The Dreamers (2003)

goede gedurfde film film

...................snap alleen niet hoe het afloopt betekent het dat ze dood zijn ofwat

Het betekend denk ik gewoon dat ze van elkaar gescheiden worden.
Matthew ondekt dat hij teveel verschilt van zijn vrienden en nooit tussen de eigenaardige tweeling theo en isabelle in zal kunnen komen.

Heb film vanmiddag gezien wegens 14 daags werkcollege Film en Filosofie op de Erasmus uni Rotterdam.

Heb de zaal na 15 min verlaten,en ca. 10 min voor het einde weer terug. Walgelijke, onsmakelijke,goedkope, pseudo- intellectuele film. Geen kunst geen filosofie. Ook het tijdsbeeld en het verslag van de studentenopstand op de achtergrond klopt voor geen meter. Ik was zelf in Parijs in die tijd. (Ben dus oudere student). Film lijkt alleen gemaakt om te shockeren, ik dacht dat we dat na Phil Blom achter ons gelaten hadden. Ik was trouwens niet de enige die weigerde verder naar dit wanproduct te kijken. Ook enkele jongere medestudenten verlieten de zaal waaronder 2 die afgestudeerd zijn aan de Rietveldacademie en dus wel iets weten over (film)kunst.

Ik zou niet weten wat er shockerend aan zou moeten zijn...

In denk dat hij op de incestieuze relatie tussen broer en zus doelt, dat vind ik persoonlijk juist een sterk punt in de film.

Maumau,

Het is niet dat ik geen belang hecht aan deze sterk uitgesproken mening, maar wanneer de persoon in kwestie niet eens de helft van de film heeft gezien, is het al wat moeilijker die te respecteren. Verwijzen naar een filmgerelateerd diploma om je visie proberen te rechtvaardigen of krachtiger te laten lijken, heb ik trouwens altijd al enorm zwak gevonden. Zelf ben ik eveneens thuis in bepaalde aspecten van de filmwereld, maar maakt dat mijn filmbeleving waardevoller? Dat slaat nergens op.

Waarom? Wel, zoals mijn docent psychologie ooit zei; "Met velen zijn zij die moeiteloos de status 'Maatschappelijk Assistent' behalen, met nog niet half zoveel zijn zij die werkelijk de nodige voeling of aanleg hebben om het beroep uit te oefenen. En dat is verontrustend." Een uitspraak die me altijd is bijgebleven, omdat de lijn gerust kan doorgetrokken worden.

Sorry Esteban beter lezen ik heb geen filmgerelateerd diploma, ik studeer Filosofie. Ik gaf alleen aan dat er 2 wel filmgerelateerde mensen waren die het ook niets vonden.

Er zijn nu eenmaal dingen die ik niet hoef te zien zoals het smeren van bloed op iemands gezicht ik vind dat onsmakelijk. Wat voor relaties iemand heeft zal me een zorg zijn moet hij/zij zelf weten maar bepaalde explicite dingen zijn voor mij gewoon niet nodig.

Als iemand anders ze wel wil zien, be my guest ik vraag niet om een verbod of zo. maar mijn mening is evengoed als iemand die de film wel geweldig vind en dat is wat het was MIJN MENING verder volkomen onbelangrijk.

Prima, maar om te zeggen dat het gewoon om te shockeren is, is gewoon niet al te snugger.

Dat had ik goed begrepen hoor. Ik had het dan ook over je verwijzing naar die bewuste 'filmgerelateerde' personen. Verder begon ik met "Het is niet dat ik geen belang hecht aan deze sterk uitgesproken mening." No problem there, dus. Voor de rest blijft mijn -eveneens onbelangrijke- comment gelden.

Een serieus onderschatte film hier op MM. Dat is me al vaker opgevallen, de MM'ers zijn denk ik iets te preuts.

Geweld, bloed en ingewanden: geen probleem; maar serveer ze mannelijk bloot en zijn in shock. Ook bij deze film weer hetzelfde.

Ik vond deze film namelijk fantastisch, een ijzersterke uitwerking van een gewaagd concept. Bekende scènes naspelen en de kijker laten meeraden welke het is, hemel op aarde voor de filmfan lijkt me.

Ook de omgeving, de kleuren en de compositie met naakte mensen is zeer geslaagd.

De pointe zag ik al wel aankomen, maar dat stoorde me helemaal niet. Dit is gewoon een plezier om naar te kijken en luisteren.

Veel Rock 'n Roll en een geweldig eindnummer van Edith Piaf.

Ook de tieten van Eva Green waren strelingen voor het oog.

4.0*

Is alweer een lange tijd geleden dat ik me waagde aan een Bertolucci productie. Vond daarom dat ik in het nieuwe jaar goed moest beginnen. Dus met flinke verwachtingen ging ik The Dreamers zien toch vind ik de film minder geslaagd dan ik hoopte. Dat komt vooral door het tijdsbeeld wat wordt neergezet. De regisseur lijkt onder te gaan door eigen pretentieuze handelingen. Te denken valt bijvoorbeeld door de incestueuze relatie die er zo dicht op ligt. Helaas veel nonsens, er wordt behoorlijk wat afgepraat, er komt zelfs een tikkeltje filosofie in voor en de onderhuidse spanning die helemaal tot leven kwamen op het einde van de film zorgde niet voor de filmrit die ik gedachten had. De naïeve Amerikaan die op verschillende gebieden duidelijk een andere mening had kon in de laatste akte ervoor zorgen dat ik als kijker eindelijk dat intellectuele gesneuzel werd omgezet in daden en dat deed hij door weg te rennen in plaats van de confrontatie aan te gaan en duidelijk aan te geven dat hun kijk op de zaak fout was. Helaas de The Dreamers is een rustige film die voorbij trekt zonder ook maar impact te maken. De verwijzingen naar andere films was op zich wel geinig gedaan, kon er een aantal zelfs van zoals Scarface en onlangs gezien À Bout de Souffle. Plus een prachtige Eva Green maakt de film nog net geen doodsmak.

Inderdaad Silvio, een genot simpelweg. Prachtige film, heerlijk de losse relatie tussen de tweeling en Matthew als derde persoon. Heerlijke de kritische kijk op de tweeling van Matthew. Heerlijk de scènes uit de oudere films. Heerlijk de liefde tussen de drie personages. Ik twijfel tussen de 4 en de 4,5. Maar hij krijgt deze eerste keer het voordeel van de twijfel. 4.5*

Ondergewaardeerd? Nah. Overgewaardeerd? Mwa. Ik kijk hier vooral met gemengde gevoelens op terug. Het eerste half uur is absoluut geweldig. Lekker sfeertje met leuke referenties aan klassiekers en interessante gesprekken. Bovendien zal de filmliefhebber zich sterk kunnen identificeren met de personages – en dan vooral met Matthew. Want niet alleen deel je zijn liefde voor films, ook raak je langzaam maar zeker betrokken in de vreemde maar fascinerende relatie van de mysterieuze Theo en de sensuele Isabelle. Na dit eerste half uur (drie kwartier misschien) gaat het erotische aspect van de driehoeksverhouding een steeds prominentere rol spelen. Helaas ten koste van de inhoud. We zien steeds meer van hetzelfde en op den duur gaat dit gewoon vervelen. Het einde is dan wel weer van hoog niveau met een indrukwekkende overgang van een poging tot moord (incluis zelfmoord) naar een poging tot revolutie.

heerlijke sfeer, geweldig huis, geweldig tijdperk, geweldige muziek en heeel gaaf gefilmt met al die spiegels enzo.

1 woord.. Briljante film!

Ik heb het lang uitgesteld om deze film te bekijken vooral doordat ik ook veel nagatieve reacties had gehoord.

Maar ik heb hem gisteravond voor het eerst bekeken.. en hij spookte vandaag de hele dag door mijn hoofd. Ik vind het geweldig als films je aan het denken zetten of veel indruk op je maken.

De acteurs vond het geweldig goed, vooral Eva Green.

Ik geef deze film een 4,5.

In het kader van "een punt maken"...

http://www.brennfilm.com/images/davidhemmings.jpg

http://www.brennfilm.com/images/michaelpitt.jpg

3 oninteressante personages in een erotisch getinte sfeerschets over de 60's. Ook veel politiek en wat filmgeschiedenis. Ik was trouwens telleurgesteld door het feit dat Hitchcock niet werd geciteerd. Ow ja veel hippiemuziek.

zelden een slechtere recensie gelezen. lol

Meersterlijke film ! Enkel wel jammer dat der een tweede gozer bij was

Dat zijn twee woorden

Interresant zodra je het verhaal leest maar niet al te je van et het.

Zodra ik de trailer kijk heb ik zelfde gevoel.

Maar toch zeker wel de moeite waard om te kijken denk ik. Poging komt er aan dus

Vanavond deze film voor de 3e keer bekeken. Wat deze film voor mij erg mooi maakt zijn de erotische scenes en de verwijzingen naar klassiekers waaronder bv "A bout de souffle". Gelijk zin om die film weer eens te bekijken.

Blijf ik toch met de volgende vraag zitten; Met welke bedoeling heeft Bertolucci deze film gemaakt? Het verhaal zelf stelt toch niet zo bijzonder veel voor. Het verhaal is eigenlijk net zo absurd als die hele jaren zestig beweging. Voor mij is het nog steeds een raadsel waarom al die studenten zonodig moesten schreeuwen dat de arbeidersklasse aan de macht moest komen, terwijl ze zelfs helemaal niet tot die klasse behoorden, maar juist uit die klasse die ze verfoeiden. Dan nog maar te zwijgen over hun sympathieën met het marxisme en maoïsme, waarvan de vertegenwoordigers Cuba, China, Sowjet Unie etc. elke vorm van vrijheid de kop indrukten, terwijl de studenten toch de "alles moet kunnen" generatie vertegenwoordigden. In hun levenswijze eisten zij de ultieme vrijheid. De 3 hoofdpersonen in deze film waren daar een uitstekend voorbeeld van. Ach, misschien waren al die studenten destijds gewoon dromers, wilden ze zich gewoon tegen de oudere generatie afzetten. Het was meer van; Wij zijn tegen omdat jullie er voor zijn. Dat verklaart volgens mij de titel die Bertolucci voor deze film gaf.

Dat ik ondanks genoemde kritiek toch 4,0* voor deze film geef, is omdat de erotische scenes ontzettend mooi waren en omdat ik Eva Green, zowel naakt als gekleed een lust voor het oog vond. Dat is toch wel heel iets anders dan het preutse gedoe van Catherine Deneuve in "Belle de jour", een jaren zestig film die ik onlangs op TV zag in "Cinema Erotica".

Tsja, best lekkere tieten hoor. Maar dat pseudo-filosofische gezwijmel doet het geheel geen goed.

Prachtige film dit!

Ik vond het alleen jammer dat ie op nl 2 was. Moest ineens pissen onder de film:P

En zoals mijn voorgangers al zeiden, die eva green is prachtig

Vind het cijfer wel een beetje laag, 3.32, pfff

Deze film vanavond bekeken, omdat ik erg benieuwd was naar een andere film van Green dan films als Casino Royale en The Golden Compass en dan liefst 1 van voor haar Hollywoodtijd.

Het gegin vond ik zeker niet slecht en het beloofde nog alle kanten (het liefst naar een goede film) op te kunnen gaan.

Voor een geroemd en beroemd regisseur viel me deze toch wel tegen. De vele verwijzingen naar oude films was leuk, maar nou niet bepaald echt origineel of briljant te noemen.

Het was verder toch veel al speudo-filosofisch gezeur, afgewisseld met sex scene's, dat bloed in het gezicht was idd vrij idioot en onsmakelijk.

Ok, Green heeft mooie borsten, maar daar ga ik de film niet beter door vinden.

Uiteindelijk liet de film me toch met een zeer onbevredigend gevoel achter. Niet super slecht, maar had hem net zo goed niet gezien.

Geef hem een vijf, ofwel 2,5 ster.

Prachtige film, na herziening verhoogd naar 4 sterren. Met veel van de minpunten die al zijn genoemd kan ik deels wel instemmen, maar als geheel staat de film als een huis.

Het is denk ik wel interessant om eens te kijken naar het thema van de film, waarover je blijkbaar van mening kunt verschillen. Enerzijds richt het plot zich natuurlijk vooral op de driehoeksverhouding, en kun je het als een soort coming-of-age-film beschouwen. Aan de andere kant is het als sfeertekening van 1968 ook erg goed geslaagd. Veel mensen hierboven vonden dat de revolutionaire gebeurtenissen onder-, en de driehoeksverhouding overbelicht zijn, maar ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat dit misschien wel Bertolucci's grote punt is dat hij wil maken over de revolutie: '68 als product van onrealistische dromers, van elitaire jeugd die (in het overdreven geval van Isabelle en Theo) liever passief filosofeert en in een jeugdige roes verkeert (en vervolgens 'in the heat of the moment' het hardst meeschreeuwt op straat) dan actief en met realiteitszin zich zorgen maakt over de samenleving. Ik vond die discussie tussen Theo en Matthew dan ook erg leuk over Vietnam, waar de laatste Theo beschuldigt niet echt op verandering uit te zijn: anders was hij er wel heen gegaan.
Daarbij is ook het gesprek aan tafel leuk als Matthew daar voor het eerst eet en Theo het met z'n pa aan de stok krijgt. Pa, die door Theo verweten wordt niets te bereiken met z'n gedichten, beschuldigt Theo nu juist van arrogantie in de poging om van buitenaf de samenleving te beoordelen. Maar 'om een samenleving te veranderen moet je eerst beseffen dat je er deel van uitmaakt'. Bertolucci's grote statement, zo lijkt het.

Ik ben wel benieuwd geworden naar Les Amants Réguliers, en wil ook nog wel meer zien over '68 (Frankrijk of andere landen - maakt me niet veel uit). Als iemand tips heeft hoor ik het graag.

Ik had wat meer diepgang verwacht. De dialogen hadden van mij ook wel wat scherper gemogen (er zitten een aantal potentieel interessante discussies in over muziek en film, die te snel uitmonden in welles/nietes gesprekken). Alsnog 3* voor de geweldige soundtrack en -inderdaad- de waanzinnige borsten van Eva Green (ja, ik ben ordinair!)

Twee punten voor Eva Green en haar borsten (iedere borst 1 punt ). De rest van de film kon me nauwelijks boeien. Saai.