Spotlight (2015)

Uhm... Het zijn maar 8 films? Zo moeilijk kan dat niet zijn toch?

Zo vaak ga ik niet naar de bioscoop

Blijven hopen. Ik hoorde op de verslaggeving op TV dat Spotlight een "compromis-keuze" van de academici was, en niet zozeer omdat Spotlight eruit schiet. Ze zagen het wellicht niet zitten om nog eens Inarritu met een hoop oscars naar huis te sturen

Het heeft met preferentie ballots te maken. Om een lang verhaal kort te maken, veel mensen vonden Spotlight goed (2 tot 5 op hun formulier) en een paar mensen vonden Spotlight geweldig (nr. 1 op hun formulier), maar slecht vonden de meeste mensen hem niet. The Revenant is een ander verhaal, veel Oscar stemmers vonden hem geweldig (nr. 1 of 2 op hun formulier) of niets (nr. 7 of 8 op hun formulier). Door de manier waarop wordt gestemd en de manier waarop deze stemmen wordt geteld krijg je dus dat Spotlight gemiddeld genomen de beste film is. Niet omdat hij de meeste nr. 1 stemmen heeft gehad maar omdat hij de minste lage stemmen heeft gehad. Welkom in de wereld van de preferentie ballots .

Probleem voor "The Revenant" was, dat die film niet genomineerd was in de categorie "beste scenario". Dat is min of meer een voorwaarde om de "beste film oscar" te kunnen winnen.

Haha, ok dan snap ik het. Alhoewel ik Room of Brooklyn natuurlijk ook niet in de bios heb gezien . Bij The Revenant kon ik het niet over mijn hart verkrijgen om die op een andere manier dan de bios te gaan kijken.

Spotlight is zo'n film die je kunt vangen onder "vakmanschap". Hoe toepasselijk bij een verhaal over echte vakmannen. De liefde voor journalistiek en de gedrevenheid die nodig was om dit nieuws uit uitgerekend Boston te krijgen zijn allemaal voelbaar.

Ik ken Tom McCarthy's verdere films niet; ze leken met telkens net niet interessant genoeg (al wil ik zeker The Station Agent nog eens een kans geven). Uit alles kreeg ik het gevoel dat hij niet echt een regisseurs-regisseur is, als je begrijpt wat ik bedoel. Een stijlloze verhalenverteller die wel weet hoe hij een script degelijk moet verfilmen. En als acteur weet hij hoe hij acteurs moet begeleiden. Dat blijkt allemaal te kloppen met Spotlight.

Als dat allemaal wat cynisch klinkt moet ik wel erbij zeggen dat ik Spotlight meer dan slechts onderhoudend vond. Het was een pakkende film, met een boeiend verhaal en een strak script. Mark Ruffalo vond ik iets te veel maniertjes hebben en Rachel McAdams bleef wat blanco, maar de rest van de cast was ijzersterk. Keaton sprong er het meest uit, maar Schreiber viel me ook positief op. Ben nooit echt onder de indruk geweest van Schreiber en het is opmerkelijk dat juist in een deze enorm kalme rol hij opvalt.

Niettemin, mist Spotlight iets. All the President's Men vond ik een geniale journalistiekfilm, maar die had meer urgentie. Daarbij voelde ik mijn hart kloppen van de spanning; alsof je onderzoek meebeleefd met de journalisten. En dat terwijl ik de uitslag al wist! Dat deed ik ook bij Spotlight uiteraard, maar deze weet niet die urgentie over te brengen. Natuurlijk heeft All the President's Men het Watergateschandaal ter beschikking, evenals mysterieuze verklikkers en doodsbedreigingen. Wat dat betreft heeft Spotlight, ondanks dat massamisbruik niet bepaald een mild onderwerp is, wellicht iets minder te brengen. Dit team heeft een doolhof om doorheen te werken, maar geen bedreigende situaties. Echter, All the President's Men was vaak op z'n spannendst tijdens de meer puur journalistieke momenten. Spotlight ook wel, maar het is toch geen vergelijking. Iets aan deze film is wellicht te lief en te makkelijk om het echt een uitschieter te maken, al is het zeker goed te doen.

3,5*

Zou kunnen hoor. En toch blijft het gek (voor mij althans) dat de film me de meeste nominaties niet de beste film wordt. Sterker nog, de categorie beste regie moet al automatisch ook de beste film opleveren in mijn logica.

Dat is niet logisch. Want het script van The Revenant is niet bijzonder, maar door de fantastische regie is het een meesterwerk geworden.

Spotlight daarentegen had een sterk scenario en aansprekend onderwerp, dat met minder sterke regie toekon om toch de beste film te worden. (Niet mijn keus)

En als je jouw gedachte doorzet dan had Mad Max als winnaar van de meeste Oscars, ook beste film moeten winnen. Maar die technische Oscars zijn gewoon van minder invloed op het eindproduct als scenario, acteerwerk en regie.

Ik heb het dan ook over mijn persoonlijke logica. Het is maar net wat voor waarde je aan bepaalde Oscar-categorieën toekent. Beste regie en beste film gaan in mijn beleving al snel hand in hand.

En Mad Max had van mij ook best mogen winnen hoor, al vind ik dat dan weer minder logisch n.a.v. het winnen van een aantal technische Oscars. Misschien had Miller hem ook wel mogen pakken, voor beste regie...

In welk geval hij volgens jouw logica, ook de beste film had moeten winnen.

Overigens had ik dat ook erg leuk gevonden.

Nee nee, ik maak onderscheid tussen het aantal nominaties en het aantal uiteindelijke Oscars..

Oké dit gaat offtopic (ging het al.)

Klopt wel, maar eigenlijk jammer dat er bijna van die ongeschreven regels bestaan waardoor de oscars voorspelbaar worden. Gelukkig nu eens niet met Spotlight.

Ik heb deze film proberen te bekijken simpelweg om de reden dat het de oscar voor de beste film in de wacht heeft gesleept, maar al na 35 minuten moest ik helaas afhaken. Ik ben voor dit soort films niet meer in de stemming. Cinematografisch stelt deze film helemaal niets voor en als het verhaal je dan ook nog eens niet interesseert, tja wat blijft er dan nog over? Een hoop oeverloos geleuter over een instituut die door elk weldenkend mens niet meer serieus wordt genomen. Ik heb trouwens al genoeg films gezien waarin de kwalijke praktijken van de R.K. Kerk aan de kaak werden gesteld. Ik heb daar zelf vroeger genoeg last van gehad, maar ik ben er nu helemaal klaar mee. Ik wil er niets meer over horen.

Dit is bovendien ook de laatste keer dat ik een film ben gaan bekijken omdat die zogenaamd een oscar in de wacht heeft gesleept. Spreekt de film mij niet aan, dan bekijk ik die gewoon niet. Trouwens, wat stellen die Oscars nou voor? In mijn ogen helemaal niets.

Niet afgekeken, dus mijn stem blijft achterwege.

Eens, en het lijkt wel of het elk jaar erger wordt.

Is dat zo? Ik vind de films, die pakweg de laatste 5 jaar gewonnen hebben (The Artist, Argo, 12 Years a Slave, Birdman en nu Spotlight), stuk voor stuk steengoede films. Ik ben het dus niet mee eens met jouw conclusie.

Ik vind ze dit jaar allemaal (qua stijl) zo op elkaar lijken. Heb stukjes gezien van Carol, Brooklyn en vele andere compleet gezien, valt me op dat veel een identieke stijl hanteren, met een subtiele warme sepia filter, epische lengte en (uiteraard) bekende namen (12 Years a Slave idem). Misschien had ik mijn commentaar alleen over dit jaar moeten schrijven, want The Artist, Argo en Birdman daar sta ik wel achter. Ik vind ze echt saai dit jaar, zonder uitschieters. Alleen Bridge of Spies haalde bij mij de 3,5*, maar ook die voldoet aan bovenstaande kenmerken, alleen vond ik de uitwerking wel goed genoeg voor die score. The Hatefull Eight (behoorlijk slecht), The Revenant (leeg) en The Big Short (met een komische stijl die mij niet ligt) wijken qua stijl wel af van de rest, maar vond ik geen toppers.

Snap de schoonheid van Spotlight ook niet zo, ik zie het als niets meer dan de zoveelste film over een journalist die wat onderzoekt, keurig formulewerk, zonder uitschieters in het acteerwerk, met een inhoud die voor zo'n thema tekortschiet, een film die veel te braaf is, langdradig, voorspelbaar (uiteraard), en alleen scoort op het "schokkende thema", zonder dat de film zelf ook maar iets schokkends of nieuws met zich meebrengt. Maar goed, ik vergelijk het met El Club (2015) die ik stukken beter vind, ook al scoort het ook bij mij slechts een halve ster meer dan deze, maar dat is om andere redenen.

Begrijp me niet verkeerd, vind Spotlight als film wel degelijk, anders gaf ik het geen 3* (een ruime voldoende), maar ik vind het ook zo ontzettend "gewoon".

arno74: Ik denk dat het wel zo is dat een bepaald type film de neiging heeft veel nominaties binnen te slepen..vaak waargebeurde of gedeeltelijk waargebeurde verhalen, vaak wat verder in het verleden gesitueerd, vaak over een persoon die vreselijke dingen moet doorstaan enz...wat dat betreft vallen Spotlight, Room, Bridge of Spies, Carol, Brooklyn enz keurig binnen de lijn der verwachting. Maar Mad Max en The Martian vind ik echt geen typische Oscarfilms (en Hateful Eight was niet voor beste film genomineerd, maar goed) en qua stijl zit er toch behoorlijk wat verschil tussen de films zou ik zo zeggen.

Ik heb nog niet alle genomineerde films gezien maar vind het voorlopig een erg goed jaar (de gemiddelde ratings op IMDB lijken dit overigens ook te bevestigen)..Mad Max en The Martian zijn prima entertainment, Spotlight is geweldig, Bridge of Spies is degelijk, alleen Room vind ik tot nu toe wat minder. Ik kijk uit naar The Revenant, Hateful Eight en The Big Short.

Ik weet verder niet hoeveel films over onderzoeksjournalisten jij kunt noemen maar bij mij komt eigenlijk alleen "All The Presidents' Men" direct bovendrijven. Misschien "The Insider" ? Verder ben ik het eigenlijk op alle punten met je oneens over Spotlight, maar dat is natuurlijk een kwestie van smaak.

Weet er toch zeker een stuk of tien, al zou ik wel even moeten graven om alle titels weer naar boven te halen. Hoeft ook niet per se een journalist te zijn, maar het is een beetje dezelfde formule, waar X uitgaat op onderzoek. Films als Night Train to Lisbon (2013) (leraar gaat op onderzoek uit), Elle S'appelait Sarah (2010) (journalist gaat op onderzoek uit, prima film overigens), En la Ciudad sin Límites (2002) (familielid gaat op onderzoek uit) e.a. die ik echt zou moeten opgraven.

Verder Suffragette en Danish Girl en ook wel Joy vermoed ik passen in hetzelfde straatje als Carol, Brooklyn, enz. Hebben allemaal dezelfde stijl. Vind het persoonlijk dus een erg eenzijdig jaar, toevallig ook allemaal vrouwen in de hoofdrol in die films (niet dat ik daar moeite mee heb, maar wel eenzijdig). Maar het is inderdaad een kwestie van smaak.

The Martian is nog wel redelijk een oscarfilm (evengoed als Interstellar dat was), weliswaar in de categorie "scifi", maar de stijl is inderdaad wel anders.

Het zal aan mij liggen, maar na een kwartier ben ik met al die namen en personen kwijt wie ook al weer wie was. En geen enkele flashback, alleen maar gepraat over. Nogmaals, het zal een kwestie van smaak zijn, maar ik weet zeker dat een film over één misbruikt kind meer indruk op me maakt. The Magdalene Sisters, maar ook Doubt maakt op mij een veel diepere indruk.

De twee films die ik hieruit gezien heb (Carol en Suffragette) vind ik echt totaal verschillend qua stijl. Met een beetje moeite hebben ze qua thema enig verwantschap, maar qua stijl echt helemaal niet.

Saai.......verder sluit ik mij aan bij wat Capablanca schrijft..........2,5

Vond het saai.

Heel saai

Goede reviews!

De film zit wel goed in elkaar maar is vreselijk degelijk, voorspelbaar en dus vrij saai.
Het wordt maar niet spannend en er worden eigenlijk geen personages uitgediept. Je zit bijna te kijken naar een geacteerde documentaire. Verder vond ik het verrassend hoe slecht Mark Ruffalo acteerde in tegenstelling tot in andere films. Je zag bij hem te veel dat het gespeeld was. Dieptepunt hierbij was dat ze in een kleine kelder stonden waarin ze allemaal in boeken keken en meteen dingen zagen staan en oplazen.

Beetje saai en langdradige film. Lijkt inderdaad meer op een geacteerde documantaire.

De katholieke doofpot werd uit de beerput getrokken door dit doortastende team onderzoeksjournalisten.

Goed in beeld gebracht hoe de journalisten als team én als individu zoveel mogelijk informatie en bewijs bij elkaar sprokkelen om de schokkende waarheid te kunnen publiceren.

Eigenlijk niet meer dan een doorsnee 'journalisten doen onderzoek en ontdekken schandaal'-film die nergens heel verrassend uit de hoek komt.

Het onderwerp is natuurlijk wel intrigerend (vanwege de omvang van het schandaal) maar heel spannend is het allemaal nou ook weer niet. Rennende reporters, gesprekjes met slachtoffers, telefoontjes met bronnen...standaard journalistiek zoals je op elke redactie tegenkomt.

Filmtechnisch zit het goed in elkaar en het acteerwerk was wel aardig; alleen niemand sprong er echt uit. Afgezien van een enkele dramatische woede-uitbarsting over hoe erg die scumbag priesters zijn, kon niemand zich eens lekker uitleven in zijn of haar rol.

Ik vind de Oscarnominaties voor Spotlight dan ook een beetje overdreven. Rachel McAdams was onopvallend, Mark Ruffalo zette teveel een neurotisch typetje neer en die Oscar voor Best Picture slaat nergens op. De andere nominaties dit jaar waren veel boeiender.

Het grootste mankement van de film is dat we de journalisten amper persoonlijk leren kennen; het zijn relatief normale, ietwat fanatieke workaholics. Misschien had een karakterverdieping of dramatisering van één van de hoofdrolspelers de film iets meer flair gegeven. Natuurlijk zou je dan de kant van fictie opgaan, maar dat hoeft geen ramp te zijn. Nu is het niet meer dan een droge uiteenzetting van hoe de publicatie tot stand is gekomen.

Een magere 3* kan ie krijgen.

Goed geschreven en goed geënsceneerd. Een gecompliceerd verhaal is met vaart, met spanning en met inzichtelijkheid in twee uur speelduur gevat. Dat is knap.

Een tip over een mogelijk kerkelijk schandaal leidt tot een groot journalistiek onderzoek. De worsteling van een stel journalisten om tot informatie en publicatie te komen wordt behoorlijk gedetailleerd uit de doeken gedaan. Het levert een spannende film op die door de mate van detail en zorgvuldigheid echter ook genoeg taaie doorbijtmomenten heeft.

Op de weg naar de totstandkoming van het artikel komen we bange en beschadigde slachtoffers, schimmige daders, hooghartige bestuurders en bevlogen kruisvaarders tegen. Ieder met zijn eigen stukje puzzel. Stapje voor stapje zie je als kijker dat heel zorgvuldig en geduldig alle losse onderdeeltjes bijeen worden gebracht en tot een afgerond verhaal worden gevormd. Boeiend kijkvoer.

Ondanks dat de film best spannend wegkijkt, kruipt ie vreemd genoeg niet onder de huid. Daarvoor zit de film toch te routineus en te gladjes in elkaar en doet ie teveel denken aan een beschouwende documentaire. Er is afstandelijkheid tot het verhaal en de personages.

De beklaagde clerus blijft in actieve zin erg op de achtergrond. Ik denk dat meer confronterende focus op de clerus dat gebrek aan een onderhuids indringend gevoel wel had kunnen opheffen.

Maar goed, een openlijke prominente rol voor de geestelijkheid zou weer afbreuk doen aan de waarheidsgetrouwheid van de film. De keus van Tom McCarthy is een duidelijke. Hij kiest niet voor dichterlijke vrijheid of manipulatief effectbejag, maar voor een feitelijke weergave.

Wel zou het grootser acteergeweld hebben opgeleverd. Niet dat het acteerwerk nu zo beroerd is. Nee, dat is degelijk genoeg, maar het is wel bij wijlen vlak, routineus en erg binnen de lijntjes. De acteurs worden te weinig uitgedaagd om het onderste uit de kan te halen. Er is niet veel emotie voelbaar. In een film over zo'n beladen onderwerp is dat toch een gemis.

Goeie feitelijke film. Hier en daar wat meer emotionele peper had geen kwaad gekund.