The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford (2007)

Jarenlang gewacht op de ultieme western film en uit het niets kwam deze film. Een waar meesterwerk.

Een zeer ondergewaardeerde film, die destijds zeer beperkt werd vertoond in Nederland. Misschien daardoor is de film minder bekend bij het bredere publiek. Maar het bevat alles wat een historisch epos nodig heeft. Prachtige landschappen, zeer goede ondersteunende muziek van Nick Cave, dramatiek, en sterk acteerwerk van Brad Pitt en Casey Affleck. Wat mij betreft past deze film naadloos in een rijtje met Legends of the Fall, Last of the Mohicans, Gladiator en Dances With Wolves.

Ja, daarin ben het met jou eens. Een pessimist zou "The Assassination" een 'langdradige' film kunnen noemen. Misschien is dat juist wel het idee erachter geweest dat de film in weinig commerciele zalen heeft gedraaid.

Jesse James: [staart naar Bob voor een lange tijd met die indringende blik, lacht en zegt dan:] "Ain't he something..?"

Iedere keer weer kippenvel als ik het terug zie. Legendarische rol van Pitt.

De soundtrack voor deze film kan niet vaak genoeg geprezen worden. Meesterwerk! En een belangrijke schakel in het geheel.

Het nummer Song for Bob is de ultieme ontlading van het album: The Assassination Of Jesse James OST By Nick Cave & Warren Ellis #14. Song For Bob - YouTube

Zopas gezien en ik moet zeggen dat ik volledig weggeblazen ben.

Ik vind dat dit het beste werk van de cinematograaf Roger Deakins is.

Vooral deze treinscène in het bijzonder is perfect in beeld gebracht en wordt nog eens schitterend ondersteund door de muziek. Adembenemend mooi. Het enige kleine minpunt vond ik Casey Affleck. Hij acteert voor mij zijn rol iets te overdreven en zijn dialect kwam niet goed over. Brad Pitt daarentegen vond ik echt machtig in de mythische gedaante van Jesse James.

4,5* ster en die treinscène gaat me nog lang bijblijven net als Brad Pitt zijn vertolking.

Wat een ontzettend moeilijke maar onwaarschijnlijk mooie film blijft dit toch. The Assassination... vraagt veel, heel veel van je geduld, maar het laatste uur is zo ontzettend prachtig dat je zou willen dat de film nog twee uur langer duurde.

Na afloop blijft er echter wel één lichte irritatie over als ik de reacties zo doorlees: waarom gaat alle lof naar de (weliswaar zeer sterk spelende) Brad Pitt, terwijl Casey Affleck hier niet alleen zijn persoonlijk beste, maar tevens een van de overall beste rollen aller tijden neerzet?

Door zijn natuurlijke uitstraling sta je er niet direct bij stil, maar Casey - sowieso m'n favoriete acteur - speelt hier een bijna onmogelijk moeilijke rol: Een tiener die niet alleen zichzelf altijd al wegcijfert, maar ook door zijn familie nauwelijks gezien wordt - "Howdy. Howdy. Howdy. HOWDY!" Een onzekere en koppige tiener die in de beruchte schurk Jesse James een held ziet die hij zelf nooit zal zijn, ondanks dat hij krampachtig overeenkomsten zoekt. Een man die hij op zijn 19e - "almost 20" - eindelijk in levende lijve ontmoet. Alles doet hij eraan om door hem opgemerkt te worden. Het gevolg van de moeizame relatie is dat hij zich nóg kleiner gaat voelen in James' schaduw. Een gevoel van minderwaardigheid gaat over in jaloezie, afgunst, blinde haat naar zowel Jesse als zichzelf. Hij verraadt hem, vermoordt zijn grote rolmodel die daardoor nóg groter wordt en probeert zijn "heldendaad" uit te nutten, maar alles werkt averechts waarop zijn nietszeggende leven uiteindelijk als een nachtkaars uitgaat, nog voordat hij zijn grote afscheidswoorden heeft kunnen zeggen.

Waarom die hele uiteenzetting van een plot dat iedereen die de film heeft gezien allang kent? Omdat Affleck de jongeman met deze verwoestende emoties volkomen natuurgetrouw weet neer te zetten. Tot in de kleinste trekjes van zijn mond, de subtielste trillingen van zijn hand en met blikken die een heel verhaal vertellen ademt hij Robert Ford uit. Een prestatie die even grandioos als onopvallend is als je er geen aandacht aan schenkt.

En daarmee leeft de tragiek van de film ook ná de aftiteling voort: de coward Casey Affleck zal voor altijd in de schaduw blijven staan van de grote Brad Pitt en is voor de massa niet meer dan een voetnoot met een raar stemmetje.

Omdat Brad Pitt hier de rol van zijn leven speelde, bewees bij de groten der aarde op acteergebied te horen en zijn imago van solide acteur met hele mooie face voorgoed afschudde. Dit is echter door de jury's compleet genegeerd, terwijl Casey (zeer terecht) wel de erkenning ten deel viel.

(Persoonlijk), maar ik vond Brad in Jesse James juist sterker zonder tekst en Casey mét.

Oké, dat heb ik gemist dan. Hoor of lees eigenlijk nooit iets over zijn rol, enkel over Brad Pitts prestaties.

Ja hier misschien wel. Maar ik bedoelde eigenlijk in termen van serieuze nominaties. Blij dat je genoten hebt van de film. Prachtige film.

Ah, ik zie het nu inderdaad: Casey Affleck - Awards - IMDb

Ik zou hem overigens eerder hoofdrolspeler noemen, gezien het verhaal en de screen time, maar dat zal vast ook met Pitts bekendheid te maken hebben.

Hoe dan ook, schitterende film inderdaad. Kan zich meten met de allerbeste westerns. En zeker ook een ijzersterke rol van Pitt.

Eindelijk gezien, en best een fraaie western, ware het niet dat het onnodig uitgerekt wordt waardoor het halverwege behoorlijk inzakt. Drie kwartier minder had best gekund, en had ook een betere film opgeleverd, op den duur leek het alsof er geen eind aan kwam. Maar de insteek mag er wezen, de voice-over klinkt voor de verandering behoorlijk fris en voegt ook daadwerkelijk iets toe. Het verhaal wordt boeiend gebracht, verloopt traag zoals zovaak bij westerns, maar verveelt niet, met uitzondering van het middenstuk en het lange einde. 3*, een goed geknipte versie had bij mij hoger gescoord.

Mijn vrouw en ik hebben hem gehuurd op DVD maar wij hadden een western verwacht ala Clint Eastwood, maar niets van dit alles en hebben hem na een uurtje 'proberen' ook uitgezet.

Vandaar ook geen waardering.

Ik snap daardoor wel de opmerkingen bij 'Steve Jobs'. Dus het verheldert wel een en ander

Overigens ben ik zelf ook toe aan een herziening. Ziehier, JM, meester der zelfkritiek.

Daarmee zijn wij het pertinent oneens

Wanneer komt Andrew Dominik eens met zijn Monroe film? Daar kijk ik behoorlijk naar uit. Het valt me trouwens op dat je een uitstekende smaak hebt Zwolle84

Dank je! Die van jou mag er ook zijn. Heb zojuist je nummer drie nog in een review benoemd.

Not my cup of tea. Trage biografische vertelling over de nadagen van Jesse James. We kijken naar een 2.5 uur durend treurspel die nergens opwindt of eruit springt. Ziet er wel allemaal mooi uit en het begin belooft nog aardig wat, maar daarna kakt ie behoorlijk in en kabbelt het vooral voort. Een soort vlees met een laag Brad Pitt gehalte dat op het vuur staat maar nooit gaar wordt. Ook de muziek was een en al treurspel. En over het plot zullen we het maar niet hebben, want daar leent deze film zich niet voor. Wat ook opviel was dat behalve de hoofdrolspelers het gezin geen echte bijdrage kreeg. De vrouw van Jesse liep er maar een beetje bij. Dat gold ook voor zijn twee kinderen. Je ziet ze wel, maar je hoort ze niet. Enkel niets zeggende teksten als "het eten staat klaar, of het eten wordt koud". Alsof ze niet echt meededen in de film.

Heb de film wel helaas volledig in het Engels moeten bekijken. Helaas geen Dutch subtitles. Dat was achteraf gezien wel een gemis, want hoe gek het ook moge klinken in een western, het woordenschat was van hoog gehalte.

Okay als biografie scoort deze film van mij wat puntjes. Ook ziet het er allemaal goed uit, maar zoals gezegd not my cup of tea en al helemaal geen 2.39 minuten.

“Can't figure it out: do you want to be like me or do you want to be me?" zegt de beruchte bendeleider Jesse James op een gegeven moment tegen z’n idolate volger Robert Ford. Dat is zo’n beetje de kern van deze grandioze western. Robert is een jongen die door niemand wordt gezien of gerespecteerd en smachtend naar aandacht en succes probeert hij bij de beruchte misdaadbende van zijn idool Jesse aan te sluiten. Maar bewondert hij Jesse werkelijk of wil hij zelf een idool zijn: wil hij eigenlijk Jesse’s plaats innemen?

De film duurt 160 minuten en reeds de titel geeft weg waartoe de film uiteindelijk leidt. Dat is ontypisch voor een modern verhaal, want kenmerkend voor het moderne denken is dat we geloven dat we ons eigen lot kunnen bepalen zodat in een modern verhaal we vaak zien dat de hoofdpersoon tegen alle verwachtingen in een moeilijke situatie ontsnapt door een ingenieuze inval of door een gelukkig toeval zodat het verrassingselement wezenlijk is. Maar Robert heeft, zoals hij zelf aan het eind concludeert, “geen geluk”, ongeacht wat hij doet: zijn leven is – zoals dat van zijn antagonist Jesse – een tragedie. De tragedie is een klassieke kunstvorm die ons leert dat we ons lot niet kunnen ontlopen: hoe harder we spartelen en vluchten, hoe strakker het net sluit als een spinnenweb. De tragedie geeft ons geen onverwachte wendingen maar juist de beklemming van de wetenschap of het gevoel dat het slecht gaat aflopen en dat we daar niets aan kunnen doen. Deze film slaagt er in om zo 160 minuten beklemmend te blijven, ook al weten we vanaf de eerste minuut hoe het afloopt. In feite wordt een goede tragedie als deze elke keer dat je ‘m opnieuw ziet of leest nog beklemmender en ontroerender omdat je steeds meer de innerlijke dynamiek ontdekt waardoor je gaat inziet dat er geen andere uitkomst dan het fatale einde kan zijn.

Er blijft genoeg te raden over voor de kijker, maar het lijkt erop dat Robert inderdaad Jesse wil zijn: als ook Jesse hem niet serieus neemt en de bende uit elkaar valt zodat iedereen paranoïde wordt, transformeert Robert van bewonderaar tot verrader. Maar het helpt hem niet: hij wordt niet vereerd als de held die hij hoopte te worden maar veracht als de verrader die Jesse laf in de rug schoot. En waarom liet Jesse zich doodschieten door Robert? Dacht hij dat Robert te laf was om hem te vermoorden? Te idolaat? Te onbeduidend? Of gunde hij het Robert? Of was het een gevaarlijk spel dat hij met Robert wilde spelen en kwam hij te dicht bij het vuur? Of zag Jesse in dat hij zijn einde niet meer kon ontlopen? Telkens moeten we ons afvragen bij de tobbende gezichten in de film: wat speelt zich daar af, welke innerlijke worsteling vindt daar plaats? Wat weten ze van de ander, wat denken ze van de ander? En zoals in de film de moord vervolgens eindeloos wordt nagespeeld door de Ford-broers welk fataal einde daardoor een ander karakter krijgt, zo kan men wellicht ook deze film elke keer anders interpreteren: een goede tragedie verrast de kijker niet door het verhaal als zodanig maar door wat de kijker zelf van dat verhaal maakt.

Een jaar of drie terug vond ik deze véél te traag. Vanmiddag zag ik een klein meesterwerk.

Robert Ford verafgood de beroemde outlaw Jesse James al sinds hij pulpromannetjes over hem las in zijn jeugd. Op zijn negentiende probeert hij zich bij de James-bende aan te sluiten, uiteindelijk met succes. Ford ontdekt echter dat Jesse anders is als het populaire beeld dat men van hem heeft.

Brad Pitt vind ik over het algemeen een overgewaardeerde acteur. In deze film vond ik hem echter wel erg sterk als de beroemde outlaw. Ook Casey Affleck wist te overtuigen als Robert Ford. De film begint met de "infiltratie" van Ford en gaat daarna over wat we vaak in misdaad-films zien, onenigheid tussen de bende-leden en onderlinge verdachtmakingen. De film gaat er vanuit dat de kijker veel van de dood van James weet, het is iets onvermijdelijks.

De film is mooi opgenomen en heeft een erg realistische setting van het Wilde Westen. Geen bekende cowboy hoedden, want die hadden ze toen helemaal niet en alle wapens komen overeen met de periode. De beelden worden gekenmerkt door een erg aanwezig vignette-effect, dat vreemd genoeg wel passend is omdat je het in foto's uit die tijd ook vaak ziet. De muziek van Nick Cave & Warren Ellis zou je niet snel in een western-setting verwachten, maar paste wel bij de toon en sfeer.

The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford is zonder twijfel de langste Engelstalige filmtitel die ik tot nog toe ben tegengekomen. Al met al vond ik het een geslaagd portret, al duurt het mischien even voor het opgang komt. De film is boeiend en sterk geschoten.

De James gang droeg dat soort cowboyhoeden wellicht niet, maar ze bestonden absoluut wel destijds.

Er was ook geen reden om die te dragen wanneer je zelf geen cowboy of bijvoorbeeld Texas Ranger was.

De breedgerande "Stetsons" (of andere merken) werden vooral gebruikt door mannen die hun werk deden onder de brandende zon.

Aah vandaar. Ik las ergens dat het niet historisch correct zou zijn om Stetsons te gebruiken, maar er stond niet waarom.

baspls

Ik ga er vanuit dat het om die reden was, want de firma Stetson produceerde sinds 1865 al "cowboyhoeden".

De film ziet er mooi uit, is goed geacteerd en kent enkele losse sterke scènes. Buiten dat is vooral de sfeer erg goed met een mooie aankleding en volledig geloofwaardig wordt dat tijdsbeeld neergezet. Ondersteund door Deakin's schitterende fotografie en de bevreemdende maar mooie soundtrack maakt dit een redelijk unieke ervaring. Maar als geheel ook behoorlijk saai en de film duurt me veel te lang. Aan het eind gaat dit ding ook nog eens 20 minuten onnodig door en het eerste uur mist de film elke vorm van Focus en gaat overal en nergens heen. Soms kan ik dat hebben (films van een Hou, om iemand te noemen), maar bij deze niet. En een week later kan ik er ook weinig meer over zeggen. 2,5*.

Het heeft veel te lang geduurd voordat ik deze heb gekeken. Wel een behoorlijk andere film dan ik had verwacht. Niet zozeer een typische grauwe western maar meer een poëtische en literaire film. De voice-over helpt daarbij echt. Een voice-over kan een valkuil zijn in een film, maar hier geeft het de film toch wel een eigen stijl mee. De muziek is ook prachtig en Deakins levert hier misschien wel zijn beste werk af, wat heel veel zegt. Man, die scène waarin de trein komt aanrijden aan het begin van de film is echt adembenemend. Filmgeschiedenis.

De film is wel echt teveel aan de lange kant. Er komen wel heel veel scènes langs vol ongemakkelijke gesprekken en paranoia. Niet dat het de film langdradig maakt, want de dialogen zijn goed en Robert Ford en Jesse James zijn enorm interessante personages. Affleck maakt van Ford een zielige, ongemakkelijke en griezelige Jesse James-fanboy, en Pitt kan een te bekend gezicht zijn maar dat werkt juist heel goed in de film met zijn charisma. Dit is een van zijn griezeligste rollen. Ik vond hem vooral goed als hij niet teveel woorden gebruikte. Later in de film komen die er helaas wat meer.

Shephard vond ik trouwens ook erg sterk, maar die krijgt niet zoveel scènes helaas. Het einde is op zich gewoon goed, maar het voelt alsof je meerdere slotscènes achter elkaar krijgt. En hier vond ik de voice-over voor het eerst ook soms wat onnodig. Te lang achtereen aan het woord misschien. 3.5*.

Uitstekende western met schitterende acteurs (naast Brad Pitt en een in zijn rol gegoten Casey Affleck, onthoud ik ook een steengoede Sam Rockwell) en prachtige beeldvorming. Misschien af en toe wat traag, maar anderzijds is dat juist de opzet en de kracht van deze film. Knappe karakterontleding. Iets apart in het westerngenre.