Brimstone (2016)

Met de kleine kanttekening dat het toch echt 'The Reverend' is die als enige geloof representeert. (m.u.v. Liz aan het einde) Dan kan het wel een verkrachte versie van het Christendom zijn waarvan hij zelf weet dat hij de spelregels niet meer volgt, maar de film biedt zo meer een anti-religieus geluid dan dat het ruimte biedt voor religieuze ambiguïteit. Sowieso is het letterlijk citeren van gewelddadige bijbelpassages een duidelijke keuze met een specifiek doel: de misogynie van het christendom als ideologie bekritiseren

Zo, dat is knap. Ben benieuwd hoe dat zich gaat ontwikkelen wanneer de film released wordt in het buitenland (vooral 'Murica)

De meningen bleken enorm verdeeld over deze film, zodat ik me geroepen voelde om dan maar zelf de film te gaan kijken om mijn oordeel te vellen en om ‘m niet te hebben gemist als hij inderdaad geniaal blijkt. Maar helaas, ik moet het kamp van de negatieve beoordelaars helemaal gelijk geven: wat een slechte film is dit!

Ikzelf ben geen kunstenaar, omdat ik geen fantasie heb. Maar een film als Brimstone zou ik wel kunnen maken: het probleem met de film is dan ook dat hij totaal fantasieloos is. Iedereen heeft een beeld van het Wilde Westen en deze film doet niets anders dan dat beeld bevestigen: de hele tijd dacht ik dan ook van ‘ja natuurlijk, ze wordt verkocht als prostituee, ja natuurlijk is haar eerste klant een extreme perverseling, ja natuurlijk zijn alle hoerenlopers extreme perverselingen zodat al haar klanten haar mishandelen, ja natuurlijk betekent seks in het Wilde Westen dat je de vrouw halfdood slaat, etc’. “Ja, natuurlijk”, omdat het zo fantasieloos is: het is precies wat je verwacht bij een hele slechte scriptschrijver die niet boven de karikaturen van het Wilde Westen weet uit te stijgen.

Ik begrijp dat het punt dat Koolhoven wil maken is dat het leven in het Wilde Westen vooral voor vrouwen heel zwaar was. Nu lijkt me dat geen grote historische ontdekking en hij weet dat punt helaas niet anders te maken dan door alle karikaturen – al het geweld – van het Wilde Westen op te lepelen. Nu zijn de klassieke westerns zoals Once Upon A Time In The West natuurlijk ook heel karikaturaal, maar die verheffen dat karikatuur tot een mythe waardoor die het Wilde Westen tot een cultureel archetype maken. Bij Koolhoven blijft het slechts een karikatuur omdat hij anders zijn punt niet kan maken: het is immers niet de bedoeling dat het geweld tegen vrouwen en kinderen een mythisch aura krijgt; het moet slechts schokken om zo op goedkope wijze onze morele verontwaardiging op te roepen.

Dat brengt me tot het typisch Nederlandse van de film. Af en toe leek het wel of ik naar een roman van onze klassieke schrijvers (Wolkers, Reve, etc.) keek: de thematiek is opnieuw die van de hypocrisie van de kerk/pastoor, het huiselijk geweld dat door het geloof wordt geïnspireerd, de onderduik van (Joden) cowboys (aan wie de dochter des huizes haar lichaam aanbiedt), en zo naar een eigen, antikerkelijk moralisme (hier over het onrecht dat vrouwen wordt aangedaan) waar ook de film zwanger van is. Een oude Nederlandse hobby/obsessie en Koolhoven weet er helaas niets origineels aan toe te voegen.

Ook de plotontwikkeling is clichématig, inclusief de bekende trucjes als het dubbele einde (gelukkig is er een goed einde, o nee, toch niet!). De omgekeerde volgorde van de hoofdstukken doet denken aan Memento, behalve dat het bij Memento een inhoudelijke reden had: bij Brimstone is de omkering louter bedoeld om de oninteressante plotontwikkeling interessant te doen lijken door de kijker te dwingen om na te denken om het verhaal te kunnen begrijpen.

Ten slotte vond ik bij tijden het acteerwerk amateuristisch en het script lachwekkend slecht (zoals wanneer de priester in een volslagen slechte, ongeloofwaardige scene in brand wordt gezet en het dan nodig vindt om nog een quasi-wijsheid te uiten als ‘mensen denken dat de hel pijnlijk is vanwege de vlammen, maar het is de eenzaamheid die echt pijn doet’ terwijl zijn gezicht wegsmelt van de hitte). De film neigt zo naar een slechte parodie op zichzelf.

De film laat zich aldus in één woord beschrijven: belachelijk. Het was zonde van mijn 148 minuten. De film verdient eigenlijk hooguit twee sterren maar omdat ik de lange film wel heb kunnen uitkijken (al kostte dat af en toe moeite) en ik de Nederlandse film een warm hart toedraag, geef ik ‘m 2 ½ ster.

Donkerwoud 3.0*, De filosoof 2,5* en jacobine_rodijk 2,5*

Zwolle84 4,5*, de grunt 4,5* en Bélon 4,0*

The plot thickens...

Ik weet niet of je 'm héél goed gaat vinden maar wel de moeite waard om voor naar de bios te gaan, zeker voor een Nederlandse film. Een verademing vond ik dat er een keer geen omroeplogo's aan het begin van de film voorbijkwamen zoals bij de gemiddelde Nederlandse (tele)film.

En het steenkolen Engels van Carice van Houten kwam bij deze film prima van pas

Zoals Refn bij neon Demon zei: beter film die verdeeld dan nietszeggende film.

Zondag gezien en de film hangt nog steeds in mijn hoofd... Goed teken.

Als tegenwicht heb ik zojuist ook een recensie geschreven van een western-drama dat wel heel goed is, namelijk van The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford:

The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford (2007)

Nog altijd geen Onderhond...! We need you man!

Voor een "droomproject" waarvan Koolhoven al jaren de spanning aan het opbouwen was, is dit niet al te best. De ene naar de andere misselijkmakende scene wordt aan elkaar geregen op een bordje van western-genre maar doordrenkt met occulte horror saus. Ik vind de manier waarop al het gruwelijks in beeld is gebracht, niks anders dan goedkoop effectbejag. Iets wat naar mijn mening niet past bij de stijlvolle western waar ik al een tijdje op gehoopt had. Guy Pearce straalde in zijn hoofdrol, maar het was geen Reverend Harry Powell. Ook de muziek van Junkie XL... tsja, het is goed gedaan en vol kwaliteit, maar het doet een beetje a la Hans Zimmer aan, maar zo een film was het nou ook niet. Ik denk dan meteen aan Batman, maar eigenlijk was dit meer een slasher film dan wat dan ook.

Al met al best wel een tegenvaller. Te veel cliches, te veel ongeloofwaardige figuren. Geen spanning, alleen maar schokkende scenes. Jammer Koolhoven, eigenlijk 2 sterren maar omdat jij het bent...

Ik kan je niet volgen. Wat is 'a la Hans Zimmer'? De Hans Zimmer uit de beginjaren, recente Hans Zimmer, de klassiek geïnspireerde Zimmer, de synthesizer periode Zimmer? En hoe had de muziek dan wel moeten zijn?

Zou hem sowieso eerst zelf eens zien, maar ik ben oprecht benieuwd wat Onderhond eruit haalt. Ook als hij het opeens heel goed vindt ofzo.

Ik hoor het totaal niet. En ik ken praktische alle scores van Holkenborg (en Zimmer)

Die kans acht ik zéér klein.

Deze film afgelopen avond maar eens bekeken en laat ik maar beginnen te zeggen dat ik het tot nu de meest gewelddadige western vind die ik heb gezien. Bij dat tong afsnijden durfde ik zelfs even niet te kijken. En dat komt dan uit de koker van een Nederlandse regisseur. Moet niet gekker worden. Ondanks het extreme geweld vond ik deze western zeker niet slecht, integendeel zelfs. Het einde na de wraak van Joanna vond ik zelfs heel goed, hoewel ik dat einde nu niet direct verwacht had.
Wat voor mij deze western zo interessant maakt is het verhaal waar het fundamentalistische christendom genadeloos wordt neergesabeld. Niets blijft er van heel. Het lijkt wel de christelijke variant van de islam van de Islamitische Staat. De vrouw stelt niets voor. Haar enige plicht is kinderen op de wereld brengen en dan nog liefst met een dwangbuis om. Je zou haast zeggen dat de regisseur Martin van Koolhoven zelf uit een fundamentalistisch christelijk nest komt want hoe kun je anders zo'n film maken waar de haat tegen dat orthodoxe christelijke geloof er zo vanaf druipt.
Een film om over na te denken dus dit Brimstone die in alles het radicaal tegenovergestelde is van La La Land die ik onlangs voor de 2e keer heb bekeken.

4.0*

Je kraakt de film af om dat het naar jouw idee een kunstwerk in de trant van Once Upon a time in the West had moeten zijn. Maar voor mij is het veel meer een brok gewel(dda)dig vermaak zoals ook Tarantino dat voorschotelt. Gewoon lekker hakken op het orthodoxe geloof, die mooie Hollandse traditie. Heerlijk!

De a-synchrone vertelwijze in hoofdstukken deed me dan ook veel meer denken aan het werk van QT dan die vervelende hoogdravende mislukking die Memento voor mij is. Ook het groot aantal knipogen naar/citaten uit andere flims plaats deze veel eerder in de school van QT dan iets anders.

Denk dat je het inderdaad beter met films als Hateful Eight (matig) en wellicht High Plains Drifter (goed) kan vergelijken dan Once Upon a Time in the West (goed).

Kan me alleen nog steeds niet vinden het "hakken op het orthodoxe geloof". Niet dat er geen kritiek is maar echt anti kan ik het niet noemen (vanwege laatste hoofdstuk). Eerder in de hoek van: hoe mensen zich kunnen laten misleiden.

Maar zal ook Donkerwoud nog beantwoorden maar dan heb ik echt de quotes uit de film nodig. Zal wss effe duren, dus vasthouden.

Misschien dat Wouter daar nog iets aan kan toevoegen? Of hij laat het in het midden zodat iedereen het voor zichzelf kan uitzoeken.

Sterker, dat heeft ze moeten aanzetten.

Ja, in Game of Thrones heeft ze dat accent helemaal niet, beetje flauw Bélon.

Vooral non-verbaal deugde het van geen kanten.

Niks ten nadele van de maker/maakster, maar ik vind het zelf niet bijzonder interessant wat zijn/haar bedoeling zou zijn geweest. Zodra een werk uit handen is gegeven leeft het voort onder de mensen die er meningen over gaan hebben. Alleen maar uitgaan van 'de bedoeling' maakt het werk tot iets wat maar één ding kan en mag zijn, en daarmee doe je elke kunstuiting m.i. tekort, zeker als het bewust of onbewust ruimte laat voor discussie en overdenking. Dan vind ik feitjes, weetjes en anekdotes leuker, want die voegen wél wat toe aan de context waaruit een film is ontstaan. (excuus als ik offtopic ga)

Daar heb je natuurlijk gelijk in. Zullen genoeg kunstenaars rondlopen die schoenenkasten vol opvreten omdat mensen niet de juiste meningen/ideeen over hun werk hebben.

En dan maar snel terug naar de film:

Ik vond het nu niet zo erg slecht wat Carice v Houten liet zien eigenlijk. Zowel verbaal als non-verbaal.

Wat betreft de relatie met het christendom zou ik het volgende willen zeggen.

Zoals ook Koolhoven volgens mij heeft gezegd is de film niet gekant tegen het christendom per se. En ik voeg toe: de film getuigt van het typische Hollandse calvinisme dat bijna al onze literatuur e.d. doordrenkt, dus als een erg calvinistische film is het zeker niet antichristelijk. Het calvinisme legt wel sterk de nadruk dat we (voor God) allen gelijk zijn. 'Doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg', maar ook draagt dit bij aan onze grote weerzin tegen autoriteiten (mensen die denken dat ze boven anderen staan). En dus bovenal aan een grote weerzin tegen de kerk die ons altijd enorm heeft onderdrukt en geknecht en dat ook nog in de naam van Jezus doet, de hypocrieten!

Tegelijkertijd is de film zo niet alleen de zoveelste calvinistischee aanval op de kerk/priester die meent in naam van Jezus boven de anderen te mogen staan en het geloof misbruikt voor eigen machtswellust (zie ook de werken van Marquis de Sade die niet toevallig juist de bisschoppen en andere vertegenwoordigers van de kerk opvoert als de grootste seksuele perverselingen en machtswellustelingen) maar zelf ook vreselijk moralistisch in zijn morele verontwaardiging over de onderdrukking van vrouwen in vroegere tijden. Ikzelf heb daar niet zo veel mee: de Sade liet e.e.a. al zien in de 18de eeuw en dat Hollandse moralisme ben ik eerlijk gezegd al lang beu...

Allemaal één pot nat: de NPO, de kranten, het parlement. Wordt hoog tijd dat Thierry Baudet de boel daar een beetje gaat opschudden in Den Haag.

Damn, wat scherp, je doet je username 'De filosoof' iig eer aan!

Toch ben ik het niet helemaal met je eens in de zin dat religiekritiek in populaire media-uitingen breder getrokken kan worden dan alleen het Nederlandse calvinisme. Al is antichristelijk inderdaad misschien te zwaar aangezet, omdat het een hele specifieke tak van die georganiseerde religie (het calvinisme) onder de aandacht brengt. Maar buiten de Nederlandse traditie die jij terecht schetst, is het bij lange na niet de enige recente cultuuruiting waarin specifiek machtsmisbruik en mysogenie gethematiseerd worden door ze te koppelen aan de extreme uitwassen van 'de Kerk'. Een serie als South Park doet dat (bij wijze van spreken) al twintig seizoenen lang. Meer serieuze televisieseries als 'True Detective' en 'Fargo' vertrekken ook vanuit een soortgelijk uitgangspunt, wel met een andere uitkomst. 'The Brand New Testament' (2015) van Jaco van Dormael.

Daarnaast zijn er ook aspecten die niet specifiek calvinistisch zijn, zoals de titelhoofdstukken als: 'Openbaring', 'Genesis', 'Exodus' en 'Vergelding'. Ook de bijbelteksten waar Guy Pearce naar verwijst zijn terug te voeren op het bronmateriaal en niet per se op alleen een interpretatie van de calvinistische doctrine. Ik meen dat Koolhoven zelfs iets zei na onze screening van: 'het was niet moeilijk om gewelddadige teksten in de bijbel te vinden' (Bélon? ) Misschien heb je gelijk dat ik doordraaf als ik het antichristelijk noem, maar ik vind wel dat er een zekere kritiek op christelijk fundamentalisme in de brede zin zit verscholen achter de gekozen thematiek. Het calvinisme als historisch fenomeen is meer de Hollandse kleuring die eraan wordt gegeven, maar het valt breder in te passen in manieren waarop georganiseerde religie in progressieve cinema wordt gekoppeld aan vooral de negatieve aspecten ervan.

Je druk maken over wat een ander op zijn bankrekening heeft staan, dát is pas Hollands...:P

Indrukwekkend! Van mij een volle 5 sterren.

Wederom een mooi bericht:

http://www.ad.nl/film/martin-koolhovens-brimstone-blijft-bezoekers-trekken~af147733/