Oppenheimer (2023)

Prometheus stole fire from the gods and gave it to man. For this he was chained to a rock and tortured for eternity.

Welke quote kies je om deze film samen te vatten. Voor mij werkt deze eigenlijk beter dan die uit de Bhagavad Gita, en wellicht beschrijft het Oppenheimer ook beter - al is daar overduidelijk een verschil van perspectief, of je dat vanuit je innerlijk beleeft, of als observator. Voel je het, of zie je het.

Het verhaal van Oppenheimer is al gekend - en daarmee moeilijk om daar een bruikbaar nieuw perspectief in te vinden. De insteek om de hearing over Oppenheimer's Q-clearance te volgen is daar een tamelijk briljante vondst in - want een perfecte kapstok om Oppenheimer zijn levensverhaal te laten vertellen, in alle pijnlijke details - en briljant maar ook pijnlijk hardhandig hoe Nolan die in absoluut visceraal ongemak in beeld brengt, maar ook weer geniaal in de beheersing om daar een paar voor de hand liggende sleutelscenes juist uit weg te laten, vanuit dat iedereen die toch al wel weet. Ook een inzicht in de idioterie van de macht - hoe Oppenheimer en Truman elkaar de verantwoordelijkheid over de op-een-na meest gruwelijke oorlogshandeling ooit niet gunnen, en daardoor niet met elkaar in gesprek komen. Briljant ook in dat de structuur Nolan de gelegenheid geeft zijn gebruikelijke hap-snap brokjes op te dissen, en dat daarmee evengoed nog steeds een logisch en volledig verhaal verteld wordt dat recht doet aan de geschiedenis.

In de details weinig nieuws - wie in dit onderwerp geïnteresseerd is heeft ongetwijfeld net als ik al talloze documentaires gezien, en daarnaast de nogal briljante film Fat Man and Little Boy (1989) - met de weergaloze Dwight Schultz in de rol van Oppenheimer. Deze film moet het daarentegen stellen met Cillian Murphy, en het duurde echt een paar minuten voordat dat begon te overtuigen - Murphy is toch een wat beperkte acteur, en het komt in het begin vooral door wat getruc met groothoeklenzen en veel aandacht van de regie dat het er uiteindelijk genoeg op lijkt. Later in de film verwordt dat meer tot een afmattingsstrijd - is het Murphy of Oppenheimer die sneller aftakelt, en dat verdient beslist waardering. Hij groeit in zijn rol, noem je dat dan eufemistisch - maar toch, aan het einde is de balans beslist goed, al is er nog steeds veel teveel de geur van de Peaky Blinders.

In de rest van de cast meer overtuiging - Damon die een bijzonder onaangenaam maar wel eerlijk personage neerzet met zijn Leslie Groves, en ik denk dat hij dat wel echt perfect getroffen heeft. Downey Jr, waarvan ik echt niet durf te zeggen of hij Lewis Strauss eer aandoet, maar wel een geniaal fraaie rol speelt - en een briljante keuze om dat deel van de geschiedenis in knetterhard zwartwit te filmen. Talloze bijrollen - Branagh, Schweighöfer, Hartnett, Affleck, Oldman, en Pugh vooral ook - waarvan ik grotendeels pas achteraf doorhad dat zij het waren. Dan speel je je rol pas echt goed, vind ik, als je welhaast onherkenbaar bent.

Filmisch gezien is het allemaal ver mooier en beter dan ooit tevoren - het verhaal van Oppenheimer wordt verteld op een manier waar, tenminste toch in zaal 1 van Eye, je nieren over meepraten kunnen. De waarschuwing over het geluidsniveau aan de deur vond ik wat overdreven, maar dat bleek het niet te zijn - en of oordoppen de trillingen in mijn stoel aangenamer hadden gemaakt betwijfel ik evengoed. Meer iets over de projectie en de zaal dan over de film wellicht, maar het adagium dat je geluid moet voelen in plaats van horen vond ik hier echt niet van toepassing. Niet in balans en te overheersend, en vooral in de lage tonen. Geluid is iets wat je hoort, niet iets wat je stoel laat trillen, basta. De soundtrack had van mij op een paar punten echt wel wat minder scare jumps mogen hebben - er zijn een paar knallen die echt functioneel zijn, maar ruim meer dan de helft is dat gewoon echt niet. De muziek vond ik in tegenstelling daarmee wel vrijwel overal echt erg mooi - vooral de krassende viool kwam een paar keer erg goed binnen.

In de cinematografie - jawel, 70mm - veel ernstig mooie beelden, maar de extra scherpte in het beeld gaf mij ook wel erg vaak het idee dat de focus niet altijd precies op het onderwerp lag, of halverwege een scene heen en weer aan het floepen was zonder dat daar een narratieve reden voor was. Nogal in lijn met de waan van de dag, het is nogal in de mode om te denken dat autofocus altijd goed is maar dat is echt heel veel te naïef - overduidelijk. Of de missers aan de projectie lagen of dat er een daadwerkelijk gebrek aan behoorlijke focus was, ik laat het maar in het midden, dat oordeel stel ik uit totdat ik de film thuis kan zien en met een vergrootglas op mijn scherm kan beoordelen. Toch, ik vond daarmee de veronderstelde extra scherpte uit de 70mm eerder afleiden dan iets extras bieden. Wellicht wel iets met de diepte van de kleuren - ondanks de mode-toning van vooral veel blauw. Het schiet me nu door mijn hoofd dat het geheel wellicht beter tot zijn recht was gekomen als de hele film in het zwart-wit van de segmenten met Strauss was gehouden - je had dan de cues gemist in welk deel van de geschiedenis je zit, maar visueel was het wel een stuk strakker en mooier gebleven.

Om terug te komen op het narratief, de kapstokvertelling maakt het verhaal mooi rond, en ondanks dat ik de geschiedenis behoorlijk scherp in mijn hoofd had, voelde de objectief toch nogal moordende speelduur eigenlijk helemaal niet lang aan. Wellicht dat de structuur daar ook erg goed bij helpt, want er was nergens ook maar een moment waarbij de spanning wegviel of de vaart uit de film viel. Of de scene met Einstein ooit zo plaatsgevonden heeft, en daarmee Strauss op zijn pad gezet heeft lijkt me wel wat aan de dunne kant, maar interessanter dan dat, de bevoogdende woorden van Einstein raken wel precies aan het leven van Oppenheimer en aan dat van iedereen die ooit iets gepresteerd heeft. De samenleving kan maar bijster slecht overweg met alles wat boven het maaiveld uitsteekt.

En wellicht nog even een beschouwing - met alles wat we al van Oppenheimer wisten, uit documentaires, eerdere films, boeken, en een veelheid van andere bronnen. Voegt deze film daar nog wat aan toe. Voor mij beslist wel, en dat ligt vooral aan de heel korte momenten van interactie met vooral Einstein en Jean Tatlock. Niet dat je daar antwoorden in vinden zal, denk ik, maar het geeft wel meer diepte en kleur aan zijn persoonlijkheid die ik niet in andere bronnen gelezen heb nog.

Op de valreep heb ik deze film nog in de bioscoop kunnen zien. Maar goed ook, want dit is wel een fijne film voor het grote doek. Christopher Nolan is een van mijn favoriete regisseurs, maar zijn recentere films behoren niet tot mijn favorieten. Daar valt deze nu ook onder. Vakkundig gemaakt en Cillian Murphy zet een prima rol neer, maar het deed mij echter nogal weinig. De film weet de volle drie uur de aandacht er wel bij te houden, maar ik vind het niet allemaal even boeiend. De ontwikkeling van de atoombom is zeker de moeite waard, Oppenheimers privéleven en die verwikkelingen met Strauss vond ik niet erg interessant. Geschiedkundig is dat laatste zeker wel relevant, maar het kon mij niet erg interesseren. Het niet chronologisch vertellen van het levensverhaal van Oppenheimer is daarnaast geen toegevoegde waarde en er passeren wel heel veel namen de revue, terwijl die personages veelal nauwelijks worden uitgediept. Vast een adequate weergave van Oppenheimers leven, maar niet een film die drie uur lang weet te boeien.

Een gratis cinemabezoek en deze eens gekozen. Ik had een tijdje geleden de docu ervan gezien, dus wist al wat over het onderwerp.

De film zelf duurde lang, maar verveelde zeker niet. De hoofdrolspeler was uitstekend. Trouwens heel wat bekend volk in deze film. Robert Downey Jr. was precies al veel verouderd en ook tof om nog eens Josh Hartnett op het grote scherm te zien.

De film was qua toon redelijk droog. Visueel had ik er wel wat meer van verwacht. Imax werd toch wel wat gepromoot, maar het is toch vooral een praatfilm geworden en geen visuele spectakelfilm.

Toch wel de moeite om gezien te hebben en was ook wel verrast dat de film nog steeds redelijk volle zalen trekt na toch al een lange releasedatum.

Ik houd van dit soort films, ik heb een zwak voor waargebeurde verhalen, ik ben altijd geboeid door films die rond de 2e wereldoorlog spelen en ik heb natuurkunde gestudeerd. Wat kan er dan nog misgaan zou je zeggen....

Laat ik beginnen met het positieve: de volledige cast acteert erg goed en Murphy zelfs briljant. De manier van filmen is prima en met de soundtrack is ook niets mis. Maar dat rijtje is te kort om er 3 uur van je leven aan te besteden.

Ik ga niet klagen dat de film saai zou zijn, geen actie heeft en alleen uit dialogen bestaat. Immers, dat is de keuze als je zo'n film gaat kijken. Als je een actie film, wilt, kijk dan een actiefilm. Dit is een 'praat film'. Alleen dat moeten dat wat er gezegd wordt wel voldoende kunnen boeien. En daar gaat het fout...

De film heeft wat mij betreft één groot probleem: hij is te complex zo niet onbegrijpelijk. Ik heb diep respect voor iedereen die deze film in de bioscoop heeft gezien en heeft kunnen volgen. Voor mij ging het veel te snel en was het verhaal te onduidelijk. Natuurlijk hoef je niet alle details te begrijpen, maar ik was zo druk bezig om het verhaal te kunnen volgen dat ik net zo goed een boek had kunnen lezen of naar een documentaire had kunnen kijken. Ik het in het geheel geen filmervaring gehad. Ik werd niet geteleporteerd naar de jaren 40. Ik heb de spanning niet gevoeld. Ik heb niet meegeleefd. In de dialogen wordt te veel impliciet gelaten. Prima dat het niet allemaal voor je wordt voorgekauwd zoals in een gemiddelde actie/B film, maar geef me dan wel de tijd om het te processen en te interpreteren.

Een andere onbegrijpelijke keuze is de de keuze om feitelijk drie verhalen in elkaar te verweven die op verschillende tijden spelen. In het eerste deel gaat het feitelijk over het verhaal hoe Amerika / Oppenheimer de atoombom heeft ontwikkeld. In het tweede deel, loopt de twee andere verhalen nog verder door dat meer gaat over het leven van Oppenheimer en zijn relatie met Strauss. De overgang is uitermate ongemakkelijk en ik was helemaal verbaasd dat de film nog een uur zou voortduren. Dit deel is overbodig en maakt de film onnodig lang en saai. Less is more. De filmmakers hadden ook wel door dat zet hiermee de kijker (onnodig?) lastig maken en besloten als tegenmaatregel maar om één van de drie verhalen in zwart wit te filmen. Tuurlijk, het helpt, maar dan weet je toch al dat je te ver bent doorschoten?

Tot slot hadden de filmmakers geen tijd meer over om de karakters uit te werken: de film zat zo vol met de drie verhaallijnen die ze historisch correct wilde weergegeven dat ze geen aandacht hebben kunnen schenken aan het onzekere karakter van Oppenheimer zijn eigenaardigheden, waar hij zijn naam 'Oppie' vandaan heeft, de angst voor zelfmoordneigingen etc. Ik had het boeiender gevonden om slecht één verhaal te zien waarbij de filmmakers deze elementen wat meer geur en kleur zouden geven. Dan wordt het een film waar ik me in kan inleven.

Ik had achteraf liever een documentaire gekeken of ik had met een investering van 10 minuten op wikipedia evenveel (en waarschijnlijk meer) over Oppenheimer te weten kunnen komen. Echt jammer. Voor mij is deze film eigenlijk 0,5 ster, maar ik verhoog met 1 ster vanwege het goede acteerwerk. Maar meer dan 1,5 ster kan ik echt niet geven aan een film die faalt in wat voor mij de essentie van film is: me voor 2 uur (of in het geval van Oppenheimer 3 uur) meenemen in een andere wereld en me die wereld laten beleven en laten voelen.

Mooie film over Robert Oppenheimer. Ik was vooraf sceptisch, aangezien de film wordt geregisseerd door Christopher Nolan, een regisseur die alles altijd heel episch en complex maakt. Hierdoor heb ik nog weinig goede ervaringen met zijn werk (ik was allesbehalve onder de indruk van Inception). En nu maakt hij een biografische film, dus ik was erg benieuwd hoe dat zou uitpakken. En het viel me heel erg mee. Je moet aan het begin even erin komen, aangezien er drie verschillende verhaallijnen worden geïntroduceerd, en daardoor snapte ik het niet helemaal (gelukkig keek ik met iemand die de film al had gezien, dus die kon mij uitleggen hoe het allemaal zat), en ook op het eind werd het mij wat te ingewikkeld, maar dat heeft misschien te maken met dat de film er al ruim twee uur op zat. Met een nieuwe kijkbeurt kan ik het misschien beter begrijpen. Voor de rest heb ik genoten, van de aanloop naar het maken van de atoombom tot het testen daarvan en de gevolgen die eruit voortvloeiden voor Oppenheimer. De film is visueel prachtig en de cast speelde goed, met een aantal bekende namen. Vooral Cilian Murphy viel mij in positieve zin op, aangezien ik hem alleen van wat bijrollen ken, dus ik was erg benieuwd hoe hij het zou doen in een hoofdrol, maar hij deed het prima.

Al met al een mooie biografie die een goed inkijkje geeft in het leven van Oppenheimer. Enkel de introductie van drie verhaallijnen, waardoor je als kijker al vrij snel in het diepe wordt gegooid, het wat warrige einde en de soms wat expliciete scenes (die ik zelf totaal onnodig vond, aangezien het helemaal niet van belang was voor het verhaal, behalve dan om te laten zien hoe progressief we zijn op dat gebied, zoals meerdere recente films dat wel hebben) zorgen ervoor dat ik het geen meesterwerk vind, maar desondanks zeker een aanrader.

Oppenheimer lijkt me eigenlijk niet meteen de meest interessante film voor het gemiddelde publiek. Toch sta ik verstomd van de vele kijkers en hoge omzet dat deze film heeft behaald. Ik denk dat dit vooral door de naam van Nolan komt natuurlijk. Bij de meeste andere regisseurs had deze hoogstens een 7.5/10 gehaald op imdb en max de helft van het aantal kijkers, wellicht nog minder.

Wat mij betreft is het een film om wel een keer te zien, misschien zelfs een tweede maal na wat tijd tussenin te laten. Ik denk dat de film hier op Moviemeter eigenlijk wel correct gewaardeerd wordt. Veel meer kan je hier volgens mij gewoon niet uithalen. Opmerkelijk zeker en vast dat Nolan hier zijn tijd in heeft gestoken. We weten ondertussen dat tijd zowat het centrale thema is in al zijn films. Hier is het een race tegen de klok om de bom klaar te krijgen en zit er ook een countdown in om de bom te testen. Ook identiteit is wel een terugkerend thema, wie is Oppenheimer echt. Beseft hij wel dat hij een atoombom aan het maken is, voelt hij zich verantwoordelijk voor bloed aan zijn handen, etc?

Wat een slappe kost.

De makers hadden 3 doelen voor ogen: Een biopic over Oppenheimer, een drama over de ontwikkeling van de atoombom, en een rechtbankdrama (over de neergang van een Oppemheimer).

Omdat men deze 3 doelen evenveel wil belichten is de film onnodig lang en saai. Oninteressante en grijze personages komen en gaan, en op geeneen moment wordt er naar een hoogtepunt in de film gewerkt.

Vooral interessant als je Amerikaan bent én geïnteresseerd in de (politieke) geschiedenis van het land de voorbije 80 jaar.

De Love Actually onder de historische drama's, met zoveel bekende koppen in de kleinste rolletjes dat je continu zit te denken "zit die er ook in?". De overdaad aan personages en vooral dialogen zorgt voor een lange zit, temeer omdat vrijwel de hele film zich binnenshuis afspeelt, wat niet bepaald zorgt voor een epische kijkervaring. Episch lang, dat wel. Afgezien hiervan valt er weinig op de film aan te merken. Cillian Murphy is geweldig in de hoofdrol en hij wordt bijgestaan door een magistrale cast, met vooral Robert Downey Jr. imposant in een belangrijke bijrol. Sporadisch aan de taaie kant door de abstracte materie en het continu heen en weer springen in de tijd, maar Nolan heeft er al met al een intelligente, meeslepende en vooral fascinerende film van gemaakt.

Sterk drama. Het verhaal geeft een mooi tijdsbeeld en lijkt wat saai om 3 uur te boeien. Maar Nolan weet er wel raad mee. Hij schakelt heen en terug in de tijd zodat de film nergens inkakt, hoewel het soms wel wat op het randje van saai bungelt. Het mooie aan de film is is dat je Oppenheimer gedurende de film steeds meer aan het project ziet twijfelen. Die gewetensvraag weet Nolan ijzersterk over te brengen. Het acteerwerk is van hoog niveau en voor de kijker is ook iedere keer een verrassing welke bekende kop ook een bijrol heeft in deze film. Half Hollywood komt voorbij. Visueel ziet alles er verzorgd uit met een prima soundtrack. Aanrader. 4.0

Geschiedenisfilm over het brein achter de atoombom. Hou wel van dergelijke autobiografieën. Je leert er iets van en dit verhaal was me niet bekend. Hou ook wel af en toe van een epos, doelend op feit dat deze film 3 uur duurt. Visueel ok, soundtrack ok. Maar had er wel iets meer van verwacht. Ben niet echt van mijn sokken geblazen. Vond het bij momenten wat moeilijk om te volgen in de dialogen. Heel wat namen die ik niet onmiddellijk kon plaatsen of een gezicht kon op plaatsen. Verder gaat het naast de biografie zelf ook over een hoorzitting in een later stadium en een nog latere zitting over een aanstelling van een minister. Deze drie verhalen maken het geheel wat verwarrend en je moet echt wel bij de pinken blijven om mee te zijn. Dit maakt het enigszins een film op niveau maar anderszijds dan weer wat mij betreft te complex. Had het liever wat eenvoudiger gezien zonder de twee sidestories en misschien visueel wat meer richting de bom zelf. Mis bij dit genre film ook op einde wat verwijzingen naar de echte Oppenheimer. Had dus wat meer verwachtingen van deze film. Toch wel een 3,5* want los van mijn impressie over de film, verhaaltechnisch gezien, vind ik de acteerprestaties wel meer dan bovengemiddeld.

En daar was de thuispremiere van Oppenheimer dan, iets waar ik veel zin in had en waar ik vanwege Christopher Nolan ook het nodige van verwachtte. Bijzonder is de film zondermeer met de nodige Nolan kenmerken maar een biopic van drie uren was toch niet helemaal wat ik had verwacht en zodoende bleek Oppenheimer toch nog best een droge en harde noot om te kraken.

Indringend is het begin sowieso met het beeld van Oppie die aan de tand gevoeld wordt, niet duidelijk gezegd meen ik maar waarschijnlijk de HCUA, die vervolgens terugkijkt op zijn leven. En net als het geval met John Nash in A Beautiful Mind is het niet altijd een feest zo slim te zijn, want zoals zo vaak ligt gekte en genialiteit vlak bij elkaar. Desondanks ontwikkelt Oppie zich en werkt zich op binnen de wereld van de natuurkunde. Helaas is daar ook snel het onvermijdelijke maar soms saaie komen en gaan van gezichten en veel, heel veel dialoog. Het is nodig voor de opbouw van het karakter en things yet to come, toch is de wapen wedloop die langzaam begint pas echt interessant net als de onderlinge spanningen met andere natuurkundigen waar niet ieder blijkt wat hij is en iedere vriend plots een vijand kan zijn.

Toch begint de film pas echt te leven wanneer men zich opmaakt voor Los Alamos en daar een eigen stad creërt met alles er op en aan en zelfs bewaking, you never no! Andermaal een wereld van spanning, achterdocht maar ook enthousiasme. Dubbel van de andere kant de paradox van een natuurkundige die bezig is met het ontstaan van energie en het leven om vervolgens die kennis voor een maasavernietings wapen aan te wenden. Tegelijkertijd bizar wat een mens in staat is te bedenken en te maken alswel het vermoeden dat de wereld zou kunnen vergaan door een kettingreactie die niet te stoppen is. Genoeg stof tot na denken buiten het feit dat Oppie een scheve schaats rijdt en een man is die niet bepaald gemakkelijk is noch de gemakkelijkste weg kiest. Het is de opmaat voor een finale die eigenlijk al een uur voor het einde plaats vindt.

Oppenheimer blijkt een behoorlijk groots verhaal met een before, at the time and after, en allen op hun eigen manier veelbewogen. Vooral het derde deel roept een gevoel van ongemakkelijkheid op, vol van wroeging, de doos van Pandora geopend en niet meer dicht te krijgen. Bijzonder hoe Oppie in eerste instantie vol gaat voor de eer en prestige om vervolgens pas te realiseren wat men is begonnen. Overtrof het hem zelf qua gevolg en effectiviteit of speelde er een beetje naïviteit? Oppenheimer valt daarnaast op in een mooie tweedeling qua kleur en zwart wit, is er een bijzonder sterk cast opgetrommeld en is de soundtrack van Goransson bij tijd en wijlen subliem. Toch helemaal vangen doet Oppenheimer mij de eerste keer niet helemaal, want de film voelt met zijn drie uren ontzettend lang aan en is in principe toch niet meer dan een opeenvolging van gezichten en dialoog. Van de oorlog of de bommen krijgen we uiteindelijk erg weinig mee, iets dat logisch is omdat de focus op Oppie zelf ligt en zijn latere wroeging en beschuldigingen. 4 sterren voor nu terwijl ik eerder voor 3,5 zou willen gaan, maar ik verwacht dat een herkijk op termijn nog wel verandering gaat brengen rond deze kundige maar droge film.

(Het is pakjesavond, waarom ook niet...)

Gerespecteerd regisseur Christopher Nolan zat te denken

Wat hij het kritische filmpubliek dit jaar eens zal schenken

Zijn keus komt te vallen op een biopic over Oppenheimer

Vader van de atoombom, maar ook een rare eigenheimer

De cast is met veel bekende gezichten een feest van herkenning

Maar vooral Blunt, Murphy en Downey Jr. verdienen een penning

Met politieke spelletjes, vervlochten tijdlijnen en droge dialogen

Pleegt het verhaal wel een kleine aanslag op je denkvermogen

Ondanks drie lange uren vliegt de film razendsnel voorbij

Complimenten voor Nolan, dit was geen gemakkelijk karwei

4,0 * Tikkende tijdbom

heb te veel verwachtingen van gehad, maar helaas.

Ik snap dat mensen dit verhaaltechnisch een zeer goede film kunnen vinden, maar het kon mij puur als film maar heel slecht bekoren.

Ongelofelijk veel dialoog, de personages vliegen je om de oren en op het moment dat je eindelijk denkt dat de film echt gaat beginnen (na ongeveer 1.45u), vervallen de laatste 45 minuten weer in de dialogen en dooft de film langzaam uit. Vond het erg moeilijk om mijn aandacht vast te houden gedurende het eeuwige verhoor.

Natuurlijk puur mijn mening, een ander zal hier misschien wel helemaal enthousiast van worden, maar dit verhaal had beter in een boek tot zijn recht gekomen, niet filmwaardig. 2,5 ster

Bijzonder matig en oppervlakkig. Dit is een van de meest succesvolle films geweest in de bioscopen en hij heeft maanden gedraaid. Kun je nagaan hoe treurig het aanbod in 2023 verder was.

Een ellenlange speelduur, een cast propvol met sterren en een hoop gewichtigdoenerij kunnen niet verbloemen dat keizer Christopher Nolan toch vooral in zijn afgezakte bleke Britse blote kont staat, terwijl het merendeel van de meute uiteraard weer luid voor zijn prachtige kledij staat te applaudiseren.

Het afwisselen van zwart wit beelden met kleur is een goedkoop trucje dat hier totaal niet werkte, je krijgt nooit echt het gevoel van die tijd. De synthesizer soundtrack viel ook uit de toon.

Het aardigste is nog om de wetenschappers in hun natuurlijke doen te zien werken, met de knappe koppen die discussies voeren. Evengoed worden er wel erg veel grote namen uit de wetenschappelijke kast gehaald. Zo zit je continue te kijken naar een film met veel te veel personages die allemaal even aangestipt worden.

Het enorme aantal bekende acteurs in de cast is ook een typische Nolan zwakte: een luie casting, even risicoloos als fantasieloos. Bovendien leidt het alleen maar af, al die bekende gezichten. Het scheelt voor Nolan waarschijnlijk al te veel regiewerk omdat deze heren en dames er toch wel wat van maken. Even goed is het een triomf voor Cilian Murphy. Het acteerwerk is sowieso wel prima, maar zeker van hem. Hij heeft de mimiek van een afstandelijke maar ook gevoelige beta. Hier en daar wat aardige effecten met een verbeelding van Oppenheimers innerlijk maar echt mooie scenes heeft de film niet. Robert Downey mag een totaal ander mannetje spelen dan gebruikelijk dat is wel aardig.

Maar er worden spastische sprongen heen en weer in het script gemaakt...de oorlog is opeens voorbij, dan opeens weer niet. Het romantische leven van Oppenheimer blijft een ongrijpbaar mysterie wat amper een verhaal vertelt. De aandacht ervoor in de film blijft daarmee ongerechtvaardigd.

Op de oorsprong van de beroemde "I am become death" uitspraak, eigenlijk een hindoeistisch citaat, wordt ook niet ingegaan. Het is al met al een weinig geinspireerde film.

Een ogenschijnlijk vooral McCarthyistische heksenjacht op de aanvankelijk communistisch gezinde Oppenheimer blijkt vooral een kleinzielige persoonlijke vendetta te zijn. Hoewel ik geloof dat ideeen beter bestreden kunnen worden met de rede dan ze te verbieden en er daarom evenmin fan van ben als van de afgrijselijke uitvinding die communisme heet, vraag ik me af hoe de tegenstanders van het McCarthyisme aan zouden kijken tegen het vervolgen van aanhangers van andere ideologieen die ze zelf als het kwaad beschouwen. Gelukkig verzandt de film hier niet teveel in het typische gezeik van (het van oudsher keicommunistische) Hollywood en zien we vooral een vuil spel waarbij Oppenheimers bedenkingen over kernwapens in de weg staan van de politiek.

Maar waarom deze potsierlijke Oscarbait nu 3 uur moest duren...een hoop pretentieus geneuzel over hele slimme mensen met een even belangrijke als gevaarlijke uitvinding maakt nog geen goede film. Nolan heeft zijn beste tijd al lang en breed gehad en dat was met Memento. Ik vraag me af waarom ik nog films kijk van deze cinematografische charlatan.

Viel mij toch behoorlijk tegen.

Het oogt als een documentaire. Maar als het een documentaire was geweest had je kunnen zeggen; vrij langdradige talking heads documentaire. Nogal droge kost.

Dat hele McCarthy achtige showproces vind ik maar matig boeiend. Dat had er van mij wel helemaal uit gemogen, of sterk ingekort.

Die Oppenheimer is toch niet zo'n boeiende man als ik had gehoopt. Zijn ethische en existentiële twijfels worden wel goed getoond. Hij heeft een heel sterke ruggengraat. Andere mensen in zijn positie waren al lang bezweken onder de druk en van de heksenjacht.

De look van de film vind ik niet zo heel spectaculair. Ik had van Hoyte toch iets meer verwacht.

Murphy speelt prima in dit zwaar aangezette drie uur durende bio-drama over de uitvinder(s) van de atoombom. Het zwaartepunt van de film is de geslaagde Trinity-test, maar het zijn de hoorzittingen die het verhaal voortstuwen, en dat pakt niet heel goed uit.

Het tempo van de film is dan weer langzaam, dan weer te snel, vloeiend was het allerminst. Personages komen en gaan, veel informatie komt voort uit de dialogen waarin ook veel namen werden gedropt, maar het was allemaal wat veel. De bewust verwarrende editing waarbij de verschillende episodes in Oppenheimer's leven worden afgewisseld met de hoorzittingen moest wellicht wat spanning opleveren, maar wie boeit het nu of Downey Jr's personage een ministerpost in de wacht sleept, en wat er voor Oppenheimer precies op het spel stond werd me ook niet helemaal duidelijk.

Het is natuurlijk wel een boeiende periode geweest in de geschiedenis, en daarom bleef ik ook wel geïnteresseerd in het verloop, maar echt gegrepen werd ik niet, ondanks Murphy en andere goede acteurs. Grootste verrassing was voor mij Tom Conti als Einstein. Die had ik niet herkend.

Matige film met een hoop geleuter. Ik was op een bepaald moment totaal de draad kwijt met al die namen... De film was veel te detaillistisch. Dan eens over Oppenheimers vermeende communistische sympathieën, dan over zijn toegang tot gevoelige staatsveiligheidsinformatie, dan over een depressieve minnares, om nog maar spionage binnen het Manhattan Project niet te vergeten en allerlei gepraat over kwantumfysica. De film vloog van de ene kant naar de andere op een slordige manier en eerlijk gezegd vond ik het meer dan eens slaapverwekkend worden. Een gemiddelde die me met verstomming slaat, maar ja, het is Nolan en de cast is indrukwekkend, dus het moet goed zijn. Neemt niet weg dat je wat bijleert met deze film maar ik ben blij dat ik die niet heb moeten ondergaan in de bioscoop.

Een erg boeiend figuur is die Oppenheimer maar van de film kan ik dat niet zeggen. Zeer lange speelduur waarvan de eerste 2 uur niets noemenswaardig brengt. Een komen en gaan van tientallen personages die nauwelijks beklijven. Dan ook nog een narratief waarin om de haverklap gespeeld wordt met tijdsprongen wat ook al niet bijdraagt aan de kijkervaring.

Het is nu ook niet evident om zo’n leven in een filmpje - zij het eentje van 3 u - te krammen dus ik zie wel dat ze hun best gedaan hebben om het wél boeiend te houden. Het heeft zo’n beetje een noir/spionage kantje, echter zonder dat het ooit één moment spannend wordt. En waarbij een soundtrack te horen is bij nagenoeg elke scene - anders zou het nog veel droger overkomen. Pas het 3e uur duiken enkele scenes op waarvan ik denk: ja dit is goeie cinema. Too little too late. Biopics zijn altijd een moeilijk paar mouwen en dat is het zeker wanneer het gaat over vrij droge zaken als wetenschappelijk onderzoek en vliegen afvangen in de politiek.

Met Oppenheimer maakt Christopher Nolan een film die 45 jaar van het leven van de titulaire fysicus afdekt. De film gaat uiteraard erg in op zijn aandeel in het Manhattan Project maar doet ook moeite om inzicht te verschaffen in de factoren die hebben bijgedragen aan de ontmanteling van zijn goede naam. In drie uur wordt de kijker in veelal snelle opeenvolgingen van gebeurtenissen meegenomen in de levensloop van Oppenheimer. Zijn studie, zijn onderzoek, zijn deelname aan het Manhattan Project, de ontwikkeling van de atoombom en de pogingen vanuit (voornamelijk) politieke hoek om zijn goede naam te besmeuren.

Interessante kost en door Nolan met veel detaillering verfilmd. Soms is de gedetailleerde kijk wat vervelend. Wat vermoeiend. Aan de andere kant schept de gedetailleerde informatie goede duidelijkheid over complexe natuurkundige issues alsmede over het politieke mijnenveld waarin Oppenheimer steeds moet manoeuvreren. De film is dan ook geen film van de grote gebaren. Geen film gevuld met spectaculaire beelden of fantastische effecten. De nadruk ligt op de dramaturgie, op de dialogen en op het acteerwerk. Uiteraard heeft de film indrukwekkend visueel materiaal in huis, maar Oppenheimer is zeker geen opeenstapeling van visuele hoogstandjes.

De hoofdrol is voor Cillian Murphy. Prima rol. Vooral in het eerste deel als de focus iets meer dan in de rest van de film op de persoon Oppenheimer ligt, excelleert hij. Het is in dit stadium in de film dat Oppenheimer bepaalde natuurkundige inzichten heeft, die nog niet in woorden zijn gevat. We zien een prachtig gefrustreerde Oppenheimer die zich langs tegenwerking en arrogantie worstelt en obsessief probeert die onbeschreven natuurkundige processen te kraken. Filmisch mooi gedaan. Close-ups, sidderende beelden en monotoon dreunend achtergrondgeluid laten zien wat er in die worstelende man omgaat. De man die zich altijd achter een ondoorgrondelijk masker verbergt waarachter een intens gevoelsleven schuilgaat dat nu opeens zichtbaar wordt voor de kijker die nu gemakkelijker met de man kan sympathiseren.

Aan het eind kakt de film wat in. De neergang van Oppenheimer. Veel tijd wordt geïnvesteerd in politiek gedoe, lange verhoren en intriges achter de schermen. De schuldvraag die tegen die tijd doorschemert of wetenschappelijke vooruitgang wel/niet los moet worden gezien van de eventuele praktische gevolgen en aanverwante morele verplichtingen is op zich best interessant, maar voelt door het gebrek aan pakkend beeldmateriaal ook wat taai en vermoeiend. Maar goed, wat de film Oppenheimer voorafgaand daaraan vooral biedt, is een boeiende geschiedenisles en een boeiend verhaal over een onbegrepen man die worstelt. Prima film.

De premisse is Faustiaans: welke prijs betaalt een wetenschapper als hij zijn ziel aan het kwaad verkoopt?

Waar eindigt wetenschappelijke integriteit, waar begint morele laakbaarheid?

Wat betekent een intellectueel engagement in tijden van oorlog: brengt het medeplichtigheid aan zinloos geweld met zich mee, of is het simpelweg een kwestie van het nemen van verantwoordelijkheid in een gerechtvaardigde strijd tegen diabolische krachten?

Allicht moet je Christopher Nolan heten om uit een historische feit dat bij iedereen genoegzaam bekend is bloedstollende cinema te destilleren. Natuurlijk slaagt dr. Oppenheimer in zijn uitvinding van de atoombom, en toch buigt het wonderkind van Hollywood de internationale wedren richting een massavernietigingswapen om tot een thriller met schijnbaar ongewisse uitkomst. Daar zit de synchrone vertelstijl uiteraard voor iets tussen: Nolan zapt immers virtuoos tussen dr. Oppenheimers opkomst, diens ondergang en de politieke context waarbinnen de man geïnstrumenteerd werd. Zeker dat laatste is origineel, én waanzinnig interessant.

In essentie is het post hoc ideologische perspectief, in het licht van het oprukkende Mccarthyisme, dr. Oppenheimers grootste desillusie. De vrucht van zijn denken – een wapen dat louter symbool had mogen zijn – bestendigt de positie van een handvol machtsgeile, zelfgenoegzame krokodillen. Een sleutelscène is de ontmoeting tussen de schepper en de eindgebruiker: dr. Oppenheimer is ronduit ontluisterd door president Trumans lichtzinnige en minachtende megalomanie, door Nolan overigens huiveringwekkend ongemakkelijk in beeld gebracht...

Fantastisch is dat ‘Oppenheimer’ als film zowel gaat over de genese van de bom als over de positie van een weldenkend mens in een malafide systeem. Aan de oppervlakte spannend en meeslepend – mede dankzij de onweerstaanbare soundtrack van Ludwig Göransson – doch in de diepte filosofisch van aard, want latent stelt zich voortdurend de vraag hoe dr. Oppenheimer zich had kunnen verhouden tot dat wat van hem verlangd werd…

Hartroerend en betoverend is trouwens de ontlading na het tot ontploffing brengen van Trinity, de proefbom. Hier kantelt de sfeer, en begint het dr. Oppenheimer te dagen welke krachten hij precies ontketend heeft. Moreel blijft zijn rol in de daaropvolgende scènes ambigu: hij wil zijn creatie aan de wereld laten zien, maar huivert voor de impact ervan. Dat spagaat werkt initieel verlammend, maar na Hiroshima en Nagasaki verwordt de ontdekker tot een prediker van bilaterale overeenkomsten omtrent atoomenergie, met andere woorden hij staat op de barricaden voor het aan banden leggen van zijn eigen uitvinding. Zijn gewrocht blijkt immers een gedrocht, zijn mirakel een nachtmerrie. De bom beëindigt de oorlog op onnavolgbaar gruwelijke wijze, en in de nasleep van deze horror slaagt de geestelijke vader er niet in de manie richting waterstofbom te ontmijnen.

“Nu ben ik de Dood, de Vernietiger van Werelden.” Probeer met dat over zichzelf uitgeroepen verdict maar eens verder te leven… Christopher Nolan zet er – zij het nogal kunstmatig verteld en misschien soms nogal stroef geacteerd – een over de hele lijn fascinerende film over neer. Kippenvel gegarandeerd.

4*

Ik ging er eens goed voor zitten, want dit zou DE film van 2023 zijn. Maar Oppenheimer is niet meer dan een sissend bommetje geworden. Een hele zit van bijna 3 uur met heel veel dialogen en wisselende beelden opgefleurd in zwart wit dan weer kleur dan in beeldformaat 1.78, 2.20 en 2.21. Kennelijk moest professor Nolan hier zo een draai aan geven. Ik heb zo eens zitten kijken naar zijn films en veel daar van vallen mij gewoon zwaar tegen. Eigenlijk is alleen The Prestige een topfilm. Dunkirk is fraai gemaakt, maar heeft verder weinig verhaal. Interstellar maar net een voldoende maar Inception of Tenet zijn het gewoon niet. In ieder geval niet mijn soort films. Maar goed wilde Oppenheimer wel een kans geven al heb ik moeite met dit soort dwaze uitvinders. De bom op Hiroshima en Nagasaki heb ik altijd verwerpelijk gevonden. Feitelijk ook door toedoen van ene meneer Einstein. Bangmakerij. Spierballentaal van de Amerikanen. En Japan dat deze oorlog vooral begon door legerhoofden en niet door de keizer of bevolking. Zo vergeet ik ook nooit de woorden van admiraal Yamamoto na de slag op Pearl Harbor; Ik vrees dat we een slapende reus wakker hebben gemaakt.

Afijn dan de film. Slaapverwekkend allemaal met heel veel teksten. Ook miste ik een fatsoenlijke opbouw, wat bij Nolan vaak een regel is. Het is allemaal best aardig gebracht de beelden zijn mooi het geluid subliem ook zonder Dolby Atmos, maar moet toch wel zeggen dat het geheel vrij rommelig is. Het gaat soms alle kanten op. Op e.o.a. manier moest Nolan soms ook een draai geven aan het geluid. Muziek is trouwens prima verzorgd, maar de eerste echte climax de eerste echte test na zo'n 1.45 uur is in stilte. Geen burst. Geen uitbarsting waar al je buren nog wakker van liggen. Nee we horen niks en zien alleen even de explosie. Jammer!!! Daarna krijgen we weer heel veel talk talk talk in een soort proces wat geen rechtbank was, maar een verhoor. Dat proces zien we trouwens in de hele film. Pfff. Maakt het allemaal niet beter op.. Het niveau wordt daarna ook gelijk een stuk minder. Overigens we zien de aanvallen van Hiroshima en Nagasaki in totaal niet en wordt alleen besproken, wellicht omdat Oppenheimer hier geen opdracht voor had uitgegeven.

Oppenheimer krijgt van mij dan ook geen voldoende. Het zit vol met pretenties maar dat maakt professor Nolan nergens waar behalve hij zelf misschien met het maken van dit soort mislukte projecten.

Film 2.5

Beeld 5.0

Geluid 5.0

Ook ik heb me gewaagd aan "Oppenheimer" (een historische biopic), maar ik heb hem wel gekeken in twee dagen. Gisteren heb ik de eerste twee uren gekeken (dus t/m de Trinity-test), waarbij ik ook even in slaap ben gevallen, en vandaag het laatste uur, welke ik persoonlijk ook het beste gedeelte van de film vond. Dat was tenminste nog boeiend en zelfs spannend.

"Oppenheimer" is ook een film die je makkelijk in tweeën kunt delen. De eerste twee uren vond ik opzicht best aardig, maar waren tegelijk ook langdradig en saai en dat laatste was zeker het geval in de eerste circa 45 minuten, die o.a. draaien om onnodige bijzaken als vrouwen en communisme. Eén van die vrouwen is Florence Pugh (sinds ik haar voor het eerst zag in de drama film "Lady Macbeth (2016)", ben ik haar blijven volgen) in de rol van Jean Tatlock, een lid van de "Communistische Partij", waarmee J. Robert Oppenheimer een affaire heeft en die uiteindelijk zelfmoord pleegt. Zij vrolijkt het verhaal tenminste nog wat op door een aantal keren haar twee kleine atoombommen te laten zien (de eerste eerste keer na circa 24 minuten als ze met Oppenheimer neukt)

Pas vanaf het moment dat Matt Damon zijn intrede doet in het verhaal na circa 45 minuten als generaal Leslie Groves en het "Manhattanproject" wordt gestart, werd het allemaal interessanter en boeiender. Tegenwoordig lijken films steeds onnodig langer te duren en "Oppenheimer" is daar ook een goed voorbeeld van. Veel technisch gepraat om vervolgens weer naar oplossingen te zoeken, zorgt ervoor dat de drie uur durende film als een sleur aanvoelt. Dit verhaal had makkelijk in maximaal tweeënhalf uur of minder verteld kunnen worden. Zeker de eerste circa 45 minuten hadden veel korter gekund en hoewel ik genoten heb van Florence Pugh, was haar rol eigenlijk totaal overbodig voor het verhaal.

Na circa 115 minuten volgt dan hoogtepunt van de film, namelijk de Trinity-test (de eerste ontploffing ooit van een atoombom, waarbij de atoombom werd gemonteerd op een stalen toren) in de woestijn van New Mexico, die door regisseur Christopher Nolan imposant en overweldigend in beeld werd gebracht. Hij gebruikt daarbij beeld, geluid, montage én een tikkende klok om de spanning continu vast te houden en de druk op te voeren. En bij de explosie van de bom is het dan opeens lange tijd stil. Dus tijdens het meest bombastische momenten, wordt er gekozen voor stilte i.p.v. oorverdovend lawaai. De ontploffing is zowel indrukwekkend als afschuwwekkend en die emoties zien we ook terug op het gezicht van J. Robert Oppenheimer, die weet dat de wereld na zijn uitvinding voorgoed veranderd is en die dan ook zegt:

"And now I am become Death. The destroyer of worlds."

Het laatste uur gaat dan vooral over J. Robert Oppenheimer als gevaar voor de veiligheid (te zien tijdens een hoorzitting) en over de consequenties van Oppenheimers product. Want na de atoomtest (dan gaan ook twee bommen richting Japan, namelijk de steden Hiroshima en Nagasaki) krijgen we een rechtbankdrama te zien, waarin mannen over elkaar heen duikelen en elkaar de grond inboren om hun eigen hachje te redden. De atoomtest heeft een figuurlijke testosteronbom laten afgaan.

We krijgen dan machtsbeluste mannen, zoals politicus en voorzitter van de "Atomic Energy Commission" Lewis Strauss (Robert Downey Jr.) die een keer te kak werd gezet door J. Robert Oppenheimer, te zien in een kleine kamer, in een grote zaal of aan de dinertafel zitten, die hun eigen carrière uitstippelen, beschermen of proberen te redden. Leugens, intriges en smerige spelletjes door omhooggevallen, beledigde en wraaklustige mannen. Maar dat gedeelte vond ik tenminste wel nog boeiend en zelfs spannend en zeker m.b.t. de ontknoping.

Visueel gezien mocht "Oppenheimer" er natuurlijk wezen en dat geldt ook voor de indrukwekkende cast met bekende sterren zoals Cillian Murphy (als theoretisch natuurkundige J. Robert Oppenheimer), Robert Downey Jr. (als aartsvijand Lewis Strauss), Josh Hartnett (als kernfysicus Ernest Lawrence), Emily Blunt (als alcoholistische echtgenote Kitty Oppenheimer), Jason Clarke (als advocaat Roger Robb), Matt Damon (als generaal Leslie Groves die de leiding had over het "Manhattan Project"), Florence Pugh (als instabiele communistische minnares Jean Tatlock, die een hekel heeft aan bloemen), Kenneth Branagh (als natuurkundige Niels Bohr), Matthew Modine (als wetenschapsbeheerder Vannevar Bush), Casey Affleck (als militaire inlichtingenofficier Boris Pash), Gary Oldman (als president Harry Truman) en Rami Malek (als kernfysicus David Hill).

En ze speelden ook nog eens allemaal goed en overtuigend en Cillian Murphy als protagonist is van allen het indrukwekkendst en is "Oscar" waardig en dat laatste geldt ook voor Robert Downey Jr (die schittert met misschien wel de beste rol uit zijn carrière) en misschien ook wel Emily Blunt (heeft wel maar een paar sterke scènes). Sommige herken je ook nauwelijks zoals Robert Downey Jr. en Gary Oldman een kolderieke bijrol als president Harry Truman (ik moest lachen om hem toen J. Robert Oppenheimer vertrok uit de "Oval Office" en hij dan zegt "Don't let that crybaby back in here" ) en dat geldt ook voor de iets minder bekende acteur Tom Conti in de rol van Albert Einstein, die we in een paar scènes te zien krijgen en o.a. tijdens de laatste minuten van de film als J. Robert Oppenheimer met hem praat en er gezegd wordt:

Oppenheimer: Albert. When I came to you with those calculations, we thought we might start a chain reaction that would destroy the entire world?
Einstein: Mmm. I remember it well. What of it?
Oppenheimer: I believe we did.

Dat klopt in principe ook, maar gelukkig is het nog niet gebeurt, maar met alle mafkezen als wereldleiders tegenwoordig, wordt de kans wel steeds groter.

"Oppenheimer" is een filmtechnisch hoogstandje van Christopher Nolan en een interessante geschiedenisles over de vader van de atoombom, namelijk J. Robert Oppenheimer. Maar door de veel te lange speelduur sleept het verhaal wel. "Oppenheimer" is voor mij meer een film die ik respecteer dan echt geweldig vind, maar het heeft wel een belangrijk verhaal om een keer gezien te hebben.

Ik snap niet waar al die lovende kritieken vandaan komen. Ik vond het een hele saaie film, geen spanning en oeverloos gepraat. Niks voor mij

Absoluut niet mijn genre film. Knap in elkaar gezet is het wel. Ik zie dit meer als een document, een documentaire, helaas een véél te lange. 3 uur zo goed als niets zeggende dialogen waarin je iets van een verhaallijn, het leven en de werken van Oppenheimer, moet zien te ontdekken. Hoofdzakelijk uit een paar hoorzittingen die zo'n beetje de hele film in beslag nemen. IMDb 8,4: dit gaat waarschijnlijk een berg Oscars opleveren en voor wat? Het blijft een vreemd wereldje, die filmindustrie. Oppenheimer hoef ik in ieder geval geen tweede keer te zien.

Neen, niet echt overtuigend relaas over de vader van de atoombom. De reden is simpel : het eerste gedeelte lijkt een les fysica met heel veel intro van allerlei personages en de rest van de film benadrukt vooral twee rechtszaken (één ervan is zelfs niet officieel) i.v.m. nationale veiligheid, bedrog en jaloersheid. Om het nog wat gecompliceerder te maken worden die twee rechtszaken voortdurend afgewisseld met één zaak in zwart-wit en de ander in kleur. Daardoor wordt de film toch wel een heel lange, saaie zit over een interessant onderwerp met een gigantisch aantal dialogen. Jammer dat er ook geen echte beelden worden gebruikt in de film over Hiroshima en Nagasaki, bv de gevolgen nadien of de dag dat Amerika de bom op Japan gooit. Daardoor krijgt de kijker echt geen band met heel het gebeuren en blijft het emotieloos. Sound, acteerwerk en camerawerk zijn wel pluspunten. Straks Oscaruitreiking, maar deze film heeft met zijn 13 nominaties toch wel een overdreven aantal. Ik hoop dat het wat verdeeld wordt en dat Killers of the Flower Moon ook wat nominaties in de wacht sleept. Van de andere films kan ik niks zeggen, behalve Barbie...maar die laten we nu even buiten beschouwing. Degelijk, maar geen film om een tweede keer te bekijken. 6/10

Slaap kindje slaap...een berg Oscars. De filmjournaliste van een Vlaamse zender was het daar terecht niet mee eens. Een enorme praatfilm, wat mij betreft saaie vervelende film ...

Ruim 9 maanden na de eerste hype won Oppenheimer de beste film bij de Oscars. Na ruim 9 maanden uitstel keken we eindelijk en...

…we waren zwaar teleurgesteld. De films van Nolan zijn meestal mijn type, maar hier lijkt hij de draad kwijt te zijn. Het is luid, snel en gooit veel naar je toe. Soms kon ik me niet herinneren wat er de vorige paar minuten was gezegd, omdat de muziek zo verdomd afleidend was.

Gelukkig is de cast geweldig. Het zijn een heleboel bekende namen en geen van hen doet het slecht. Emily Blunt was geweldig, maar Murphy natuurlijk ook. Pugh, Damon en DeHaan gaven ook geweldige prestaties. Het is altijd leuk om David Dastmalchian te zien.

Te lang maar ook noodzakelijk lang. Het is weer de eeuwenoude paradox aan het werk.

3,5*

Hoge verwachtingen en na de uitreiking van de oscars dan toch gekeken. Lang, saai en onsamenhangend. Een praatfilm. Acteerprestaties niet overtuigend. Dramatisch in beeld gebracht om wat te overdonderen, maar werkte niet bij mij. Begrijp de hype niet. Elk zijn meug.

Film is overladen met Oscars en letterlijk de hemel in geprezen. Ik ben minder enthousiast. Christopher Nolan heeft een eigen, nogal weerbarstige stijl en daar moet je van houden. Al die erin gemonteerde beelden van ontploffingen hoeven voor mij niet zo. En wat het camarawerk van Hoyte van Hoytema er nou aan toevoegt is me ook niet echt opgevallen. Tot zover de vorm.

Het verhaal van Oppenheimer als 'de vader van de atoombom tegen-wil-en-dank' en de race tegen de klok met de Duitsers en de Russen om als eerste over een atoombom te kunnen beschikken, kende ik al wel. Dat is vaker verteld. Zwak punt van deze film is dat het nergens focust en de thema's als ware het neutronen voortdurend heen en weer vliegen. Want waar kijken we allemaal naar? Naar het het gekonkel en de elkaar tegenwerkende natuurkundigen uit alle delen van de wereld. Allemaal met hun grote ego's. Op het ene moment gaat het weer over de kwantummechanica (zonder dat we horen wat dat nou precies is). Vervolgens gaat het over het liefdesleven van Oppenheimer en zijn amoureuze relaties.

Een groot deel van de film wordt besteed aan Oppenheimers competentiestrijd met het leger en de politiek en gaat over de verdenkingen dat hij een Russische spion zou zijn en over zijn connecties met de communistische partij en de Russen. Hoorzitting na hoorzitting, verhoor na verhoor, zowel voor als na de atoombommen op Hiroshima en Nagasaki. Met hun communistenjacht was Amerika in de jaren vijftig al net zo'n verknipt land als dat het nu is. Zijn we er dan? Nee. Dan is er nog de vete van Oppenheimer met Lewis Strauss, directeur van het atoomgenootschap (of zoiets) in de VS, die breed uitgemeten wordt, en waar ik weinig van snapte.

O ja, er moest ook nog een atoombom wordt gemaakt. Hoe zeggen ze dat zo mooi? Less is more. Ik vond drie uur zonder rustpunt om adem te halen een lange zit. Maar wie was Oppenheimer nou eigenlijk als mens? Daar komen we niet achter. Het enige dat deze overladen film niet vertelt.