The Dreamers (2003)

Dreamers is voor filmliefhebbers een klein feestje. In de eerste plaats, door de vele filmreferenties. Ik vond het heerlijk in het verhaal verweven. Worden goede/interessante films aangehaald van geweldige regisseurs. Heerlijke fragmenten ook. Alleen hierdoor is het al de moeite waard. Maar verder is de film zelf ook gewoon echt goed.

Heerlijk om eenvoudigweg naar te kijken. Letterlijk. Je wordt deelgenoot, door te observeren. Ik vond het heerlijk relaxt om het geheel met een biertje te aanschouwen. Stemmige muziek, warme kleuren, kleine avonturen in een bijzonder veranderlijk Parijs van eind jaren '60. Veel lekkere momenten zoals het naspelen van diverse filmscenes (ik moet Band a Part binnenkort echt gaan zien), een discussie over Kravitz vs Clapton of Chaplin vs Keaton, maar in feite veel meer.

Bertolucci is niet zo moeilijk. Gewoon expliciete sexscenes en naakt frontaal in beeld nemen als dat nodig is. En het past bij een film met bijzondere onderlinge verhoudingen, waar de karakters zichzelf, elkaar en het leven leren kennen. Vond de diepgang, die Dreamers best wel heeft (intellectueel geneuzel blijft gelukkig uit) ondergeschikt aan het sfeerbeeld. Film lijkt te eindigen in een Haneke-achtige nachtmerrie. Het (anti)pacifistische eind, is ook best fraai. 4 sterren voor een sterk staaltje van een groots filmmaker.

Mooi in beeld gebracht maar desondanks nogal een platte film. Niet eens slecht, maar de manier waarop seksualiteit de hoofdmoot werd is helaas niet aan mij besteed.

Speciale film, vond hem zeker niet slecht

Fijne, sfeervolle film.

Film heeft echt iets eigens en dat beviel me wel. Mooi kleurgebruik, met name als het drietal in het huis zat.

Verder erg goed acteerwerk van de cast. Alledrie vond ik ze heel erg goed in hun rol zitten. Vond het alleen na een tijdje net iets teveel van het goede worden (Hoewel een naakte Eva Greene nooit teveel van het goede kan zijn) en had het idee dat de film toch iets te weinig richting had. Vond overigens die studentenopstand maar zwak in beeld gebracht, had echt het idee dat het maar twee rijen dik stond. 3.5 voor dit sfeervolle filmpje.

4,5 ster.

Zeer sfeervol, prachtige beelden en setting (het appartement), zeer sterk acteerwerk. Eva Green sprong er in mijn ogen echt uit, veruit haar beste film. Het naakt is expliciet maar in mijn ogen niet overbodig of shockerend, het voegde juist een zeker realisme toe.

De dialogen waren ook bijzonder sterk, evenals de soundtrack.

Zeker een aanrader. Op de DVD is ook de Making Of een leuke aanvulling, sterk om te zien hoe Bertolucci te werk gaat en zijn acteurs drijft.

Overall geweldige film, mooie setting (sluit zeker aan bij het tijdsbeeld). Typisch "adolescent-isch" gevoel, misschien komt de hele studentenopstand niet genoeg aan bod, ach... Het onderlinge acteerwerk is erg goed.

Waar ik een beetje mee zit waarom de "zelfmoord" actie met het gas door Isabelle? Er zijn die referenties naar een film maar ik zie geen verbanden en snap het ook niet.

Ik heb deze film nu een aantal keer gezien, en het lukt me steeds maar niet om er iets zinnigs of kritisch over te zeggen.

Ik vind hem erg leuk om te kijken, interessant, een beetje raar soms, met het einde kan ik niet zo heel veel, en dan houdt het eigenlijk wel op.

Michael Pitt vind ik zo vreselijk lief in deze film. Ik word altijd weer een beetje verliefd op hem. Hij acteert wel het minste van de drie vind ik, soms is zijn verbazing bijvoorbeeld een beetje geover-act. Theo en Isabelle acteren wel allebei erg goed.

Maar aantrekkelijke film om te kijken, Isabelle is erg mooi, Matthew is erg knap, de sfeer en het tijdsbeeld is leuk, en hoewel ik de films waar ze naar refereren allemaal niet ken, vind ik het toch een leuk element in de film.

Het naakt stoort me eigenlijk niet, hoewel ik me goed voor kan stellen dat mensen het in your face vinden. Ach tja, films met naakt moeten er ook zijn, denk ik dan maar.

Dit is toch een film die ik goed en leuk vind, en vaker kan kijken, dus laat ik eens gek doen:

4,5*

nbracke, misschien is het antwoord een beetje laat maar alsnog:

Isabelle bespreekt met Matthew eerder in de film, dat als haar ouders erachterkomen hoe ze met haar broer omgaat, dat ze dan zelfmoord zal plegen. Als ze die ochtend de cheque vindt, weet ze dus dat haar ouders haar hebben gezien.

Heerlijke film.

Wat vooral opvalt is het prachtige acteren, wat maakt dat de film heel oprecht en natuurlijk overkomt. Da's echt het sterke punt van de film; prachtig geacteerd, en dat is ook prachtig in beeld gebracht. Daar tegenover staat wel dat het tijdsbeeld soms wat erg krampachtig correct is, er zitten echt te weinig deuken in de ouwe auto's die je rond ziet rijden in de buitenscenes.

De verwijzingen naar andere films zijn grappig - maar meer om de situaties die dat in het verhaal oplevert dan dat de verwijzingen zelf zo herkenbaar zijn, ik kende eigenlijk geen van de oude films. En het verhaal zelf is ook wel wat aan de simpele kant eigenlijk, de diepgang is inderdaad ondergeschikt aan het sfeerbeeld en de relatie tussen de drie. Daar is ook geen verhaal bij nodig.

Rare bedoening.

Ik heb de film nu een dikke week geleden gezien, en na veel nadenken weet ik nog altijd niet wat het nu eigenlijk wilt vertellen.

Er komt een hoop geneuzel voorbij dat aanvankelijk vlot wegkijkt, maar ergens halverwege passeren er enkele degoutante taferelen waardoor de film niet snel genoeg gedaan kon zijn.

Het acteerwerk kan er mee door. Michael Pitt is vooral in het begin wel redelijk, maar heeft uiteindelijk maar een raar personage. Eva Green en vooral Louis Garrel komen wel de hele speelduur lang goed over.

Ik vind het trouwens wel knap dat ze zich zo bloot durven geven (letterlijk dan), het is eens wat anders dan de Hollywoodtrend waarbij seks met kleren de standaard is.

Bernardo Bertolucci is zo'n regisseur die me wel interesseert, maar waarbij ik tegelijkertijd ook veel moeite mee heb. De vorige film die ik van hem zag - Last Tango In Paris - weet wél de hele tijd een rode draad te behouden, hier verliest hij een beetje de focus.

Het tijdsbeeld had eveneens interessant gebracht kunnen worden, maar met de studentenopstand wordt amper iets gedaan.

Visueel is het wel allemaal zeer te pruimen. Het huis biedt genoeg variatie en sfeer.

Spijtig van het verhaaltje waar ik geen jota van begrijp.

2

Goede muziek!!!

The Dreamers start zéér sterk uit de startblokken: een vloedgolf aan filmreferenties, sixties nostalgia (inclusief heerlijke muziek), wonderschone setting (het stoffige appartement), erg geloofwaardige personages en een oerdegelijke cameravoering.

In het tweede deel wordt het verhaal iets minder meeslepend, zelfs wat eentonig. De sluimerende persoonlijke conflicten worden iets te expliciet en soms te bruusk gepresenteerd. Voor zover ik de film begrepen heb, vond ik het einde van de film an sich wel goed, maar voelde het 'gratuit' aan, aangezien de film zich in zijn tweede helft teveel op andere zaken richt.

Aanvankelijk zat er een stevige 4* in, maar uiteindelijk zwak ik toch af tot 3,5*. Hoe dan ook een meer dan prima film.

3,5*

Na de film heb ik eerst maar eens gekeken waar die rellen in Parijs in '68 nu eigenlijk over gingen. Want als het zo een prominente rol heeft in de film en ik niet direct de link zag tussen het verhaal en de rellen...

Het verhaal dus. Tijdens die bekende rellen ontmoeten broer en zus (Fransen) een Amerikaanse leeftijdsgenoot. De redenen dat hij in Parijs is blijven wat vaag (ruzie) maar zijn ook niet echt van belang. Alle drie zijn filmliefhebbers pur sang, broer en zus spelen zelfs vele scènes na om elkaar te laten raden uit welke film dat kwam. Broer en zus lijken daarnaast hun kindertijd nog niet ontgroeit en met een wat benauwende genegenheid tot elkaar.

Bertolucci toont dus in de eerste plaats een coming of age film, maar die gaat meer over het verlies van de kindertijd, het verlies van onschuld, dan over een echte volwassenwording. In die kindertijd zit je nog in een droomwereld, een plek die als een eeuwige lente is. De nouvelle vague - deze film is een ode aan die periode- noemde Hollywood ook wel een droomfabriek en braken hier abrupt mee. Zo moet het ook deze hoofdrolspelers vergaan, al is ditmaal daar wel een Amerikaan (de ironie!) voor nodig. Hij neemt Isabelle mee voor een echte date, hij toont broer en zus aan dat ze eens moeten opgroeien en de dromen achter zich laten. Anderzijds, zijn die dromers niet diegenen die voor vooruitgang zijn? De progressieven? Typerend is dat uiteindelijk de revolutie -ook tegen het oude systeem- hen echt wakker maakt, letterlijk zelfs, maar hen in feite in de handen brengt van nieuwe dromers. Al met al inhoudelijk best sterk, maar je moet wel het een en ander van je geschiedenis kennen.

Dat alles gefilmd in een okerachtige kleur dat een bepaalde klassieke en zomerse dromerige sfeer geeft. Opvallend is vooral de kleur rood die steeds eruit springt, vooral in de vele lampen maar ook in enkele decors. Rood als kleur van het verlies van onschuld. De acteurs doen verder hun best. Piit is uitstekend als ietwat kuise Amerikaan die duidelijk zeer behouden is. Onze Fransen zijn wat dat betreft veel verder en vrijer, zoals ook de Europese cinema toen was. Eva Green is heerlijk als Isabelle, verontrustend, kinderlijk, sensueel, prachtig. Carrel is niet bijster bijzonder, maar zijn typische Franse kop maakt veel goed. De muziek maakt dat alles af.

Erg fijne film die wel degelijk een sterke inhoud heeft, maar die wel op het oog erg verstopt zit. Tijdens het kijken kan dat irriteren, een tweede keer wellicht niet meer. Voor nu 4,0*.

Aah Bertolucci leek na "The Last Emperor" een beetje de weg kwijt met het Disney-Boeddhisme van "Little Buddha" als onpeilbaar dieptepunt.

Maar hij kan het nog steeds in zoals blijkt uit deze film een soort 1968-echo van "Les Enfants Terribles". En er wordt natuurlijk ook fijn geciteerd uit z'n eigen back-catalogue: met name Last Tango in Paris en La Luna.

De hoofdpersonen zijn allemaal filmbuffs en dus zien we ook fragmenten van Shock Corridor, Bande a Part, Freaks, Top Hat en nog veel meer.

Parijs mei 1968, cinemaliefde, expliciete sexscenes, revolutie, Mao, Godard....heerlijke mengeling die aardig meekomt met de Bertolucci-meesterwerken.

Enige minpuntje is de babyface van Michael Pitt die af en toe wat te weinig overtuigd als hij tegen de tweeling in moet gaan.

Goeie film waarin een Amerikaanse student in Parijs vrienden wordt met een tweelingbroer en zus. Absoluut met veel pracht in beeld gebracht (uiteraard ook vanwege de naakte Eva Green). Een mooi tijdsbeeld en de vele referenties aan een aantal oude films zijn mooi verwerkt. Uitstekend acteerwerk van de drie hoofdrolspelers en een aantal leuke dialogen. Met gemak 3.5 sterren.

Had hem een flinke poos geleden eens gezien met een stel vrienden en ik dacht; dit zal wel kunst wezen of zo.. maar goed, ik wist niet dat dit Eva Green was uit 300

Ik zie dat de poster ook is aangepast. Bij die oude moest je vooral niet te lang blijven kijken en focussen op die spiegel!

Wat leuk om te zien! Het doet me denken aan de zomers waarin ik me vroeger ook flink op bepaalde dingen liet focussen. Nu waren dat geen stokoude filmklassiekers, maar wel de momenten waarin ik bijvoorbeeld het debuut van The Doors grijsdraaide. Tegenwoordig zijn zomers toch vooral dagen waarin veel gewerkt moet worden. Niet fijn om te realiseren, maar ik vind de romantiek achter deze film prachtig!

The Dreamers is een kleine film in een prettige, comfortabele omgeving. Terwijl demonstranten over straat rennen, zie je over het algemeen niet meer dan drie mensen in beeld. Drie mensen die geobsedeerd zijn door films. Hun spelletjes, quizjes en discussies zijn heerlijk om te zien. Het is geen film die snel bij Jan met de pet op de buis zou komen. Het is een typische voor en door liefhebbers. De vele referenties maken het erg prettig om te zien. De drie hebben een prachtige band. Door alle losbandigheid wordt er weliswaar een bom onder gelegd, maar ik kan me niet voorstellen dat er geen liefhebber is die graag in de huid van Michael Pitt zou kruipen. In elk geval zit je er zelf als vierde lid bij. Het gaat eigenlijk nergens over, maar het is heerlijk om te zien.

Nogal saaie film over een stel idioten wiens merkwaardige driehoek-relatie me nauwelijks kon boeien. Het eerste halfuur is best goed en veelbelovend, maar op het gegeven moment kwam het rariteitenkabinet me nogal de neus uit. Komt ook doordat de personages zelf me weinig deden, vooral het typische, Amerikaanse lulletje rozenwater werkte me op de zenuwen.

Referenties naar de films waren nogal repetitief, maar wel aardig in de film verwerkt. Helaas kende ik maar weinig van de naar gerefereerde films, dus deed het me waarschijnlijk wat minder dan sommigen hier. Voor de rest vond ik het visueel weinig bijzonder, en de soundtrack staat me al niet eens meer bij.

Tamelijk irritante film dus. 2,0* voor het goede eerste halfuur en enkele leuke scenes, de rest is saaiheid in het kwadraat.

Fijn opgezette film. Het eerste wat voornamelijk opvalt is de sfeer. De regisseur doet er echt alles aan om de kijker de tijd en de plaats (Parijs 1968) te laten beleven. Het paradijs van de romantiek, kunstzinnigheid, klassiekers.... maar ook de rellen van de Franse revolutie die hier haast op fragmentarische wijze wordt neergezet.

Cinefiel en buitenbeentje Matthew is nog een beetje zoekende in Parijs maar wanneer hij de tweeling Theo en Issabella ontmoet, lijkt het voor hem een opening te zijn voor nieuwe avonturen. Met deze tweeling valt hij met zijn neus in de boter, ze zijn gek van filmklassiekers en ondertussen echte anarchisten die zich niet willen laten kisten door het Franse politiesysteem door de toekomst van de kunst staande te houden. De vele filmimitaties en de spelletjes eromheen zijn ook erg sterk. Al worden de spelletjes steeds extremer en moet Mathew maar een nuance zien te vinden in het feit dat dit eigenlijk helemaal geen gezonde levenswijze is van zijn nieuwe vrienden.

De film weet subtiel te blijven en evengoed omdat het bijna 80% in een binnenlocatie afspeelt nog altijd prima te werken. Het lijkt erop alsof de over het algemeen saaie binnenlocatie ook veel kleur krijgt. Natuurlijk wou de regisseur ook geen miljoenen over de balk gooien. De uitloop lijkt eigenlijk ook erg saai te zijn, maar.... tja ik zal haast kunnen zeggen dat de saaiheid hier flink word ingekleurd (een locatie, de hele tijd maar spelletjes, veel dingen worden niet echt beantwoord) waardoor dit toch wel een erg sterk stukje cinema is. Doch niet altijd even prettig. Die optocht aan het einde.... en dan die politierazia met Non Je ne regrette rien op de achtergrond... Onvergetelijk!

En ja Eva Green... wat een plaatje.

4,0*

Een prachtig sfeerbeeld van het Parijs van de sixties. Niet zozeer van de stad zelf (het grootste gedeelte van de film speelt zich immers binnen af), maar des te meer van de jeugdcultuur, de sociaal-politieke onrust en de afbrokkeling van zeden die zich in die periode opdrongen. Daarnaast is the Dreamers een fijne ode aan de nouvelle vague-periode, en eigenlijk überhaupt aan het medium film in het algemeen.

Het is heel herkenbaar te zien hoe-hier vertegenwoordigt door de drie ontluikende tieners- film een grote rol kan spelen in je leven, waardoor je in films gaat denken en in films gaat handelen (hoe ik dat dan ook verder zou moeten definiëren). Het langdurige verblijf van de drie tieners versterkt daarbij het proces van vervreemding van de realiteit. Het gevolg? het onderzoeken van grenzen. Eerst vooral seksueel, maar aan het eind van de film laat Bertolucci in een sluimerende, surrealistisch aandoende slotsequentie zien hoe die zoektocht naar identiteit op den duur uit kan monden in maatschappelijke betrokkenheid.

Voor het zover komt trakteert the Dreamers op een drietal meeslepende karakterschetsen van de tieners, gespeeld door Eva Green, Michael Pitt en Louis Garrell. Vooral Green toonde zich een perfecte hoofdrolspeelster: vrij, mysterieus, bij vlagen ronduit raar. Daarbij vergeleken is de bleke Pitt in eerste instantie vooral heel schuw en braaf, maar naarmate hij zich laat meenemen in Green's wereld, verandert langzaam maar zeker zijn persoonlijkheid. Garrell maakt de situatie nog eens interessanter. Overduidelijk worstelend met zichzelf getuigt hij ook nog eens van een vrij onnatuurlijke broer-zusrelatie. Het overkoepelende beeld mag duidelijk wezen: Pitt vertegenwoordigt het relatief conservatieve Amerika, terwijl broer en zus het vrije, losbandige Frankrijk representeren.

Een meeslepend, sferisch stukje cinema, vooral opvallend door het niets ontziende camerawerk. The Dreamers is een warm bad voor filmliefhebbers, en voor dromers-mensen zoals ik dus.

“Yes, I'm drunk. And you're beautiful. And tomorrow morning, I'll be sober but you'll still be beautiful.”

Hij is makkelijk gemaakt, maar The Dreamers is echt een film om bij weg te dromen. Schitterende beelden, mooie dialogen en een camera die dicht op de huid van de acteurs zit zorgt voor een intieme filmervaring. Drie personages die een liefde voor film hebben en elkaar steeds meer uitdagen, meer is het niet.

Drie personen die vooral van hun vrijheid willen genieten en nog niet precies weten wat ze met hun leven aanmoeten. Er wordt door Bertolucci niet preuts omgesprongen met naakte lichamen en seks en dat draagt bij aan het vrije gevoel. Het Parijs van de jaren 60 met demonstraties en jongeren die anders willen leven dan dat hun ouders hebben gedaan komt schitterend tot leven. Eva Green is één van m’n favoriete actrices en hier is ze misschien wel op haar best. Ook Pitt en Garrel spelen sterk. De pacifistische Matthew komt uiteindelijk in botsing met de activistische broer en zus Theo en Isabelle, en het einde is dan ook zeer passend. Mooie film.

Na jaaaaaaren van uitstel en bewaren mocht ik deze film ein-de-lijk bekijken in de uncut versie en het werd een teleurstelling. Begrijp me niet verkeerd: wanneer je een jonge Eva Green naakt en halfnaakt door een nostalgisch appartement laat dolen, dan mag zo'n film van mij rustig 3 weken duren. Kijk ik even naar de inhoud dan blijkt de film juist dat te ontberen waar hij de hele tijd mee dweept: intellectuele inhoud. De discussies over cinema missen alle diepgang en geloofwaardigheid en ook het zogenaamde politieke engagement blijft schaamteloos aan de oppervlakte. Nergens word ik als kijker uitgedaagd tot enige filosofische of literaire bespiegeling. De ontwikkeling van de karakters blijft plat en wordt op het einde zelfs cliché. Al het gekoketteer met de jaren 60 en de linkse navelstaarderij ten spijt. Maar die Eva Green.... manmanman...

Vroeger vond ik deze film echt ruk, maar vroeger vond ik mannen ook helemaal niet aantrekkelijk (EDIT moderator: grof taalgebruik verwijderd). Ik geef de film nog een kans!

Gevatte tegenstellingen tussen de revolterende studenten anno 1968 enerzijds en de gevestigde orde (ook de scene met de verantwoordelijkheid missende ouders is een voorbeeld) en de traditioneel Amerikaanse student anderzijds, maar eigenlijk had ik gehoopt op veel meer filmfragmenten en discussies onder cinefielen. In de plaats daarvan was er meer plaats voor eerder pervers overkomend materiaal (de broer-zusrelatie...) en hoe mooi Eva Green ook is, een grootse film zie ik in deze "Dreamers" niet.

Tête-à-tête in het café met twee rietjes uit één colaglas lurken, daarna een beetje vozen op de achterste rij in de bioscoop bij een romantische film, en na afloop flaneren langs etalages met consumptiegoederen, die een toekomstige burgerlijke staat moeten schragen.

Het is het alternatief dat Matthew heeft te bieden voor het zelfdestructieve, kinderlijk perverse narcisme, waar ‘the will to transgress’ (Bertolucci noemde dat in ‘The Making Of’ een diepere drijfveer achter mei ‘68), de weigering ‘volwassen’ te worden, van Isabel en Theo op uitgelopen is. Maar het televisiescherm in één van die etalages toont de beelden van de barricaden, de revolte.

Dat verband, tussen het infantiele anarchisme van de tweeling en de meirevolte, is één van de sterkste punten van de film, naast uiteraard de cinematografische klasse, en de magnifieke optredens van Green en Garrel. De driehoek (Bertolucci heeft daar wel wat mee, geloof ik) met Pitt wordt mooi uitgespeeld middels merkwaardige spelletjes, terwijl gaandeweg de achtergelaten cheques van de vertrokken ouders er doorheen gejaagd worden, en het heerlijk in beeld gebrachte appartement vakkundig wordt omgetoverd in een enorme zwijnenstal.

Ik wil best geloven dat het succesvolle protest tegen het ontslag van Henri Langlois als conversator van de Cinémathèque Française één van de katalysatoren van de studentenrevolte was, en de verweving van films en filmfragmenten in het scenario is soms leuk gedaan, maar voelt hier en daar toch ook een tikkie geforceerd aan, net zoals de keuzes in de soundtrack ook wat opgelegd zijn.

Verder lijkt mij het personage van Pitt de zwakke stee in het geheel. Matthew is dan weer te suf, en dan weer te eloquent. Het contrast tussen zijn uitgesproken commentaar op de levenshouding van de tweeling en zijn aanvankelijk kritiekloze, haast kruiperige, adoratie is net iets te groot. Dat had beter gekund. Ik weet niet of dat aan Pitt ligt, of aan het script.

Maar goed, The Dreamers mag dan niet helemaal het niveau halen van Bertolucci’s grote werken uit de jaren zeventig, het is toch zeker een film die zeer de moeite waard is.

Morrison Hotel dateert van 1970, realiseer ik me opeens. Niet het minste werk van The Doors, daar niet van, maar wat Maggie M'Gill doet bij de zoektocht van Theo in het vuilnis naar lunch, in reactie op de kookkunsten van Isabel (leuke scène trouwens), is mij een raadsel. The Spy in de kamer van Isabel is er dan weer te dik bovenop liggend.

...en een heel prettige herziening. Klimaat van cinefilie en sensualiteit in het Parijs van de Cinemateque, de cineclubs en de zwoele zomeravonden vol existentiële filosofie en verlatingsangst zag ik persoonlijk nergens anders zo pakkend verbeeld. Les Amants Reguliers vond ik ook érg goed afgelopen week.

Misschien dat deze als retrospectief gebrachte filmpjes me uiteindelijk gewoon een stuk meer doen dan de meest context-reflexieve films van pak 'em beet Godard en Truffaut zelf?

excited movie , i have never watch other movie more interesting than this one , every actor , actress have a good action.

Nostalghia for the past: The Dreamers as a conservative fantasy [essay] - Tim Bouwhuis