Spotlight (2015)

Oscarfilm.

Na bijna 1000 meningen te hebben geschreven op deze site kun je niet anders dan in je eigen clichés vervallen. Hier kan ik er weer eens niet omheen dat we te maken hebben met een prototype Oscarfilm.

Waargebeurd verhaal, check! Solide acteerwerk, check! over de twee uur duren, check! Klinkt wat flauw, is het misschien ook wel. De film is voor de liefhebber dan ook helemaal niet slecht. Maar wil je als kijker net iets meer verrast worden dan is dit niet echt de film voor je.

Moet ik eerlijk zijn dat de film voor mij wel meer issues heeft. Vind het uiteraard zielig voor de mensen die zijn misbruikt. Maar ik ken dat hele kerken wereldje totaal niet. Weet wel wat over de bijbel, maar ben nog nooit naar een mis geweest, ken dat soort Sinterklaas mannetjes alleen maar van films en televisie. Dus een bepaalde herkenning mis ik dan ook. Wellicht was de impact dan groter.

Degelijke film verder. Vond Mark Ruffalo wat vreemd acteren. Maar kennelijk was hij het beste gezien de nominaties. Ik zag het niet.

2.5 sterren.

Vrij goede film over het journalistenteam die het grootschalige misbruik van kinderen in de rooms-katholieke kerk aan het licht bracht. Volgens mij was dat al lang bekend, ook vóór hun geruchtmakende onderzoek, en het is ook niet de eerste film die de r-k kerk frontaal aanvalt, maar ze mogen nog best extra in diskrediet worden gebracht. Eerlijk gezegd valt die 6 % "pedo-priesters" me nog mee.

Het probleem is wel dat de film een instituut pakt dat eigenlijk al lang is verslagen, althans in de westerse wereld, toch de doelgroep van de film. Ik denk dat er nog weinig mensen echt geschokt zijn over deze praktijken, het is een gevecht dat in de jaren 60 is ingezet en eigenlijk is het inmiddels al lang en breed gewonnen. Zelfs in Latijns-Amerika, de grootste r-k aanhang, is men aan het seculariseren of stapt men over naar de protestantse kerk.

De boodschap is dus niet nieuw, noch schokkend. Het is een goed tijdsdocument, waarin goed geacteerd wordt zonder dat iemand er echt bovenuit steekt. De Oscar-nominaties voor McAdams en Ruffalo vind ik dan ook wel bijzonder.

Spotlight mist dus wat urgentie, en daarnaast wordt het nooit echt spannend. De r-k kerk stond al op zn laatste benen en had (gelukkig) de macht niet meer dit verder nog in de doofpot te stoppen. De opper-misbruiker werd weggepromoveerd, that´s all. Dit gebrek aan echte spanning wordt gecompenseerd door wat scenes die spannend moeten overkomen maar het eigenlijk niet zijn. Mark Ruffalo die zich haast want: De documenten zijn openbaar, maar het is sluitingstijd! O nee! De copyshop is dicht! Wat nu!

"De beste film over verslaggeving sinds All The President's Men", zo zag ik ergens. Niet zo handig om de vergelijking met die film op te roepen, want wie zich die film herinnert kan ook snel benoemen waar het aan schort bij Spotlight: kleurloze karakters, weinig scherpe dialogen en een gebrek aan spanning.

De hoofdpersonen laten ons met regelmaat weten dat De Kerk er alles aan zal doen om het centrale schandaal geheim te houden, maar dat beperkt zich veelal tot juridische spelletjes en niet tot de intimidatie en dreigementen die de verslaggeving van het Watergate-schandaal met zich meebracht. Waar in 'All The President's Men' de aanloop naar de ontmoeting met informant Deep Throat zorgde voor enorm veel suspense, sleept deze film zich van het ene gesprekje naar het andere. De acteurs doen hun best, maar ironisch genoeg lijkt het alsof de filmmakers De Kerk niet voor het zere been wilden schoppen. Deze film heeft een formidabele schurk nodig en De Kerk blijkt toch vooral uit een stelletje pennenlikkers te bestaan die hun hoofd in het zand steken.

Goed gemaakt en het verhaal is relevant, maar er had veel meer in gezeten.

Fenomenale film. McCarthy doet eigenlijk alles goed. De film heeft een heerlijke vaart en de gretigheid van het team journalisten is onweerstaanbaar. Een schoolvoorbeeld van hoe je een op het oog wat stoffig waargebeurd verhaal op een enerverende manier kan vertellen. Wat ook helpt is het geweldige acteerwerk van eigenlijk de gehele cast. Ruffalo valt daarbij de meeste eer te deel, al heeft hij ook het meest opwindende karakter.

Sterk drama, dat wegkijkt als een thriller. Het onderwerp van de film is intrigerend en weet de kijker in filmvorm waarlijk bij de strot te grijpen. Spotlight is gebaseerd op een waargebeurd verhaal en komt ook zeer realistisch over. Een fijn gegeven, want hierdoor maken de diverse onthullingen en gesprekken met getuigen nog meer indruk. Het acteerwerk is zeer sterk; Mark Ruffalo speelt een erg fijne rol en ook Rachel McAdams acteerde intelligent en gedreven. Echte manco's bestaan er niet; wel vond ik dat het middenstuk enigszins langgerekt was (wanneer het onderzoek even in een impasse belandt door de aanslagen van 9-11). Ook wordt Spotlight nergens echt uitzonderlijk goed, maar dat is eerder een verdienste dan een minpunt.
Een gouden tip voor iedere geïnteresseerde in journalistiek werk en de verontrustende problematiek in de Katholieke kerk.

4*

Zo’n gevoelig onderwerp zo stijlvol en subtiel weten aan te pakken getuigt van klasse van alle betrokkenen. Je had hier ook een ‘fuck the kerk’ film van kunnen maken, maar door dit juist vanuit de journalistieke kant te bekijken maakt de film zo sterk. Het juiste woord is, in tegenstelling tot wat de priesters deden, degelijk. Alles aan de film is goed, maar het wordt nergens fantastisch. Wanneer je een goede journalistieke film wilt zien, zullen er weinig anderen zijn die beter zijn dan Spotlight en dat is te danken aan de journalistieke aanpak van de filmmakers en de zeer subtiele uitvoering van een sterk script. Die zes Oscarnominaties zijn dan ook zeker op zijn plaats.

'Spotlight' Recensie - Filmtakers

Typisch een Amerikaanse ensemblefilm vol sterke acteurs als Mark Ruffalo, Michael Keaton, Rachel McAdams, Liev Schreiber en John Slattery. Om nog maar te zwijgen over een resem aan bijrollen die uitmuntend zijn gecast om in enkele scenes meteen gelaagde personages neer te zetten. Qua casting van acteertalent is 'Spotlight' een zeldzaam pareltje waarbinnen alle hoofd- en bijrollen het cachet hebben om een goedgeschreven script naar een hoger plan te tillen. Of het nou om de gevestigde namen gaat die de meer emotionele momenten dragen, of om de vele bijrollen van geïnterviewde slachtoffers van kindermisbruik, advocaten, officieren van justitie en andere bijrollen in een veel groter verhaal.

Het meest genieten zijn de subtiele, gevoelige acteermomentjes tussen verschillende acteurs die goed op elkaar ingespeeld zijn. Of het nou het komische moment is waarop hoofdredacteur Michael Keaton met enig sarcasme zijn onderzoeksjournalist Mark Ruffalo aanraadt om eens niet naar zijn werkplek te komen joggen op een vrije dag. Of hoe Liev Schreiber zijn overige redactieleden aanspreekt als een lichtelijk wereldvreemde droogkloot met een nieuwe blik als buitenstaander. Of neem de akelig indringende catharsis waarin Ruffalo ten overstaan van andere redacteuren de impuls moet onderdrukken om schokkende vondsten over de doofpotaffaire van de daken te schreeuwen.

Stilistisch is de soberheid in lijn met klassiekers over onderzoeksjournalistiek als 'All The President’s Men' (1976) en ' Killing Fields' (1984), tot meer recente werken als 'The Insider' (1999) en 'Good Night, and Good Luck' (2005). Weinig tot geen abstractie of pretentieuze mooifilmerij, maar een zakelijke, haast documentaire aanpak In 'Spotlight' is die sobere stijl deel van de kracht: zonder visuele franje of opsmuk komt het zwaartepunt vooral te liggen bij uitgebreide dialogen en verduidelijkende montages. Het toegankelijk maken van hoe de zoektocht naar feiten in zijn werk gaat én uitleggen hoe de uiteindelijke vondsten bijdragen aan het maatschappelijke belang.

Anderzijds blijft dezelfde uitleggerige aanpak óók een tikkeltje formulematig in hoe het rechtlijnig binnen de lijn der verwachtingen blijft. Grappen en emotionele momenten zijn zo ingebouwd dat zij tijdens het kijken als een bom inslaan, maar toch blijft het als geheel niet beklijven op een manier dat het een overweldigende indruk achterlaat. Begrijp mij trouwens niet verkeerd: óók ik liep met een brok in mijn keel de bioscoopzaal uit.

Toch heb ik niet het gevoel dat ik hiermee een werkelijk vernieuwend stukje cinema achter de kiezen heb; eerder een bovengemiddeld werk dat steunt op een excellente casting en een belangwekkend maatschappelijk onderwerp als hoe het samenspel tussen journaille en justitie tot een veranderend denken over doorwerking van historische kindermisbruikzaken heeft geleid.

Op wie niet bekend is met de decennialange (of moet ik zeggen eeuwenlange) misdaden die de kerk wereldwijd heeft gepleegd zal deze film ongetwijfeld indruk maken. Maar het komt er nogal bekaaid vanaf als je het naast een film als El Club (2015) zet. Nu Spotlight met hetzelfde thema komt begrijp ik waarom de Oscaracademy deze inzending links heeft laten ligen, anders maakte Spotlight vermoed ik geen kans.

Spotlight is een degelijke, typische Oscarkandidaat. Degelijk, maar ook braaf, voorspelbaar, eentonig en soms saai. Het focust volledig op de journalistieke kant, dat is uiteraard ook de bedoeling van de makers, maar daarmee is het de zoveelste film die een journalist iets laat uitzoeken, en dat vind ik een veel te veilige keuze. Zeker voor wat betreft de manier waarop het wordt gebracht. Wat mij betreft is het een absurde keuze om bij zo'n onderwerp een film te maken voor alle leeftijden, dan ben je dus veel te veilig, braaf en politiek correct bezig, iets wat niet bij zo'n heftig onderwerp past, en overigens ook volstrekt onzinnig is, want wie gaat nou met het hele gezin naar deze film? Je zou haast denken dat ze bij het maken ervan er rekening mee gehouden hebben dat ze niet op kerkelijke teentjes trappen, want stel je voor dat de kerk deze film anders zou afkeuren...

Wat het i.m.o. slecht doet is dat het niet of nauwelijks op de andere kant (de kerk) focust. Graag had ik naast het verhaal over de journalisten ook een verhaal over de (politieke) gebeurtenissen binnen de kerk parallel zien lopen, hoe reageerden zij op de dreigende ontmaskering, hoe ging het verhullen tewerk, en waarom? Nu blijft het bij een voorzichtige, afstandige kijk van buitenaf. En dat is iets wat El Club, zij het met een iets andere en veel bescheidener insteek dus veel beter doet, want daar ligt de focus volledig bij de kerk en de priesters, en niet bij een groepje buitenstaanders. En de kerk zal met die film vast niet blij zijn.

De film weet aardig te onderhouden, en is zoals gezegd degelijk, o.a. qua acteerwerk, met een cinematografie die correct is, maar ook niet meer dan dat. Inhoudelijk mis ik spanning en vind het te ver afstaan van het onderwerp die het behandelt. Niet slecht, maar kon veel beter. 3*

Redelijke film, ben altijd wel fan van Michael Keaton en sinds Mad Men zeker van John Slattery al was zijn rol niet zo heel groot maar Mark 'The Hulk' Ruffalo vind ik dus echt niks die man kan gewoon niet acteren sorry dat ik het zeg. Of hij acteert ronduit slecht (Avengers) of hij neigt weer naar overacting zoals in deze film.

Desondanks heb ik me verder niet verveelt ofzo maar het is niet echt een onderwerp wat me nu dusdanig boeit, ik denk dus dat het ook mijn film niet echt was. Het is allemaal zo uitgebreid in het nieuws geweest de afgelopen jaren en ik heb er al zoveel over gelezen dat deze film een beetje voelt als mosterd na de maaltijd. Er wordt niets nieuws vertelt.

Ik denk dat een zesje de boel wel aardig opsomt en nu snel weer naar de volgende film want deze zal niet lang blijven hangen.

Deze film is zeker een prachtig uiteengezet drama over het belang van de onderzoeksjournalistiek. Ondanks dat iedereen de uitkomst op voorhand kon voorspellen was de film toch zeker meespelend. Er wordt geweldig geacteerd met name door Michael Keaton. Mark Ruffalo begint me op z'n minst gezegd behoorlijk te irriteren met zijn altijd zelfde mimiek en debiele stijl van het neerzetten van zijn karakters. Snap niet dat mensen dit zo geweldig vinden, maar dat ter zijde.

Sterke film. De opbouw is sterk, hoewel het eerste kwart even lichtelijk doorbijten is. Maar dan pakt McCarthy je vast en sleurt je mee in het verhaal zoals ook de journalisten zich vastbijten in het onderzoek. Fraaie regie. De acteerprestaties zijn van hoog niveau. Met name Ruffalo en Keaton zetten prima werk neer. Verder prima camerawerk en montage. Aanrader! 4.0

Mooi waargebeurd drama, over een schandaal betreffende grootschalig kindermisbruik binnen de katholieke kerk, aan het licht gebracht door het onderzoeksteam van een krant in Boston. Rustig opgebouwd en subtiel in elkaar gezet, met een geweldige ensemble-cast. De muziek is iets te overheersend en het onderwerp had nog wel iets dieper uitgewerkt mogen worden, maar de film is in ieder geval boeiend en meeslepend. Het heeft wel wat weg van de film All The President's Men, al wordt dat niveau niet gehaald.

Erg sterke film, maar je voelt je er wel ontzettend naar door. Natuurlijk weten we ondertussen wel dat er veel niet klopt binnen de katholieke kerk, maar met dit verhaal an sich was ik niet echt bekend. Maar het is mede dankzij een uitstekend script uitgemond in een spannende drama film. En de cast is natuurlijk ook niet niks. Interessante acteurs die allen uitstekende prestaties neerzetten. Kan de Oscar nominaties dan ook wel begrijpen. Ook leuk om John Slatterty eens in een wat grotere film te zien. Visueel zit de film goed in elkaar dankzij strakke edit en ik vond de muziek heel sterk en kloppend.

4*

Een dijk van een film. Net als bij All the President’s Men heb ik gefascineerd op het puntje van zijn stoel gezeten om te zien hoe het onderzoeksproces zich langzaamaan ontplooit. De intrinsieke spanning van het onderwerp deed de rest. Mijn vierde film van Tom McCarthy. Na twee keer 4½* en één keer 4* geef ik deze de volle mep. Dat is niet alleen de verdienste van McCarthy, maar ook van zijn cast die uitstekend werk laat zien. Ik wil daarbij met name wijzen op de hyperactieve Mark Ruffalo en op Rachel McAdams, die zich van lieverlee ontpoppen als de aanjagers van het verhaal. Het lijkt er ondertussen op dat Michael Keaton aan een tweede jeugd is begonnen. Na zijn voortreffelijke rol in Birdman (2014) komt hij hier andermaal prima voor de dag. Al met al reden genoeg om reikhalzend uit te zien naar de Oscaruitreiking.

Op zich een prima film, maar wel erg op veilig gespeeld en nogal oppervlakkig. Dat komt vooral doordat men te veel wil vertellen en er te veel mensen worden gevolgd.

We krijgen natuurlijk het hoofdverhaal, het zoeken naar bewijs, een sfeerschets van Boston en het belang van de katholieke kerk aldaar, een stukje van het leven van de personages, de verplichte intimidatie en uiteraard de onvermijdbare - eenmalige- woedeuitbarsting van één van de acteurs. Dat maakt dat je wel genoeg leert, maar het is allemaal zo vlakjes en weinig diepgravend. Van alles een beetje zonder echt goede uitwerking. Het belang van de kerk komt dan nog het meeste langs, maar de hoofdpersonen komen er helemaal bekaaid vanaf. Toon dan helemaal geen situatie privé, of werk dat verder uit, temeer ook zij wat met de kerk vandoen hebben. Dat is boeiend. En ook de stukjes intimidatie komen langs maar hier wordt verder nooit op ingegaan.

Ook het speurwerk lijkt vrij gladjes te verlopen. Aan het eind gaat het ineens ook allemaal heel snel (ik miste blijkbaar dat ze het laatste stuk bewijs hadden gevonden dat de grote chef van de kerk overal vanaf wist?) Deze film is wat dat betreft eigenlijk ook helemaal nergens gelijk aan All the President's Men, waarbij het speurwerk veel verder ging net als de bedreigingen en spanning. Hier in Spotlight kent men het verhaal eigenlijk al maar zoekt men bewijs. Ook belangrijk, maar minder interessant.

Maar goed, wat het doet doet het goed. Beelden zijn sfeervol (vooral steeds met ergens een kerk op de achtergrond) en Boston wordt mooi getoond, er wordt prima geacteerd door het meerendeel met vooral een intense sterke rol van Keaton. Alleen Ruffalo met zijn trekjes irriteerde mij mateloos en ik vroeg me af waarom hij zo toch acteerde. Dat leidt alleen maar af. Niet veel later zag ik Eternal Sunshine, zelfde manier van acteren maar daar werkte het wel. Maar de rest van de acteurs zit prima in zijn rol, al is de nominatie voor McAdams wel wat overdreven. Al had ze dan wel weer eerlijke billen in die losse luchtige broeken. En de film is zo strak geregisseerd (ook een nadeel natuurlijk) dat je je de volle 128 minuten geen seconde verveelt. Maar het is daarmee vooral vermaak voor het moment, geen wereldschokkende cinema. 3,0*.

Boeiend onderwerp, maar het wordt in filmvariant wel wat saai en eentonig gebracht. De verwachte zaken rondom het onderzoek, intimidatie en de doofpot komen voorbij, maar echt heel pakkend wordt het nooit. En dat terwijl het acteerwerk goed is, daar lag het niet aan. Ik had wat meer spanning en kerkcomplotten verwacht, maar het blijft uiteindelijk een redelijk rustig drama.

Het belangrijkste is misschien wel dat het ieder geval belangrijk is dat er een goed uitgewerkte film over dit trieste onderwerp bij is gekomen.

3*

Fijne film. Knap dat McCarthy het voor elkaar krijgt om medeleven te creëren terwijl de uitkomst van het verhaal van tevoren al vast staat. Het eerste kwart vond ik ietwat te langzaam, maar daarna wordt er een perfecte balans gevonden tussen het uitdiepen van het onderzoek en het behouden van de vaart in het verhaal. De morele keuzes waar het onderzoeksteam mee geconfronteerd wordt zijn interessant en goed uitgewerkt. De acteurs doen het stuk voor stuk prima. Niemand valt uit de toon, al moet ik ook zeggen dat ik de Oscarnominaties voor hen wat te veel van het goede vind. Mark Ruffalo is niet helemaal mijn acteur. Zijn maniertjes, houding en gebaren vind ik net wat too much. Wel bezorgde hij mij kippenvel tijdens zijn emotionele uitbarsting, wat voor mij gelijk ook het hoogtepunt van de film was. Rachel McAdams was wat vlakjes, al bood haar rol ook niet ruimte voor heel veel meer. De andere Oscarnominaties voor de film zijn eerder op hun plaats in mijn ogen. Knap hoe dit gewaagde onderwerp is verfilmd.

Thomas McCarthy slaagde er met 'The Station Agent' in zo'n beetje het mooiste debuut te maken wat je als regisseur kunt flikken en is er daarna (helaas) niet meer in geslaagd dit niveau te halen. 'Spotlight' doet weinig verkeerd, is vlot geschreven en kent een sterke sterrencast. Echter kroop deze prent, ondanks het onderwerp, me niet onder de huid. McCarthy blijft binnen de lijntjes kleuren en dat is niet verkeerd, maar verder dan boeiend, goed geacteerd en solide geregisseerd wordt het voor mij dan niet. Voldoende.

Journalistieke atoombom

Vreemde keuze voor Beste Film. Ik vond de film nergens uitschieten en vind niet dat de Oscar echt verdiend was. Zeker niet qua regie dan. Vertelstijl zit iets beter gelukkig maar ook daar niet echt bijzonder. Voor een dossierfilm zoals deze vond ik het niet zo langdradig als ik dacht dat het zou worden. Dat is ook een kunst op zich zeker voor zo'n film.

Dit is het verhaal van de lange enquête in Boston die alle taboes rond pedo-priesters doorbrak en een reactie triggerde door heel de wereld. De doofpotoperatie van de Kerk in samenwerking met justitie, en het jarenlang verdoezelen van de feiten (zelfs zover gaand dat ze juridisch materiaal verduisterden) krijgt heel wat aandacht. Het verhaal en de gevolgen zijn inmiddels overbekend en hebben ervoor gezorgd dat de kerk veel van haar geloofwaardigheid verloor. Misschien is dat overbekende net het probleem bij mij en had de film mij niet zoveel nieuws te vertellen. Het artikel is ook belangrijk geweest voor de vele slachtoffers die uit de schaduw durfden komen : niks mooiers dan de pers die er bij wijze van voorbeeld voor zorgt dat degenen die zwijgen, opnieuw durven spreken.

Ruffalo en Keaton hebben de beste rollen. In de credits wordt België driemaal vermeld (o.a. Brugge met de zaak Vangheluwe). Nederland heb ik niet zien staan maar dat zijn dan ook echte heiligen .
Zeker OK als film, maar een film die zich onderscheidt is dit echt niet.

Heel adequaat gemaakt en de inkijk in de journalistieke wereld is redelijk boeiend. Liefhebbers van deze film moeten zeker ook All the President's Men gaan kijken. Ook daar zie je hoe een doofpotschandaal beetje bij beetje ontrafeld wordt. Erg pijnlijk allemaal en ook schokkend hoe misbruik in de Katholieke Kerk verdoezeld werd. Enige kritiek ook op de journalistiek wordt overigens ook niet gespaard.

Waarom deze film de Oscar voor beste film echter heeft gewonnen, snap ik niet helemaal. The Revenant en The Big Short sla ik toch hoger aan. Spotlight is rechttoe, rechtaan gemaakt, maar tegelijkertijd vond ik het ook een tikkeltje klinisch en nergens meeslepend. Het ging voornamelijk over hoe het journaille te werk ging. Dit was waarschijnlijk ook wel de insteek van de film. Maar het laat bij mij toch minder indruk achter dan ik vooraf gedacht had.

Spotlight is zo'n film die je kunt vangen onder "vakmanschap". Hoe toepasselijk bij een verhaal over echte vakmannen. De liefde voor journalistiek en de gedrevenheid die nodig was om dit nieuws uit uitgerekend Boston te krijgen zijn allemaal voelbaar.

Ik ken Tom McCarthy's verdere films niet; ze leken met telkens net niet interessant genoeg (al wil ik zeker The Station Agent nog eens een kans geven). Uit alles kreeg ik het gevoel dat hij niet echt een regisseurs-regisseur is, als je begrijpt wat ik bedoel. Een stijlloze verhalenverteller die wel weet hoe hij een script degelijk moet verfilmen. En als acteur weet hij hoe hij acteurs moet begeleiden. Dat blijkt allemaal te kloppen met Spotlight.

Als dat allemaal wat cynisch klinkt moet ik wel erbij zeggen dat ik Spotlight meer dan slechts onderhoudend vond. Het was een pakkende film, met een boeiend verhaal en een strak script. Mark Ruffalo vond ik iets te veel maniertjes hebben en Rachel McAdams bleef wat blanco, maar de rest van de cast was ijzersterk. Keaton sprong er het meest uit, maar Schreiber viel me ook positief op. Ben nooit echt onder de indruk geweest van Schreiber en het is opmerkelijk dat juist in een deze enorm kalme rol hij opvalt.

Niettemin, mist Spotlight iets. All the President's Men vond ik een geniale journalistiekfilm, maar die had meer urgentie. Daarbij voelde ik mijn hart kloppen van de spanning; alsof je onderzoek meebeleefd met de journalisten. En dat terwijl ik de uitslag al wist! Dat deed ik ook bij Spotlight uiteraard, maar deze weet niet die urgentie over te brengen. Natuurlijk heeft All the President's Men het Watergateschandaal ter beschikking, evenals mysterieuze verklikkers en doodsbedreigingen. Wat dat betreft heeft Spotlight, ondanks dat massamisbruik niet bepaald een mild onderwerp is, wellicht iets minder te brengen. Dit team heeft een doolhof om doorheen te werken, maar geen bedreigende situaties. Echter, All the President's Men was vaak op z'n spannendst tijdens de meer puur journalistieke momenten. Spotlight ook wel, maar het is toch geen vergelijking. Iets aan deze film is wellicht te lief en te makkelijk om het echt een uitschieter te maken, al is het zeker goed te doen.

3,5*

De film zit wel goed in elkaar maar is vreselijk degelijk, voorspelbaar en dus vrij saai.
Het wordt maar niet spannend en er worden eigenlijk geen personages uitgediept. Je zit bijna te kijken naar een geacteerde documentaire. Verder vond ik het verrassend hoe slecht Mark Ruffalo acteerde in tegenstelling tot in andere films. Je zag bij hem te veel dat het gespeeld was. Dieptepunt hierbij was dat ze in een kleine kelder stonden waarin ze allemaal in boeken keken en meteen dingen zagen staan en oplazen.

Beetje saai en langdradige film. Lijkt inderdaad meer op een geacteerde documantaire.

De katholieke doofpot werd uit de beerput getrokken door dit doortastende team onderzoeksjournalisten.

Goed in beeld gebracht hoe de journalisten als team én als individu zoveel mogelijk informatie en bewijs bij elkaar sprokkelen om de schokkende waarheid te kunnen publiceren.

Eigenlijk niet meer dan een doorsnee 'journalisten doen onderzoek en ontdekken schandaal'-film die nergens heel verrassend uit de hoek komt.

Het onderwerp is natuurlijk wel intrigerend (vanwege de omvang van het schandaal) maar heel spannend is het allemaal nou ook weer niet. Rennende reporters, gesprekjes met slachtoffers, telefoontjes met bronnen...standaard journalistiek zoals je op elke redactie tegenkomt.

Filmtechnisch zit het goed in elkaar en het acteerwerk was wel aardig; alleen niemand sprong er echt uit. Afgezien van een enkele dramatische woede-uitbarsting over hoe erg die scumbag priesters zijn, kon niemand zich eens lekker uitleven in zijn of haar rol.

Ik vind de Oscarnominaties voor Spotlight dan ook een beetje overdreven. Rachel McAdams was onopvallend, Mark Ruffalo zette teveel een neurotisch typetje neer en die Oscar voor Best Picture slaat nergens op. De andere nominaties dit jaar waren veel boeiender.

Het grootste mankement van de film is dat we de journalisten amper persoonlijk leren kennen; het zijn relatief normale, ietwat fanatieke workaholics. Misschien had een karakterverdieping of dramatisering van één van de hoofdrolspelers de film iets meer flair gegeven. Natuurlijk zou je dan de kant van fictie opgaan, maar dat hoeft geen ramp te zijn. Nu is het niet meer dan een droge uiteenzetting van hoe de publicatie tot stand is gekomen.

Een magere 3* kan ie krijgen.

Goed geschreven en goed geënsceneerd. Een gecompliceerd verhaal is met vaart, met spanning en met inzichtelijkheid in twee uur speelduur gevat. Dat is knap.

Een tip over een mogelijk kerkelijk schandaal leidt tot een groot journalistiek onderzoek. De worsteling van een stel journalisten om tot informatie en publicatie te komen wordt behoorlijk gedetailleerd uit de doeken gedaan. Het levert een spannende film op die door de mate van detail en zorgvuldigheid echter ook genoeg taaie doorbijtmomenten heeft.

Op de weg naar de totstandkoming van het artikel komen we bange en beschadigde slachtoffers, schimmige daders, hooghartige bestuurders en bevlogen kruisvaarders tegen. Ieder met zijn eigen stukje puzzel. Stapje voor stapje zie je als kijker dat heel zorgvuldig en geduldig alle losse onderdeeltjes bijeen worden gebracht en tot een afgerond verhaal worden gevormd. Boeiend kijkvoer.

Ondanks dat de film best spannend wegkijkt, kruipt ie vreemd genoeg niet onder de huid. Daarvoor zit de film toch te routineus en te gladjes in elkaar en doet ie teveel denken aan een beschouwende documentaire. Er is afstandelijkheid tot het verhaal en de personages.

De beklaagde clerus blijft in actieve zin erg op de achtergrond. Ik denk dat meer confronterende focus op de clerus dat gebrek aan een onderhuids indringend gevoel wel had kunnen opheffen.

Maar goed, een openlijke prominente rol voor de geestelijkheid zou weer afbreuk doen aan de waarheidsgetrouwheid van de film. De keus van Tom McCarthy is een duidelijke. Hij kiest niet voor dichterlijke vrijheid of manipulatief effectbejag, maar voor een feitelijke weergave.

Wel zou het grootser acteergeweld hebben opgeleverd. Niet dat het acteerwerk nu zo beroerd is. Nee, dat is degelijk genoeg, maar het is wel bij wijlen vlak, routineus en erg binnen de lijntjes. De acteurs worden te weinig uitgedaagd om het onderste uit de kan te halen. Er is niet veel emotie voelbaar. In een film over zo'n beladen onderwerp is dat toch een gemis.

Goeie feitelijke film. Hier en daar wat meer emotionele peper had geen kwaad gekund.

Prima film, waarin enkele journalisten grootschalig kindermisbruik in de katholieke kerk onderzoeken. De focus ligt op het journalistieke onderzoek en dat is op zich een goede keuze. De film heeft een fijn tempo en kijkt daardoor van begin tot eind lekker weg. Ook de muziek is passend gekozen. Spotlight beschikt over een uitstekende cast, waarvan Keaton de beste rol neerzet. De film doet wel wat aan All The President's Men denken, maar laatstgenoemde film is wat mij betreft nog wel iets beter.

Inmiddels is het verhaal van wat er zich af speelde (en afspeelt?) bij iedereen wel bekend. Toch lijkt het al weer een gepasseerd station, goed dat er met deze film nog eens goed bij stil gestaan wordt. Zeker ook omdat het zeer overtuigend gedaan wordt. Het verhaal richt zich met name op de onderzoeksjournalistiek, wat met best wat vaart wordt gebracht en best een spanningsopbouw kent.

De cast is goed, al ben ik niet zo'n fan van Ruffalo, maar de personages blijven misschien wel iets te afstandelijk.

Niet verkeerd. Ik heb liever McCarthy's kleinere films, de twee die ik gezien heb althans, maar hier slaat hij zich keurig doorheen. In handen van iemand anders had dit natuurlijk zomaar een emo trekker van jewelste kunnen worden. McCarthy daarentegen opereert een beetje als een van zijn personages, Marty Baron. Koel en berekenend. Pijn, frustraties en meer van dat soort zaken zijn uiteraard aanwezig, maar niet in overdreven mate. Het gemakkelijkste wat je met zoiets kan doen is het kwaad een gezicht geven, maar zoveel komt die kardinaal bijvoorbeeld niet in beeld. Het valt te prijzen, net als de kalme score.

Een vreemde ervaring. Alsof je naar een uitstekend gemaakte thriller kijkt, maar dan over een extreem misselijkmakend onderwerp. Tom McCarthy slaagt er in ieder geval goed in concreet genoeg te zijn, om vanaf een bepaald moment evenwel voor de suggestie te kiezen en de feiten niet in het gezicht van de toeschouwer te wrijven. Wat niettemin op de maag blijft werken, is de almaar toenemende schaalverbreding. De epiloog komt als een laatste golf van afgrijzen over het publiek gespoeld – het sentimentele maar knappe riedeltje van Howard Shore biedt dan nog weinig soelaas.

Hoe blijft zo’n film verteerbaar, vraag je je dan af? De Amerikanismen (grootmoeder/kleinkind-relatie, oude vriendschappen die aan het wankelen worden gebracht, van de honkball naar de taxi in het pittoreske Boston, …) allicht niet, want die staan voor mij een nog grotere impact in de weg. De heroïek van de onderzoeksjournalistiek vond ik anderzijds wel invoelbaar, net als de psychologische besognes van de leden van het Spotlight-team. Ook wat dat betreft plotmatig geen enorm vernuft, maar geloofwaardig is het allemaal wel. En voor een film die zo’n delicaat onderwerp voor het voetlicht wil brengen, is dat cruciaal.

Kortom, ‘Spotlight’ slaagt in zijn opzet. Misschien geen terechte Oscarwinnaar, maar desondanks een schitterende euhmsorrybehoorlijkverpletterende film.

3,5*