The Dreamers (2003)

ja dat vind ik ook wel!

Deze als surprise film op het iffr gezien en me zeer vermaakt , daarna nog een keer op dvd gezien, bljift geweldig. Mooi uitgewerkte film, met als interessant thema o.a. 'film' .

4,5 *

Knappe verweving van verschillende thema's en zeker als je op zo'n summiere manier de geschiedenis van die tijd in Parijs mee laat spelen. En aangenaam dat in deze film conventies het verliezen van het onconventionele. Op het moment dat Matthew moralistisch gaat doen t.a.v. de verhouding van de tweeling, zie je al dat hij het gaat verliezen. Denk ook niet dat het voor niets is dat juist een Amerikaan deze derde persoon is die probeert de zus te porren voor een meer traditionele verhouding nadat hij zich aanvankelijk heeft laten meeslepen door het nieuwe/spannende en voor hem exotische. Jammer vond ik wel dat het vrouwelijk personage zo lijdzaam is, de verhouding tussen haar en haar broer is duidelijk niet gelijkwaardig.

The Dreamers is een typische Bertolucci en gaat over dromen, zelfontdekking en cinema. Visueel wonderschoon en goed spel van alle drie de hoofdrolspelers. Minpunt is echter dat sommige ''thema's'' in de film mij iets te pervers zijn. 3,5*

totaal geen verhaal ik heb hem niet kunnen uit zien een 0 over de ganse lijn.

Opeens actueel deze film, na de escalatie van geweld tijdens rellen in France. Bij een uitzending van NOVA werd de huidige situatie in Frankrijk vergeleken met 1968. Veel vergelijkenissen bleek.

Ook veel verschillen anderzijds hoor. Er zijn films die veel meer aansluiten bij de problemen die we nu in Frankrijk meemaken. Vooral het feit dat de onlusten in '68 vooral vanuit studentenkringen kwamen en van de meer gegoede klasse (wat heel duidelijk is in 'the Dreamers' trouwens) en tevens ook een heel andere boodschap meedroegen valt niet te vergelijken met de actuele situatie. Ik heb de uitzending wel niet gezien en ben benieuwd welke gelijkenissen daarin aangestipt werden.

Zoveel positieve reacties en zo'n lage score Fantastische film. Vanaf de mooie aantiteling aan het scherm gekluisterd gezeten. 4,5*

Redelijke film, maar er zaten ook veel tenenkrommende scenes in.
Voorbeelden: die filmquizjes, sex-experimentjes, ontzettend simplistisch politieke thema's behandelen.
De film heeft echt veels te veel prententies die ze niet waar kon maken.
Bertolucci is de laatste jaren duidelijk zoekende naar z'n oude niveau.
Helaas heeft ie met deze film het niet gehaald.
Desondanks wel vermakelijk dus ***

Vond dat de sexscenes .. hoe zal ik het zeggen .. hij had er in ieder geval de juiste actrice voor

mooie beelden, mooi verhaal, mooie muziek

toch miste ik nog iets... je ne sais quoi

4

film kon mij niet echt boeien. dom gezeur de hele tijd van die vent en echt totaal geen gang..

nu is dit ook niet mijn genre maar ik had hem toevallig een x gezien op tv.

1.5 sterren

De film is volgens mij nog niet op tv geweest hoor. Ben je niet in de war met een andere film?

Gezeur? Welke vent?

Bwa, ik vond hem zeker niet slecht, maar toch ook zeker geen klassieker. Het was allemaal iets te gemaakt naar mijn smaak en ik vond ook de acteerprestaties niet zo geweldig. Vooral Pitt vond ik eerder teleurstellen, en ik denk dat ik de eerste ben die dat tot nu toe heeft gezegd. Eva Green vond ik dan weer wel goed.

Maar het kan ook zijn dat ik Pitt iets minder vind omdat zijn kop me gewoon niet aanstaat.

Voor de rest was het wel een leuke film, maar niet meer dan dat. Ook het einde vond ik niet goed uitgewerkt en het verhaal was op momenten een beetje ziekelijk.

Maar toch nog 3*, want ik heb me goed vermaakt.

eerste film van Bertolucci die ik een beetje vind tegen vallen. Wel een broeierig erotisch sfeertje en mooie acteurs, maar te weinig verhaal, te weinig drama en ik vond Michael Pitt inderdaad niet erg overtuigend acteren.

Een vreselijke film, het enige leuke eraan is Louis Garrel maar dan houd het ook echt op.

Fraaie Italiaanse film, hoe gek dat ook moge klinken. Alles in deze film ademt namelijk een Franse sfeer uit.

Nou wist ik allang dat Amerikanen over het algemeen preutse mensen zijn, dat blijkt alleen al uit het gegeven dat Amerikaanse films vaak veel verhullen. Matthew is zo `n Amerikaan: formeel gekleed, stipt en preuts tot op het bot. Erg leuk, om te zien hoe zijn karakter zich ontwikkeld van een schuwe, introverte jongen tot een zelfverzekerde jongen die zich stilletjes aan bijna nergens meer voor schaamt. Als kijker, was het heerlijk om met hem mee op avontuur te gaan in Parijs anno 1968. Bertolucci schaapt een heerlijk sfeertje waarin film een grote rol speelt. De vele quizs met daarin de nodige verwijzingen naar klassieke films waren erg geslaagd en erg grappig. Nou, heb ik al die klassiekers nog niet gezien, laat staan van gehoord. Toch ben ik nu wel benieuwd geworden naar Blonde Venus. De weddenschappen die eraan gekoppeld werden deden mij een beetje denken aan Jeux `d Enfants. Alleen waren de weddenschappen in deze film sexueler georiënteerd en bovendien ook af en toe, wat mij betreft onnodig pervers. Ik vond het 2de deel van de film wat minder, op een gegeven moment begon het langzamerhand een sleur te worden, ze verbleven immers constant in hun eigen huis . Verder acteren de hoofdrolspelers aardig en was het einde van de film dan wel weer goed gevonden. Mooie beelden! 4*

Gewoon mooie film krijgen van mij een dikke 4,5****

Onderschatte film, die mede de moeite waard is vanwege de momenteel als Bond 'babe du jour' triomfen vierende Eva Green.

Ik heb deze film een keer voorbij zien komen op het film kanaal. Ik heb tot het einde gekeken. Aparte sfeer. ***,* (3,5)

Hedendaags, maar toch klassiek

In 'The Dreamers' geeft grootmeester Bertolluci een treffend en tegelijk sensueel tijdsbeeld van de strijd naar vrijheid en persoonlijke ontwikkeling.

Bertolluci leidt ons met een speelse camera door de kleine straatjes van Parijs en een rijk gedetailleerd appartement. Al dit schoons badend in een prachtig kleurenpalet en een haast dromerige sfeer, maakt van 'The Dreamers' een visueel meesterwerkje.

Het eerste uur geniet volop de voorkeur, omdat Bertolluci daar zijn thematiek en personages naadloos in elkaar doet overvloeien.

Bovendien maakt Bertolluci, op simpele doch efficiënte wijze, van zijn prent een ode aan de cinema. Fragmenten, visuele en tekstuele verwijzingen; het maakt allemaal deel uit van een opzet die nergens gekunsteld of willekeurig aanvoelt.

In het tweede gedeelte verliest de regisseur echter zijn grip op de personages en komen de filmische verwijzingen nog slechts sporadisch voor. Het tempo en de schwung zijn er vanaf dan deels uit, totdat Bertolluci op abrupte maar des te emotionele wijze een passend einde brengt aan zijn film.

De tijdloze muziek, met namen als Bob Dylan en The Doors, is echter het enige dat doorheen heel de film een constante blijft aanhouden; haast hypnotiserend.

3.5*

Ontzettend prachtig gefilmd met geweldige acteurs. Maar het verhaal vind ik toch wat tegenvallen. Wat je vooral bijblijft na deze film gezien te hebben, zijn de seksscenes.

Er zit namelijk niet echt een heel sterk verhaal in, en dus moet de film het hebben van de beelden. Toch wel leuk gedaan, maar ik zou 'm niet aanraden.

3 sterren

Overschatte romantische mooifilmerij. Historische thema is superieur overgedaan in Les Amants Réguliers...

Die sfeer!! wauw, kunstwerkje is het! was na de eerste scenes al verkocht... wel wat veel naakt, maarja dat maakt de film wel weer 'anders' en dat is wel positief. 4* sterren. ^^

Ik word onpasselijk van deze film. Dit waren iets te veel van die scenes die ik niet hoef te zien. Ik heb 'm afgezet dus ik zal dan ook geen punten hiervoor geven...

Ik heb genoten van deze film. Ik weet niet wat ik goed vond. Sfeer is top. De film moet het niet van zijn verhaal hebben.

gister herzien en wat een fijne film van bertolluci. Een raar trio waarin matthew als schuchtere preutse amerikaan de vreemde eend in de bijt is. Green(wereldrol) en Parrel spelen sterk als de broer en zus die geen banden hebben. gesitueerd in het frankrijk van de rellen doet het allemaal echt aan. Film speelt vooral op controverse en die is er dan ook volop te vinden. Broer en zus in 1 bed, aftrekken op een poster etc etc

Maar de ware genialiteit en kracht speelt zich toch af in de verknochte cinemaliefde van de hoofdrolspelers. mekaar aftroevend op filmkennis. "Ik kwam ter wereld op de champs elysee en mijn eerste woorden waren : new york herald tribune " en dan meteen het shot van Au bout de souffle van Godard, scenes uit Blonde Venus, Freaks (we accept you, one of us, one of us), scarface(1932) - X marks the spot, discussies over de genialiteit van chaplin en keaton, de race door het louvre uit Bande a part. een feest van herkenning voor de fervente cineast en vrijwel altijd goed getimed.

Toch mist deze film iets om tot de top te behoren. Het draagvlak van de film is goed maar mist iets. acteerprestaties zijn goed maar niet groots, verhaal is iets te simpel en mikt te veel op de contraverse. Muziek is trouwens erg goed door de hele film heen. laatste half uur verliest de film iets aan kracht om toch weer een sterk einde te hebben.

hang tussen de 4* en de 4.5*, voorlopig het voordeel van de twijfel.

vrij ondergewaardeerd vind ik deze film trouwens. 3.26 ??

Deze film is gewoon cool. Ja het verhaal is te verwaarlozen maar de sfeer is erg cool en omdat ik ook zo'n nerdy film liefhebber ben zijn de personages erg herkenbaar.

De film is voor mij echt een character study ipv een film die een verhaal probeert te vertellen. En dat doet ie erg goed. Toffe beelden, toffe muziek, goed acteer werk en geweldige editing(die afwiselingen met diverse klassieke films). Very cool. En ik ga deze week eens een Godard kijken(ja ik weet het schande ik heb er nog geen gezien).

Dit was de eerste film die ik zag van bertolucci, de andere twee die ik van hem zag hebben een hele grote klassieke status, maar ik vind deze film nog steeds de beste en meest toegankelijke. De film is vanaf het begin tot het eind boeiend. De heerlijke typische franse sfeer is echt heerlijk. De hooftrollen zijn geen van drie geweldig maar worden wel heel erg naturel neergezet. de strakke hand van bertolucci is duidelijk aanwezig. Ook was het verhaaltje in de film prima, met op achtergrond de studenten rellen uit 1968. Ook wordt de driehoeksverhouding tussen de hooftrolspelers erg goed neergezet. Voor de rest is de film een must voor filmliefhebbers, de karakters in de film zijn namelijk net als ik grote filmfans, en ik vond het dan ook heerlijk om steeds stukjes van oude films tusendoor te zien komen. Kortom een film die veel meer aandacht verdiend, door de vele sexscenes in de film is hij zeker niet voor iedereen maar als je er even doorheen kijkt is hij erg mooi, de film heeft namelijk een heerlijke sfeer en ook de muziek was zeer de moeite waard.
4,5 sterren (voor dit stukje kunst)

Film in zijn geheel heeft als doel een ervaring te zijn en The Dreamers slaagt daar wonderwel in. Het kleurengebruik, de setting, het verweven taalgebruik, het tempo, de mise-en-scene en de uiterst gepaste soundtrack getuigt van groot talent. Als een regisseur er zelfs in slaagt een schoonheid te leggen in iemand die in vuilnisbakken eten zoekt; als elk shot kwa compositie enorm uitgedacht, verbluffend en treffend is; als elke verwijzing, elke gedachte, elk gesprek getuigt van klasse, dan kan je een film ervaren. Bovenop dit alles nog getrakteerd worden op doordacht en erg mooi gefilmd naakt, een prachtige weergave van een tijdsgeest en het vermogen om de kijker net op het gepaste moment te misleiden en te verrassen, zorgt ervoor dat je weer een ervaring rijker bent in je leven...

4.5*.

De zéér filosofische jong-volwassenen waren ontzettend onrealistisch. Los van de (zeer walgende) broer-zus relatie vond ik ze té diepgaand, filosofisch, direct en mysterieus.