typisch Nolan, al is het niet zo geforceerd als in Inception bijvoorbeeld.

Wat ook goed bijdraagt aan de geloofwaardigheid van Leonard is dat, door de manier van editten, de kijker zich in precies dezelfde situatie bevindt, voornamelijk: wat in hemelsnaam is er zojuist gebeurd? Waarom ben ik hier? Wie is dat? Deze manier van chronologisch vertellen past dus perfect binnen het thema van geen korte termijn geheugen: de kijker weet evenveel als Leonard.

Pearce als Leonard vind ik echt goed spelen hier. De typische voice-overs passen erg goed bij de sfeer die rond de film hangt, net als de telefoongesprekken (die vaak nog gecombineerd zijn).
Hij zet zijn rol als verwarde man perfect neer. Ook de rollen van Pantaliano en Moss (zij het in iets mindere mate) zijn goed. Pantaliano heeft echt zo’n onbetrouwbaar ratten gezicht, ik zou het echt een hele goede badguy vinden, maar dat terzijde.

Memento.
Na een tijdje niet gezien (april vorig jaar ofzo), heb ik maar weer eens de tijd genomen om dit werkje van Nolan opnieuw te bekijken. Niet alleen omdat het een geweldige film is, maar ook omdat het toch elke keer weer leerzaam blijkt om zoiets nogmaals te kijken en zo proberen uit te vogelen wat Nolan hier wil zeggen.

Deze film was bij vlagen boeiend....nadat ik eerst de remake heb gezien "Ghajini", die ik ontzettend verrassend en fantastisch vond. Heb ik me gewaagd aan de originele versie die me gezien het thema toch enigszins teleurstelde.

Zoals praktisch alle films van regisseur Nolan lijkt ook deze film slechts op 1 gimmick/origineel idee te teren. Verhaal en plot stellen feitelijk niet veel voor en wanneer je de film op dvd in chronologische volgorde kijkt blijft er van Momento ook totaal niks over.

Wat ook opvalt is dat de film zeer goedkoop en doorsnee oogt: matige fotografie, goedkope art-direction, zit feitelijk tegen middelmatige, goedkoop geproduceerde TV-film aan.

Grootste manco van Nolan is, zoals gewoonlijk bij hem, dat hij een film aflevert, die wel het verstand aanspreekt, maar die je emotioneel totaal koud laat.

Wat de acteurs betreft was het aardig tot goed,

maar wanneer Pantoliano in een film mee doet vertrouw ik hem vanaf de eerste seconde niet.

Ik kan begrijpen dat mensen dit allemaal fantastisch vinden, maar mij deed het niet veel.

Een vijf, ofwel 2,5 ster.

Matig verhaal. Het wordt door elkaar heen verteld, maar om het alleen daardoor als een bijzondere film te bestempelen, gaat mij wat ver. Het ziet er allemaal niet geweldig uit qua film/camerawerk en het acteerwerk was ook niet boven gemiddeld. Het duurde mij veel te lang, want ik vond er halverwege al weinig meer aan. Het minste wat ik tot nu toe van Nolan heb gezien.

1,5*

Net herzien en ik moet zeggen dat hij me beter beviel dan de eerste keer dat ik hem zag, maar tippen aan "Irréversible" kan hij niet. Deze is ook wel iets complexer dan "Irréversible" omdat er veel meer tijdsprongen inzitten en er ook nog een verhaal doorheen zit wat vooruit loopt. Guy Pearce deed het overigens best goed.

Wat is Guy pearce toch een goede acteur.. Hij wist me compleet te overtuigen.

Ik snap het wel, maar toch ook weer niet.. Denk dat het een film is die je wel wat vaker moet bekijken wil je hem echt snappen..

een 4*

Na de examenperiode nu eindelijk terug tijd voor films. Intussen is er ook een applicatie die recensies en scores automatisch op facebook plaatst. Bij deze zeg ik dan ook een goeiendag aan iedereen die dit leest op facebook

Maar goed, Memento nu.

---

Waar deze film eigenlijk een prima thriller kon zijn met een aantal onverwachte wendingen, wordt dit een beetje dood gegooid met de ingewikkelde manier van vertellen. Zo wordt het verhaal in de film niet gewoon verteld, maar gaat men achterwaarts! Alsof je een trap achterwaarts af daalt!

Ik begrijp niet waarom men met de manier van vertellen een film per sé moeilijker wil maken dan hij is? Misschien om hem intelligenter te laten lijken, zodat de mensen hem beter gaan vinden? Beetje een belachelijke ingesteldheid, want het werkt ook niet voor mij.

Het mag dan wel datgene zijn dat de film zo speciaal maakt ... maar mij ook mateloos irriteert.

Het verhaal zonder de rare vertelwijze zelf is wel de moeite. Of zou dat een illusie zijn (door de manier van vertellen?)

De acteurs vind ik niet bijzonder. Guy Pearce komt me zelf nogal ongeïnspireerd en ongeïnteresseerd over. Carrie-Anne Moss speelt veel te geforceerd.

De enige die ik wel af kan is Joe Pantoliano. Teddy is een heerlijk personage in de film.

Verder heb ik eigenlijk niet veel te zeggen over deze film. Ook omdat er eigenlijk zo weinig in gebeurt, net doorat er veel tijd kruipt in het achterwaarts vertellen van de film.

3,0*

Een zeer aangrijpende films met een behoorlijk ingewikkeld plot. Ongelooflijk goed gebrachte hints door het verhaal heen en de niet-chronologische volgorde was ook erg goed gevonden. Goede cast, misschien had iemand anders Carrie-Anne Moss' rol beter kunnen spelen, en geweldig filmwerk. Maar toch miste ik een bepaalde gevoel. Weet ook niet precies hoe ik dat moet verwoorden. Laat ik het er maar op houden dat het voelde als een heerlijke taart zonder de kers op de top.

4*

Het is op zich wel logisch dat als je een film 3 keer kijkt, er eventuele foutjes worden opgemerkt. Ik heb niet alles gelezen wat je zou hebben opgemerkt maar aantal 'vragen' die je stelt zijn simpelweg makkelijk te beantwoorden. Lenny heeft een korte termijn geheugen. De hele film gaat erover dat lenny wraak wil op de moordenaar van zijn vrouw. Door zijn geheugenverlies laat die bijvoorbeeld tatoeages zetten etc. De clou van dit verhaal is dat hij de moordenaar allang heeft vermoord en dat hij de speurtocht naar de eventuele moordenaar 'leuk' vindt. het zit allemaal in zijn hoofd. Hij spoort in principe gewoon niet meer.

Achja, wel leuk.

Guy Pearce zet een goede rol neer.
Er kampt iemand met geheugenverlies en die wil de moordenaar op z'n vrouw pakken. Redelijk plot, maar niet waanzinnig of baanbrekend. Het feit dat ze het hele boeltje door elkaar hebben gemixt op de montagetafel maakt hier niet meteen een meesterwerk van. Het is wel aardig om eens terug in de tijd te gaan en een andere route te volgen dan de chronologische, hierdoor is het meteen 'n stuk minder voorspelbaar. Maar het wordt het nergens echt schokkend of spannend, hooguit een beetje mysterieus.

Die zwart/wit stukjes pasten er prima bij, het is gaaf om verschillende tijdperiodes te volgen.

Waarom dronk Leonard het bier waarin gespuugd was?


Deze originele prent kan ik best waarderen en vloog snel voorbij maar als ik echt wil puzzelen speel ik toch liever sudoku.

hmm ik kan het toch niet laten hier even een berichtje te posten en waarschijnlijk ga ik er veel reacties op krijgen .

ik zelf vind dat de film zich te veel verschuild achter het feit dat het ingewikkeld in elkaar steekt. Nolan maakt vaak films waar op het eind of zoals hier in het begin in een keer alles duidelijk wordt. Dit is na mijn mening geslaagder bij the prestige en inception. De verhaallijnen die door elkaar heen lopen is ook goed bedacht maar omdat het verhaal ook nog eens achterstevoren loopt wordt het allemaal een beetje too much!

hierbij kon de film lange tijd niet boeien door dat ik meer bezig was met hoe het in elkaar stak dan met genieten van een mooi verhaal/film. Ze zeggen dat je deze film 2 keer moet zien (heb ik ook gedaan) maar dan kan ik niet zeggen dat de film beter is het hele verrassingselement is immers al weg. de eerste keer is het dus te wazig en de tweede keer weet je al hoe af gaat lopen.

toch had de film ook zeker zijn sterke kanten, het acteerwerk kon uitmuntend genoemd worden en op het einde ben je toch nog wel enigzins verbaasd

3*

Na herziening een 4.5

De film blijft intrigeren. Ik blijf het een interessante studie vinden over geheugen, waarneming, visualisering, aanname, oordelen, etc.
Het eind (en het begin) geven mooie overpeinzingen mee als huiswerk.

Aan het eind wordt pas duidelijk dat (deze) John G. (Teddy) de boel bij elkaar liegt om zelf als 'bad cop' lekker te kunnen bijverdienen en Leonard het vuile werk te laten opknappen.
Voor de kijker een rechtvaardiging van de moord in het begin. Mooi in elkaar gedraaid
Ook Natalie profiteert van zijn 'condition' en draait zijn goede (beschermende) eigenschappen ten slechte ten behoeve van haar eigen gewin. En zelfs de hoteleigenaar verhuurt hem 2 kamers omdat hij dat toch niet merkt. Profiteurs alom.

Meesterlijk uitgewerkt.

Prima film van Christopher Nolan, die verhaaltechnisch erg sterk in elkaar zit.

Doordat de film niet chronologisch loopt, is de film als het ware een soort van puzzel, die pas op het einde in elkaar valt. De eerste keer dat ik de film zag viel trouwens lang nog niet alles op zijn plaats, daarvoor gingen er teveel details aan mijn neus voorbij. De tweede keer begreep ik de film veel beter, maar dan nog zijn er genoeg verschillende aannemende theorieën die het verhaal uitleggen. Achteraf is dit best een lekkere film om over na te denken.

Guy Pearce speelt een prima hoofdrol als de man, wiens geheugen beschadigd is. De film is spannend en boeiend en ook bij de tweede keer bleef ik kijken of ik nieuwe zaken kon ontdekken. Wat mij betreft een fascinerende film, die stukken beter is dan Nolan’s recente film Inception. Nu Following nog maar eens een keertje zien op te sporen.

4,0*

Memento is een thriller en het speciale aan de film is, dat het verhaal achterstevoren wordt verteld. Dus een film waar je je kopje moet bij houden.

De film blijft boeien van begin tot einde en kun je gerust een aantal keren bekijken zonder dat hij verveeld. Ook de acteerprestaties zijn er goed.

Een aanrade.

Unieke film. Erg gecompliceerd dus je moet zeker je koppie er bij houden.

De hele film is spannend en mooi gefilmd. Het houd je echt bezig. Het enige minpuntje wat ik kan bedenken is dat het einde niet zo verassend was. Ik haat het dan ook als ze op de achterkant van de DVD zetten dat het eindigt met een plottwist. Dan ga je tijdens de film al raden en zo. Pluimpje voor Guy Pearce trouwens, hij speelde erg goed. Teddy was ook perfect gecast.

Het enige wat aan deze film boeit is de eigenzinnige structuur met een opmerkelijk slot... eh, begin... of toch niet? Het verhaal zelf is niet bijzonder en daarom verbaast het mij dat er rondom deze film zo'n geweldige hype is ontstaan. En ik ben niet zo van dat kuddegedrag.

Echt een van mijn lievelingsfilms.. fantastisch verhaal, briljant in elkaar gezet en genoeg ruimte voor discussie, sommige dingen zijn op meerdere manieren te interpreteren en het einde laat je compleet twijfelen over het hele personage wat je tot dan toe hebt gevolgd.

Hier voegt het achterstevoren vertellen van het verhaal ook iets toe en is het zelfs essentieel voor de ontknoping, en op deze manier leef je ook mee met het karakter aangezien je dingen op min of meer dezelfde manier beleeft. Anders dan bijv IRReveRsible waar het omgekeerde effect in mijn ogen niet zoveel nut had.

Sowieso 5*, en Guy Pearce die constant topless door het beeld wandelt maakt het er niet minder op

Remember Sammy Jankis

Dit was bijna twee uur lang puur genot. Schitterend werk van Nolan. Van eind tot begin aan toe genoten. Door de manier van filmen kan je je als kijker perfect verplaatsen in de situatie van Leonard. Je weet niet in wat voor een scène je zit en wat je te wachten staat. Dat er na afloop ook zoveel discussie is, laat zien hoe speciaal deze film is. Dit wordt zeker nog een herziening waard, omdat er in mijn ogen nog altijd nieuwe dingen te ontdekken zijn in deze film. Topper.

Fantastische film die je behoorlijk aan het denken zet. Er is veel ruimte voor de eigen interpretatie en dat maakt deze film zo bijzonder. Het is absoluut geen gezellige film, hij is echt heel somber, maar wel heel goed.

Ik moet hem zeker nog een keer zien, ook al is het volgens mij een film die je nooit 100% kan snappen.

Ruim tweeënhalf jaar geleden zag ik Memento voor het eerst en toen wist ik al dat ik deze film een tweede keer moest zien, niet alleen om alles beter te begrijpen, maar ook om de film te kunnen beoordelen. Die tweede keer is inmiddels geweest, en bleek vrij verrassend.

Gewend als ik inmiddels was aan het ingewikkelde tijdsconcept, vond ik de film deze keer een stuk gemakkelijker te volgen, hoewel ik af en toe wel degelijk in de war raakte. Deze keer vond ik dat echter in het geheel niet storend. Een beetje nadenken voor een film kan geen kwaad. Waar Nolan dat mijns inziens behoorlijk uitmolk in Inception, staan het vreemde concept en de verwarring die daarvan het gevolg is, in Memento in dienst van het verhaal. Sommige mensen zullen dit een goedkoop trucje vinden om de film nodeloos ingewikkeld te maken, maar ik vind het kloppen.

Een belangrijk verschil met de eerste kijkbeurt is mijn interpretatie. De eerste keer was ik geneigd om te geloven dat het verhaal over de zelfmoord van Leonards vrouw gelogen was en dat Teddy alleen zijn eigen hachje probeert te redden omdat hij de moordenaar is. Ik keek de tweede keer met iemand anders die de film voor de eerste keer zag, en ik merkte dat hij de zelfde ideeën had als ik eerst, terwijl ik er na de tweede keer van overtuigd ben dat Teddy gelijk heeft: Leonard kan zijn leven alleen invulling geven door wraak te nemen, en daarvoor laat hij zichzelf elke keer als hij daarin 'geslaagd' is, dit weer vergeten. Overigens denk ik niet dat dit de enige juiste interpretatie is, ik heb genoeg berichten gelezen van mensen die de film goed bekeken lijken te hebben en toch uitkomen op een andere, maar goed onderbouwde theorie. Ongetwijfeld Nolans bedoeling, en in deze film kan ik dat waarderen.

Wat mij ook opviel is dat ik de personages nu anders bekijk dan de eerste keer, evenals de manier waarop ze gespeeld zijn. Ik heb nu veel meer medelijden met Leonard (de scène waarin hij wanhopig probeert te onthouden wat Natalie hem allemaal toegeschreeuwd heeft zodat hij haar niet meer zal vertrouwen, maar daar niet in slaagt - ik zag trouwens nu pas dat zij heel gewiekst al haar pennen in haar tas verstopte, de eerste keer heb ik dat gemist - is eigenlijk bijzonder tragisch. Zijn hele personage is tragisch omdat iedereen misbruik van hem maakt, hij weet dat er misbruik van hem wordt gemaakt, maar hij weet niet hoe en kan er nauwelijks iets aan doen. De eerste keer vond ik Pearces prestatie niet denderend, de tweede keer heb ik me helemaal niet aan hem gestoord. Natalie zie ik ook anders dan de eerste keer, en ook vind ik nu pas dat Carrie-Anne Moss het heel goed doet. Bijzonder hoe dat zo kan veranderen.

Er is nog één ding dat ik niet begrijp: waarom laat Leonard een escort komen en geeft hij haar de spullen van zijn vrouw? Wil hij zich iets herinneren of is het gewoon zelfkwelling, of wat?

Al met al vind ik Memento een heel geslaagde film, die je in verwarring brengt zonder dat het ergerlijk is en die ruimte laat voor interpretatie, zonder dat de personages ondergeschikt zijn aan het concept.

Vernuftig plot in een ietwat matte film. Twee lijntjes, eentje vooruit en eentje achteruit, die elkaar uiteraard ergens vinden. Grootste probleem is dat Nolan zich bijna helemaal terugtrekt in die narratieve structuur. Verhaalkracht heeft het zeker, zo is het even vastbijten in het gekleurde gedeelte, maar veel verder dan het aanreiken van puzzelstukjes die vanzelf een beeld vormen, komt het eigenlijk niet.

Zo zal deze Leonard me niet lang bijblijven. Ondanks zijn aandoening en achtergrond meer een speelbal van het scenario dan een vent van vlees en bloed. Wanneer hij en Dodd elkaar tegen het lijf lopen, staat het niet bol van de elan, adrenaline of iets dergelijks. Ik vond het grapje bij de achtervolging ook niet zo geslaagd. Een toedracht die aardig is om te volgen, maar bijzonder is iets anders.

Knap gemaakt. Dat staat wel vast. Nolan zijn talent is voor mij al lang bekend. Neem the prestige, vond die dan alleen wel wat spannender en een beter verhaal hebben dan deze.

Tja, vergeleken met andere films van Nolan pakte deze mij minder vandaar de 3.5. Waardeer hem zeker wel want het is een bijzondere en unieke film, maar toch. Helaas.

Mijn 500ste stem op deze site, dat moest wel een bekende topper worden, vond ik.

Ik heb 'm vrij lang niet willen kijken, ondanks dat ik wat mensen ken die dit als hun favoriete film hebben. Ik moest van mezelf eerst wat een wat meer ervaren kijker worden die wat beter kon omgaan met aparte plotconstructies. Anders zit ik mezelf alleen maar te frustreren en kan ik 'm wellicht niet op de juiste waarde schatten.
Nolan is trouwens zeker niet mijn regisseur. Zijn megalomane humorloze manier van film maken staat me nogal tegen, hoewel zijn films natuurlijk meestal niet slecht zijn.

Deze film daarentegen stond me zeker niet tegen, hoewel het zeker al de ambitie en ernst heeft die in zijn latere films terugkomen. Ik was tot de helft van de film behoorlijk tevreden met mezelf dat ik hem zo goed volgde, maar op een gegeven moment raakte ik toch de draad kwijt, meer door het plot zelf dan door de vorm overigens. Hij heeft waarschijnlijk nog wel een kijkbeurt (of meer) nodig om hem helemaal te vatten, maar ik vind nu al, van de 80% die ik begrijp, dat het een behoorlijk goede en slimme film is. Niet alleen erg creatief van vorm en opzet, maar ook een verrassende plotwending waar ik altijd erg van hou in films. Zeker dat soort films herkijken met 'de kennis van nu' vind ik heerlijk om te doen.

Ik geef 'm voor nu een ruime 4*, maar kan me voorstellen dat ik hem in de toekomst ga verhogen.

Beter dan verwacht.

Grootste kracht aan de film is duidelijk de manier waarop de kijker eigenlijk op dezelfde manier het hele verhaal beleeft al Leonard; onwetende wat er voorafging aan de gebeurtenis die zich op het moment afspeelt, wat wel een geinig effect heeft af en toe.

Echter, om daar nou een film van twee uur mee te vullen... Op het gegeven moment kende ik het kunstje wel. Niet dat ik per se iets tegen wat complexere verhaaltjes heb, zeker niet, Nolan deed zoiets namelijk wel erg goed in een film als Following, een film die kort (maar krachtig) is, en bovendien veel efficiënter, maar deze film wil wel erg geforceerd ingewikkeld overkomen. Over de geloofwaardigheid van het hele gebeuren zal ik verder maar geen woorden vuil maken, al is dat nou niet noodzakelijk het meest negatieve aan de film wat mij betreft.

Behalve de zwart-wit scenes, die best aardig waren, stelt de film visueel niet zo veel voor. Ook dit deed Nolan al beter in z'n eerste film, al is het uiteindelijk wel een stuk beter verzorgd dan die epische spektakelnonsens die Nolan later zou regisseren.

Een film die tot op zekere hoogte best vermaakt, een gegeven heeft dat best leuk is en af en toe ook leuk in de film tot uiting komt, maar uiteindelijk té nodig slim over wil komen en te langdradig is. Nipte voldoende, 2,5*.

Zeer goed geschreven en fantastisch geacteerd (Guy Pearce had duidelijk een Oscarnominatie verdiend). Het enige bezwaar zou kunnen zijn dat het (lage) gewicht van het verhaal (dus de plotlijn van de whodunit die Leonard probeert te reconstrueren) in een te groot contrast staat tot de gecompliceerde vertelstijl : is deze sophisticated manier van vertellen wel besteed aan zoiets basaals als een moordmysterie? Daar ben ik zelf nog niet uit, maar de vorm verdient sowieso al vier sterren (hoewel mijn langetermijngeheugen nog niet zó slecht is dat ik me Harold Pinters Betrayal (1983) niet herinner).

Herhaling gezien

Een matige mysterie/thriller film...

Saai verhaal...

Matige acteerwerk...

Bekende acteur Guy Pearce...

Redelijk kwaliteit breedbeeld

(geen HD aanwezig)...

Redelijk achtergrond geluid

(geen Dolby Digital aanwezig)...

Niet te moeite waard...

De eerste (wat ik zie als volwaardige) film van Nolan. Direct 1 van een ontzettend hoog niveau. Een man die niet in staat is nieuwe herinneringen aan te maken, die op zoek is naar aanwijzingen met betrekking tot de moord op zijn vrouw. De oplossing die vervolgens bedacht is, is door middel van polaroid foto's en tattoos wat houvast en herinneringen te realiseren; dat heeft veel potentie tot een spannende thriller.

En dat is het ook geworden! De film speelt zich achterstevoren af, wat het verhaal zeker ten goede komt (in tegenstelling tot een irreversible, waar het eerder geforceerd lijkt te zijn om maar 'anders' dan andere films te zijn). Beetje bij beetje kun je als kijker de puzzelstukjes bij elkaar leggen, alsof je zelf ook met een onderzoek bezig bent. Na enkele scenes terug gesprongen te zijn ontstaat er een band met Leonard. Je voelt de frustratie, het machteloze, de misbruik. Wie is wel en wie is niet te vertrouwen? Kloppen de teksten op de foto's en zijn lichaam wel? Je komt steeds dichterbij een begin wat het einde direct weer verklaard. Nolan heeft de film echt tot in de puntjes uitgewerkt en dat zie je terug.

Besefde mij pas na deze herziening dat shutter island in grote lijnen een moderne memento is. Beide sterk, maar deze vind helaas geen plek in mijn top 10. Reden hiervoor is toch wel de hele ontknoping. Begrijpende dat het moment van helderheid aan het einde (lees begin) ontzettend frustrerend en confronterend is, vind ik de beslissing om teddy dan maar bewust als volgende op de lijst te zetten, wat kort door de bocht. De ontknoping vind ik in shutter island een stuk subtieler uitgewerkt.