• 15.835 nieuwsartikelen
  • 178.414 films
  • 12.235 series
  • 34.017 seizoenen
  • 647.724 acteurs
  • 199.123 gebruikers
  • 9.378.910 stemmen
Avatar
 
banner banner

The Dreamers (2003)

Drama | 115 minuten
3,39 755 stemmen

Genre: Drama

Speelduur: 115 minuten

Oorsprong: Frankrijk / Verenigd Koninkrijk / Italië

Geregisseerd door: Bernardo Bertolucci

Met onder meer: Michael Pitt, Eva Green en Louis Garrel

IMDb beoordeling: 7,1 (141.113)

Gesproken taal: Frans en Engels

Releasedatum: 1 april 2004

Plot The Dreamers

"Together nothing is impossible. Together nothing is forbidden."

Het is 1968. In Parijs protesteren studenten tegen de Franse regering. In deze setting ontmoeten de drie hoofdpersonen van The Dreamers elkaar. Matthew (Michael Pitt) is een Amerikaan die studeert in Parijs. Hij is een echte cinefiel: al zijn vrije tijd brengt hij door in de Cinemathèque. Hier zijn de tweeling Isabelle (Eva Green) en Theo (Louis Garrel) ook altijd te vinden. Tijdens een studentenbijeenkomst ontmoeten ze elkaar en raken bevriend. De ouders van de tweeling zijn op reis, dus Matthew verruilt zijn hotelkamer al snel voor de logeerkamer bij zijn nieuwe vrienden. De drie trekken zich terug uit de buitenwereld en discussiëren over films en politiek onder het genot van dure wijn. Maar bovenal spelen zij hun favoriete spel: het imiteren van filmscènes.

logo tmdbFilm stilllogo tmdbFilm stilllogo tmdbFilm stilllogo tmdbFilm stilllogo tmdbFilm stilllogo tmdbFilm stilllogo tmdbFilm stilllogo tmdbFilm still

Externe links

Reviews & comments


avatar

Gast

  • berichten
  • stemmen

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.
zoeken in:
avatar van Ferdydurke

Ferdydurke

  • 1353 berichten
  • 854 stemmen

Tête-à-tête in het café met twee rietjes uit één colaglas lurken, daarna een beetje vozen op de achterste rij in de bioscoop bij een romantische film, en na afloop flaneren langs etalages met consumptiegoederen, die een toekomstige burgerlijke staat moeten schragen.

Het is het alternatief dat Matthew heeft te bieden voor het zelfdestructieve, kinderlijk perverse narcisme, waar ‘the will to transgress’ (Bertolucci noemde dat in ‘The Making Of’ een diepere drijfveer achter mei ‘68), de weigering ‘volwassen’ te worden, van Isabel en Theo op uitgelopen is. Maar het televisiescherm in één van die etalages toont de beelden van de barricaden, de revolte.

Dat verband, tussen het infantiele anarchisme van de tweeling en de meirevolte, is één van de sterkste punten van de film, naast uiteraard de cinematografische klasse, en de magnifieke optredens van Green en Garrel. De driehoek (Bertolucci heeft daar wel wat mee, geloof ik) met Pitt wordt mooi uitgespeeld middels merkwaardige spelletjes, terwijl gaandeweg de achtergelaten cheques van de vertrokken ouders er doorheen gejaagd worden, en het heerlijk in beeld gebrachte appartement vakkundig wordt omgetoverd in een enorme zwijnenstal.

Ik wil best geloven dat het succesvolle protest tegen het ontslag van Henri Langlois als conversator van de Cinémathèque Française één van de katalysatoren van de studentenrevolte was, en de verweving van films en filmfragmenten in het scenario is soms leuk gedaan, maar voelt hier en daar toch ook een tikkie geforceerd aan, net zoals de keuzes in de soundtrack ook wat opgelegd zijn.

Verder lijkt mij het personage van Pitt de zwakke stee in het geheel. Matthew is dan weer te suf, en dan weer te eloquent. Het contrast tussen zijn uitgesproken commentaar op de levenshouding van de tweeling en zijn aanvankelijk kritiekloze, haast kruiperige, adoratie is net iets te groot. Dat had beter gekund. Ik weet niet of dat aan Pitt ligt, of aan het script.

Maar goed, The Dreamers mag dan niet helemaal het niveau halen van Bertolucci’s grote werken uit de jaren zeventig, het is toch zeker een film die zeer de moeite waard is.


avatar van AnyaH

AnyaH

  • 431 berichten
  • 352 stemmen

Indringende film over de tweeling Theo en Isabelle die op incesteuze manier met elkaar omgaan, waarbij student Matthew als derde betrokken raakt. Er ontstaat een driehoeksrelatie waarbij ze elkaar uitdagen om over hun grenzen te gaan. Dit zorgt voor vreemde, af en toe beetje beschamende scenes. Nadat de ouders onverwacht thuiskomen terwijl zij slapen, volgt een dramatische wending, uiteindelijk zonder gevolgen. Ik bleef na het einde nog wel een tijd nadenken over deze film.........


avatar van Flavio

Flavio

  • 4900 berichten
  • 5236 stemmen

Knappe film van Bertolucci met sterke thema's, die zeker beklijft. De dromers, de broer en zus, lijken in eerste instantie een prachtstel, maar hoe beter je ze door de ogen van Matthew leert kennen, hoe meer ze van hun voetstuk afvallen. Van de fijne eerste indruk is op het laatst weinig meer over, ook Matthew ziet ze voor wat ze zijn: onvolwassenen zonder eigen idealen, volledig wereldvreemd, enigszins gecamoufleerd door culturele baggage en charme. In de laatste scène is de ontmaskering en desillusie compleet. Misschien was Matthew wel de dromer en is hij uiteindelijk -als enige van de drie- ontwaakt.

Los van het intrigerende verhaal zijn de stukjes waarin beroemde (en niet zo beroemde) filmscenes worden nagespeeld bijzonder leuk, en Eva Green is natuurlijk niet te versmaden. De scène waarbij filmmakers met voyeurs worden vergeleken had ook wel betrekking op Bertolucci's eigen reputatie- milde zelfspot wellicht.


avatar van John Milton

John Milton

  • 24233 berichten
  • 13403 stemmen

Eindelijk ook gezien na 20 jaar op de watchlist.

Niet teleurgesteld, ideale film om te kijken op een vrije ochtend. Ik heb een NC17 cut van de film gezien, en die liet weinig aan de fantasie over. Belangrijker echter is de erg fijne sfeer, en de thematiek is voor hardcore filmliefhebbers (en fijnbesnaarde cinefielen) ook aangenaam om je in te wentelen, ook al is de cinephilia a little on the nose. Of zoals iemand op ICM treffend zegt: It's a bit pompous and vain, but it is equally as enchanting.

Daar kan ik me wel in vinden.

4*