The Dreamers (2003)

Heerlijk schattig, lief, teder en licht naief filmpje dat voortkabbelt met een woelig en op revolutie uitzijnd Parijs. De sfeer van de film is uiterst Frans, met veel aandacht voor het levensgenieten, sexualiteit, cultuur en soms lichtperverse themas.

Verder lijkt de titel een perfecte weergave en samenvatting van de film. Niet voor mensen die van expliciet naakt schrikken (geen welgeplaatse ledematen of planten om dingen te verbergen), maar voor de rest een zeer relaxed tijdverdrijf.

4* voor een frivole, speelse en typisch Europese film.

Dit is toch wel een film die een beetje in je hoofd rond blijft spoken. Best wel apart.

Het doet een beetje aan als Franse films uit de jaren '70. Veel gepraat, gefilosofeer, onderhuidse spanning, broeierigheid etc. zonder dat er echt ergens diep op wordt ingegaan. De sfeer is echt perfect en de vele filmverwijzingen zijn ook leuk gedaan, al kende ik de meeste films niet echt. Wel jammer dat er te weinig in wordt gegaan op de roerige protestperdiode in Parijs.

Bernardo Bertollucci is zo'n regisseur van wie ik nog veel wil zien. Vooral zijn oudere werk. Jammer dat de verkrijgbaarheid nogal te wensen overlaat. Ik zag alleen in mijn filmische middeleeuwen The Last Emperor en Little Buddha. Van die tweede kan ik me zo weinig herinneren dat ik maar niet gestemd heb.

The Dreamers vond ik een fijne film. Mooie thema's. Leuk tijdsbeeld. Naïef en aandoenlijk. Leuke filmfragmenten door het geheel geweven en veel scenes waaraan je heel duidelijk ziet dat je niet met de eerste de beste te maken hebt. Het persoonlijke verhaal en de achtergrond vond ik juist mooi in evenwicht. De drie acteus waren goed en erg fijn om naar te kijken. Pitt wordt een grote.

3.5*, dicht tegen een halve ster meer aan.

The Dreamers is een prachtige, gestyleerde film, die met veel vakmanschap en plezier gemaakt is.

Prachtige cameravoering, een sfeervol en authentiek Parijs' appartement, waarbij de schemerlampen zeer bijdragen aan de sfeer en kleur van de film. Opmerkelijk en leuk detail; de schermerlampen staan dag en nacht aan, ook als de hoofdrolspelers slapen. Een filmmaker die zich deze vrijheid permiteert kan ik wel waarderen.

De hoofdrolspelers zijn natuurtalenten. Ik vind ze alledrie perfect gecast. Eva Green heeft een ondeugende maar gesophisticeerde uitstraling, Michael Pitt heeft een jeugdige maar toch intelligente uitstraling, Louis Garrel heeft een typische Franse en wat arrogante kop. Leuk om die drie acteurs bij elkaar te zien. Of ik Eva Green en Louis Garrel geloofwaardig vind als tweeling, daar twijfel ik een beetje over. Ik vind Garrel nou juist ook wel het type om lekker op z'n eigen kamer te slapen. Dat ze op die leeftijd nog bij elkaar slapen, daar gaat de film natuurlijk over, maar ik vind eerlijk gezegd het ook wat overdreven.

Het verhaal is het eerste uur erg sterk en de scene's volgen elkaar harmonieus en vlot op. Dit hoge niveau weet de film helaas niet vast te houden. In het tweede uur zakt de film wat in en worden de scene's wat minder mooi aan elkaar geregen.

De manier waarop Bernardo Bertolucci met seksualiteit om gaat is bewonderenswaardig. In zijn klassieker 1900 zie je dat ook al.

The Dreamers heeft tenslotte een erg goede soundtrack. Het geeft de film op de juiste momenten vaart mee en zorgt er vaak voor dat scene's nog mooier in elkaar overvloeien.

Zag er inderdaad allemaal goed uit. De film heeft een lekker rustig tempo, de hele film trekt lekker voorbij zonder dat er echt iets gebeurt. Best leuk allemaal, alleen had de film van mij wel zonder dat zogenaamde interessante geleuter gemogen, kwam ook wat onrealistisch over.

Toch best leuk voor een keer, maar ik zal deze film niet hoog aan een “Must See” lijstje toevoegen

3*

Fraaie Italiaanse film, hoe gek dat ook moge klinken. Alles in deze film ademt namelijk een Franse sfeer uit.

Nou wist ik allang dat Amerikanen over het algemeen preutse mensen zijn, dat blijkt alleen al uit het gegeven dat Amerikaanse films vaak veel verhullen. Matthew is zo `n Amerikaan: formeel gekleed, stipt en preuts tot op het bot. Erg leuk, om te zien hoe zijn karakter zich ontwikkeld van een schuwe, introverte jongen tot een zelfverzekerde jongen die zich stilletjes aan bijna nergens meer voor schaamt. Als kijker, was het heerlijk om met hem mee op avontuur te gaan in Parijs anno 1968. Bertolucci schaapt een heerlijk sfeertje waarin film een grote rol speelt. De vele quizs met daarin de nodige verwijzingen naar klassieke films waren erg geslaagd en erg grappig. Nou, heb ik al die klassiekers nog niet gezien, laat staan van gehoord. Toch ben ik nu wel benieuwd geworden naar Blonde Venus. De weddenschappen die eraan gekoppeld werden deden mij een beetje denken aan Jeux `d Enfants. Alleen waren de weddenschappen in deze film sexueler georiënteerd en bovendien ook af en toe, wat mij betreft onnodig pervers. Ik vond het 2de deel van de film wat minder, op een gegeven moment begon het langzamerhand een sleur te worden, ze verbleven immers constant in hun eigen huis . Verder acteren de hoofdrolspelers aardig en was het einde van de film dan wel weer goed gevonden. Mooie beelden! 4*

Inderdaad Silvio, een genot simpelweg. Prachtige film, heerlijk de losse relatie tussen de tweeling en Matthew als derde persoon. Heerlijke de kritische kijk op de tweeling van Matthew. Heerlijk de scènes uit de oudere films. Heerlijk de liefde tussen de drie personages. Ik twijfel tussen de 4 en de 4,5. Maar hij krijgt deze eerste keer het voordeel van de twijfel. 4.5*

Ondergewaardeerd? Nah. Overgewaardeerd? Mwa. Ik kijk hier vooral met gemengde gevoelens op terug. Het eerste half uur is absoluut geweldig. Lekker sfeertje met leuke referenties aan klassiekers en interessante gesprekken. Bovendien zal de filmliefhebber zich sterk kunnen identificeren met de personages – en dan vooral met Matthew. Want niet alleen deel je zijn liefde voor films, ook raak je langzaam maar zeker betrokken in de vreemde maar fascinerende relatie van de mysterieuze Theo en de sensuele Isabelle. Na dit eerste half uur (drie kwartier misschien) gaat het erotische aspect van de driehoeksverhouding een steeds prominentere rol spelen. Helaas ten koste van de inhoud. We zien steeds meer van hetzelfde en op den duur gaat dit gewoon vervelen. Het einde is dan wel weer van hoog niveau met een indrukwekkende overgang van een poging tot moord (incluis zelfmoord) naar een poging tot revolutie.

Deze film vanavond bekeken, omdat ik erg benieuwd was naar een andere film van Green dan films als Casino Royale en The Golden Compass en dan liefst 1 van voor haar Hollywoodtijd.

Het gegin vond ik zeker niet slecht en het beloofde nog alle kanten (het liefst naar een goede film) op te kunnen gaan.

Voor een geroemd en beroemd regisseur viel me deze toch wel tegen. De vele verwijzingen naar oude films was leuk, maar nou niet bepaald echt origineel of briljant te noemen.

Het was verder toch veel al speudo-filosofisch gezeur, afgewisseld met sex scene's, dat bloed in het gezicht was idd vrij idioot en onsmakelijk.

Ok, Green heeft mooie borsten, maar daar ga ik de film niet beter door vinden.

Uiteindelijk liet de film me toch met een zeer onbevredigend gevoel achter. Niet super slecht, maar had hem net zo goed niet gezien.

Geef hem een vijf, ofwel 2,5 ster.

Prachtige film, na herziening verhoogd naar 4 sterren. Met veel van de minpunten die al zijn genoemd kan ik deels wel instemmen, maar als geheel staat de film als een huis.

Het is denk ik wel interessant om eens te kijken naar het thema van de film, waarover je blijkbaar van mening kunt verschillen. Enerzijds richt het plot zich natuurlijk vooral op de driehoeksverhouding, en kun je het als een soort coming-of-age-film beschouwen. Aan de andere kant is het als sfeertekening van 1968 ook erg goed geslaagd. Veel mensen hierboven vonden dat de revolutionaire gebeurtenissen onder-, en de driehoeksverhouding overbelicht zijn, maar ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat dit misschien wel Bertolucci's grote punt is dat hij wil maken over de revolutie: '68 als product van onrealistische dromers, van elitaire jeugd die (in het overdreven geval van Isabelle en Theo) liever passief filosofeert en in een jeugdige roes verkeert (en vervolgens 'in the heat of the moment' het hardst meeschreeuwt op straat) dan actief en met realiteitszin zich zorgen maakt over de samenleving. Ik vond die discussie tussen Theo en Matthew dan ook erg leuk over Vietnam, waar de laatste Theo beschuldigt niet echt op verandering uit te zijn: anders was hij er wel heen gegaan.
Daarbij is ook het gesprek aan tafel leuk als Matthew daar voor het eerst eet en Theo het met z'n pa aan de stok krijgt. Pa, die door Theo verweten wordt niets te bereiken met z'n gedichten, beschuldigt Theo nu juist van arrogantie in de poging om van buitenaf de samenleving te beoordelen. Maar 'om een samenleving te veranderen moet je eerst beseffen dat je er deel van uitmaakt'. Bertolucci's grote statement, zo lijkt het.

Ik ben wel benieuwd geworden naar Les Amants Réguliers, en wil ook nog wel meer zien over '68 (Frankrijk of andere landen - maakt me niet veel uit). Als iemand tips heeft hoor ik het graag.

Twee punten voor Eva Green en haar borsten (iedere borst 1 punt ). De rest van de film kon me nauwelijks boeien. Saai.

Bertolucci's laatste, was de eerste film die ik van de man heb bewonderd. Een beter begin had ik niet durven wensen eigenlijk, want deze film pakte me beet en liet me niet weer los. Het is lang geleden dat ik dat zo bij een film heb ervaren.

Vooral het eerste uur is genieten geblazen. Michael Pitt is perfect gecast voor zijn rol. Een jong, intelligent personage die er nog geen weet van heeft waar hij mee te maken gaat krijgen. Louis Garrel is eveneens perfect gecast. Echt een typische Fransoos, geweldige uitstraling en een erg sterke prestatie in deze film. Favoriet is Eva Green, wat een vrouw... werkelijk één van de mooiste actrice's die ik ken. Haar uitstraling is heerlijk ondeugend, maar vooral onvergetelijk. Het was al één van mijn favoriete actrice's, maar deze film doet er een dikke schep bovenop; Eva Green is mijn nummer één. De chemie tussen de drie balanceerd constant op het randje van vanalles en nogwat, maar gaat nooit te ver. Zo lijkt het eerst toch wel en de spanning die te voelen is in het eerste uur doet je hart twee keer zo snel kloppen, geweldig.

Een ander sterk punt is de sfeer, die vooral in het appartement dromerig overkomt. De kleuren, het licht en het fascinerende camerawerk dragen hier allemaal aan bij en tonen vele fantastische shots. Tel hierbij nog de brandende kaarsen, de schemerlampen en de lekkere muziek die er bij mij voor zorgden dat ik mijn ogen geen minuut van het scherm af kon houden. Als kijker denk ik dat je vooral meegaat in het personage van Michael Pitt. De dingen die hij vanaf het moment dat hij kennis maakt met de broer en zus meemaakt zijn niet alleen voor hem, maar ook voor jou als kijker. Voor zijn personage balanceren een aantal dingen toch echt wel behoorlijk op het randje, maar toch laat hij zichzelf meevoeren in een soort van ontdekkingsreis. Hij wordt ''één van de drie'', maar toch blijft er een gevoel van onzekerheid rondspoken, want laten we eerlijk zijn; de broer en zus zijn nou niet de 'regular' mensen waar het al snel mogelijk is een indringend beeld van te krijgen. Er blijft dus toch een soort gevoel hangen dat je er nog alleen voor staat, terwijl er genoeg dingen gebeurd zijn die er voor zouden moeten zorgen dat dit niet zo is. Matthew doet het een paar keer met Isabelle en de twee lijken op één of andere manier naar elkaar toe te groeien. Toch blijft ook Theo aanwezig, die zo nu en dan een beetje een arrogante houding aanneemt. Misschien is dit van nature zo, maar het vertrouwen in hem werd bij mij niet groter. Uiteindelijk blijkt dit dus allemaal mee te vallen, maar lukt het Matthew niet om echt in het leven van de twee te komen. De laatste scéne waarin ze met hun drieën te bewonderen zijn is hier wel het bewijs van.

Op de hoofdlijn na in deze film, bevat de film nog zoveel meer moois. Zo zijn er bijvoorbeeld de fantastische dialogen, die daarnaast ook nog eens erg interessant zijn, maar is het ook het prachtige lichaam van Eva Green. Gedurfde rollen van de drie, maar ook erg fascinerende rollen. Bertolucci weet alles prachtig op het witte doek te toveren. Naakte vrouwen en naakte mannen, alles kan en zo moet het. Ik heb een hekel aan dat preutse gedoe in veel films, waar de actrice's altijd net een handdoek of iets dergelijks voor hun lichaamsdelen houden. Dit is gewoon naturel, hoe het echt is en hoe het moet zijn. Bertolucci zorgt voor een film die echt overkomt en nergens 'gemaakt' lijkt, terwijl dit veelal bij andere films wel zo is. Petje af voor de prestatie die met deze film geleverd word. Ik geef voor nu een dikke vier sterren, maar dit kan nog wel eens een film zijn die met de tijd meer kan gaan verdienen.

Ik had hier wat meer van verwacht. De sfeer zit er goed in en de relatie is wel interessant om te volgen, maar met name in de tweede helft had ik toch het gevoel dat de film nergens heen ging en viel de film zelfs ietwat in herhaling. Het einde werkt dan weer wel.

Waarom weet ik niet zo, maar de periode van het eind van de jaren '60, begin jaren '70 in combinatie met die typische communistisch getinte revoluties vind ik vaak niet zo interessant. Voor velen heeft het volgens mij iets romantisch om de straat op te trekken en massaal de stad te verwoesten om een poltiek standpunt de verdedigen, maar ik heb er niet zoveel mee. Mijn identificatie met de personages is dan ook niet zo groot. Pitt had nog potentie om mij aan te spreken, maar ik vind hem een irritante acteur, dus dat helpt niet. Eva Green springt er wel positief uit en niet alleen omdat ze minstens de helft van haar schermtijd naakt is.

Aardig om eens gezien te hebben dus, maar volgens mij had er meer in gezeten.

3*

Tja, The Dreamers. Opnieuw een niet zo'n goede ervaring met Bertiolucci na Novecento en het matige Stealing Beauty. Niet dat ik nooit meer iets wil proberen van deze regisseur want er zijn nog een aantal titels waar ik nog erg benieuwd naar ben.

Het begin (het eerste half uur) is nog wel aardig, de filmkijker kan zich misschien goed indentificeren met Matthew omdat we zijn liefde voor de cinema delen. Jammer dat er voor een acteur is gekozen die verder geen uitstraling heeft, en er een beetje als een zoutzak bijloopt. Pitt brengt zijn karakter gewoon niet goed over en het is dan ook moelijk om een bepaald gevoel bij hem te krijgen, laat staan dat hij je meesleept in het saaie verhaal. Na een klein half uur draaide het voor mij al de soep in. Ik kon er weinig mee. Leuk vond ik wel de verwijzingen naar de klassiekers en de muziek was ook fantastisch. Eva Green deed het ook goed. De driehoeks verhouding was oninteressant en het was dan ook dik anderhalf uur doorbijten om tot het einde te komen. Ook de boodschap kwam op mij niet echt over. Wat probeert de regisseur ons nu te vertellen, wat moet ik uit deze film halen? Ik weet het niet. Ook kon ik geen broeierige sfeer ontdekken zoals velen hier aanhalen. Het laat mij iniedergeval met een erg onvoldaan gevoel achter, jammer....

1.5*

Our parents only fucked once, that's why we are twins.

Gedurfde film over drie jongvolwassenen die op zoek zijn naar elkaar en naar zichzelf. Niet alleen gedurfd omwille van sommige perverse thema's die de film behandelt, maar ook omwille van de vage scheidingslijn tussen realisme en surrealisme die Bertolucci door de film trekt. Het ene moment kan je je perfect in de leefwereld en de handelingen van de personages inleven, met hen meevoelen als het ware, terwijl je het andere moment overdonderd wordt door de uiterst bizarre situaties waarin het drietal verkeert. Gelukkig boet de film nergens aan geloofwaardigheid in dankzij de schitterende vertolkingen van de drie hoofdpersonages.

Dreamers is voor filmliefhebbers een klein feestje. In de eerste plaats, door de vele filmreferenties. Ik vond het heerlijk in het verhaal verweven. Worden goede/interessante films aangehaald van geweldige regisseurs. Heerlijke fragmenten ook. Alleen hierdoor is het al de moeite waard. Maar verder is de film zelf ook gewoon echt goed.

Heerlijk om eenvoudigweg naar te kijken. Letterlijk. Je wordt deelgenoot, door te observeren. Ik vond het heerlijk relaxt om het geheel met een biertje te aanschouwen. Stemmige muziek, warme kleuren, kleine avonturen in een bijzonder veranderlijk Parijs van eind jaren '60. Veel lekkere momenten zoals het naspelen van diverse filmscenes (ik moet Band a Part binnenkort echt gaan zien), een discussie over Kravitz vs Clapton of Chaplin vs Keaton, maar in feite veel meer.

Bertolucci is niet zo moeilijk. Gewoon expliciete sexscenes en naakt frontaal in beeld nemen als dat nodig is. En het past bij een film met bijzondere onderlinge verhoudingen, waar de karakters zichzelf, elkaar en het leven leren kennen. Vond de diepgang, die Dreamers best wel heeft (intellectueel geneuzel blijft gelukkig uit) ondergeschikt aan het sfeerbeeld. Film lijkt te eindigen in een Haneke-achtige nachtmerrie. Het (anti)pacifistische eind, is ook best fraai. 4 sterren voor een sterk staaltje van een groots filmmaker.

Mooi in beeld gebracht maar desondanks nogal een platte film. Niet eens slecht, maar de manier waarop seksualiteit de hoofdmoot werd is helaas niet aan mij besteed.

Overall geweldige film, mooie setting (sluit zeker aan bij het tijdsbeeld). Typisch "adolescent-isch" gevoel, misschien komt de hele studentenopstand niet genoeg aan bod, ach... Het onderlinge acteerwerk is erg goed.

Waar ik een beetje mee zit waarom de "zelfmoord" actie met het gas door Isabelle? Er zijn die referenties naar een film maar ik zie geen verbanden en snap het ook niet.

Ik heb deze film nu een aantal keer gezien, en het lukt me steeds maar niet om er iets zinnigs of kritisch over te zeggen.

Ik vind hem erg leuk om te kijken, interessant, een beetje raar soms, met het einde kan ik niet zo heel veel, en dan houdt het eigenlijk wel op.

Michael Pitt vind ik zo vreselijk lief in deze film. Ik word altijd weer een beetje verliefd op hem. Hij acteert wel het minste van de drie vind ik, soms is zijn verbazing bijvoorbeeld een beetje geover-act. Theo en Isabelle acteren wel allebei erg goed.

Maar aantrekkelijke film om te kijken, Isabelle is erg mooi, Matthew is erg knap, de sfeer en het tijdsbeeld is leuk, en hoewel ik de films waar ze naar refereren allemaal niet ken, vind ik het toch een leuk element in de film.

Het naakt stoort me eigenlijk niet, hoewel ik me goed voor kan stellen dat mensen het in your face vinden. Ach tja, films met naakt moeten er ook zijn, denk ik dan maar.

Dit is toch een film die ik goed en leuk vind, en vaker kan kijken, dus laat ik eens gek doen:

4,5*

Heerlijke film.

Wat vooral opvalt is het prachtige acteren, wat maakt dat de film heel oprecht en natuurlijk overkomt. Da's echt het sterke punt van de film; prachtig geacteerd, en dat is ook prachtig in beeld gebracht. Daar tegenover staat wel dat het tijdsbeeld soms wat erg krampachtig correct is, er zitten echt te weinig deuken in de ouwe auto's die je rond ziet rijden in de buitenscenes.

De verwijzingen naar andere films zijn grappig - maar meer om de situaties die dat in het verhaal oplevert dan dat de verwijzingen zelf zo herkenbaar zijn, ik kende eigenlijk geen van de oude films. En het verhaal zelf is ook wel wat aan de simpele kant eigenlijk, de diepgang is inderdaad ondergeschikt aan het sfeerbeeld en de relatie tussen de drie. Daar is ook geen verhaal bij nodig.

Rare bedoening.

Ik heb de film nu een dikke week geleden gezien, en na veel nadenken weet ik nog altijd niet wat het nu eigenlijk wilt vertellen.

Er komt een hoop geneuzel voorbij dat aanvankelijk vlot wegkijkt, maar ergens halverwege passeren er enkele degoutante taferelen waardoor de film niet snel genoeg gedaan kon zijn.

Het acteerwerk kan er mee door. Michael Pitt is vooral in het begin wel redelijk, maar heeft uiteindelijk maar een raar personage. Eva Green en vooral Louis Garrel komen wel de hele speelduur lang goed over.

Ik vind het trouwens wel knap dat ze zich zo bloot durven geven (letterlijk dan), het is eens wat anders dan de Hollywoodtrend waarbij seks met kleren de standaard is.

Bernardo Bertolucci is zo'n regisseur die me wel interesseert, maar waarbij ik tegelijkertijd ook veel moeite mee heb. De vorige film die ik van hem zag - Last Tango In Paris - weet wél de hele tijd een rode draad te behouden, hier verliest hij een beetje de focus.

Het tijdsbeeld had eveneens interessant gebracht kunnen worden, maar met de studentenopstand wordt amper iets gedaan.

Visueel is het wel allemaal zeer te pruimen. Het huis biedt genoeg variatie en sfeer.

Spijtig van het verhaaltje waar ik geen jota van begrijp.

2

Na de film heb ik eerst maar eens gekeken waar die rellen in Parijs in '68 nu eigenlijk over gingen. Want als het zo een prominente rol heeft in de film en ik niet direct de link zag tussen het verhaal en de rellen...

Het verhaal dus. Tijdens die bekende rellen ontmoeten broer en zus (Fransen) een Amerikaanse leeftijdsgenoot. De redenen dat hij in Parijs is blijven wat vaag (ruzie) maar zijn ook niet echt van belang. Alle drie zijn filmliefhebbers pur sang, broer en zus spelen zelfs vele scènes na om elkaar te laten raden uit welke film dat kwam. Broer en zus lijken daarnaast hun kindertijd nog niet ontgroeit en met een wat benauwende genegenheid tot elkaar.

Bertolucci toont dus in de eerste plaats een coming of age film, maar die gaat meer over het verlies van de kindertijd, het verlies van onschuld, dan over een echte volwassenwording. In die kindertijd zit je nog in een droomwereld, een plek die als een eeuwige lente is. De nouvelle vague - deze film is een ode aan die periode- noemde Hollywood ook wel een droomfabriek en braken hier abrupt mee. Zo moet het ook deze hoofdrolspelers vergaan, al is ditmaal daar wel een Amerikaan (de ironie!) voor nodig. Hij neemt Isabelle mee voor een echte date, hij toont broer en zus aan dat ze eens moeten opgroeien en de dromen achter zich laten. Anderzijds, zijn die dromers niet diegenen die voor vooruitgang zijn? De progressieven? Typerend is dat uiteindelijk de revolutie -ook tegen het oude systeem- hen echt wakker maakt, letterlijk zelfs, maar hen in feite in de handen brengt van nieuwe dromers. Al met al inhoudelijk best sterk, maar je moet wel het een en ander van je geschiedenis kennen.

Dat alles gefilmd in een okerachtige kleur dat een bepaalde klassieke en zomerse dromerige sfeer geeft. Opvallend is vooral de kleur rood die steeds eruit springt, vooral in de vele lampen maar ook in enkele decors. Rood als kleur van het verlies van onschuld. De acteurs doen verder hun best. Piit is uitstekend als ietwat kuise Amerikaan die duidelijk zeer behouden is. Onze Fransen zijn wat dat betreft veel verder en vrijer, zoals ook de Europese cinema toen was. Eva Green is heerlijk als Isabelle, verontrustend, kinderlijk, sensueel, prachtig. Carrel is niet bijster bijzonder, maar zijn typische Franse kop maakt veel goed. De muziek maakt dat alles af.

Erg fijne film die wel degelijk een sterke inhoud heeft, maar die wel op het oog erg verstopt zit. Tijdens het kijken kan dat irriteren, een tweede keer wellicht niet meer. Voor nu 4,0*.

Aah Bertolucci leek na "The Last Emperor" een beetje de weg kwijt met het Disney-Boeddhisme van "Little Buddha" als onpeilbaar dieptepunt.

Maar hij kan het nog steeds in zoals blijkt uit deze film een soort 1968-echo van "Les Enfants Terribles". En er wordt natuurlijk ook fijn geciteerd uit z'n eigen back-catalogue: met name Last Tango in Paris en La Luna.

De hoofdpersonen zijn allemaal filmbuffs en dus zien we ook fragmenten van Shock Corridor, Bande a Part, Freaks, Top Hat en nog veel meer.

Parijs mei 1968, cinemaliefde, expliciete sexscenes, revolutie, Mao, Godard....heerlijke mengeling die aardig meekomt met de Bertolucci-meesterwerken.

Enige minpuntje is de babyface van Michael Pitt die af en toe wat te weinig overtuigd als hij tegen de tweeling in moet gaan.

Goeie film waarin een Amerikaanse student in Parijs vrienden wordt met een tweelingbroer en zus. Absoluut met veel pracht in beeld gebracht (uiteraard ook vanwege de naakte Eva Green). Een mooi tijdsbeeld en de vele referenties aan een aantal oude films zijn mooi verwerkt. Uitstekend acteerwerk van de drie hoofdrolspelers en een aantal leuke dialogen. Met gemak 3.5 sterren.

Nogal saaie film over een stel idioten wiens merkwaardige driehoek-relatie me nauwelijks kon boeien. Het eerste halfuur is best goed en veelbelovend, maar op het gegeven moment kwam het rariteitenkabinet me nogal de neus uit. Komt ook doordat de personages zelf me weinig deden, vooral het typische, Amerikaanse lulletje rozenwater werkte me op de zenuwen.

Referenties naar de films waren nogal repetitief, maar wel aardig in de film verwerkt. Helaas kende ik maar weinig van de naar gerefereerde films, dus deed het me waarschijnlijk wat minder dan sommigen hier. Voor de rest vond ik het visueel weinig bijzonder, en de soundtrack staat me al niet eens meer bij.

Tamelijk irritante film dus. 2,0* voor het goede eerste halfuur en enkele leuke scenes, de rest is saaiheid in het kwadraat.

Fijn opgezette film. Het eerste wat voornamelijk opvalt is de sfeer. De regisseur doet er echt alles aan om de kijker de tijd en de plaats (Parijs 1968) te laten beleven. Het paradijs van de romantiek, kunstzinnigheid, klassiekers.... maar ook de rellen van de Franse revolutie die hier haast op fragmentarische wijze wordt neergezet.

Cinefiel en buitenbeentje Matthew is nog een beetje zoekende in Parijs maar wanneer hij de tweeling Theo en Issabella ontmoet, lijkt het voor hem een opening te zijn voor nieuwe avonturen. Met deze tweeling valt hij met zijn neus in de boter, ze zijn gek van filmklassiekers en ondertussen echte anarchisten die zich niet willen laten kisten door het Franse politiesysteem door de toekomst van de kunst staande te houden. De vele filmimitaties en de spelletjes eromheen zijn ook erg sterk. Al worden de spelletjes steeds extremer en moet Mathew maar een nuance zien te vinden in het feit dat dit eigenlijk helemaal geen gezonde levenswijze is van zijn nieuwe vrienden.

De film weet subtiel te blijven en evengoed omdat het bijna 80% in een binnenlocatie afspeelt nog altijd prima te werken. Het lijkt erop alsof de over het algemeen saaie binnenlocatie ook veel kleur krijgt. Natuurlijk wou de regisseur ook geen miljoenen over de balk gooien. De uitloop lijkt eigenlijk ook erg saai te zijn, maar.... tja ik zal haast kunnen zeggen dat de saaiheid hier flink word ingekleurd (een locatie, de hele tijd maar spelletjes, veel dingen worden niet echt beantwoord) waardoor dit toch wel een erg sterk stukje cinema is. Doch niet altijd even prettig. Die optocht aan het einde.... en dan die politierazia met Non Je ne regrette rien op de achtergrond... Onvergetelijk!

En ja Eva Green... wat een plaatje.

4,0*

Een prachtig sfeerbeeld van het Parijs van de sixties. Niet zozeer van de stad zelf (het grootste gedeelte van de film speelt zich immers binnen af), maar des te meer van de jeugdcultuur, de sociaal-politieke onrust en de afbrokkeling van zeden die zich in die periode opdrongen. Daarnaast is the Dreamers een fijne ode aan de nouvelle vague-periode, en eigenlijk überhaupt aan het medium film in het algemeen.

Het is heel herkenbaar te zien hoe-hier vertegenwoordigt door de drie ontluikende tieners- film een grote rol kan spelen in je leven, waardoor je in films gaat denken en in films gaat handelen (hoe ik dat dan ook verder zou moeten definiëren). Het langdurige verblijf van de drie tieners versterkt daarbij het proces van vervreemding van de realiteit. Het gevolg? het onderzoeken van grenzen. Eerst vooral seksueel, maar aan het eind van de film laat Bertolucci in een sluimerende, surrealistisch aandoende slotsequentie zien hoe die zoektocht naar identiteit op den duur uit kan monden in maatschappelijke betrokkenheid.

Voor het zover komt trakteert the Dreamers op een drietal meeslepende karakterschetsen van de tieners, gespeeld door Eva Green, Michael Pitt en Louis Garrell. Vooral Green toonde zich een perfecte hoofdrolspeelster: vrij, mysterieus, bij vlagen ronduit raar. Daarbij vergeleken is de bleke Pitt in eerste instantie vooral heel schuw en braaf, maar naarmate hij zich laat meenemen in Green's wereld, verandert langzaam maar zeker zijn persoonlijkheid. Garrell maakt de situatie nog eens interessanter. Overduidelijk worstelend met zichzelf getuigt hij ook nog eens van een vrij onnatuurlijke broer-zusrelatie. Het overkoepelende beeld mag duidelijk wezen: Pitt vertegenwoordigt het relatief conservatieve Amerika, terwijl broer en zus het vrije, losbandige Frankrijk representeren.

Een meeslepend, sferisch stukje cinema, vooral opvallend door het niets ontziende camerawerk. The Dreamers is een warm bad voor filmliefhebbers, en voor dromers-mensen zoals ik dus.

“Yes, I'm drunk. And you're beautiful. And tomorrow morning, I'll be sober but you'll still be beautiful.”

Hij is makkelijk gemaakt, maar The Dreamers is echt een film om bij weg te dromen. Schitterende beelden, mooie dialogen en een camera die dicht op de huid van de acteurs zit zorgt voor een intieme filmervaring. Drie personages die een liefde voor film hebben en elkaar steeds meer uitdagen, meer is het niet.

Drie personen die vooral van hun vrijheid willen genieten en nog niet precies weten wat ze met hun leven aanmoeten. Er wordt door Bertolucci niet preuts omgesprongen met naakte lichamen en seks en dat draagt bij aan het vrije gevoel. Het Parijs van de jaren 60 met demonstraties en jongeren die anders willen leven dan dat hun ouders hebben gedaan komt schitterend tot leven. Eva Green is één van m’n favoriete actrices en hier is ze misschien wel op haar best. Ook Pitt en Garrel spelen sterk. De pacifistische Matthew komt uiteindelijk in botsing met de activistische broer en zus Theo en Isabelle, en het einde is dan ook zeer passend. Mooie film.

Na jaaaaaaren van uitstel en bewaren mocht ik deze film ein-de-lijk bekijken in de uncut versie en het werd een teleurstelling. Begrijp me niet verkeerd: wanneer je een jonge Eva Green naakt en halfnaakt door een nostalgisch appartement laat dolen, dan mag zo'n film van mij rustig 3 weken duren. Kijk ik even naar de inhoud dan blijkt de film juist dat te ontberen waar hij de hele tijd mee dweept: intellectuele inhoud. De discussies over cinema missen alle diepgang en geloofwaardigheid en ook het zogenaamde politieke engagement blijft schaamteloos aan de oppervlakte. Nergens word ik als kijker uitgedaagd tot enige filosofische of literaire bespiegeling. De ontwikkeling van de karakters blijft plat en wordt op het einde zelfs cliché. Al het gekoketteer met de jaren 60 en de linkse navelstaarderij ten spijt. Maar die Eva Green.... manmanman...

Gevatte tegenstellingen tussen de revolterende studenten anno 1968 enerzijds en de gevestigde orde (ook de scene met de verantwoordelijkheid missende ouders is een voorbeeld) en de traditioneel Amerikaanse student anderzijds, maar eigenlijk had ik gehoopt op veel meer filmfragmenten en discussies onder cinefielen. In de plaats daarvan was er meer plaats voor eerder pervers overkomend materiaal (de broer-zusrelatie...) en hoe mooi Eva Green ook is, een grootse film zie ik in deze "Dreamers" niet.