Oppenheimer (2023)

Werkelijk een fantastische film die naar mijn mening met kop, schouders en romp uitsteekt boven al het andere wat dit jaar is verschenen. Zelden heb ik bij een film van drie uur meegemaakt dat de speelduur voelde als een uur. Laat het maar aan Nolan over om allerlei onderwerpen langs te laten komen zonder dat het voelt alsof het is volgepropt. In plaats daarvan weet hij een pacing te creëren waardoor het bijna lijkt alsof je naar een actiefilm zit te kijken; en dat bedoel ik positief. Wat een prestatie! Een film van drie uur met nagenoeg alleen maar dialoog en nergens wordt het ook maar voor een moment saai, petje af. Door het hoge tempo word je gedwongen om continu de aandacht erbij te houden. En dat laatste zorgde ervoor dat ik na de zaal te hebben verlaten, nagenoeg meteen mijn ticket voor een tweede kijkbeurt had binnen gehaald. Dit was totaal geen straf. Na de tweede kijkbeurt wist ik de film nog meer te waarderen. Overigens kan ik iedereen aanraden om deze film een tweede kijkbeurt te geven.

Het acteerwerk is werkelijk van de bovenste plank. Uiteraard verdient Cillian Murphy alle lof, maar ook Robert Downey Jr. mag zeker niet vergeten worden. De strijd tussen zijn karakter en Oppenheimer was een heerlijk nagerecht nadat het hoofdgerecht in de vorm van een atoomexplosie was geserveerd. Ook de soundtrack was fenomenaal!

Als ik dan een punt van kritiek heb zit hem dat in iets wat ik tegelijkertijd als iets positiefs zie: de pacing. Het tempo zit er goed in en voorkomt dat het het ook maar ergens saai wordt. Dit zorgde er alleen wel voor dat ik mij, ondanks het fantastische acteerwerk, nooit echt emotioneel betrokken voelde met de karakters. De scene met de toespraak na de bombardementen op Hiroshima en Nagasaki is een van de beste scenes die ik de afgelopen periode heb gezien. De film zou alleen aan kracht hebben gewonnen als er ook naast deze scene iets meer rustige momenten waren om meer aandacht te besteden aan de psychologische effecten van het hele gebeuren. Want Nolan bewijst in die scene dat hij daar wel degelijk toe in staat is. In plaats daarvan schakelen we vrijwel meteen weer drie versnellingen hoger en gaat het verhaal weer in sneltreinvaart verder.

Maar goed, dat is gewoon een keuze die is gemaakt en ondanks dat er soms wat meer rustige momenten in hadden mogen zitten, levert de film de gehele drie uur voor geen moment in aan kwaliteit.

4,5

De film Oppenheimer trekt volle zalen en je kunt wel spreken van een hype. Regisseur Nolan kennen we van niet te missen bombastische blockbusters, best opmerkelijk dat deze man zich wijdt aan een biografie over een wetenschapper. Oppenheimer was degene die de wedloop won in de run op de ontwikkeling van de atoombom, hij gaf leiding aan een hele groep geniale wetenschappers en drukte hiermee een stempel op de wereldgeschiedenis. Wat als de Nazi’s eerder waren geweest of de Russen?

Doormiddel van amusement of kunst mensen ergens van bewustmaken is een goed streven, hele volksstammen leren zo een stukje geschiedenis waar ze zich anders nooit om hadden bekommerd. Oppenheimer ging de geschiedenis als de man de de wereld kernwapens gaf, deze film laat zien hoe dat zo is gekomen: met veel intriges en politiek gesteggel. En dat is waar je het grootste gedeelte van de film naar zit te kijken.

Nolan weet het verhaal op zijn bekende wijze op te blazen. Visueel mankeert er niets aan de film en er zijn meer componisten dan Hans Zimmer die bombastische muziek kunnen schrijven. Typisch voor Nolan is het gespring in de tijd waardoor jezelf haast een wiskundige moet zijn om het verhaal fatsoenlijk te volgen. Technisch, ook wat acteren betreft, een hoogdravende film.

Mensen die wel eens een concert bezoeken waar serieuze muziek wordt gespeeld herkennen wel het gevoel dat er een stuk wordt gespeeld waarvan je weet dat het hondsmoeilijk moet zijn maar waar je eigenlijk niets van snapt. Na afloop wordt er luid geapplaudisseerd, je wilt immers niet onderdoen voor je buurman. Hetzelfde gevoel bedroop mij bij het zien van Oppenheimer in de volle bioscoop, iedereen is onder de indruk maar je hoort geen enthousiasme.

Gisteren gezien in Vue xd.

Op zich een prima film.

Daar zit mijn crux ook in, voor mij blijft het bij prima.

Beeld en geluid, met name door de bioscoop, zeer goed.

Het verhaal zou zeer complex zijn, dat vond ik erg meevallen. Als je alleen maar Marvel kijkt wellicht wel ja. Goed te volgen, ook qua chronologie.

Het acteerwerk is goed. Weer een crux, goed.

De film is lang, echter net niet te.

Als er geen mega hype zou zijn geweest, was de publieke opinie een stukje kritischer denk ik.

Ik kon met geen van de hoofdrolspelers sympathiseren, dat vond ik wel jammer.

Nergens greep de film mij echt, geen wow moment of adrenaline shotje. Het was prima.

Goed om te hebben gezien. Geen meesterwerk of herinnering voor het leven.

Intense biopic over het leven en vooral het werk van Robert Oppenheimer. Christopher Nolan lijkt met iedere scene een mokerslag te willen uitdelen. Dat gaat lang goed, maar op het eind snak je als kijker naar een rustig moment. Maar de film zit virtuoos in elkaar. Verbazend dat deze film zo goed wordt bezocht, want het is beslist geen lichte kost.

Aardige, inhoudelijk interessante en zeer uitgebreide biopic die op zich knap in elkaar steekt. Verre van een meesterwerk.

Twee verhaallijnen lopen door elkaar en grijpen - in eerste instantie via flashbacks/flashforwards - op elkaar in. Voor de opbouw van de ene lijn, de ontwikkeling van de eerste atoombom, wordt ruim de tijd genomen. Voelt niet langdradig omdat het gedetailleerde inkijkje in dat proces boeiend genoeg is. Zowel de inhoudelijke kant als de psychische/morele aspecten worden mooi belicht. Qua technische wetenschappelijke termen valt het reuze mee, de grote lijn is voor een leek prima te volgen.

Als dit gedeelte tot zijn climax komt met de explosie is het gevoelsmatig tijd om af te ronden. Maar dan volgt nog een hele, hele lange nasleep van de lastercampagne tegen Oppenheimer. De eindeloze verhoorscènes gaan net even te lang door wat het laatste uur toch tot een pittige zit maakt.

De film zit overvol gepropt met dialogen die weliswaar vakkundig geschreven zijn, maar zeer onnatuurlijk verlopen. Er zit geen millimetertje lucht in, het is een doorlopend vuurgevecht van perfecte oneliners waar geen einde aan komt. De ene spreker is nog niet klaar of de repliek volgt alweer in de vorm van een volgende, wandtegelwaardige volzin.

De muziek is af en toe storend. Met name richting de ontknoping van de verhoren ontaardt die in onnodig hard, bombastisch getoeter. Vermoedelijk om spanning te creëren die er eigenlijk niet is.

De scène waarin Murphy 'Nederlands' spreekt is natuurlijk een blunder. Van een film waarin zoveel werk een geld is gestoken mag je ook meer oog voor zo'n detail verwachten. Hoe moeilijk is het om één Nederlander erbij te betrekken die even luistert of die twee zinnetjes een beetje klinken? Anders lekker weglaten en niet maar wat aankloten. Verder doet Murphy het leuk, de rest van de cast is degelijk en de scènes in Los Alamos zijn het aanzien zeer waard.

De film heet 'Oppenheimer' en dat is te zien want alleen zijn eigen personage wordt wat uitgediept. De rest loopt er maar een beetje bij. Daardoor komt wel zijn privéleven er wat bekaaid vanaf. Zo schijnt zijn broer erg belangrijk voor hem te zijn, maar die krijgt maar weinig schermtijd en hun band wordt niet echt uitgediept. Ook de twee dames in zijn leven worden wat haastig behandeld. De romances worden nauwelijks opgebouwd. Uiteraard moet je keuzes maken wat je meer en minder uitvoerig behandelt maar die balans had wellicht iets beter gekund. Door de persoonlijke relaties zo oppervlakkig te houden maken de drama's uit zijn privéleven minder indruk.

Nolan weet de aandacht zeker twee uur vast te houden, en dat is best knap voor zo'n op zichzelf pittig onderwerp en met weinig visueel spektakel. Het slotstuk is te langgerekt en als je niet oprecht geïnteresseerd bent in deze geschiedenis en de persoon Oppenheimer kun je deze prima aan je voorbij laten gaan.

Geen doorkomen aan. Het is dat mijn vrouw hem wel interessant vond, anders was ik de bios uitgelopen en had ik een terrasje gepakt.

Erg langdradig, veel zinloze niets toevoegende dialogen en als kers op de taart een zenuwachtige totaal niet bijpassende playlist aan nummers die proberen een spanningsboog te behouden.

De trailer maakte me erg nieuwsgierig, maar het viel helaas toch vies tegen.

Not my cup of tea.

Tenet vond ik ook niks, dus voor mij geen Nolan films meer.

Ik was al een tijdje afgehaakt bij Christopher Nolan. Ik noem zijn films al jaren megalomaan, theoretisch, vrij zielloos en complex op een irritante manier.

Maar aan deze hype kon ik toch niet helemaal weerstand bieden en ik dacht, als ik hem toch ooit ga kijken dan maar beter in de bioscoop. Deze drie uur hadden me thuis hoogstwaarschijnlijk een stuk minder kunnen boeien. Van tevoren had ik ook de documentaire To End All War: Oppenheimer & the Atomic Bomb (Film, 2023) gekeken voor alvast wat extra context en daardoor kon ik het gelukkig redelijk moeiteloos volgen.

Onder deze voorwaarden heb ik best wel kunnen genieten van de film. Audiovisueel natuurlijk vaak indrukwekkend, inhoudelijk redelijk tot vrij interessant. Wat ik alleen een behoorlijk groot minpunt vond is dat je na het hoogtepunt van ‘Trinity’ nog zo’n drie kwartier aan hoorzittingscènes krijgt. Het kan aan mij liggen, maar zo verschrikkelijk interessant of belangrijk in het grote geheel was dat hele onderdeel nu ook weer niet per se. Nolan heeft er met aanzwellende soundscapes (wel op het overdrevene af), muziek en een pakkende editing op zich uitgehaald wat erin zat, maar de film had er volgens mij niet erg onder geleden als het hele communistische aspect een minder grote rol had gespeeld.

Ongetwijfeld zullen er wel Oscars gaan regenen, ik hoop natuurlijk sowieso voor onze Van Hoytema, maar ook Cillian Murphy en wat bijrollen zullen op zijn minst genomineerd worden. Vond Emily Blunt erg sterk een personage neerzetten net als Robert Downey Jr. Ook Truman heeft een leuke (kleine) rol, en ik kwam er pas na afloop weer eens achter dat dat Gary Oldman was.

Niet perfect, zoals altijd wilde Nolan denk ik weer eens teveel en ik vraag me af of het de bedoeling is dat je een film pas echt ten volle kunt begrijpen en waarderen als je eerst wat studie doet, maar je kunt er niet omheen dat dit grotendeels een erg goede film is. Je moet alleen wel weten waar je naar gaat kijken, en thuis op de bank met afleiding en zonder goed beeld en vooral geluid zal er een heel stuk minder van overblijven.

4*

Ongetwijfeld zal Oppenheimer het goed doen bij de Oscars; een sterrencast, één van de meest gevierde regisseurs van dit moment, een biografisch portret van een markant figuur, cinematografie van Van Hoytema en een sound design dat in de bioscoop goed tot zijn recht komt.

Het was ook zeker een beleving, visueel en auditief. Cillian Murphy knalt van het scherm als de onpeilbare Oppenheimer, de Trinity-test was indrukwekkend in beeld gebracht en de cinematografie was erg sterk.
Maar toch, het is en blijft Nolan; dat betekent dus een lange zit, volgepropt met zware dialogen op hoog niveau waarbij voorkennis onontbeerlijk is. Er wordt van je verlangd dat je behalve chronologie ook weet wie wie is en dat je alles in de juiste context kunt plaatsen. Gelukkig heb ik gisteravond de documentaire To End All War gekeken waardoor ik al in grote lijnen Oppenheimers levensloop kende en de film redelijk kon volgen.

Uit de docu bleek dat de briljante Oppenheimer ook een naïeve en een gedweëe kant had, die (ondanks zijn kennis en briljante werk) ook verkeerde inschattingen maakte die hem na de oorlog reputatieschade opleverde.

Ik vond het jammer dat Nolan niet in staat bleek om echt in het hoofd van Oppenheimer te duiken. Het blijft in dialogen en emotie vaak afstandelijk. Aan de ene kant is het te prijzen dat Nolan niet verzandt in melodramatisch sentiment, maar als dat betekent dat je als kijker nooit emotioneel wordt meegezogen, dan is dat ook niet ideaal.
Het laatste half uur, met de hoorzittingen en de gevolgen daarvan duurden mij ook te lang; het hoogtepunt van de film lag toch bij de geslaagde Trinity-test. Alles wat daarna kwam was mosterd na de maaltijd.

Kortom, technisch een indrukwekkende film die op alle vlakken mooi gemaakt is, maar verzuimt een emotionele connectie met het publiek te maken. Wel één van Nolans betere films.
Ook alle lof voor de vertolkingen van Cillian Murphy, Robert Downey Jr. en Emily Blunt.

Voor nu een 4-*

En weer verlaat ik de filmzaal met koppijn na een Nolan film…

Het is een lange zit sowieso, en de vorm is heel intens met al die strakke editing, met voortdurend climaxmuziek eronder …. Zo wordt het haast een anticlimax…, als de echte climax komt..

Natuurlijk is de kwaliteit hoog van het geleverde, dat mag ook wel met zo’n budget. Maar ergens is het ook een beetje lopende band Nolan werk wat afgeleverd is. Een heel ambitieus project, een enorme hype gezien de voortdurend uitverkochte filmzalen, stelde mij iig toch teleur.

Wat de film mist is een zekere rust, dat zit niet in de film..er wordt eindeloos gepraat, met muziek alsof het actiescenes zijn… en ondanks de heftigheid van het onderwerp is de film nogal gevoelsarm, wat een handicap van Nolan zelf is misschien..

Zeker niet zijn beste film

Prachtige film over een natuurkundige die gevraagd wordt om de bouw van de atoombom te leiden. Een biopic, maar tevens een historisch- en psychologisch drama met flink wat politieke thriller elementen. Meeslepend verteld door Christopher Nolan met een cast met flink wat bekende namen. De test-scene vormt een indrukwekkend en indringend stukje cinema, maar ook het einde is ijzersterk.

Een heel mooi gemaakte film, maar voor mij niet het meesterwerk zoals hij vaker in berichten genoemd wordt.

Laat er geen discussie over zijn dat ik het een toffe film vond en heb genoten van al het acteerwerk, setting, score en dialogen. Robert Downey Jr. vond ik ij-zer sterk spelen. Cillian Murphy en de rest waren ook top, maar Robert Downey Jr. sprong eruit. De animositeit van zijn karakter was gewoon te proeven.

Conclusie; Geweldig vermaakt tijdens de film. Genoten van het schouwspel. Meesterwerk? Mweh...

Eindelijk de film gezien; idd heel veel gepraat... Het is niet anders. Vindt de film géén meesterwerk. Wel wordt er goed geacteerd.

Mijn Nolan top drie:

1. Interstellar

2. Dunkirk

3. The Dark Knight Trilogie

4. Inception

5. Oppenheimer

Tenet is imo een enorme misser.

Gisteravond in Tuschinski gezien.

Het verhaal is interessant genoeg voor een verfilming, zelfs voor een van drie uur. Dat ik net de voorbije dagen nog een en ander over de film gelezen had, hielp wel; door het niet-chronologische karakter en vooral de enorme stoet personages was hij taai om te volgen. Ik neig eigenlijk naar 3 sterren, maar een halfje extra voor de fraaie manier waarop de worsteling neergezet wordt van de toch vrij wereldvreemde wetenschapper die met de politiek en andere buitenwereld probeert te communiceren ("ik wou nog even zeggen dat de meningen in het team toch nog verdeeld zijn").

Over het algemeen ben ik geen fan van biografische films en ik heb ook niet zoveel met Nolan, maar gezien mijn eigen (professionele) achtergrond spreekt de persoon Oppenheimer me zeer aan, waardoor ik toch met zekere verwachtingen deze film ging bekijken. Verwachtingen die toch niet ingelost werden.

Ja door de afwezigheid van Zimmer is de muziek is beter dan sinds lange tijd bij een Nolan film. Ja, er zijn visueel sterke momenten, zoals korte animaties van de subatomaire wereld en natuurlijk van de Trinity test. De momenten waarbij het om de natuurkunde draaide konden me vanwege mijn achtergrond ook best boeien. Maar de rest van de film, wat het overgrote deel van de totale speelduur van 3 uur betreft, bestaat uit oeverloos geouwehoer en rechtbankachtige scènes (want er is geen sprake van echte rechtzaken). Rechtbankfilms, een ander genre films waar ik over het algemeen maar weinig mee heb.

Een goede biografische film snijdt een thema aan en probeert de kern daarvan overtuigend weer te geven in plaats van dul alle biografische details over iemand op te sommen, zoals bijvoorbeeld gedaan is in The Theory of Everything, de film over Stephen Hawking. Oppenheimer snijdt weliswaar een thema aan, de zaak om de ingetrokken veiligheidsstatus van Oppenheimer waardoor hij zijn politieke invloed verloor, maar gaat daar veel en veel te gedetailleerd op in waardoor de film veel te lang duurt. Het resultaat is bijna drie uur lang vechten tegen de slaap. 1,5*.

Werkelijk prachtig gemaakte film. Maar of dit het grote Magnus Opus is van Nolan vraag ik me af. Daarvoor heeft deze film toch wat teveel taaie stukken. En het eerste deel van de film gaan allerlei ontwikkelingen die voor het latere vervolg in de film essentieel zijn in een snel tempo aan je voorbij. Opletten geblazen dus. Ook de verschillende tijdslijnen maken de film niet altijd gemakkelijk te volgen.

Maar dat Oppenheimer een absoluut meesterwerk is lijdt geen twijfel. Magnifiek camerawerk met dito belichting. Mooie beelden! Groots opgezette scnenes met mooie decors. Heel goed acteer werk. Alleen Emily Blunt vond ik wel wat tegen vallen. Make up en grime van de ouder wordende personages zeer overtuigend! Muziek ook dik in orde. Maar vooral het geluid. WAT WAS DAT ZEG! Hoe gaaf, hoe indrukwekkend, hoe angstaanjagend. Ik werd uit mijn stoel geblazen. Bizar goed. En dan in contradictio van dit geweld de cinematografie en de stilte van Trinity. Overweldigend.

De hoorzitting is belangrijk voor de film maar niet het mooist. Op het laatst werd het zoals gezegd net iets te taai en ook iets te lang?

Ik dacht aan 4 sterren, maar de manier waarop de rol van Einstein verweven is in deze film verdient al een halve ster an sich. 4,5 sterren!

Met frisse tegenzin ben ik naar de film gegaan, want biografie is geen genre waarvan ik de meerwaarde zie om dat in filmvorm te zien maar ik moest wel vanwege de lovende recensies c.q. de hype om er in ieder geval een mening over te vormen. Zoals ik al had verwacht levert het leven van Oppenheimer weinig interessants hetgeen Nolan vakkundig heeft weten weg te werken door het verhaal op een bewust hectische manier te vertellen: we gaan aldoor heen en terug in de tijd (de typisch postmoderne achronologie is kenmerkend voor Nolan) en qua onderwerp evenzo van quantumfysica naar liefdesperikel of poltieke intrige en weer terug, kortom de film spingt constant van de hak op de tak zodat je geconcentreerd moet blijven om het te volgen en het de beleving ook wel intens – maar ook vermoeiend – maakt. Ik heb de indruk dat de film halverwege wat vaart mindert – de focus blijft even vooral op de eerste kernproef en daarna op de (getuigen)verhoren door de commissie – al blijft de stijl tamelijk druk, al was het maar omdat de camera blijft springen van de ene naar de andere persoon in elk gesprek vol snelle, gevatte uitspraken.

Onder dit 180 minuten durende mitrailleurvuur van opvallende beelden en gevatte zinnen, welke vorm van fragmentering hooguit de inhoud imiteert in de zin dat het de werkelijkheid in eindeloze stukjes opblaast zoals een bom, is niet veel interessante inhoud te ontdekken. De film gaat uiteindelijk over de commissie die door de politicus Strauss na de oorlog was bekokstoofd om Oppenheimer in diskrediet te brengen op grond van zijn communistische relaties (en zijn terughoudendheid qua wapenwedloop) – de film heeft wat weg van Amadeus (Film, 1984) waarin een mindere god uit jaloezie Mozart dwarsboomt – en het meest interessante ervan is denk ik dat we leren dat Oppenheimer communistische sympathieën had op grond van zijn antifascisme (hij was immers Joods en de nazi’s waren voor hem dus ook heel persoonlijk de vijand) maar ook omdat hij een revolutionair was: hij bracht de nieuwe natuurkundige revolutie, quantummechanica, naar de VS en op dezelfde voet was hij enthousiast voor politieke revoluties. Een ander thema is het verschil tussen theorie en praktijk: Oppenheimer was een theoreticus (en als we de film kunnen geloven letterlijk een kluns in het laboratorium) terwijl de praktijk anders kan uitpakken zodat de toepassing ervan in de praktijk onzekerheid geeft. In dat verband is er een parallel met de quantummechanica die in theorie al slechts over waarschijnlijkheden spreekt zodat de atoombom – die berust op Einsteins relativiteitstheorie* – spreekwoordelijk de onzekerheid van de quantummechanica heeft: met name gaat het dan om de theoretisch minieme kans dat bij het ontsteken van de bom de nucleaire kettingreactie niet stopt, ook de atmosfeer wordt ontstoken en daarmee de wereld wordt vernietigd.

Het einde van de film is sterk doordat met het onthullen van het gespekje tussen Oppenheimer en Einstein er in één klap de vergissing van Strauss wordt onthuld en de vrees wordt uitgesproken dat de atoombom weliswaar een einde kan maken aan de Tweede Wereldoorlog zonder direct de wereld te vernietigen maar dat de onvermijdelijke verdere technologische ontwikkeling – van onder meer de waterstofbom – en de politieke spanningen en wapenwedloop (zoals we die later kennen van de Koude Oorlog) alsnog de hele wereld kan vernietigen (met Oppenheimer in praktische zin – zoals Einstein in theoretische zin – in de positie dat hij iets is begonnen waarvan hij het resultaat niet kent of onder controle heeft). Oppenheimer is de “Amerikaanse Prometheus” doordat hij het goddelijke vuur aan de mens heeft gegeven en net als Prometheus is hij ervoor gestraft, in het geval van Openheimer door zowel z’n geweten als door de politieke commissie waarmee hij in de film ook wordt geportretteerd als martelaar.

Al met al is de film zeer vakkundig gemaakt maar bovenal is het met z’n 180 minuten een hele, hele lange zit voor een drukke maar uiteindelijk wenigzeggende en in wezen overbodige film.

* Iedereen weet dat de atoombom met name berust op Einsteins beroemde formule E = mc2. Ik heb eens een stukje geschreven over Einsteins relativiteitstheorie waarin ik uiteraard ook die zogeheten massa-energie-equivalentie uitleg: Het basisidee van Einsteins relativiteitstheorie – Apollinische essays - apollinischeessays.wordpress.com.

Ik vond de film zeker 4 sterren waard. Wel miste ik het feit dat de Wiskundige eigenlijk veel meer credits verdienen dan Oppenheimer zelf. Het lijkt nu net of Oppenheimer alleen de bedenker van de atoom/waterstofbom is. Een paar jaar geleden heb ik de serie Manhattan (Serie, 2014 - 2015) gezien. In die ongeveer 20 afleveringen, ga je veel meer de diepte in (tip!)

Maar buiten dat een erg leuke film! Ga het laatste half uur nog eens goed terugkijken. Ging mij in de late uurtjes net iets te snel. Al ken ik de conclusie wel. Van mij had het laatste uur na de bom ontploffing ook wel iets korter mogen duren.

Vermomd rechtbankdrama

Oppenheimer heb ik ervaren als een grotendeels 180 minuten durend rechtbankdrama. Feitelijk gezien is dit geen rechtbankdrama omdat het om een besloten hoorzitting gaat, maar ik kreeg hier wel hetzelfde gevoel bij. Wat dat betreft kan ik mij goed vinden in de recensie van Black Math. Los van het feit dat ik zelf geen natuurkundige achtergrond heb

En het gevoel hebben om ruim 3 uur naar een rechtszaak te kijken is lang. Voor mij persoonlijk te lang. Ik kan niet ontkennen dat de kwaliteitsstandaard hoog ligt, en de film inhoudelijk niet veel te bieden heeft, maar de focus op de hoorzitting creëerde voor mij en te zakelijke afstand richting de personages. Dit had tot gevolg dat ik mij met regelmaat zat te vervelen. Hierdoor trek ik de conclusie dat dit mijn type film simpelweg niet is.

Het moment waarop dit even leek te veranderen was toen de Trinity test getoond werd en de scène die kort daarop volgde. Ik heb het dan over de nu al legendarische scène van de speech van Oppenheimer vlak na de aanval op Hiroshima en Nagasaki en de hallucinaties die hij heeft tijdens deze speech. Deze momenten, waarbij er word ingezoomd op de menselijke emotie, had ik veel meer willen zien. Helaas wordt de focus vervolgens alweer snel op de hoorzitting gelegd, en verslapte mijn aandacht weer.

Dit was gewoon echt duidelijk mijn type film niet, maar vanwege het algehele niveau waar ik verder weinig op af te dingen kan hebben, en een aantal sterke scènes, toch een ruimschootse voldoende van mij.

3,0*

Het is mij niet duidelijk waarom regisseur Nolan ervoor kiest om in deze biografie over de uitvinder van de atoombom frequent te schakelen tussen verschillende tijdperken in plaats van een chronologische vertelling. Daar wordt de film in mijn ogen niet per se beter of spannender van. Ik ben sowieso geen fan van Nolan en daar brengt deze film helaas geen verandering in. Ik heb onlangs ook Barbie gezien. De “Barbeheimer”-hype van deze zomer kan ik niet plaatsen.

Wat een zit, de film samen met mijn zoon gekeken.

Drie uur was een "waste of time", hadden veel meer verwacht, biografisch van de hak op de tak.

Om een objectiever beeld van Oppenheimer te krijgen, kun je naar mijn mening beter naar

To End All War: Oppenheimer & the Atomic Bomb kijken.

Sterke Nolan.

Voor mij absoluut een meer dan degelijke regisseur, alleen deed zijn vorige film me even vrezen voor een dipje. Toen hij vervolgens dit concept aankondigde had ik er maar weinig vertrouwen in, maar eenmaal in de bioscoop pakte die ervaring toch wel anders uit. Een meer dan knappe film waarin Nolans regiekwaliteiten opnieuw bevestigd worden en dat zegt dan iemand die vooraf erg sceptisch was.

Een arsenaal aan noemenswaardige leden voor elke rol. Ik geloof dat ik elke acteur die hierin komt opdraven wel bij naam kan noemen. Nolan kiest voor een erg drukke film waardoor veel van de bijrollen niet echt kunnen laten zien hoe goed ze zijn, maar dat is in het kader van Oppenheimer allerminst een kritiekpunt. Je kan tenslotte niet bij elk personage stil blijven staan, zeker niet bij zo'n overschot als hier. Murphy is een meer dan degelijke hoofdrol en daar draait dit verhaal ook om. Daarnaast vond ik de rol van Safdie erg geslaagd. Veel komt hij niet in beeld, maar de keren dat hij wel acteert maakt hij een zeer sterke indruk.

Het mag duidelijk zijn dat Nolan echt zijn best heeft gedaan, want elke dialoog en scene voelt doordacht aan. Dat maakt er soms een wat surrealistisch geheel van, maar eenmaal het verhaal loopt denk je daar als kijker niet bij na. Het tempo ligt erg hoog en de film oogt visueel verzorgd. Sterk gemonteerd, knap belicht en cinematografisch ver bovengemiddeld. Het enige dat soms niet helemaal meezit is het cameragebruik, dat in vergelijking met de andere technische hoogstandjes net wat te onopvallend blijft.

Specifiek de scene van de bomtest is een knappe nagelbijter, omdat het verhaal voorspelbaar en bekend is. Dat je er dan nog zo veel spanning uit kan halen is bewonderingswaardig. Het is erg fijn om te zien dat Nolan veel behandelt maar nergens echt stil blijft staan. Daardoor is de film amper saai te noemen en voor een film van drie uur waarin het onderwerp me niet eens heel veel doet is dat een groot compliment. Mijn persoonlijke kritiekpunt is het derde uur van de film. Voor een lange tijd slaagt Nolan erin een onderscheidend geheel te regisseren, maar eenmaal de rechtszaak aanbreekt vervalt de film in karikatuur. Nauwelijks merkbaar in de eerste twee uur, volop merkbaar in het derde uur. Dat doet toch wat afbraak aan de film, die daarvoor logisch en oprecht overkwam.

Het was een genot. Een bioscoopbezoek was lang uitgebleven door een filmdipje en Oppenheimer is daarom een meer dan wenselijke verwelkoming. Ik kijk nu direct weer uit naar Nolans volgende project. Soms doet hij niets met je, soms wel, maar hij verzorgd zijn films altijd en als regisseur stelt hij echt wel wat voor. Oppenheimer bevestigt dat, al kan ik best begrijpen dat een praatfilm als deze niet is wat je van Nolan zou verwachten. Ik slaap er niet minder om, knappe film.

De bioscoopzaal verlatend was ik eerst en vooral verbijsterd dat een zo'n lange en complexe film met zoveel verschillende personages zo succesvol kan zijn. Práchtig dat dat kan, daar niet van, maar ik kan er met mijn pet niet bij: geen romantiek, geen actie, veel gepraat, veel heen-en-weer-gespring in de tijd, veel politiek gekonkel, en tóch zo'n hit. Of zijn mensen afgekomen op de diverse grote namen in de cast? Dan zijn ze op hun wenken bediend, want bijna elk rolletje wordt gevuld door een ster (inclusief drie Oscarwinnaars die samen misschien 15 minuten schermtijd hebben), en dat leidt wel eens af ("hee kijk, Casey Affleck, kent Nolan die óók al? o ja, die zat natuurlijk ook al in Interstellar"), maar dat is dan ook het enige minpuntje dat ik kan verzinnen, want verder is dit een meeslepende film die erin slaagt om van het karakter van Oppenheimer èn de ontwikkeling van de atoombom èn de Amerikaanse politiek geladen nasleep van de Tweede Wereldoorlog een fascinerend beeld te schetsen. Ik vraag me af of het niet ook in 30 of 60 minuten minder had gekund, maar tijdens de film zelf heb ik me in ieder geval geen moment verveeld, en een tweede kijkbeurt zal mijn score misschien nog wel omhoog tillen. Hulde voor Nolan en Murphy.

naief verwachtte ik een film te gaan zien die de ontwikkeling van de atoombom omvat , maar ik kwam wat dat betreft behoorlijk bedrogen uit , in plaats daarvan krijg je een politiek beladen drama over oppenheimers priveleven en de pogingen van buitenaf om hem in discrediet te brengen omgeven met een flinke dramasausje en ook nog eens niet chronologisch verteld waaroor het soms erg warrig wordt en lastiger te volgen .
Dan is er nog dat drama romantisch zijplot met een vrouw waar hij door bezeten lijkt maar zijn fascinatie voor haar komt zo onlogisch over ( mede omdat zij hem als oud vuil behandeld ).
Ik ben nooit zo,n Nolan fan geweest en deze film herinnerde me eraan waarom , ik voelde me ook nogal belazerd in wat je denkt te gaan kijken, want in feite is de ontwikkeling van de bom zelf absoluut niet het hoofd thema van de film maar meer een zijplotje ertussendoor .

Oppenheimer is deels een biografie van de hoofdpersoon, en deels een rechtbankdrama, hoewel het geen werkelijke rechtszaak was. We zien hoe een jonge ambitieuze Oppenheimer zich het vak eigen maakt, en al jong een groot talent blijkt in zijn vakgebied. Ook zien we zijn valkuilen in beeld gebracht, terwijl we heen en weer flitsen naar het zogenaamde proces, en de politieke entree van Strauss. Nolan weet het allemaal vakkundig in beeld te brengen, en ondanks het heen en weer gespring in tijd, is altijd duidelijk waar we ons in het verhaal bevinden.

Na het kille Tenet zien we hier een film die een veel menselijker beeld schept van zijn hoofdpersoon. Er is genoeg wetenschap aanwezig, maar het menselijke drama krijgt hier ook volop de ruimte.

Het hoogtepunt is duidelijk de episode in Los Alamos waar het Manhattan project vorm krijgt. De ambitie, de deadlines, de botsende ego’s en het uiteindelijk geslaagde experiment zijn fantastisch in beeld gebracht. Wanneer Trinity ontploft, is dit een akelig indrukwekkend moment die hen en ons de impact doet beseffen.

Helaas is dit het hoogtepunt van de film en duurt het daarna nog ruim een uur. We zien hoe de wetenschappers vrijwel direct aan de kant worden geschoven door het leger, en ze via de radio moeten vernemen dat hun uitvinding op Hiroshima en Nagasaki is geworpen.
Het proces en het verhoor van Strauss zijn vrij spannend, maar missen wel die intensiteit van het Manhattan project.
De film eindigt met een profetische dialoog tussen Oppenheimer en Einstein, waar de betekenis van de bom wordt besproken.

Oppenheimer is met drie uur aan de lange kant, en hoewel ik daar vaak moeite mee heb, vond ik het hier niet storend. Nolan geeft de grootmachten en het volk stof tot nadenken.

4*

(Ben ik de enige die het Nederlands meer als Duits vond klinken trouwens?)

Een heftige en indrukwekkende film.

Dat mag gezegd worden, het acteer spel van de hoofdrol spelers, in deze film is echt imposant.

Vooral de hoofdrol van Cillian Murphy is ook indrukwekkend en Oscar waardig.

De film muziek van Ludwig Gorranson is werkelijk fabuleus schitterend.

Ook is deze jonge Componist en producer bekend van zijn meesterlijke film muziek van onder andere de film Oblivion.

En hier in deze film doet hij het weer.

Want ook de film muziek is imposant.

Deze Componist doet niet onder voor Hans Zimmer en mag zich ook scharen onder de grote film Componisten.

Je krijgt veel informatie in deze film.

En je moet goed opletten, hierdoor.

De film begint gelijk dat je op het puntje van je stoel zit.

Wel kan deze film, voor sommige wat lang aanduren.

Waardoor men mogelijk kan afhaken.

Maar naar de climax van deze film, voel je de zinderende spanning die om te snijden is.

Als het werkelijk zo gegaan is, omdat Oppenheimer zich te midden van onderzoekers en hoog geplaatste mensen, die hem waardeerde,later hem net zo hard zoals het bekende gezegde,in de rug staken.

En hij nagenoeg niemand meer kon vertrouwen.

Je vraagt je hierdoor ook af, is het werkelijk zo gegaan.

Hoe Oppenheimer wordt neergezet, is dit echt de waarheid.

Hoe deze film, dit laat zien voor ons als kijkers.

Anders zou ik deze film 5 sterren hebben gegeven.

Vandaar een meer dan verdiende 4,5 sterren voor deze zeer indrukwekkende film.

Vanochtend eindelijk dit zwaargewicht - op verschillende vlakken - gezien in de bioscoop. Het verbaasde me dat er zoveel mensen in de zaal waren na zoveel draaitijd en ook nog op een zondagochtend. Het verbaast me ook dat er überhaupt zoveel mensen op deze film af komen, gezien het onderwerp. Blijkbaar is het een van de weinige films die voldoende aantrekkingskracht en kwaliteit heeft dit jaar. En dat naast een barbie film. Heel bijzonder.

In ieder geval ben ik blij dat ik 'm eindelijk gezien heb. Ik had weinig voorkennis en wist amper wie Openheimer was, hooguit dat hij iets met de atoombom te maken had. Gezien de duur van de film was ik bang dat het niet mijn volle aandacht zou houden, maar dat viel flink mee. Onder andere door het sterke acteerspel. Man, Murphy mag dan ondertussen ook wel eersteklas acteur zijn. Downey Jr die ik amper herkende, speelde hem zo van tafel met zijn beperkte scenes. Er komen best veel bekende namen en vaag bekende gezichten voorbij. Ironisch genoeg herkende mijn man de meeste acteurs sneller dan ik. Terwijl ik daar normaal gezien de eerste in ben. ("Kijk gewoon naar de film." is meestal zijn opmerking. ) Een acteur uit The Boys vind ik nogal een miscast. Maar dat vind ik dan ook het enige minpunt van deze film. Naast dat het einde eigenlijk al halverwege de film bekend was. Al blijf ik het bizar vinden dat er zoveel volk op deze film af komt, het is wel de beste film die ik dit jaar gezien heb tot nu toe.

Deze keer heb ik geen meningen of reviews vooraf gelezen zoals ik vaak doe, want ik wilde mijn mening zo dicht mogelijk bij mezelf houden. Wat mij vooral bij zal blijven is hoe een theoreticus zo gefascineerd is naar kwantumfysica dat hij in een tunnelvisie belandt en er pas veel te laat achter komt welke richting het opgaat, om het in de laatste loodjes voor zichzelf goed te praten dat hij geen uitvoerder is. Hij is niet degene die de keuze maakt waar de bom landt. Maar ondertussen beseft hij desondanks maar al te goed wat hij gedaan heeft.

De beste Nolan sinds Interstellar, maar dat komt meer omdat ik niet zo gecharmeerd was van zowel Duinkerken als Tenet. Verhaal is indrukwekkend, uitstekend acteerwerk en de settings zijn prachtig. Bij de editing zou ik wel willen zeggen dat minder soms meer is. Waarom krijgen we als kijker niet af en toe de tijd om een paar minuten simpelweg een gesprek te volgen? Nolan is kennelijk heel bang dat de kijker z'n aandacht verliest en probeert door alles door elkaar te monteren, aangevuld met aanzwellende muziek, dit te voorkomen. Zelfs de meest simpele gesprekjes worden door deze edittrucjes opgeblazen tot epische proporties. Dat gaat ten koste van de kracht van scènes waarin dit daadwerkelijk op z'n plaats is. Dit is uiteraard (inmiddels) de stijl van Nolan, maar het valt nu wel heel erg op, omdat deze film relatief weinig actiescènes kent. Als dat nu 120 minuten was, oke, maar omdat elke zich serieus nemende filmmaker zich kennelijk verplicht voelt om een film 3 uur te laten duren is dit een vrij slopende zit.

Prima film, maar geen meesterwerk. 3,5*

Dat taaltje dat Oppenheimer in Leiden spreekt klinkt meer als Jiddisch dan als Nederlands!

Oppenheimer dus. De cinemazaal zat bijna helemaal vol terwijl de film toch al enkele weken wordt vertoond. De film is dus een groot succes, wat hoop geeft aan de echte cinefiel in een wereld waarin een draak van een film (mijn mening!) als Barbie wordt geprezen en een berg vol geld als de poenschepper van Suske en Wiske doet binnenraken. De vrouw van het koppeltje dat naast mij zat ging nochtans op haar gsm naar foto's van haar kinderen en/of kleinkinderen kijken, nadat de bom op Japan was gedropt. Blijkbaar konden de verhoren van Oppenheimer omwille van een vermoedelijke link met de communistische partij, waar nog ruim een uur van de film aan wordt besteed, haar minder boeien.

Het moet gezegd dat het Manhattan Project dat doorging in Los Alamos, New Mexico het spannendste deel van de film is. De zenuwslopende race om de A-bom tijdig klaar te krijgen, de vraag of de bom eigenlijk wel nog nodig was nu de Duitse vijand zich had overgegeven, de beslissing om Japan als nieuw testterrein uit te kiezen, het getwist met Teller over de H-bom, en dan uiteindelijk de ultieme test waarbij voor het eerst een A-bom tot ontploffing wordt gebracht: eerst het felle witte licht en dan, na een hele tijd met ingehouden adem te wachten, de oorverdovende knal!

Ondanks het feit dat er vooral veel gepraat wordt in deze film, bleef ik toch de hele speelduur aan het scherm gekluisterd zitten kijken. Ik heb me geen moment verveeld en de drie uur vlogen eigenlijk zo voorbij. De opvallende muziekscore is de hele tijd aanwezig en roept allerlei emoties op in de kijker. Een heel vernuftig truukje om de spanning hoog te houden en een constant gevoel van ongemak te creëren.

Iedereen zit uitstekend in zijn rol; Cillian Murphy als Robert Oppenheimer (het kettingrokende, graatmagere mannetje met een dodelijke missie), Matt Damon als generaal Leslie Groves, Tom Conti als Albert Einstein, Robert Downey Jr. bijna onherkenbaar als corrupte politicus (of is dit een pleonasme?) Lewis Straus. Ook noemenswaardig is de knappe Florence Pugh als Oppenheimers 'love interest' Jean Tatlock. Het moment waarop zij Oppenheimer berijdt in de ondervragingskamer terwijl zijn vrouw zit toe te kijken, is heel onverwacht. Een schokkend moment waarbij zowel de passie als de schaamte van hun overspelige relatie wordt benadrukt, alsook het gevoel van naaktheid in handen van het ongenadige panel van ondervragers dat Oppenheimer op het rooster legt.

Hoewel ik het eerst jammer vond dat men het droppen van de A-bom op de Japanse steden Hiroshima en Nagasaki niet laat zien, alsook de verschrikkelijke gevolgen nadien, wordt er gelukkig wel genoeg aandacht besteed aan de gewetenswroeging van sommige van de geleerden die hebben meegewerkt aan dit project des doods. Of Oppenheimer zelf echt gewetenswroeging had is nog maar de vraag. Alsook de vraag of hij in het hiernamaals net als Prometheus, die het vuur van de goden stal en het aan de mens gaf, aan een rots werd vastgeketend en voor eeuwig werd gemarteld. Maar zoals in Romeinen 12:19 staat: "Neem nooit wraak, vrienden! Laat dat maar aan God over, want Hij heeft gezegd: 'Mij komt de wraak toe, Ik bepaal de straf voor alle zonden." (HTB)

Hiermee verdient in ieder geval Cillian Murphy een Oscar naar mijn mening althans.

Wat zet hij een acteerprestatie neer.

Met velen ben ik het ook eens dat dit wel eens de beste Nolan zou kunnen zijn.

Jammer dat er (te jonge) kinderen in de zaal zaten die de film blijkbaar minder konden waarderen en op hun telefoon allerlei andere dingen gingen doen.

Toch maar vriendelijk verzocht om de telefoon weg te stoppen of naar een andere film te gaan.

Maar goed, de film vond ik zeer indrukwekkend en de lange speeltijd leek veel korter. Ik werd zo meegezogen in het verhaal dat hij voor mij best nog langer had mogen duren.

Ik moest deze film toch even op me in laten werken. Het is een behoorlijke zit en behoorlijk indrukwekkend allemaal. Het liet me een beetje stil achter. In positieve in uiteraard. Nu kan ik Nolan's films altijd wel waarderen, maar door de hype heb je toch een beetje hoge verwachtingen. Gelukkig zijn die ook waargemaakt.

Fantastisch acteerwerk van alles en iedereen in deze film. Murphy bewijst echt wel weer dat hij over een gave beschikt, maar Robert Downey Jr. speelt ook ijzersterk. De muziek in deze film is aanwezig, maar versterkt de emotie en de sfeer in elke scène. Geweldig werk van Göransson, met als hoogtepunt de scène met de aftellende klok. Adembenemend.

De cinematografie van 's Neerlands trots is ook tot in de puntjes verzorgd. Moet 'm zeker nog eens herzien, in mijn eentje, zonder gapende of appende mensen naast me.