Oppenheimer (2023)

Klein beetje overrated, maar wel een degelijke film. Naar mijn gevoel misschien iets te veel verteld vanuit een bepaald perspectief en een te grote rol voor het volledige proces dat centraal staat in de film of het hulpmiddel is waarmee Nolan de film tracht te vertellen. De film heeft zijn momenten, maar voelt wat lang aan en is moeilijk te behappen. Ondanks dat ik in tegenstelling tot bepaalde andere films wel thuis ben binnen bepaalde materie die aan bod komt hier, toch zeker het meer politieke gedeelte. Wel goed gebruik van geluid om spanning mee op te bouwen en de visuals van de bommen zijn ook uiterst goed. Lijkt mij ook zover ik kan oordelen erg waarheidsgetrouw, maar het is wel een lastige zit. Al bij al dan nog wel het juiste moment gekozen om deze te bekijken, maar ik denk niet dat Nolan ooit mijn favoriete regisseur zal worden helaas.

Redelijk.

Gezinsuitbreiding afgelopen zomer trok een streep door mijn plannen om Oppenheimer in de bioscoop te kijken. Nu geef ik sowieso de voorkeur om elke film op groot scherm te zien, maar ik heb toch niet het idee dat een eventueel bioscoopbezoek mijn beoordeling positiever had doen uitdraaien.

Sinds Tenet ben ik Christopher Nolan beu als regisseur, maar zijn carrière is dusdanig geslaagd dat hij bij elke nieuwe film die hij ooit gaat maken een gigantisch budget krijgt én dat liever niet uitgeeft aan CGI. Daar alleen al voor ben ik benieuwd naar hem.

Maar Nolan is ook steevast knip - en plakwerk in de tijdlijn van z'n film. Onnodige interessantdoenerij. Ook voor Oppenheimer werkt het voor geen meter. De talloze personages blijven sowieso al amper hangen en al zeker niet als er zo vaak in de tijd gesprongen wordt. Kansloos is het, om met ook maar één personage mee te leven.

Dat maakt het bij momenten een apathische kijkervaring. Het onderwerp spreekt me ook niet geweldig aan en de fixatie op het leven van de figuur Oppenheimer ook niet. Van zijn affaire tot de vermeende banden met het communisme: het zal wel.

De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat de drie uur wel snel om waren. Nolan doet dus zeker dingen goed. Visueel is het een beetje stoffig en wat te voor de hand liggend, het zwart-wit doet het 'm ook niet. Maar niet alles is dus slecht en het is zeer zeker een stapje vooruit na Tenet. Ik hoop wel nog altijd dat Nolan zichzelf wat minder belangrijk wil vinden en misschien zit er dan nog eens een meesterwerk in.

3

Dat Nolan geen kei is in het vertellen van een verhaal en personages zelden tot leven krijgt, mag bekend zijn. Wat dat betreft voldeed Oppenheimer volledig aan de verwachtingen. Pijnlijk is het wel dat je in 3u tijd de hoofdrolspeler zo vlak kunt houden, nota bene in een film die de naam draagt van je hoofdpersoon. Tuurlijk Nolan poogt wat ambiguiteit aan te brengen maar ook daarin slaagt hij amper, de lagen blijven betrekkelijk oppervlakkig.

Dat in combinatie met een regisseur die weer veel te veel in een film wil stoppen, alles is -zeker in de eerste helft- waanzinnig rommelig verteld. En dan de compleet over de top soundtrack en audiovisuele explosies de hele godbetert 3u lang… het houdt gewoon maar niet op… elke nuance en sfeer ontbreekt er door. De enige keer dat het wel goed werkte was die stilte tijdens zijn speech

Verder veel bekende acteurs die weinig laten zien. Nolan is ook zelden een scteursregisseur gebleken. Damon doet ook echt maar wat en ziet er vooral heel lullig uit.

Nee schromelijk overschat als je het mij vraagt.

Enkele prachtige passages zoals de kernproef en het besef achteraf welk monster men heeft gecreëerd , waarbij de act van Cillian Murphy werkelijk verbluffend is.

Ook het cynische van de president en het slot van de film maken wel indruk en laten als besluit voor de toekomst geen twijfels bestaan, maar daarnaast is de film toch wel erg lang en flirt bij momenten met saaiheid.

Heeft ongetwijfeld veel inzet en geld gekost, als topfilm zal ik "Oppenheimer" echter niet blijven herinneren.

Nou, eindelijk maar eens gezien. Een drukke baan en druk gezinsleven combineren met een film van drie uur: je moet hier echt even tijd voor maken. En niet te laat op de avond, want dan kak je in. Dus afwas erin, kinderen naar bed en hop, op de bank. Daar gingen we.

En alles is natuurlijk wel gezegd over deze film. Visueel prachtig, een geweldige Cillian Murphy, hele mooie makeup om hem ouder dan wel jonger te maken en - los van enkele forse tekortkomingen - een goed script. Direct is duidelijk dat dit geen popcornflick is. Opletten zul je, opletten moet je. Direct al heb je door dat vorm belangrijker is dan functie: het samenhangend, begrijpelijk en diepgaand vertellen over de hoofdpersoon in de biopic is ondergeschikt aan het etaleren van de kunstzinnigheid van Nolan.

Het is even wennen. Pas halverwege kom je lekker in verschillende tijdlijnen en snap je de samenhang beter.

Toch ontbreekt het wel degelijk aan een paar dingen. De ontluikende relatie met zijn vrouw en de affaire met Jean zijn echt heel erg slecht uitgewerkt. Waarom die affaire met Jean? En waarom tilde zij zo (ultiem) zwaar aan dit alles? Ik kon me nergens in inleven.

Ook is me niet duidelijk waar Oppenheimer aan werkte. Deed hij algemeen onderzoek en stuitte hij per toeval op de mogelijkheid een bom te bouwen? Of wilde hij altijd al een bom bouwen - maar waarom? Was het werkelijk alleen maar om de nazi's te snel af te zijn, of was er meer?

Voor een film van drie uur is het echt vreemd dat dit zo oppervlakkig blijft.

4 sterren

Over-gedramatiseerd zonder overtuigende samenhang tussen de personages en te weinig aandacht voor de atoombom zelf en diepgang in het privé leven van Oppenheimer. Ondanks de te lange speelduur lijken vooral de wetenschappers geen band met elkaar op te bouwen terwijl die er in echt wel geweest zal zijn. Dat krijgen we wel te zien als feit maar het gevoel erbij ontbreekt totaal. De film zal vast knap in elkaar gestoken zijn met mooie beelden maar het kon mij niet overtuigen omdat het een zielloos geval is, vooral door te veel Amerikanen die zichzelf te belangrijk vinden via te veel woorden.

Het enige lichtpunt was een relativerende Einstein (pun intended).

Sinds Tenet ontwijk ik Nolan in de bioscoop, en dat was ook weer een terechte keuze hier. Oppenheimer probeert met een drukke montage en nauwelijks relevante flash-forwards te verhullen dat het gewoon een biopic is. Eén waarin Nolan probeert overcompleet te zijn, allerlei bijfiguren hun rolletje te laten spelen, wat resulteert in een chaotisch en zwak geheel. Niks komt echt uit de verf: het persoonlijke leven niet, de morele overwegingen niet, en ook de intriges niet. Hoe Albert Einstein er een paar keer met de haren wordt bijgesleept, zegt ook veel over de film, en het gebrek aan focus. Teveel hooi, te weinig vork.

Wat een VERSCHRIKKELIJKE slechte film. Elke keer uitgesteld, vanwege de lange speelduur. Ik hou (vaak) niet van films die te lang duren.

Dat je zo'n interessant onderwerp zo saai over kunt brengen op film is natuurlijk wel een kunst. We hebben 3 uur lang liggen zuchten en steunen en maar hopen dat uiteindelijk de magie ging ontstaan. Nogmaals opgezocht of het toch echt wel klopte dat deze films zoveel Oscars heeft gewonnen??????

Echt onbegrijpelijk. Enige pluspunt in deze film was Robert Downey Jr. Daar is mijn 1 ster voor bedoeld!

Meevaller. Van wat ik zag vind ik Nolan een nogal overschat figuur, maar dit was best boeiend. Wel heel ouderwets eigenlijk. Zeker de eerste twee uur was het soms haast David Lean ofzo. Cinema zoals je zelden meer ziet. Een grote film over een thema dat tegenwoordig niet echt als een blockbusterthema wordt gezien. Een historische film over de ontwikkeling van de atoombom. De film is zeker in de eerste twee uur vrij bombastisch. Het derde uur, over de poging Oppenheimer onderuit te halen was boeiend. Degelijke film die de boel niet per se zwart witter maakt. Dat je daar nog een megafilm van kan maken is ergens best hoopvol. Al moet het wel iemand met de macht van Nolan zijn om zoiets voor elkaar te krijgen.

Misschien wel de meest besproken film van 2023 en ik had hem nog niet gezien. Christopher Nolan behoorde in het verleden tot één van mijn favoriete regisseurs, maar heeft me eigenlijk bij de laatste films die ik van hem gezien heb vooral teleurgesteld. Toch met fris optimisme begonnen aan deze Oppenheimer, vanwege de enorm lovende kritieken en het feit dat het verhaal me best aansprak.

Helaas viel de film me toch weer tegen. Het eerste anderhalf uur is mijns inziens tergend moeilijk door te komen, met name omdat de film daar erg rommelig overkomt. Zoals al meermaals is aangehaald is er sprake van onnodig veel gezwets, veel introducties en een gebrek aan duidelijke focus, want de film wil een hele hoop tegelijkertijd laten zien. Daar zou ik graag nog aan willen toevoegen dat het bij vlagen niet te harden druk is. Dialogen en scènes volgen elkaar soms zo snel op dat nauwelijks geregistreerd kan worden wat er nou precies gezegd is. Ondanks dat het al allemaal vrij lang duurt, bekroop me alsnog heel erg het gevoel dat men haast had. De rode draad is zeker te volgen, maar van de vele details (die men kennelijk zo graag wil aanstippen) gaat een hele hoop verloren en dat vind ik een tekortkoming. Ik heb tijdens de eerste helft geregeld mijn best moeten doen om wakker te blijven.

Pas vanaf de boeiende Trinity test scène, ongeveer halverwege, wordt het beter. Eén van mijn favoriete scènes is die waar Oppenheimer de speech geeft, maar tegelijkertijd last krijgt van een knagend geweten. Mooi gedaan! Ook het nog resterende stuk dat daarna komt, wederom hoofdzakelijk bestaande uit een hoop dialogen, vond ik beter te behappen. Er lijkt eindelijk sprake van wat meer urgentie in het proces omtrent Oppenheimer en doordat er enkele ontwikkelingen plaatsvinden hierbinnen kon ik mij wat gemakkelijker laten meevoeren. De cast doet het verder prima. Een beetje onnodig dat er zo veel bekende koppen moeten opduiken, maar ik vond het niet gelijk storend. De enige die ik echt vond stralen is Cillian Murphy en dat is natuurlijk maar goed ook. Hij speelde erg prettig en is er grotendeels voor verantwoordelijk dat ik nog bij de les bleef tijdens de eerste 90 minuten. De film is over het algemeen mooi geschoten, dus in dat opzicht laat Nolan zich wel weer van zijn beste kant zien.

Ik had graag geschreven dat ik dat ik me had aangesloten bij de enthousiaste meute, maar Oppenheimer was het voor mij helaas weer net niet. Sterker nog, als de tweede helft me niet meer had weten te pakken, had ik waarschijnlijk nog een ster lager gezeten in mijn beoordeling. Er zijn best wel wat zaken die ik goed en interessant vond, maar uiteindelijk is 'rommelig' toch het woord dat te zeer bij mij opkomt als ik eraan terugdenk. Fijn om deze hit eindelijk eens gezien te hebben, maar wat mij betreft volstaat één keer ook wel.

3*

Knappe film weer van Nolan. Toch blijft het een regisseur die mij zelden echt weet omver te blazen. Op de 1 of andere manier blijf ik het een vrij 'steriele' regisseur vinden die meer op het hoofd mikt dan op het hart.

Niettemin is dit een uitstekend gemaakte prent. Visueel ziet het allemaal erg verzorgd uit, Nolan durft zijn publiek uit te dagen en de acteerprestaties zijn top. Vooral Murphy valt op als uitgemergeld genie dat ook graag achter de vrouwtjes aan zit en continu worstelt met zijn moreel kompas. De muziek is wel érg aanwezig doorheen de film, maar echt storend is dat niet.

Ik vind het ook wel behoorlijk hallucinant dat net deze Oppenheimer zo'n bioscoophit was. Het lijkt mij namelijk een erg taaie brok voor de doorsnee bioscoopganger. In ieder geval beviel deze prent mij een stuk meer dan voorganger Tenet. Het is vrij klassieke cinema, maar heel sterk uitgevoerd.

Toch blijft Nolans beste prent voor mij wellicht zijn nobudgetdebuut Following, al wist Interstellar mij ook erg te charmeren. Verder zit ik vaak aan 3,5* bij zijn films en dat is nu ook weer het geval. Zijn cinema bevalt mij dus zeker, maar zijn status als dé regisseur van zijn tijd vind ik persoonlijk toch wat overdreven. Het is ook altijd zo serieus. Grootse scène wel uiteraard als de bom wordt getest.