Curse of the Puppet Master (1998)

Deel vijf zou the final chapter moeten zijn. Niet dus, want hier is deel zes. Het heeft weinig met de voorgaande delen van doen. Ditmaal bezit een oude man de poppen en runt samen met zijn dochter de show. Hij huurt een jongeman in om de poppen te onderhouden, maar heeft eigenlijk een ander doel voor ogen. Dit deel is een zwakjes vervolg. Het enige dat leuk is zijn de poppen. Verder biedt het weinig interessants. Het einde is helemaal onbevredigend. Gelukkig duurde Curse maar kort.

Een behoorlijk matig nieuwe richting voor een serie, die na een film dat The Final Chapter heet, toch nog even doorgaat. Het lijkt de Friday the 13th serie wel. Voor Curse of the Puppet Master, ofwel het zesde deel in de serie, werd een nieuwe uitgangspunt neergezet met nieuwe karakters. Enkel de naam Toulon, de poppen en de theme zijn hetzelfde gebleven. Maar ook dat weet deze zesde aflevering van een aardige horrorreeks niet te redden.

Want wat een drol van een vervolg. Het verhaal draait voor 95 procent om de vader, de dochter en de werknemer (in een plaatsje waar het wel érg vaak onweert), die het aan de stok krijgen met een idiote stereotype sheriff en nog veel ergere bullebakken. Serieus, wat een belachelijke karakters waren dat. Verder zit de film zo vol met onzin, het is bijna een dagtaak op dergelijke dingen te gaan letten. Denk alleen al aan het feit dat de jongen meer dan de helft van de film met hout bezig is om een pop te maken en het resultaat is een metalen robot. Dat weet toch zelfs die flauwekul van Puppet Master 4 en 5 flink te overtreffen.

Maar in tegenstelling tot die vorige delen gaat Curse of the Puppet Master ook flink de mist in met de poppen zelf. In de film komen ze in totaal slechts een paar minuten aan bod en als ze in beeld zijn ziet het er verschrikkelijk uit. Stop-motion talent Dave Allen werkte niet langer aan de serie en men scheen geen geld of idee te hebben hoe ze dit moesten oplossen. En dus bewegen de poppen gewoon niet (of worden ze op lachwekkende wijze met de hand buiten beeld bewogen) of men gebruikt, bijzonder opvallend, gewoon stock footage van de vorige films. Ik ben dan ook vrij verrast dat dit deel werd geregisseerd door David DeCoteau, die ook het sterke Puppet Master III maakte. Het is dan ook voor te stellen waarom hij de naam Victoria Sloan gebruikte in plaats van zijn echte naam. Want met de beste uit de reeks levert hij hiermee toch ook één van de slechtste delen uit de serie.

Nipt 1,5 sterren.

Dit is de minste tot nu toe, verhaal was best leuk maar uitwerking minder.

Net als het acteerwerk dat niet bijzonder was.

2 sterren

Deze zesde uit de Puppet Master reeks is wel erg bedroevend slecht.

Het verhaal is niet origineel. Het doet allemaal wat aan Frankenstein en andere soortgelijke verhalen denken. Het idee dat een kwaadaardig of doorgedraaid iemand zelf een monster (of in dit geval een pop) wil creëren is al enorm vaak in verschillende vormen voorbij gekomen in het horrorgenre.

De grootste teleurstelling is dat de poppen amper in actie komen en de momenten dat ze in beeld zijn komen of uit de andere films of weet je haast zeker dat er iemand buiten beeld ze met de hand aan het besturen is.

Dit is gewoon zonde, want de poppen waren juist altijd al het hoogtepunt van de serie.

Een zeer teleurstellend zesde deel en dat nog wel van de regisseur van het sterke derde deel uit de serie.

Niet echt goed. Het is fijn om even uit dat hotel uit de eerste delen te zijn, maar die personages en een paar idiote plotelementen (uit hout een metalen robot maken ) zijn te slecht. Ook komen Toulon's poppen maar erg weinig in beeld en worden ze wel erg amateuristisch bediend. Matig.

2*

Jane: you have big hands

Robert: ya they come with the rest of me

Vanaf deze film is het echt nog voor de Die-Hard fans gemaakt want iedereen die niets met het hele Puppet Master-ding hadden, moeten nu allang zijn afgehaakt! En het mogen duidelijk zijn dit is zeker niet de beste in de serie. Het is een echte DeCoteau-film wat betekent weinig gore, een minimaal aan vrouwen en menigmaal een ontbloot mannen-lichaam.

Andre Toulon is vervangen voor een nieuwe meester die Dr. Magrew heet, samen met dochter Jane is hij de eigenaar van de attractie; Magrew's Marvels. Maar als lokale pompbediende Robert 'Tank' Winsley wordt uitgenodigd om te helpen doordat hij het houtsnijwerk-vakmanschap beheerst, komt de waren aard van Magrew aan het licht.

De film heeft ongelooflijke fouten, maar het grootste struikelblok, is het hergebruik van beelden van de poppen uit eerdere films, meerdere keren passen die oude beelden niet eens in de nieuwe film.Toch verdient de film en regisseur ook wel lof want hij bracht Leech Woman weer even terug! Ik kan het niet helpen maar inmiddels waardeer ik de vertrouwde gruwelijke kleine vriendjes zo dat ik niet al te streng kan zijn voor ze!

Now, Art, we know that you and Joey were like two balls in a sac

Een aantal jaar nadat Charles Band The Final Chapter op ons had losgelaten, was daar toch opeens terug een nieuw deel in de Puppet Master saga. Het kreeg de ietwat interessante subtitel "Curse of the Puppet Master" en gooide het over een compleet andere boeg door een rechtstreeks vervolg op het eerste deel te zijn. Vergeet alles wat je tot nu toe wist over Toulon en zijn poppen, want de continuïteit (die sowieso al niet echt meer klopte) gaat hier compleet overboord! Gelukkig was dit wel in handen gekomen van David DeCoteau die met Toulon's Revenge één van de beste delen in de reeks had gemaakt.

Die vond het echter wel nodig om het alias "Victoria Sloan" te gebruiken en achteraf gezien snap ik waarom, ik vermoed dat hij ook al voelde aankomen dat hij echt geen goed deel in de saga had gemaakt. Het is sowieso al geen goede start wanneer de openingscredits bestaan uit fragmenten uit de vorige 5 Puppet Master films, maar het slaagt al helemaal nergens op dat je dan nog niet alle poppen gebruikt die je in die openingscredits laat zien. We krijgen wel de (enorm makke) terugkeer van Leech Woman maar waar Torch is gebleven? Niemand lijkt het goed te weten. Ook het feit dat er heel de tijd door een houtsnijder aan een nieuwe pop wordt gewerkt en wanneer die eindelijk af is, blijkt het een robot te zijn die uit een hoop oud ijzer bestaat? Het is een twist maar niet in de goede zin van het woord alleszins. Verder is dit qua plot ook gewoon niet interessant met een oude man die de poppen te pakken heeft gekregen en ze misbruikt voor zijn eigen doeleinden. Geeuw.

Blijkbaar is DeCoteau (of wie er ook verantwoordelijk is voor deze puinhoop van een script) danig gaan lenen bij de culfilm Sssssss uit 1973 maar ik hoop dat die toch net iets beter is. Komt wel op de verlanglijst te staan trouwens, ik wil Dirk Benedict wel eens in een horrorfilm zien. Soit, Guy Rolfe is niet van de partij aangezien er van Toulon hier geen sprake meer is maar hij krijgt wel een soortgelijke vervanging in de vorm van George Peck. Dacht eerst dat het om die andere Peck ging maar helaas, George is niet bepaald het van hetzelfde niveau als Gregory Peck. Emily Harrison is als dochterlief nog het beste en Josh Green is werkelijk tenenkrommend als Robert 'Tank' Winsley, een soort hillbilly met een crush op Harrison. De echte sterren blijven natuurlijk de poppen zelf en hoewel het niveau hier serieus gezakt is qua puppeteering, het valt op dat Dave Allen er niet meer bij is, gaan ze naar het einde toe dan eindelijk toch aan de slag.

Ik vrees dat het verval nu is ingezet en ik kijk met argusogen naar Retro Puppet Master, de volgende film in de reeks. Er is erg veel op te merken aan deze franchise maar tot nu toe zit er nog altijd wel iets in dat ik kan waarderen. In het geval van Curse of the Puppet Master is dat echter al een stuk moeilijker, het zijn eigenlijk enkel nog de poppen die dit leuk maken, maar Retro Puppet Master kan toch niet slechter zijn dan dit. Nee toch? Het MovieMeter gemiddelde zit al nagenoeg op hetzelfde getal..

1.5*

Zeven jaar na zijn vorige werk binnen deze reeks keert regisseur David DeCoteau terug voor een nieuw deel en krikt daarmee het niveau enigszins op. Specifiek de best sympathieke personages weten het geheel wat boeiender te krijgen en eigenlijk vormt dit het eerste deel waarin de castleden niet opvallend belabberd acteren. De poppen daarentegen hebben een nog kleinere rol, maar aangezien DeCoteau verzaakt om nieuwe leden te introduceren en/of creatieve moorden te presenteren valt er nog mee te leven. De nogal erbarmelijke visuele kwaliteit is echter onmogelijk te negeren, met lelijke effecten en gehaaste productie-elementen als voornaamste minpunten. Ik vond de inhoud stiekem best schattig waardoor dit zesde deel best vermakelijk blijft, maar vanuit een objectief standpunt valt het door de mand.