Oppenheimer (2023)

Meesterlijke Christopher Nolan!!!

Een spectaculair historisch drama met een absolute TOP cast.

Samen met Inception zijn beste film, ook al kan je beide films niet echt met elkaar vergelijken.

Tempo in de film is zeer goed, blijft enorm boeiend (niet langdradig), knap dat dit 3 uur zo is.

Ook de beelden in de film zijn fantastisch gedaan.

Perfecte Biopic, drama & thriller.

Oscars komen er zeker en vast aan voor deze film!!!

Gezien in IMAX, zal zeker nog een 2de keer gaan in andere versie

Ps: Bedankt Kinepolis voor de uitnodiging

Een film waar je met volle aandacht moet naar kijken.

Anders zal het ingewikkeld worden

Film duurt 3 uur, maar kon gerust nog langer.

Alle info, personages,... dat je in 3 uur krijgt is enorm.

Muziek, beelden, acteurs,... alles zat goed.

Vergelijkbaar met Dunkirk vind ik, maar dan toch beter.

Iedereen praat ook over de clash tussen Barbie & Oppenheimer.

Conclusie: Oppenheimer is een film waar je hersens voor nodig hebt, Barbie totaal niet

Normaal 4,5 sterren, maar ik doe het: mijn eerste 5 sterren!!

Christopher Nolan bewijst opnieuw dat hij de beste is in grote films maken.

Robert Downey jr. & Cillian Murphy acteren op zeer hoog niveau!!! (Iedereen doet het super).

Mijn interesse in geschiedenis is redelijk hoog, maar hoe het hier gebracht wordt is fenomenaal.

Geluid & beeld waren perfect.

Ik was volledig mee in de film.

=> wat soms ook echt wel nodig is, anders kan het ingewikkeld worden

Nu even bekomen & een 2de keer gaan kijken 100%.

110 minuten eindeloos geouwehoer over quantumfysica, afgewisseld met geouwehoer in hoorzittingen, niet alleen van Robert Oppenheimer [Cillian Murphy], maar ook van senator Lewis Strauss [Robert Downey Jr.], een van de vele mensen die Oppenheimer na de ontwikkeling van de atoombom in een negatief daglicht heeft willen stellen. Een doodsaaie parade van sterren en has-beens, tot het moment waar het om gaat: de test en Oppenheimers besef van de gevolgen van 'zijn' ontdekking. 20 indrukwekkende minuten later zijn we opgezadeld met nog eens 50 minuten oeverloos gekwek. De onophoudelijk (en onophoudelijk irritante) score van Hans Zimmer maakt dit uitermate geschikt voor marteling door middel van slaaponthouding.

Nou vooruit.

Was vooral erg sceptisch over het type film dat Nolan heeft gemaakt. Is het geschikt voor Imax? 3 uur lang naar een soort autobiografie kijken. Waar begint Nolan aan?
Maar hij maakt het toch wel waar. Er zit ondanks het thema een enorme vaart aan in de film. De pacing is fenomenaal en ondanks de enorme speelduur heb je nooit het gevoel dat er overtollig vet zit dat weggesneden kon worden. Er worden wat zijstapjes gemaakt op relationeel vlak. Die krijgen misschien niet de volledige aandacht die het verdient, maar het voelt ook niet overbodig aan en het verveelt ook niet.
Murphy is fantastisch, maar Blunt is ook erg sterk. Vooral Downey Jr. dingt mee voor een Oscar. Wat een fantastische rol speelt hij als de sluwe politicus Strauss.

Wat Nolan zijn films goed maakt is de muzikale score, in dit geval voor de tweede keer van Göransson. Hij sleept je mee in de film en ondanks dat de film er niet naar is, dreunt alles door je stoel heen en maakt het de film nog intenser. Dat is best bijzonder, want er wordt veel gepraat. Er zijn vele intriges gaande en die vereisen ook de volledige aandacht. En het is bijzonder dat in een film waarin zoveel gepraat wordt het nergens voortsleept. Dat is dus hoe Nolan zijn film aanpakt. Hij houdt je wakker met veel audiovisuele trucjes. Deze zitten door de hele film heen. Het moment waar je de hele film op wacht, het testen van de atoombom, is echt indrukwekkend. Vooral het wachten de op de shockwave is een moment dat je je adem inhoudt.

Je zou kunnen zeggen dat de intriges en het politieke verhoor in het laatste uur nog wel wat meer diepgang hadden verdiend. Maar het voelt bevredigend aan omdat de zijstapjes zo wel weer terugkomen in de film. Zeker geen perfecte film omdat niet alles evenveel aandacht krijgt in de film, maar het voelt in z'n geheel wel noodzakelijk omdat bepaalde elementen nodig zijn voor het vertellen van zijn verleden nodig zijn. Ook de nasleep van WOII is te belangrijk is om niet te vertellen. Wat dat betreft was 3 uur misschien wel te weinig. Aan de andere kant zouden veel mensen niet tevreden zijn als dit Oppenheimer: Part One was geweest. Wat belangrijk is om te weten dat deze film om Oppenheimer draait. Ga dus niet van andere dingen uit die buiten zijn bubbeltje in New Mexico plaatsvinden.

Wat ik wel heb is dat dit niet een film is die je continu terugkijkt. Daarvoor is het gewoon wel erg zware kost.

Zelden zo'n intense film gezien. De opbouw naar de kernproef en dan de stilte en dan opeens de explosie waren niets minder dan verbluffend.

Voor de rest heb ik me geen seconde verveeld; het tempo lag continu hoog. Te hoog eigenlijk; er gebeurde zo veel en er passeerden zo veel personages de revue dat ik op een gegeven moment de draad kwijt was.

Beter was geweest als Nolan dit in een serievorm zoals Chernobyl had gegoten. Het leek nu 10 uur in 3 uur gepropt.
Maar ja, dan had je 'm thuis moeten kijken zonder het fenomenale geluid van in de bioscoop.

Verder konden die affaires met z'n twee vrouwen/scharrels me echt niets boeien.

Toch erg positief eindgevoel. Ook al volgde ik het niet altijd helemaal, het was toch weer een intense bioscoopervaring die je maar zelden beleeft.

De ondertiteling was uitmuntend. Soms ietwat te snel, maar de dialogen waren dan ook razendsnel en complex.
Enorm blij dat ze een van de beste mensen hierop hebben gezet. Dat verdient deze film wel. Dus daar zal het niet aan liggen.

8/10

Sterke film. Goed acteerwerk, zeer goed overgebrachte verhaal en tijdslijnen die vloeiend verteld worden, zonder verwarrend te zijn. Aardig goede muziek en geluidseffecten, er is zelfs een momentje dat ik even aan die gekke geluiden uit The Shining moest denken. En bovendien een film met eens even een andere bril op dat het Amerikaanse patriotisme, de zure dubbele smaak proef je vanaf het begin. Sinds kort pas echt in het verhaal over Oppenheimer verdiept. Het is mooi hoe je in deze film begrip krijgt en meeleeft met iemand die decennia lang als de vader van het grootste vernietigingswapen ooit werd gezien. Politiek…. Altijd een actueel thema.

Voor mij persoonlijk ook leuk omdat ik altijd een hobby heb gehad aan natuurkunde en het in grote lijnen begrijpen van ontdekkingen en ontwikkelingen in dit vakgebied. Bizar om te zien dat zo een bom gebouwd werd volledig op basis van theorie met minimale middelen om ook maar iets te meten.

Niet de beste Nolan, maar ik heb me vermaakt in de bioscoop gisterenavond. Zeker een film die de moeite waard is om nog een keer te kijken. Nolan weer het elke keer voor elkaar te krijgen om dingen in zijn films te verstoppen die later in elkaar vallen en het vaker bekijken de moeite waard maken.

Gisteren de film gezien. Gelukkig een break na 1,5 uur. Had wat moeite om er in te komen. Sowieso zou ik de film nog een 2de keer moeten zien om de verschillende tijdsframes te snappen.

Aan bod komen kwantummechanica, ontwikkeling en testen van de kernbom, de conflicten in de wetenschap, de idiote communistenachtervolging, politiek, liefdesleven van Oppenheimer en de verantwoordelijkheid die Oppenheimer voelt voor het helpen ontwikkelen van een massavernietigingswapen. Hoewel in de film de rol can Oppenheimer nogal zuiver wetenschappelijk is, kan ik mij niet aan de indruk onttrekken dat hij graag zichzelf op de kaart wilde zetten. Overigens niks mis mee.

Een film vol dialogen en geen spectaculaire actie. Overigens zaten er erg mooie beelden in.

Ik vond het geen thriller. Eerder een verfilmde documentaire over de opkomst en het zwart maken van Oppenheimer. Hoewel hij redelijk gerehabiliteerd is.

In de 2de helft wordt naar een climax toegewerkt. Geluid speelt een belangrijke rol. Nolan speelt hier erg goed mee.

Een prachtige film die terecht veel aandacht krijgt.

Zeer sterke prent van Nolan zoals je die van hem verwacht: vlot, prachtige beelden en geweldige muziek.

Ik blijf mij verbazen over de eindeloze creativiteit van Nolan. Hij weet spanning als geen ander op te bouwen en je als kijker voortdurend geboeid te houden. De film zwakt geenszins af, en het einde is werkelijk waar briljant. Ik kan mij niet herinneren dat een film zo’n indrukwekkend einde heeft. Werkelijk waar kippenvel.

De casting is uiteraard uitstekend, met een waslijst aan briljante acteurs, die ook hier een hele solide performance hebben neergezet.

Eerlijk gezegd is er niks op deze film aan te merken, en gaat die wat mij betreft de boeken in als 1 van de beste Nolan films.

"They won't fear it until they understand it. And they won't understand it until they've used it."

Een nieuwe film van Christopher Nolan is meestal wel de moeite waard, maar dit kon mij dan weer helaas niet zo bekoren. Al zal dat vast met de materie te maken hebben.

Nolan presenteert in deze biopic het leven van J. Robert Oppenheimer, de uitvinder van de atoombom. Je volgt hem als jonge student tot aan zijn oudere jaren. Dit gaat gepaard met zijn liefdesleven en hoorzittingen die zijn loyaliteit in twijfel trekken. Het is een zeer omvangrijke totaalportret geworden dat niet altijd weet te boeien.

De aanloop naar de beruchte Trinity-test vond ik zelf het interessantst. Er wordt echt naar iets toegewerkt dat omhuld is in veel mysterie en spanning. Het resultaat daarvan is enorm overweldigend te noemen, ondersteund door een denderende score en de emoties die van het witte doek spatten. Als kijker word je er gewoon even stil van, prachtig.

Wat mij betreft mocht het met de test ook eindigen, alleen besluit Nolan de lange nasleep mee te nemen. Het is een opeenstapeling van: veel feiten, oeverloos dialoog en personages; je moet je aandacht er goed bijhouden. Dit is weliswaar in de eerste helft evenzo aanwezig, echter stoorde mij dat niet zozeer. Aan de sterke cast is te danken dat het niet al te vervelend wordt.

Al met al is 'Oppenheimer' een merkwaardige biopic die voor mij niet helemaal werkt. Technisch gezien valt er niets op aan te merken, maar qua narratief had het duidelijk bondiger gemogen.

Dikke 3,0 sterren.

Wat een saaie film was dit, voor mijn gevoel echt mijn geld en tijd verspild. De film begon pas interessant te worden na 2 uur kijken. Extreem veel dialogen over natuurkundige termen waar zelfs mijn voormalige natuurkunde docent van in slaap zou vallen. Na de (teleurstellende) explosie weer 1 uur lang vol met vage dialogen die geen kijker leek te boeien. Interstellar vond ik een masterpiece maar deze film was 3 keer niks.

Een nieuwe film van Christopher Nolan is voor mij altijd een reden om zo snel mogelijk naar de bios te gaan. Als groot fan van zijn meeste films is het voor mij altijd ondergeschikt waar de film over gaat. Een film van Nolan moet ik gewoon zien, welk genre of thema het ook heeft.

Ik moet zeggen dat ik vooraf niet al teveel wist van Oppenheimer. Uiteraard wel dat hij de leider was van het Manhattan-project, maar de jaren daarvoor en daarna waren voor mij onbekend. Ik heb me vooraf wel wat ingelezen over zijn leven en ik raad iedereen die nog moet gaan hetzelfde aan. Het helpt je om de film wat sneller te begrijpen want als je eenmaal bent begonnen krijg je drie uur lang een golf van dialogen en informatie over je heen en is uiterste concentratie geboden.

Maar als dat lukt dan heb je echt een hele coole filmavond. Het is, ondanks dat de film weinig actie bevat, een hele boeiende karakterstudie van een man die de wereld door z'n ontdekking voorgoed heeft veranderd.

Nolan zou Nolan niet zijn als hij het verhaal van Oppenheimer niet chronologisch zou vertellen. We zien de opkomst vanuit z'n jongere jaren en daaromheen scènes waarin het gaat over alle kritieken en verhoren die hij moest trotseren na de oorlog. Ondanks de vele personages, de vele dialogen en de verschillende verhaallijnen weet Nolan er toch een fantastisch geheel van te maken waardoor je aan het eind overdonderd in je bioscoopstoel blijft zitten.

Cillian Murphy is echt briljant, echt fantastisch. Een ongekend overtuigende acteerprestatie. Hetzelfde kan gezegd worden van Robert Downey jr. Eigenlijk presteert de gehele cast, zoals we gewend zijn bij Nolan, op hun allerbest.

De muziek die Ludwig Göransson heeft gecomponeerd voor deze film is echt een toegevoegde waarde. Het is eigenlijk vrijwel constant aanwezig, maar het zorgt er dankzij de opzwepende tonen voor dat het tempo van de film nog hoger komt te liggen dan het al ligt. Ook bereikt Nolan dat als het al saai dreigt te worden, hij met de muziek even het publiek wakker schudt.

Zijn er dan geen minpunten? Als ze er al zijn, dan misschien de uitwerking van de vrouwen in het leven van Oppenheimer. Al moet gezegd worden, de film duurt natuurlijk al dik drie uur, dus er moesten ook keuzes gemaakt worden tijdens het monteren. Maar een muggenzifter vindt dat soort kleine minpuntjes, het heeft mij niet gestoord in ieder geval.

Ik geef voor nu 4,5*. Niet de beste Nolan film die ik ooit heb gezien, maar het zit echt dicht tegen perfectie aan. Het is wel een film die nog een aantal dagen in je hoofd rondgaat en die ik zeker nog wel een keer wil gaan zien. Je krijgt zoveel info over je heen en het tempo ligt zo hoog dat je niet alles in één keer kunt verwerken. Mits je goed uitgerust en met de juiste insteek naar deze film gaat, heb je een topavond en ben je weer een prettige filmervaring rijker.

Geweldige film, maar wel een tikje overdreven omhoog geschreven.

Dit is voor mij niet een van de beste films in vele jaren en ook niet Nolan zijn beste, zoals bepaalde media al lieten weten, maar het is een verdomd goede biopic geworden over een van de belangrijkste mannen van vorige eeuw. We volgen J. Robert Oppenheimer die uit wist te groeien tot de belangrijkste man in de ontwikkeling van de atoombom. Het is niet eens een film die zich op WO II richt, maar puur op Oppenheimer zelf, dus de jaren voor de oorlog en de jaren na de oorlog nemen ook belangrijke screentime in. Of iedereen dit de beste verdeling vind, geen idee. Zelf had ik meer van de oorlogsjaren willen zien, want de bommen die in Japan vielen komen alleen via een radiobericht voorbij.

De film straalt wel van begin tot eind Nolan-klasse uit. Beeld, montage, geluid en soundtrack zijn weer imponerend goed. Vooral het geluid was om van te smullen en dan vooral in de scène die iedereen zich zal onthouden, met de atoombom-test. Het lange wachten zonder geluid en dan plots de knetterende impact. Schitterend gedaan. Dat was ook veruit het beste stuk van de film. De cast is ook erg overtuigend en Cillian Murphy gaat zeker een kanshebber bij de Oscars voor beste hoofdrol zijn vermoed ik. Leukste bijrol vond ik trouwens die van Albert Einstein. Hij maakte de film iets luchtiger en dat was soms nodig.

Ik moet zeggen dat het vooraf lastig was om in te beelden wat je hier allemaal zou gaan zien en met drie uur nemen ze ook flink de tijd, maar het blijft wel aardig boeiend. Al denk ik dat de film ook wel 20 of 30 minuten korter had gekund want niet elk subplot was even interessant. Zijn minnaressen of gezinsleven zijn niet zo heel boeiend uitgewerkt. Het eerste uur had wat meer vaart kunnen gebruiken, maar eenmaal ze het woestijndorp op hebben gebouwd krijgt de film wel echt tempo en wisselen een hoop heel sterke stukken zich af. Vooral het moment dat Oppenheimer tijdens zijn speech zich in weet te beelden hoe de slachtoffers in Japan er gruwelijk aan gaan door zijn bom vond ik sterk. De nasleep met de politieke gevolgen voor Oppenheimer op het eind was wel goed gedaan, maar duurde iets te lang en was een lange nabrander.

Blijft over de vraag waarom je de bommen niet ziet vallen op Hiroshima en Nagasaki. Het kan een creatieve keuze zijn, maar ook eentje uit technisch oogpunt want Nolan werkt niet graag met CGI, dus hoe breng je het dan in beeld? Je werkt zolang naar het einde van WO II toe dat ik het wat te snel voorbij vond gaan. Verder gewoon een klasse-film, maar niet eentje die ik snel weer op zou zetten. Daarvoor is dit wel taaie kost. Maar ga dit echt gewoon in de bios zien met het beste beeld en geluid dat je kan vinden.

4*

”When i came to you with those calculation, we thought we might start a chain reaction that would destroy the entire world.”

“I believe we did”

Christopher Nolan did it again!

Na een (vind ik) toch matige Tenet, wat te ambitieus was ook voor Nolan zijn doen. Had wederom enorme verwachtingen weer van deze film. Nolan’s eerste biografie, waarmee hij hoogstwaarschijnlijk, ook zijn eerste en welverdiende Oscar mee gaat binnenslepen.

De film duurt 3 uur, wat lang is. Om bij films van 3 uur nog goed je aandacht te kunnen behouden, heb je vaak toch wel een vleugje actie nodig. ‘JFK’ uit 1991, is daar enigszins een uitzondering op. Verder was ik vooral bang omdat Oppenheimer een natuurkundige was en Tenet vooral faalde, omdat het daar met natuurkundige termen strooide, zonder de termen uit te leggen. Was je naar verloop van tijd gewoon de draad kwijt. Gelukkig, zitten in Oppenheimer genoeg personages, die natuurkunde ook niet goed begrijpen. Waardoor je dus subtiel kunt uit leggen wat de termen zijn. Daarom was het nu gelukkig goed te volgen.

Verder is de film weer ouderwets Nolan. Het springt tussen tijdslijnen in, het verhaal wordt niet chronologisch vertelt en er zit weer een master score in. Heerlijke film was dit met een intrigerend verhaal, interessante personen en ijzersterke acteerwerk. Nu beschikte Nolan dan ook wel van een arsenaal en acteurs waar je ‘u’ tegen zegt, maar dan nog.

Ik geef deze film voornamelijk een 4*, omdat de gebreken voor mij zijn. 3 uur, is net te lang voor deze film en spanning is net te kort aanwezig in deze 3 uur om het voor mij een 4,5 te geven.

Twee uur lang vrij briljante cinema. De hele opbouw, het tempo, het visuele (niet heel speciaal maar mooi genoeg waar zeker de omgevingen prachtig zijn) en vooral de spanning. Ook worden inhoud, theorie, politiek, drama en bovenal bombast perfect gemixt. Je snapt Oppenheimers psyche, je begrijpt de bedoelingen, je voelt dat de film gaat om iets belangrijks. Ook de muziek is fijn en doet op momenten zeker denken aan There Will Be Blood. Er zit echt heel erg veel goeds in en ik zat volop te genieten. Zelfs de uiteindelijke ontploffing van Trinity is spannend terwijl de modale kijker zal weten dat die test gewoon gelukt is.

Daarna echter een uur een pak (en dan echt een heel pak) minder. Ineens draait het meer om politiek dan om de persoon Oppenheimer. Althans, zo voelt het wel. Ik zie echt wel dat Nolan ook (of juist) bezig is met de kwellende gedachten van Oppenheimer maar er is veel meer en de film mist focus daar. En hoewel los gezien dat stukje politiek best boeiend is past het niet bij de rest van de film en zou de film niets missen als dat deel zou zijn weggelaten.

Maar goed, er zit genoeg moois in. Sowieso twee uur absolute topcinema is meer dan de meeste films tonen. De acteurs zijn prima met een excellerende Robert Downey Jr en een ijzersterke Murphy. Helaas dat de film als een nachtkaars uitgaat. 4,0*.

Vond er niet zoveel aan. Drie uur lang alleen maar praten, praten, praten. Hele film had beter in een docu van drie kwartier kunnen worden uitgelegd. Snap ook niet zo goed waarom ze deze in IMAX formaat hebben opgenomen. Ik zie geen meerwaarde.

De muziek was ook best irritant, de hele tijd spannende muziek alsof er wat ging gebeuren, maar nee hoor... niks.

Ik ben blij afgelopen week de documentaire To End All War: Oppenheimer & the Atomic Bomb (Film, 2023) gezien te hebben vooraleer ik de film zag. Zo kon ik toch al even de protaganisten met General Grooves en Lewis Strauss aanschouwen. Niet dat het noodzakelijk is om de film te volgen, maar het is ook wel handig om wat achtergrond te hebben rond de ontwikkeling van de Koude Oorlog, de conferentie van Potsdam en het communisme. Het zorgde er voor mij wel voor dat ik 3 uur lang in de flow van de film bleef en ik ook de diverse tijdsmomenten beter of sneller kon plaatsen.

Laat ons duidelijk zijn, dit is geen gewone mainstream film die Nolan ons voorschotelt. En toch zullen heel veel mensen hem zien, net omdat het Nolan is en er toch wel wat commercials tegenaan gegooid zijn. Het is nog meer dan Mission Impossible de film van deze zomer. Geen oorlogsfilm ook, laat deze illusie maar varen wie hem nog niet zag. Dit is een zuivere biopic over een man die aan het hoofd stond van de ontwikkeling van de atoombom, over zijn verleden als extreemlinkse sympathisant, over zijn poging om hem neer te halen in een opgerichte commissie.

En Nolan doet het wel goed. Technisch erg verzorgd. Prima montage ook. Suggestief ook hoe hij de kijker tracht mee te slepen naar 6 augustus 1945 met een simpel radiofragment of met de wrange gedachten tijdens de speech van Oppenheimer op dat basketbalveld.

Meer dan uitstekende cast ook. Murphy in de eerste plaats, maar ook Damon (toch een sterk onderschatte acteur) en Downing Jr. spelen de pannen van het dak. Vele grote namen ook in de bijrolletjes (Hartnett, Branagh, Malek, Casey Affleck, Clarke, Oldman...). Alleen jammer dat Pugh er erg karig vanaf komt vind ik, kan en verdient veel beter. Al deed ze het niet slecht in haar kleine rol.

Ongelofelijk waar komen die goede recensies vandaan!

Als er geen bekende hoofdrolspeler in voor zou komen was het helemaal niets. Langdradig verhaal, duurt 3 uur We zijn na 1 uur vertrokken.

Poepsaai. Die Strauss en z'n intrige en de ondervraging in het hok boeien nul qua cinema en qua drama en doen afbreuk aan de film. De reenactment van trinity en het eerste uur zijn wel aardig dankzij Murphy. En dan ook nog vrijwel geen aandacht voor de echte slachtoffers in Japan op een paar flitsen na. Oppie is geen Turing. The imitation game is vergelijkbaar qua setting en verhaal maar tien keer beter. Dus slechts 2 geimplodeerde sterren van mij.

Mijn duit in het zakje, hopend dat dit in de stortvloed aan meningen gelezen wordt, en anders maar voor de annalen.

Oppenheimer is overweldigend, deprimerend, bombastisch en fascinerend tegelijk. Zeker niet Nolans beste film; daarvoor heeft hij al teveel écht goede (en échte) films gemaakt. Deze biopic is alles in één en had een mini-serie moeten zijn. In plaats daarvan zadelt Nolan ons op met deze mix van fundamentele, misselijkmakende, menselijke ellende, wetenschap en politiek, en dat alles met een overdaad aan muziek, one-liners en bekende namen die absoluut niet thuishoren in zo'n film. Murphy en Blunt zijn geweldig goed gecast, en Downey Jr. was zo onherkenbaar dat dit een uitstekende keuze was, maar gezien het gewicht van de film en de ernst van de materie hadden alle andere grootheden geschrapt moeten worden en vervangen door onbekende acteurs. De ontwikkelingen razen heen en weer tussen de verschillende periodes van ontwikkeling van de bom en het politieke oordeel achteraf. Dit werkt qua narratief misschien als je de kijker 3 uur lang wilt onderhouden, maar zoals gebruikelijk wil Nolan gewoon veel te veel.

Ik laat hier mijn inhoudelijke beschouwing verder achterwege. Dit is zonder meer dé film die de geschiedenis ingaat over de atoombom en de kwestie-Oppenheimer, en daarom niet te missen. Bereid je echter voor op een overdaad aan drama, menselijke tragiek en Hollywood-oneliners. Oja en bovenal: ga dit niet in de grote zalen zien als je popcornvretende idioten wilt vermijden die, terwijl je enkele tragische scenes over het ontwikkelen van de atoombom zit te verwerken, een triomfantelijk 'yayyy!' uitroepen bij het tonen van de eerste vrouwelijke borsten. Echt.

Nogmaals, dit had een mini-serie moeten zijn, veel beter te verteren.

Geweldige film. Ik twijfelde maar heb zeker geen spijt. Qua vibe een beetje vergelijkbaar met Imitation game of Theory of Everything. Verwacht geen actie maar wel een goed verhaal met goeie acteurs.

Schitterende film, waarvan ik aanvankelijk dacht dat Oliver Stone hem ook had kunnen maken in zijn reeks van de Amerikaanse geschiedenis, maar bij nader inzien twijfel ik.

Nolan blijft Nolan, en raakt dieper dan ooit de psyche van iemand voor wie de wereld aanvankelijk helder in elkaar zit ('God dobbelt niet' - Einstein), en voor wie geen twijfel bestaat ('Als wij de bom niet maken dan doen de nazi's het'). Maar allengs blijkt ook in de fysica de wereld te bestaan uit paradoxen en uit reacties die elkaar beïnvloeden en niet meer gecontroleerd kunnen worden - zoals ook de echte wereld.

Zet deze abstractie maar eens om in beelden. Nolan deed het.

De nieuwste film van Christopher Nolan is toch altijd een event zoals weinig andere films dat tegenwoordig nog zijn. Na Tenet, die ik persoonlijk veruit zijn minste vond, is Nolan ook weer helemaal in vorm. Oppenheimer duurt de volle drie uur, maar Nolan laat het absurd veel korter aanvoelen. Wat echt bewonderenswaardig is, want in principe is het een vrij zware zit, met veel gepraat, politiek gekonkel, ontzettend veel personages waaronder een resem aan fysici, een hoop biografische achtergrondinformatie en grote thema's. Maar het vliegt voorbij, en het steekt allemaal zo ontzettend vlot en sterk in elkaar. Het tempo is gigantisch snel, maar toch niet té snel. Ook al krijgt niet elk stukje informatie evenveel tijd om te ademen; toch ben je gevoelsmatig altijd wel volledig mee. Het 'spelen' met de tijdlijnen voelt hier ook helemaal niet aan als een gimmick, wat in sommige Nolan-films wel het geval is. Alles voelt hier vrij functioneel aan voor het verhaal en de karakterschets van Oppenheimer.

De Trinity test tegen het einde van het tweede uur is overigens zowat het beste dat Nolan in zijn hele carrière heeft gefilmd; ik zat ademloos toe te kijken. Qua spektakel vrij ingetogen, maar de absolute verschrikking en ontzetting voor wat een atoombom is en teweeg kan brengen, kwam wel fantastisch over. Het (gebrek aan) geluid en de visuele effecten; wow. Het is misschien geen spektakelfilm zoals je gewend bent van Nolan, maar wat maakt dit niettemin een immense indruk op het grote scherm. Qua beeld en geluid voelt alles episch en groots aan; qua bioscoopervaring dit jaar vooralsnog onovertroffen. Het uur hierna vond ik echter zowaar nog beter, en is waar de film zich écht onderscheidt ten opzichte van de rest van Nolans oeuvre wat mij betreft. Geen simpele oplossing, geen overdonderende climax, geen makkelijke emoties: de realiteit is hard en complex en een onontwarbaar kluwen aan verschillende waarheden en leugens, en er kan geen makkelijk einde aan dit 'verhaal' gebreid worden. Ik vond het politieke spelletje intelligent geschreven, en Robert Downey Jr. weet in dit laatste uur te schitteren. Oppenheimers morele crisis ten gevolge van de Bom wordt in de laatste akte ook prima weergegeven en geacteerd door een fantastische Cillian Murphy, en leidt tot een perfecte eindscène. Ik had kippenvel in ieder geval. De filosofische en morele vraagstukken die Nolan opgooit geven stof tot nadenken, maar hebben natuurlijk maar 1 cynisch/pessimistisch antwoord.

Heel dikke 4*, schommelt op de rand van 4.5*.

Oppenheimer is een veel te lange biopic over een weliswaar grote naam uit de recente geschiedenis. Het doet qua thema denken aan The Imitation Game over de analyst Alan Turing (Benedict Cumberbatch) die nodig was in de oorlogsjaren, maar nadien werd uitgespuwd. Ook bij Oppenheimer gaat het uiteraard snel technisch en lijkt het wel op een kruising tussen de film JFK en The Big Bang Theory. Maar met een boeiend verhaal, kan je de wetenschap wel aankleden tot een interessante film.

Het begin gaat goed en Nolan weet het visueel weer mooi weer te geven. Met een indrukwekkende cast waar geen einde aan leek te komen, ook al heb je na een tijd niet altijd meer het idee wie wie is. De film kiest in het begin nog voor de strijdloop naar het ultieme wapen. Dan weer de strijd tussen wetenschap en moraal. En gaandeweg een juridisch gevecht waarbij complotten worden bovengehaald, extreme ideologieën en persoonlijke vendetta's. Van wetenschap naar politiek. Het is wat het is natuurlijk, dat was het leven van Oppenheimer. Maar door de (te) vele figuren en de verschillende aspecten van zijn leven lijkt het af en toe een rommeltje. En de lange tijdsduur helpt hier ook niet bij om de aandacht er 3 uur lang bij te houden. In een biopic moet je soms keuzes maken in plaats van het hele leven van een persoon in een film te duwen.

Oppenheimer is een te lange en nogal rommelige film, maar wordt wel gered door de ervaren cast met enkele sterke acteerprestaties, visueel enkele mooie momenten en de opzwepende muziek die de spanning opdrijft. Er zijn geen acteurs die het slecht doen, maar voor weinigen is het hun beste film. Cillian Murphy en Robert Downey Jr zijn de uitzondering, zijn trekken de film zeker omhoog.

De eerste uren worden besteed aan de kennis ontwikkeling van Oppenheimer in de kwantum mechanica. Weinig technische natuurkundige uitleg. Ook de enkele uitgesproken Nederlandse woorden van Oppenheimerbij een college in Leiden, komen als Duits over. De film is wisselend in zwart wit of kleur afhankelijk van de tijd of plaats en dat komt warrig over. De opbouw naar de ontsteking gaat moeizaam. Bijna elke regiseur wil een sexscene en zijn wil geschiede maar zijn volkomen overbodig en soms misplaatst. Oppenheimer verkeerde af en toe in een droomwereld en dat stoort het verhaal. De ontploffing was kort maar hevig en daar ging men niet verder op door, wel het uurlange oeverloze geleuter in een verhoorkamer of senaatzitting of Oppenheimer wel loyaal genoeg is aan de VS. De effecten werden niet getoond of besproken. De cast is super maar heb mijn twijvels over de regiseur. 2,5 points.

Zeer sterke film die een prima balans weet te houden tussen het Trinity-project en de heksenjacht op 'communist' Oppenheimer, wat nog niet zo eenvoudig is.

Cillian MUrphy als de hoofdrolspeler is een ijzersterke troef en ook een bijzondere rol van Downey is top.

Matt Damon daarentegen is echt slecht gecast in de rol van Groves, totaal ander type.

Daarnaast overdrijft Nolan wat mij betreft alweer met de weliswaar mooie muziek en sound design. Zou er in de hele 180 minuten film uberhaupt 5 minuten zonder muziek aanwezig zijn? Veel te overheersend.

Wat een geweldige film, werd 3 uur weggeblazen door acteerwerk. Wellicht niet zo gewaardeerd als botoxboy Tom Cruise Mission Impossible of Barby maar een film met goede dialogen en sterk verhaal !

Waanzinnige hype, en terecht. Formidabel stukje cinema van Chistopher Nolan. Geweldige rol die Cillian Murphy neerzet. De film mijdt de complexiteit niet, maar wordt ook nergens te technisch. Mooi om ook de evolutie van Oppenheimer in zijn denken te zien en hoe hij naarmate de impact van de bom duidelijk wordt meer last krijgt van zijn geweten om dan (oa door de president) weggezet te worden als een softie. Matt Damon, Emily Blunt en Robert Downey jr. ondersteunen overigens echt feilloos.

De manier waarop deze film ook met geluid speelt, is bijna ongezien. Drie pittige uren die zo voorbij vliegen, helemaal af. Het blaast je werkelijk van je stoel.

Nolan doet 't weer. Cinematografisch top in elkaar gezet. Time frames waarbij stap voor stap de sluiers van de geschiedenis worden opgelicht. Het corrumperende systeem waar de gevestigde orde van de VS mee werkt komt goed naar voren. Eens te meer blijkt dat de mens slechts een nr. is in een systeem dat voortdraaft op macht, verdeel en heers. Wie buiten de "spelregels" opereert verdwijnt of wordt in diskrediet gebracht. Het McCarthy "heksenvervolgingsprotocol" gekoppeld aan het communisme wordt goed vorm gegeven, alsmede dat de wetenschapper wordt ingezet voor de vernietigingsdrift en overheersingsmodus van de conservatieve macht. Topfilm! Doet mij denken aan JFK, die overigens aan het eind genoemd wordt. 5*

"Now I am become Death, the destroyer of worlds”

Gisteravond was het ook voor mij de hoogste tijd om deze biopic eens in de bioscoop te bezoeken. Enige eis van mijn kant; VIP stoelen zodat we lekker achterover konden zitten tijdens het kijken van deze film. En dat was wel nodig, want die drie uren zijn wel echt een enorme zit. Gelukkig bij de VUE wel een pauze tussendoor, zodat je de beentjes even kon strekken tijdens de film. Ik vond het wel leuk op zich, ik hou wel van deze films zeker met de achterliggende gedachten. Het politieke geneuzel vind ik nooit zo boeiend, al viel dat in deze film best te behappen. Je weet toch eigenlijk wel ergens dat je dit voorgeschoteld krijgt, en daar moet je het ook maar gewoon mee doen. Al kon ik vooral merken dat de film in zijn laatste half uur, althans nadat de bommen zijn afgegaan en de ‘trials’ beginnen, het echt een stuk minder interessant werd om te volgen. En dat was ook het moment dat ik persoonlijk de film te langdradig vond duren en het daardoor ook minder leuk werd.

Het is gewoon verder typisch Nolan, en dat siert mij wel weer. Het geluid was erg bombastisch, dat is toepasselijk aan de film maar, soms tijdens het kijken kon dit wel wat irritant zijn. Of nouja, het stond gewoon knetterhard. Acteerwerk van de cast vond ik persoonlijk dan wel weer heel erg tof, daar kon ik wel wat mee.