Oppenheimer (2023)

Eindelijk de film gezien; idd heel veel gepraat... Het is niet anders. Vindt de film géén meesterwerk. Wel wordt er goed geacteerd.

Mijn Nolan top drie:

1. Interstellar

2. Dunkirk

3. The Dark Knight Trilogie

4. Inception

5. Oppenheimer

Tenet is imo een enorme misser.

Ik zou zeggen: zoek een van de vele filmpjes op YouTube met Oppenheimer ending explained.

Gisteravond in Tuschinski gezien.

Het verhaal is interessant genoeg voor een verfilming, zelfs voor een van drie uur. Dat ik net de voorbije dagen nog een en ander over de film gelezen had, hielp wel; door het niet-chronologische karakter en vooral de enorme stoet personages was hij taai om te volgen. Ik neig eigenlijk naar 3 sterren, maar een halfje extra voor de fraaie manier waarop de worsteling neergezet wordt van de toch vrij wereldvreemde wetenschapper die met de politiek en andere buitenwereld probeert te communiceren ("ik wou nog even zeggen dat de meningen in het team toch nog verdeeld zijn").

Gelukkig was min vrouw er nog;-)....tweede keer in vele vele bioscoopbezoeken.

Wat een imposante en prachtige film is Oppenheimer, gisteren dan eindelijk gezien Cillian Murphy speelt de rol van zijn leven. De rest van de immense cast met veel bekende gezichten spelen ook allemaal erg goed, het verhaal word mooi verteld en de setting en sets zijn ook erg mooi. Enigste minpuntje vond ik het zogenaamde Nederlands wat Oppenheimer tracht te zeggen in de Leiden scene. Vonden wij wel erg, maar goed de rest maakt het meer dan goed een aanrader van groots formaat.

Over het algemeen ben ik geen fan van biografische films en ik heb ook niet zoveel met Nolan, maar gezien mijn eigen (professionele) achtergrond spreekt de persoon Oppenheimer me zeer aan, waardoor ik toch met zekere verwachtingen deze film ging bekijken. Verwachtingen die toch niet ingelost werden.

Ja door de afwezigheid van Zimmer is de muziek is beter dan sinds lange tijd bij een Nolan film. Ja, er zijn visueel sterke momenten, zoals korte animaties van de subatomaire wereld en natuurlijk van de Trinity test. De momenten waarbij het om de natuurkunde draaide konden me vanwege mijn achtergrond ook best boeien. Maar de rest van de film, wat het overgrote deel van de totale speelduur van 3 uur betreft, bestaat uit oeverloos geouwehoer en rechtbankachtige scènes (want er is geen sprake van echte rechtzaken). Rechtbankfilms, een ander genre films waar ik over het algemeen maar weinig mee heb.

Een goede biografische film snijdt een thema aan en probeert de kern daarvan overtuigend weer te geven in plaats van dul alle biografische details over iemand op te sommen, zoals bijvoorbeeld gedaan is in The Theory of Everything, de film over Stephen Hawking. Oppenheimer snijdt weliswaar een thema aan, de zaak om de ingetrokken veiligheidsstatus van Oppenheimer waardoor hij zijn politieke invloed verloor, maar gaat daar veel en veel te gedetailleerd op in waardoor de film veel te lang duurt. Het resultaat is bijna drie uur lang vechten tegen de slaap. 1,5*.

Oppenheimer grootste succes van regisseur Christopher Nolan in Nederland - NU.nl

Werkelijk prachtig gemaakte film. Maar of dit het grote Magnus Opus is van Nolan vraag ik me af. Daarvoor heeft deze film toch wat teveel taaie stukken. En het eerste deel van de film gaan allerlei ontwikkelingen die voor het latere vervolg in de film essentieel zijn in een snel tempo aan je voorbij. Opletten geblazen dus. Ook de verschillende tijdslijnen maken de film niet altijd gemakkelijk te volgen.

Maar dat Oppenheimer een absoluut meesterwerk is lijdt geen twijfel. Magnifiek camerawerk met dito belichting. Mooie beelden! Groots opgezette scnenes met mooie decors. Heel goed acteer werk. Alleen Emily Blunt vond ik wel wat tegen vallen. Make up en grime van de ouder wordende personages zeer overtuigend! Muziek ook dik in orde. Maar vooral het geluid. WAT WAS DAT ZEG! Hoe gaaf, hoe indrukwekkend, hoe angstaanjagend. Ik werd uit mijn stoel geblazen. Bizar goed. En dan in contradictio van dit geweld de cinematografie en de stilte van Trinity. Overweldigend.

De hoorzitting is belangrijk voor de film maar niet het mooist. Op het laatst werd het zoals gezegd net iets te taai en ook iets te lang?

Ik dacht aan 4 sterren, maar de manier waarop de rol van Einstein verweven is in deze film verdient al een halve ster an sich. 4,5 sterren!

Met frisse tegenzin ben ik naar de film gegaan, want biografie is geen genre waarvan ik de meerwaarde zie om dat in filmvorm te zien maar ik moest wel vanwege de lovende recensies c.q. de hype om er in ieder geval een mening over te vormen. Zoals ik al had verwacht levert het leven van Oppenheimer weinig interessants hetgeen Nolan vakkundig heeft weten weg te werken door het verhaal op een bewust hectische manier te vertellen: we gaan aldoor heen en terug in de tijd (de typisch postmoderne achronologie is kenmerkend voor Nolan) en qua onderwerp evenzo van quantumfysica naar liefdesperikel of poltieke intrige en weer terug, kortom de film spingt constant van de hak op de tak zodat je geconcentreerd moet blijven om het te volgen en het de beleving ook wel intens – maar ook vermoeiend – maakt. Ik heb de indruk dat de film halverwege wat vaart mindert – de focus blijft even vooral op de eerste kernproef en daarna op de (getuigen)verhoren door de commissie – al blijft de stijl tamelijk druk, al was het maar omdat de camera blijft springen van de ene naar de andere persoon in elk gesprek vol snelle, gevatte uitspraken.

Onder dit 180 minuten durende mitrailleurvuur van opvallende beelden en gevatte zinnen, welke vorm van fragmentering hooguit de inhoud imiteert in de zin dat het de werkelijkheid in eindeloze stukjes opblaast zoals een bom, is niet veel interessante inhoud te ontdekken. De film gaat uiteindelijk over de commissie die door de politicus Strauss na de oorlog was bekokstoofd om Oppenheimer in diskrediet te brengen op grond van zijn communistische relaties (en zijn terughoudendheid qua wapenwedloop) – de film heeft wat weg van Amadeus (Film, 1984) waarin een mindere god uit jaloezie Mozart dwarsboomt – en het meest interessante ervan is denk ik dat we leren dat Oppenheimer communistische sympathieën had op grond van zijn antifascisme (hij was immers Joods en de nazi’s waren voor hem dus ook heel persoonlijk de vijand) maar ook omdat hij een revolutionair was: hij bracht de nieuwe natuurkundige revolutie, quantummechanica, naar de VS en op dezelfde voet was hij enthousiast voor politieke revoluties. Een ander thema is het verschil tussen theorie en praktijk: Oppenheimer was een theoreticus (en als we de film kunnen geloven letterlijk een kluns in het laboratorium) terwijl de praktijk anders kan uitpakken zodat de toepassing ervan in de praktijk onzekerheid geeft. In dat verband is er een parallel met de quantummechanica die in theorie al slechts over waarschijnlijkheden spreekt zodat de atoombom – die berust op Einsteins relativiteitstheorie* – spreekwoordelijk de onzekerheid van de quantummechanica heeft: met name gaat het dan om de theoretisch minieme kans dat bij het ontsteken van de bom de nucleaire kettingreactie niet stopt, ook de atmosfeer wordt ontstoken en daarmee de wereld wordt vernietigd.

Het einde van de film is sterk doordat met het onthullen van het gespekje tussen Oppenheimer en Einstein er in één klap de vergissing van Strauss wordt onthuld en de vrees wordt uitgesproken dat de atoombom weliswaar een einde kan maken aan de Tweede Wereldoorlog zonder direct de wereld te vernietigen maar dat de onvermijdelijke verdere technologische ontwikkeling – van onder meer de waterstofbom – en de politieke spanningen en wapenwedloop (zoals we die later kennen van de Koude Oorlog) alsnog de hele wereld kan vernietigen (met Oppenheimer in praktische zin – zoals Einstein in theoretische zin – in de positie dat hij iets is begonnen waarvan hij het resultaat niet kent of onder controle heeft). Oppenheimer is de “Amerikaanse Prometheus” doordat hij het goddelijke vuur aan de mens heeft gegeven en net als Prometheus is hij ervoor gestraft, in het geval van Openheimer door zowel z’n geweten als door de politieke commissie waarmee hij in de film ook wordt geportretteerd als martelaar.

Al met al is de film zeer vakkundig gemaakt maar bovenal is het met z’n 180 minuten een hele, hele lange zit voor een drukke maar uiteindelijk wenigzeggende en in wezen overbodige film.

* Iedereen weet dat de atoombom met name berust op Einsteins beroemde formule E = mc2. Ik heb eens een stukje geschreven over Einsteins relativiteitstheorie waarin ik uiteraard ook die zogeheten massa-energie-equivalentie uitleg: Het basisidee van Einsteins relativiteitstheorie – Apollinische essays - apollinischeessays.wordpress.com.

Ik vond het een mooie film, maar wel een film wat ik vaker moet bekijken. Kon het verhaal moeilijk volgen scenes waren hak op de tak en veel personages met hun eigen verhaal. De explosie vond ik tegenvallen ik had niet een episch wouw effect bij, Nolan moet toch eens gaan denken om meer met SGI te gaan werken dan was de explosie dikker geweest denk ik nu was het wat suf.

Ik raad je aan de film zeker minimaal een tweede keer te bekijken, omdat dan pas alles op zijn plaats valt; de gesprekken tussen de diverse personages zijn dan zeker beter te volgen en het is dan ook veel duidelijker wie wie is en waar het grotendeels om draait. Dit kan bij de eerste kijkbeurt dusdanig overdonderend zijn, dat bepaalde delen van de film lastig te volgen kunnen zijn.

De explosie is gewoonweg indrukwekkend. Dat ze juist géén CGI gebruikt hebben, is ten eerste geloofwaardiger en geschiedkundig hoogstwaarschijnlijk accurater. Als de explosie groter was geweest, denk ik dat iedereen het in Los Alamos niet had kunnen navertellen !

Ik heb de film ondertussen drie keer gezien en de tweede zowel als de derde kijkbeurt waren iedere keer weer waanzinnig. De Trinity-test blijft zwaar indrukwekkend.

Gisteren eindelijk eens deze blockbuster van jewelste gezien.

Indrukwekkende film (voor een biografie), maar of het de beste van Nolan is? Ik ben in ieder geval zeer te spreken over de acteerprestaties over de hele linie. Ik had geen moeite om het verhaal te volgen, maar misschien komt dat doordat ik al e.e.a. wist. Het scheelde misschien ook dat onze bioscoop een pauze inlaste.

Ik vond de film zeker 4 sterren waard. Wel miste ik het feit dat de Wiskundige eigenlijk veel meer credits verdienen dan Oppenheimer zelf. Het lijkt nu net of Oppenheimer alleen de bedenker van de atoom/waterstofbom is. Een paar jaar geleden heb ik de serie Manhattan (Serie, 2014 - 2015) gezien. In die ongeveer 20 afleveringen, ga je veel meer de diepte in (tip!)

Maar buiten dat een erg leuke film! Ga het laatste half uur nog eens goed terugkijken. Ging mij in de late uurtjes net iets te snel. Al ken ik de conclusie wel. Van mij had het laatste uur na de bom ontploffing ook wel iets korter mogen duren.

Vermomd rechtbankdrama

Oppenheimer heb ik ervaren als een grotendeels 180 minuten durend rechtbankdrama. Feitelijk gezien is dit geen rechtbankdrama omdat het om een besloten hoorzitting gaat, maar ik kreeg hier wel hetzelfde gevoel bij. Wat dat betreft kan ik mij goed vinden in de recensie van Black Math. Los van het feit dat ik zelf geen natuurkundige achtergrond heb

En het gevoel hebben om ruim 3 uur naar een rechtszaak te kijken is lang. Voor mij persoonlijk te lang. Ik kan niet ontkennen dat de kwaliteitsstandaard hoog ligt, en de film inhoudelijk niet veel te bieden heeft, maar de focus op de hoorzitting creëerde voor mij en te zakelijke afstand richting de personages. Dit had tot gevolg dat ik mij met regelmaat zat te vervelen. Hierdoor trek ik de conclusie dat dit mijn type film simpelweg niet is.

Het moment waarop dit even leek te veranderen was toen de Trinity test getoond werd en de scène die kort daarop volgde. Ik heb het dan over de nu al legendarische scène van de speech van Oppenheimer vlak na de aanval op Hiroshima en Nagasaki en de hallucinaties die hij heeft tijdens deze speech. Deze momenten, waarbij er word ingezoomd op de menselijke emotie, had ik veel meer willen zien. Helaas wordt de focus vervolgens alweer snel op de hoorzitting gelegd, en verslapte mijn aandacht weer.

Dit was gewoon echt duidelijk mijn type film niet, maar vanwege het algehele niveau waar ik verder weinig op af te dingen kan hebben, en een aantal sterke scènes, toch een ruimschootse voldoende van mij.

3,0*

Het is mij niet duidelijk waarom regisseur Nolan ervoor kiest om in deze biografie over de uitvinder van de atoombom frequent te schakelen tussen verschillende tijdperken in plaats van een chronologische vertelling. Daar wordt de film in mijn ogen niet per se beter of spannender van. Ik ben sowieso geen fan van Nolan en daar brengt deze film helaas geen verandering in. Ik heb onlangs ook Barbie gezien. De “Barbeheimer”-hype van deze zomer kan ik niet plaatsen.

Bij mijn eerste bioscoopbezoek bedacht iemand het om precies op het moment dat de bom bij de Trinitytest afging (er is dan geen geluid) een beugelfles te openen (plop). Dit moet iemand geweest zijn die de film al kende, anders verzin je dit niet. Achteraf had ik beter moeten opletten, dan had ik geweten wie dat was en gerichte plannen kunnen maken om diens leven de komende maanden zuur te maken.

Ik ga nu voor de tweede keer en ik zal alert zijn op alle gespuis dat iets dergelijks van plan is, dus wees gewaarschuwd!

Geweldige ervaring!

Wat een zit, de film samen met mijn zoon gekeken.

Drie uur was een "waste of time", hadden veel meer verwacht, biografisch van de hak op de tak.

Om een objectiever beeld van Oppenheimer te krijgen, kun je naar mijn mening beter naar

To End All War: Oppenheimer & the Atomic Bomb kijken.

Zo saai dat ik in slaap viel

Tegenvaller. Inderdaad een rechtbank drama.Titel klopt dus ook niet.

Het Manhatten project was een gigantisch project. In de film wordt het afgebeeld als een ‘ western ‘ dorpje met 10 gebouwen. ????

Ik heb hier erg om gelachen: I am become breasts, destroyer of worlds

Hoezo? Het gaat om de persoon Robert Oppenheimer, niet over de ontwikkeling van de atoombommen in se.

Bovendien moet je het Manhattanproject niet verwarren en alles behalve louter vereenzelvigen met de locatie Los Alamos.

Daarom heet de film ook Oppenheimer en niet Manhattan Project. Daar is trouwens wel een prima serie over gemaakt. Het gaat toch gewoon over Oppenheimer en zijn struggle met de VS?

Prima film al duurde het na de echte test me even te lang, soms dacht ik : schiet even op. Het is wel een film die je in de bios moet zien want de overgangen zijn soms heel intens en ik denk niet dat dat thuis overkomt.

Erg goede biografie uit de handen van regisseur Christopher Nolan. Als kijker kan je ergens enkele dingen verwachten waardoor je wat voorbereid bent voort het kijken van de film, betreffende de speelduur en dialogen. De film duurt erg lang en neemt de tijd om goed op te bouwen. Dit gaat gepaard met een hoop dialogen en wisseling aan verschillende personages. Het is opletten geblazen om het verhaal zoal in het algemeen als in details goed te kunnen volgen.

Dit brengt wel een prachtige ontwikkeling mee van hoofdpersonage Oppenheimer, deze hoofdpersonage is zowel op script als op film erg sterk neer gezet. Dit mede te danken aan het goede acteerwerk van (onderandere) Cillian Murphy. De acteur wordt verder omringt door vele verschillende namen. Het is bijna een bij elkaar geraapt zooitje te noemen, maar dan in het positieve uiteraard. Zeker als je nog kijkt naar bij/korte rollen als Alex Wolff, Josh Peck, James Remor maar ook bijvoorbeeld Gary Oldman. Deze staan tussen grote namen als Robert Downey jr, Emily Blunt, Casey Affleck en Matt Damon. Waarvan latest genoemde, Damon een beetje buiten het bootje viel. Ergens voelde zijn invullen in de rol als Groves niet prettig tussen de andere prestaties. Ook de eerdere bovenstaande namen bij/korte rollen zijn net even te kort om echt uit te blinken in hun rol/personage. Als er eentje is die verrassend overkwam dan was dat wel Downey Jr. wat een prestatie wist de beste acteur neer te zetten.

Het verhaal nadert na een kleine twee uur een hoogtepunt aan gebeurtenissen, waarna het laatste derde uur in gaat. Het wordt alsmaar sterker en mooier tot film gebracht. Visueel is het al een plaatje om naar te kijken. Zeker de zwart/wit scènes zijn ook erg mooi verwerkt. Allemaal ondersteunt door een zeer krachtige soundtrack die het geheel naar een nog hoger niveau weet te brengen. Want laten we eerlijk zijn, ondanks er geen (echte) actie scènes in de film zit wordt de film door de soundtrack wel getrokken naar bepaalde hoogtepunten. Het lijkt dan even alsof er heel wat gaat komen en de soundtrack daar helemaal op in gaat. Hulde aan Ludwig Göransson hiervoor.

Ergens wordt je als kijker ook geconfronteerd met dit verhaal. Vooral het einde (laatste kwartier) is een ware ontknoping. Wat heeft Oppenheimer aangericht, wat gaat dit in de komende jaren, eeuwen voor oorzaken creëren? Nergens wordt uitgebeeld dat de uitvinder er slechte bedoelingen mee had, maar pas op het einde (onder andere mede dankzij Albert Einstein) wordt hij hiermee geconfronteerd. En dat kan men toe doen denken, als uitvinder kan je opgaan in het ontwikkeling van je uitvinding, maar wat als het in slechte handen terecht komt?

3,5*

Sterke Nolan.

Voor mij absoluut een meer dan degelijke regisseur, alleen deed zijn vorige film me even vrezen voor een dipje. Toen hij vervolgens dit concept aankondigde had ik er maar weinig vertrouwen in, maar eenmaal in de bioscoop pakte die ervaring toch wel anders uit. Een meer dan knappe film waarin Nolans regiekwaliteiten opnieuw bevestigd worden en dat zegt dan iemand die vooraf erg sceptisch was.

Een arsenaal aan noemenswaardige leden voor elke rol. Ik geloof dat ik elke acteur die hierin komt opdraven wel bij naam kan noemen. Nolan kiest voor een erg drukke film waardoor veel van de bijrollen niet echt kunnen laten zien hoe goed ze zijn, maar dat is in het kader van Oppenheimer allerminst een kritiekpunt. Je kan tenslotte niet bij elk personage stil blijven staan, zeker niet bij zo'n overschot als hier. Murphy is een meer dan degelijke hoofdrol en daar draait dit verhaal ook om. Daarnaast vond ik de rol van Safdie erg geslaagd. Veel komt hij niet in beeld, maar de keren dat hij wel acteert maakt hij een zeer sterke indruk.

Het mag duidelijk zijn dat Nolan echt zijn best heeft gedaan, want elke dialoog en scene voelt doordacht aan. Dat maakt er soms een wat surrealistisch geheel van, maar eenmaal het verhaal loopt denk je daar als kijker niet bij na. Het tempo ligt erg hoog en de film oogt visueel verzorgd. Sterk gemonteerd, knap belicht en cinematografisch ver bovengemiddeld. Het enige dat soms niet helemaal meezit is het cameragebruik, dat in vergelijking met de andere technische hoogstandjes net wat te onopvallend blijft.

Specifiek de scene van de bomtest is een knappe nagelbijter, omdat het verhaal voorspelbaar en bekend is. Dat je er dan nog zo veel spanning uit kan halen is bewonderingswaardig. Het is erg fijn om te zien dat Nolan veel behandelt maar nergens echt stil blijft staan. Daardoor is de film amper saai te noemen en voor een film van drie uur waarin het onderwerp me niet eens heel veel doet is dat een groot compliment. Mijn persoonlijke kritiekpunt is het derde uur van de film. Voor een lange tijd slaagt Nolan erin een onderscheidend geheel te regisseren, maar eenmaal de rechtszaak aanbreekt vervalt de film in karikatuur. Nauwelijks merkbaar in de eerste twee uur, volop merkbaar in het derde uur. Dat doet toch wat afbraak aan de film, die daarvoor logisch en oprecht overkwam.

Het was een genot. Een bioscoopbezoek was lang uitgebleven door een filmdipje en Oppenheimer is daarom een meer dan wenselijke verwelkoming. Ik kijk nu direct weer uit naar Nolans volgende project. Soms doet hij niets met je, soms wel, maar hij verzorgd zijn films altijd en als regisseur stelt hij echt wel wat voor. Oppenheimer bevestigt dat, al kan ik best begrijpen dat een praatfilm als deze niet is wat je van Nolan zou verwachten. Ik slaap er niet minder om, knappe film.

De bioscoopzaal verlatend was ik eerst en vooral verbijsterd dat een zo'n lange en complexe film met zoveel verschillende personages zo succesvol kan zijn. Práchtig dat dat kan, daar niet van, maar ik kan er met mijn pet niet bij: geen romantiek, geen actie, veel gepraat, veel heen-en-weer-gespring in de tijd, veel politiek gekonkel, en tóch zo'n hit. Of zijn mensen afgekomen op de diverse grote namen in de cast? Dan zijn ze op hun wenken bediend, want bijna elk rolletje wordt gevuld door een ster (inclusief drie Oscarwinnaars die samen misschien 15 minuten schermtijd hebben), en dat leidt wel eens af ("hee kijk, Casey Affleck, kent Nolan die óók al? o ja, die zat natuurlijk ook al in Interstellar"), maar dat is dan ook het enige minpuntje dat ik kan verzinnen, want verder is dit een meeslepende film die erin slaagt om van het karakter van Oppenheimer èn de ontwikkeling van de atoombom èn de Amerikaanse politiek geladen nasleep van de Tweede Wereldoorlog een fascinerend beeld te schetsen. Ik vraag me af of het niet ook in 30 of 60 minuten minder had gekund, maar tijdens de film zelf heb ik me in ieder geval geen moment verveeld, en een tweede kijkbeurt zal mijn score misschien nog wel omhoog tillen. Hulde voor Nolan en Murphy.

Vond ik ook ja.

naief verwachtte ik een film te gaan zien die de ontwikkeling van de atoombom omvat , maar ik kwam wat dat betreft behoorlijk bedrogen uit , in plaats daarvan krijg je een politiek beladen drama over oppenheimers priveleven en de pogingen van buitenaf om hem in discrediet te brengen omgeven met een flinke dramasausje en ook nog eens niet chronologisch verteld waaroor het soms erg warrig wordt en lastiger te volgen .
Dan is er nog dat drama romantisch zijplot met een vrouw waar hij door bezeten lijkt maar zijn fascinatie voor haar komt zo onlogisch over ( mede omdat zij hem als oud vuil behandeld ).
Ik ben nooit zo,n Nolan fan geweest en deze film herinnerde me eraan waarom , ik voelde me ook nogal belazerd in wat je denkt te gaan kijken, want in feite is de ontwikkeling van de bom zelf absoluut niet het hoofd thema van de film maar meer een zijplotje ertussendoor .

Wat een gepraat allemaal, dus ik vond er niet veel aan, dan is 3 uren wel een hele lange zit.