Spotlight (2015)

Prima film, waarin enkele journalisten grootschalig kindermisbruik in de katholieke kerk onderzoeken. De focus ligt op het journalistieke onderzoek en dat is op zich een goede keuze. De film heeft een fijn tempo en kijkt daardoor van begin tot eind lekker weg. Ook de muziek is passend gekozen. Spotlight beschikt over een uitstekende cast, waarvan Keaton de beste rol neerzet. De film doet wel wat aan All The President's Men denken, maar laatstgenoemde film is wat mij betreft nog wel iets beter.

Terecht hoor,deze Oscar voor de beste film, goed acteerwerk,vooral een boeiend onderwerp,mooi geschoten!

Ja,ook ik heb doorgaans graag wat meer spanning en/of emotie erbij,maar....dan is het niet langer een waargebeurd verhaal. Ze lieten zien hoe het is gegaan,en als het zo is gegaan,is het zo gegaan.

Dus wie hoopt op bedreigingen,achtervolgingen of aanslagen, niet kijken!

Voor de rest:een aanrader!

Dit jaar ben ik zeer tevreden over de Oscar-verdeling:

Spotlight-beste film

Room-beste actrice

The Revenant-beste acteur

Degelijke en sobere film en dat past prima bij het onderwerp. Goeie film.

En ik heb mij niet aan Mark Gruffalo gestoord, stoor me eigenlijk nooit aan acteurs, nou ja aan sommige Nederlandse acteurs misschien, maar dat is als ze in de Jumbo reclame figureren.

Inmiddels is het verhaal van wat er zich af speelde (en afspeelt?) bij iedereen wel bekend. Toch lijkt het al weer een gepasseerd station, goed dat er met deze film nog eens goed bij stil gestaan wordt. Zeker ook omdat het zeer overtuigend gedaan wordt. Het verhaal richt zich met name op de onderzoeksjournalistiek, wat met best wat vaart wordt gebracht en best een spanningsopbouw kent.

De cast is goed, al ben ik niet zo'n fan van Ruffalo, maar de personages blijven misschien wel iets te afstandelijk.

Mooi verhaal wat je aan het denken zet. Iedereen (of bijna iedereen) kent natuurlijk dit verhaal, maar dit gaat over de actergrond. Je ziet enkel de kant van de journalisten, hoe zij onderzoek doen en van de ene verbazing in de andere vallen. Maar ook hoe ze 'tegen gewerkt' worden omdat niemand er eingelijk echt over wil praten. De cast vond ik niet top, vooral een Oscarnominatie voor Rachel McAdams begrijp ik niet in dezen, het is een vlak personage.

Niet verkeerd. Ik heb liever McCarthy's kleinere films, de twee die ik gezien heb althans, maar hier slaat hij zich keurig doorheen. In handen van iemand anders had dit natuurlijk zomaar een emo trekker van jewelste kunnen worden. McCarthy daarentegen opereert een beetje als een van zijn personages, Marty Baron. Koel en berekenend. Pijn, frustraties en meer van dat soort zaken zijn uiteraard aanwezig, maar niet in overdreven mate. Het gemakkelijkste wat je met zoiets kan doen is het kwaad een gezicht geven, maar zoveel komt die kardinaal bijvoorbeeld niet in beeld. Het valt te prijzen, net als de kalme score.

Goede film en zeker het onderwerp maakt het Oscar waardig, raakt snel in de vergetelheid dus wat dat betreft goed dat het weer onder de aandacht komt

Een vreemde ervaring. Alsof je naar een uitstekend gemaakte thriller kijkt, maar dan over een extreem misselijkmakend onderwerp. Tom McCarthy slaagt er in ieder geval goed in concreet genoeg te zijn, om vanaf een bepaald moment evenwel voor de suggestie te kiezen en de feiten niet in het gezicht van de toeschouwer te wrijven. Wat niettemin op de maag blijft werken, is de almaar toenemende schaalverbreding. De epiloog komt als een laatste golf van afgrijzen over het publiek gespoeld – het sentimentele maar knappe riedeltje van Howard Shore biedt dan nog weinig soelaas.

Hoe blijft zo’n film verteerbaar, vraag je je dan af? De Amerikanismen (grootmoeder/kleinkind-relatie, oude vriendschappen die aan het wankelen worden gebracht, van de honkball naar de taxi in het pittoreske Boston, …) allicht niet, want die staan voor mij een nog grotere impact in de weg. De heroïek van de onderzoeksjournalistiek vond ik anderzijds wel invoelbaar, net als de psychologische besognes van de leden van het Spotlight-team. Ook wat dat betreft plotmatig geen enorm vernuft, maar geloofwaardig is het allemaal wel. En voor een film die zo’n delicaat onderwerp voor het voetlicht wil brengen, is dat cruciaal.

Kortom, ‘Spotlight’ slaagt in zijn opzet. Misschien geen terechte Oscarwinnaar, maar desondanks een schitterende euhmsorrybehoorlijkverpletterende film.

3,5*

Spotlight

De onverwachte Oscarwinnaar van dit jaar, daar alle mensen hun geld op The Revenant ingezet hadden. Terecht? Daar kom ik zo nog even op terug. Los van de Oscar had McCarthy de taak om rekening te houden met alle gevoeligheden. Ik was benieuwd of hij daarin slaagde.

Vrij goed, kan ik concluderen. Het verhaal zit logisch en stapsgewijs in elkaar. McCarthy neemt je op duidelijke wijze mee door het wereldje van de onderzoeksjournalistiek. Het dualisme tussen het complete, eerlijke en objectieve verhaal en de snelle sensatie die er te halen valt ligt de gehele film goed op de achtergrond, maar blijft continu aanwezig. Daarnaast is het zo dat McCarthy een relatief objectieve toon blijft aanhouden. De moreel veroordelende lading is wat opzij geschoven, op een enkele scène na. Dit geeft ruimte voor een intrigerende, spannende film. Al met al heeft de regisseur de verbeelding van dit verhaal goed aangepakt.

De cast past goed in het plaatje van het verhaal. Het kwartet blijft de gehele film op constant niveau presteren. De man op wie, mijns inziens, de meeste nadruk in de film ligt is Mark Ruffalo. Zijn karakter is op eerste gezicht vrij excentriek. Dat geraakt op een gegeven moment echter naar de achtergrond. Jammer, want hij was een fris personage te midden van heel normale rollen.

Michael Keaton, Rachel McAdams en Brian d'Arcy James zijn met zijn drieën ietwat minder prominent en voelen wat gewoontjes aan. Daarmee zijn zij ook meer één van de vier, en komt hun acteertalent minder prominent naar voren. Jammer, want het zijn stuk voor stuk prima acteurs.

De sfeer in de film is juist. Die is integer en objectief, op een enkel slippertje na. Melodramatiek als de monoloog van Ruffalo - "It could have been you..." - had dan ook van mij niet gehoeven. De rest van de film speelt zich wel af op de juiste toonhoogte. Visueel gezien kent de film geen uitspattingen, die in mijn optiek ook niet gepast zijn in een film als deze. Integriteit is het sleutelwoord, en dat heeft McCarthy begrepen.

Terechte Oscarwinnaar? Ik denk, met de rest van de genomineerden in ogenschouw genomen, dat het wel terecht is. Ondanks het gouden beeldje zal Spotlight nooit een klassieke status krijgen, daarvoor ligt het algemene niveau nog niet hoog genoeg. Verder wel gewoon een prima film.

3.5*

Degelijke film maar om hem nu de beste film van het jaar te noemen dat nu ook weer niet

Ik begrijp sommige personages niet. Ze twijfelen aan hun geloof omdat sommige priesters pedofielen blijken te zijn. Maar sinds wanneer bepaalt een priester de sterkte van je geloof?? Beetje warrige personages, zoals die priesters.

Adequate en inderdaad degelijke ode aan de onderzoeksjournalistiek, maar ook een tikkeltje saai door de goeddeels afwezige spanningsboog. Schreiber blinkt uit als zwijgzame hoofdredacteur en het nog altijd relevante verhaal wordt keurig netjes geserveerd waarbij alleen het constante gebruik van het woord 'Spotlight' na verloop van tijd ontzettend gaat irriteren. Keurig, maar amper een moderne klassieker.

Zojuist gezien in het filmhuis. Ik heb ervan genoten: erg sterk acteerwerk en het tempo zit er goed in. Het verhaal is uiteraard al overbekend maar de film zet je toch opnieuw aan het denken. Klasse film.

Waargebeurde en sterke film, ontroerend en kwetsend, triest dat dit kon en kan gebeuren.

Voor sommige een eye-opener, voor anderen een bevestiging van oordelen en vooroordelen.

Toch vroeg ik mij van tevoren al af en ook na deze film: "hoe kan iemand die het evangelie van Jezus verspreid, zulke buitennissige en walgelijke zaken uitvoeren"?

In deze film worden de personen goed neergezet, het verzet van het instituut kerk is duidelijk zicht- en voelbaar en voor de kijker een vraagteken. Toch is volgens mij hier geen heksenjacht mee bedoeld maar een groot probleem wordt aan de kijker(s) getoond, zoals films vaker vertonen.

10 great films about journalists | BFI

Hoewel het echte en inmiddels bekende verhaal natuurlijk vreselijk is, vond ik deze film 'filmtechnisch' gezien niet erg sterk. Het verhaal is bekend en daar stoelt deze film behoorlijk op. Maar de film zelf vind ik hier en daar nogal warrig en te kort schieten. In het begin breek je je nek over allerlei namen die worden genoemd waarvan je de positie nog niet goed kan inschatten. Het komt dan over als 'wie is wie' . Op andere momenten is de film weer tegen het saaie af. Nogmaals, dit doet niets af aan het oorspronkelijke verhaal met de invloed van de kerk.

Zet deze film nu eens tegenover Magdalene Sisters en Philomena, dan grepen deze laatste twee me veel meer bij de strot dan Spotlight.

Het spel en de setting waren verder dik en dik in orde, maar ik had van een Oscarwinnaar toch iets meer verwacht.

Muah, een aardig zijn de eerste twee woorden die bij me opkomen, net nadat ik de film gezien heb.

Mn oma daarentegen, vond t schitterend. Dus ja, het kan wel. Maargoed, mijn aardig en muah komen uit het feit dat er toch regelmatig wel een gaapje bij mij te bespeuren was. De film is niet heel vlot, het is non-stop gepraat en ook is er voor het oog weinig te genieten. Het ligt mij gewoon niet zo.

Wat er dan wel mooi was, is het toch sterke onderwerp. Dit is eigenlijk de eerste keer dat ik zie hoe het eens blootgelegd wordt, die verschrikkelijke misbruik in de kerk. Met natuurlijk het feit dat de handen boven de hoofden worden gehouden van de viezerikken in kwestie. Niet te geloven, sta er werkelijk perplex van.

Algoed, het onderwerp is dus sterk. Maar ook de muziek van Shore plus het goede spel van de acteurs met Ruffalo als hoogtepunt.

Stiekem saai, van mij het het beeldje naar the Revenant gemogen.

IJzersterk drama waarin het onderzoekteam Spotlight van de Boston Globe zich vastbijt in het schandaal rond kindermisbruik door priesters van de kutholieke kerk. Hoe meer de journalisten zich als een stel detectives in de materie vastbijten om de onderste steen boven te krijgen, des te meer krijgt de film het karakter van een thriller en neemt het ongeloof van de omvang van de materie niet alleen bij de journalisten toe, maar ook bij de kijker, en kan je je na afloop alleen maar afvragen: Hoe is het mogelijk dat zoiets al die jaren heeft kunnen plaatsvinden. Dit is waarom film bedoeld is. Niet alleen het vertellen van mooie, leuk en/of spannende verhalen, maar ook om misstanden in de wereld aan te kaarten. Spotlight’ is het zoveelste bewijs date r iets goed mis is in de kutholieke kerk. De film won terecht twee Oscars: Die voor de beste film en voor het beste script.

"They knew and they let it happen! It could've been you, it could've been me, it could've been any of us."

Na het bekijken van “Concussion” vroeg ik me af hoe ex NFL-spelers zouden reageren op deze film. Bij “Spotlight” stelde ik me de vraag of geestelijken wel de moed konden opbrengen om deze film te aanschouwen. En ook of hier nu lessen uit werden getrokken. Zou de Kerk zijn oorspronkelijke taak terug innemen in de maatschappij? Een toevluchtsoord voor gelovigen. Een functie als spreekbuis tussen het goddelijke en de christenen. Een in leven geroepen orgaan die ten dienste staat van de hulpbehoevenden, armen en vromen. Of zouden wantoestanden zoals deze aangekaart in “Spotlight” gewoonweg blijven bestaan? Want geef eerlijk toe. De aftiteling op het einde van de film is gruwelijker dan de uiteindelijke film. Daaruit blijkt dat de aangehaalde case maar een tipje van de ijsberg is.

Wat is er angstaanjagender? Achtervolgt worden door een gestoorde maniak met een hockeymasker en een ronkende kettingzaag? Of slachtoffer zijn van misbruik door een perverse priester die zijn menselijk genot niet in bedwang kan houden door een zelf opgelegd, onzinnig celibaat? Het eerste is misschien wel extreem dodelijk zonder weerga. Maar bij het tweede loopt het slachtoffer zulk een trauma op, dat deze misschien wenst zo’n met een kettingzaag rondzwierend type tegen te komen, om hem uit zijn lijden te verlossen. Waar ik een grondige hekel aan heb is machtsmisbruik, onaantastbaarheid, vertrouwensbreuk en verdoezelen van criminele feiten door machtige instanties. Iets wat binnen het instituut kerk schering en inslag is. Een beetje teveel gefriemeld aan kleine jongens? Geen probleem. Dan plaatsen we je in een andere parochie waar je weer herdertje mag spelen over een kudde, makke schapen. Schapen klaar voor de slachtbank. Degoutant.

“Spotlight” deed me terugdenken aan “All the President’s Men” met een jonge Dustin Hoffman en Robert Redford die de rol van Carl Bernstein en Bob Woodward, de twee Washington Post journalisten die artikels publiceerden over het Watergate schandaal ,voor rekening namen. Ook een doofpotoperatie, maar dan op politiek vlak met als enige gevolg een aftredende president. De kerkelijke doofpotoperatie maakte meerdere slachtoffers. “Spotlight” is een doodserieuze film met een doodserieus, misselijkmakend onderwerp. Bewonderenswaardig is wel dat ze het niet hebben laten ontaarden in een beschuldigende film die een ware heksenjacht zou ontketenen. Onnodig te zeggen dat de hoofdrollen op een indrukwekkende manier vertolkt worden door Michael Keaton, Mark Ruffalo, Rachel McAdams en Liev Schreiber. En voor één keer hoopte ik dat Ruffalo eventjes zou veranderen in dat groen, gespierd monster om zo enkele geestelijken te pletten tot de dikte van een hostie.

3,5*

Mooi betoog, Peter!!

Fijn om te horen. Een kort moment van inspiratie en in een spontane opwelling neergeschreven

de film bouwt zich goed op en houdt de spanning erin. het is goed dat dit verhaal verfilmd is. Het blijft toch een ongelooflijk drama van het gesloten bolwerk genaamd kerk.

Prachtige film over een groepje onderzoeksjournalisten die een wereldwijd schandaal van kindermisbruik binnen de kerk aan het licht brengen. Gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Een boeiende film al is het alleen al maar vanwege de manier waarop de journalisten naar informatie blijven graven en hoe ze daarmee om gaan. Meeslepend, maar zonder dat het sensationeel wordt. De ijzersterke cast maakt het af.

Qua onderwerp sluit de documentaire Deliver us from evil hier mooi bij aan.

Degelijke film over het op grote schaal misbruiken van kinderen binnen de katholieke kerk sinds de jaren '60, en hoe dit misbruik door hoogstgeplaatste figuren binnen diezelfde kerk in de doofpot werd gestopt. Tevens interessante kijk in de wereld van de onderzoeksjournalistiek en wat voor lef, creativiteit en doorzettingsvermogen het soms vereist voordat je een goed doortimmerd en betrouwbaar artikel kunt publiceren over een belangrijk en controversieel onderwerp als dit.

Goede film die me een beetje deed denken aan 'All The President's Men', die zich ook afspeelt op de redactie van een krant al was het onderwerp toen wel iets heel anders dan in deze film.

Hier gaat het dus over de kindermishandeling in de kerk.

Puike cast die stuk voor stuk het verhaal geloofwaardig brengen.

Ruim 2 uur durende film die je aan het scherm gekluisterd houd.

Waar gebeurd dus en dat is voor mij altijd een pluspunt !!

Ijzersterke en een indrukwekkende film, het meeste is hierboven al gezegd!

Onbegrijpelijk dat het misbruik zolang kon doorgaan zonder dat iemand er iets van wist of niet wilden weten....

Nooit echt een goed teken wanneer je een Oscarwinnaar zo lang laat liggen, maar hij viel wel best mee. Onderwerp is niet echt iets waar ik veel mee heb, maar het bleef wel interessant (ondanks de vaak moeilijke "vaktermen" uit zowel religieuze als journalistieke context). Best mooi gefilmd, redelijk realistisch en ook een rustige 'veilige' film over een controversieel onderwerp weliswaar. Acteerprestaties vrij goed, hoewel Mark Ruffalo me toch niet helemaal kon bekoren in deze film. Ik kan me vinden in deze Oscar.

Een goede drama/misdaad/historie en biopic verhaal...

Prima verhaal (maar niet nog spannender)...

Een waargebeurd verhaal...

Prima acteerwerk...

Bekende acteur Mark Ruffalo...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Ik zat me gewoon stierlijk te vervelen het eerste half uur, hier maar eens gekeken of er nog verbetering te verwachten viel.... Hoge scores en.....Blijkt het de Oscarwinnaar te zijn.....! ?

Dus de hele film gezien. De Oscar is blijkbaar weer eens voor het achterliggende verhaal, niet voor de filmkwaliteit. Ik vond het allemaal nogal middelmatig, dacht eerder naar een TV-film te kijken, zeker in het begin op het matige af qua acteren van Michael Keaton met name., ook Liev Schreiber een ongeinspireerd tiepetje met bril en baard. Vanaf dat het eerste slachtoffer aan het woord komt na een half uur, komt de film ook wat tot leven, maar erg enerverend wordt het allemaal niet.

Regel 1 vh filmmaken: Show don't tell! Het lijkt wel of ze hem omgekeerd begrepen hebben......