Oppenheimer (2023)

Briljante film, anderhalve generatie lang heeft "deterrence" door kernwapens nauwelijks aandacht gehad in onze maatschappij. Met de huidige actualiteit in het achterhoofd verteld Nolan door deze film een perfecte origin story over hoe de atoombom internationale betrekkingen voorgoed veranderd heeft en elke dag onze krantenkoppen bepaald.

Is gewoon een oprechte filmtip wanneer je liever iets ‘luchtigs ziet, met humor en aktie. Dat is exact wat Barbie biedt. En meer!

Je bent helemaal niet oprecht maar een arrogant, omhooggevallen en superieur wanend mannetje,

die het heerlijk vindt dat ik ook weer op deze onnozele reactie reageer.

Misschien moet je mijn eerste reactie nog eens nalezen, begrijpend lezen kun je namelijk niet.

Gisteren gezien in Vue xd.

Op zich een prima film.

Daar zit mijn crux ook in, voor mij blijft het bij prima.

Beeld en geluid, met name door de bioscoop, zeer goed.

Het verhaal zou zeer complex zijn, dat vond ik erg meevallen. Als je alleen maar Marvel kijkt wellicht wel ja. Goed te volgen, ook qua chronologie.

Het acteerwerk is goed. Weer een crux, goed.

De film is lang, echter net niet te.

Als er geen mega hype zou zijn geweest, was de publieke opinie een stukje kritischer denk ik.

Ik kon met geen van de hoofdrolspelers sympathiseren, dat vond ik wel jammer.

Nergens greep de film mij echt, geen wow moment of adrenaline shotje. Het was prima.

Goed om te hebben gezien. Geen meesterwerk of herinnering voor het leven.

Intense biopic over het leven en vooral het werk van Robert Oppenheimer. Christopher Nolan lijkt met iedere scene een mokerslag te willen uitdelen. Dat gaat lang goed, maar op het eind snak je als kijker naar een rustig moment. Maar de film zit virtuoos in elkaar. Verbazend dat deze film zo goed wordt bezocht, want het is beslist geen lichte kost.

Graag of niet. Ga je toch lekker naar films die je niet leuk vindt.

Wat een prachtige film, zijn net thuis van de bioscoop waar ik met man en 19 jarige zoon deze prachtige film heb gekeken. Verhaal boeide van begin tot eind en er werd zo enorm goed geacteerd! Ook de grime was heel erg goed.

Dat 'wijndrinkende filmliefhebber' deed `t em hè?

Zielig, en huilend kindje? En "op deze manier gaat film naar de klote"???

Wat ben je ook een stakker dat je hier mee komt. Wie denk je wel wie je bent?

Als je even beter leest dan je neus lang is (Hoop dat je weet wat ik bedoel), dan gaan er in de bovenkamer wel wat deurtjes open.......niet te hopen dat ze dicht blijven, want dan is dit voor niets geschreven en blijf ik maar doorgaan.

De film ligt mij gewoon niet.....hèèl simpel. Je hoeft er niet eens over na te denken, zo makkelijk is `t.

Vergelijk mijn top 10 eens met die van jou, een wereld van verschil. Jij zou elke film die in mijn top 10 staat 1 ster geven, omdat dat niet je smaak is. Maar, ik draaf hier niet verder op in.

En wat begrijp je niet van ..'Punt'?

Dat betekent dat ik hiermee klaar ben, ik hoef geen persoonlijke aanval want daar ben ik te oud voor en jij

een snotneus bent in mijn ogen.

Aardige, inhoudelijk interessante en zeer uitgebreide biopic die op zich knap in elkaar steekt. Verre van een meesterwerk.

Twee verhaallijnen lopen door elkaar en grijpen - in eerste instantie via flashbacks/flashforwards - op elkaar in. Voor de opbouw van de ene lijn, de ontwikkeling van de eerste atoombom, wordt ruim de tijd genomen. Voelt niet langdradig omdat het gedetailleerde inkijkje in dat proces boeiend genoeg is. Zowel de inhoudelijke kant als de psychische/morele aspecten worden mooi belicht. Qua technische wetenschappelijke termen valt het reuze mee, de grote lijn is voor een leek prima te volgen.

Als dit gedeelte tot zijn climax komt met de explosie is het gevoelsmatig tijd om af te ronden. Maar dan volgt nog een hele, hele lange nasleep van de lastercampagne tegen Oppenheimer. De eindeloze verhoorscènes gaan net even te lang door wat het laatste uur toch tot een pittige zit maakt.

De film zit overvol gepropt met dialogen die weliswaar vakkundig geschreven zijn, maar zeer onnatuurlijk verlopen. Er zit geen millimetertje lucht in, het is een doorlopend vuurgevecht van perfecte oneliners waar geen einde aan komt. De ene spreker is nog niet klaar of de repliek volgt alweer in de vorm van een volgende, wandtegelwaardige volzin.

De muziek is af en toe storend. Met name richting de ontknoping van de verhoren ontaardt die in onnodig hard, bombastisch getoeter. Vermoedelijk om spanning te creëren die er eigenlijk niet is.

De scène waarin Murphy 'Nederlands' spreekt is natuurlijk een blunder. Van een film waarin zoveel werk een geld is gestoken mag je ook meer oog voor zo'n detail verwachten. Hoe moeilijk is het om één Nederlander erbij te betrekken die even luistert of die twee zinnetjes een beetje klinken? Anders lekker weglaten en niet maar wat aankloten. Verder doet Murphy het leuk, de rest van de cast is degelijk en de scènes in Los Alamos zijn het aanzien zeer waard.

De film heet 'Oppenheimer' en dat is te zien want alleen zijn eigen personage wordt wat uitgediept. De rest loopt er maar een beetje bij. Daardoor komt wel zijn privéleven er wat bekaaid vanaf. Zo schijnt zijn broer erg belangrijk voor hem te zijn, maar die krijgt maar weinig schermtijd en hun band wordt niet echt uitgediept. Ook de twee dames in zijn leven worden wat haastig behandeld. De romances worden nauwelijks opgebouwd. Uiteraard moet je keuzes maken wat je meer en minder uitvoerig behandelt maar die balans had wellicht iets beter gekund. Door de persoonlijke relaties zo oppervlakkig te houden maken de drama's uit zijn privéleven minder indruk.

Nolan weet de aandacht zeker twee uur vast te houden, en dat is best knap voor zo'n op zichzelf pittig onderwerp en met weinig visueel spektakel. Het slotstuk is te langgerekt en als je niet oprecht geïnteresseerd bent in deze geschiedenis en de persoon Oppenheimer kun je deze prima aan je voorbij laten gaan.

Wie denk jij wel dat je bent? Met je "ik wil vermaakt worden anders geef ik een film gewoon 1,5 ster" het maakt niet uit wat jij ervan vindt, dan kun je nog steeds wel zien dat het gewoon een goede film is. Maar jij kan dat niet want je laat je eigen smaak in de weg zitten. En dat vind ik kinderachtig.

Je hele top 10 zou ik allemaal minimaal 4 sterren of meer geven. Godfather ik hou er niet zo van maar dat is gewoon op alle vlakken een topfilm. Jij maakt het persoonlijk omdat je je smaak laat bepalen wat je geeft maar film gaat kapot door dit gedrag. Dat mensen iets goeds niet kunnen waarderen, alleen maar omdat het niet helemaal in hun straatje past. Hopelijk begrijp je welk punt ik hier probeer te maken.

Ik zit wat tussen een 3.5 en een 4 in. De film is weer duidelijk vakwerk met sterke acteerprestatie van onder meer Murphy en Downey Jr. Ik vind het alleen wat lang waardoor ik het gevoel had dat er ergens wel een halfuur van gemogen had of er bv 2 films gemaakt van konden worden met enerzijds de race naar de atoombomtest (prachtig in beeld gebracht trouwens) en anderzijds het rechtbankdrama nadien. Dat tweede deel lag me wat minder en voelde wat geforceerd. Kortom een zeer degelijke biopic, maar voor mij wat minder dan enkele andere topfilms van Nolan die wel de gehele lengte wisten de aandacht vast te houden.

Magnum Opus van Christopher Nolan. Interstellar kwam al vrij dichtbij perfectie, maar met deze film mag hij zijn eerste Oscar gaan ophalen voor beste film. Eindelijk gaat Christopher Nolan voor sfeer in plaats van verhaal. Er zitten echt een aantal geweldige sequenties in de film waar zelfs het filosoferen van Terrence Malick even lijkt te verschijnen. Het fragmentarische van een verhaal vertellen ligt Nolan veel beter dan een langgerekt lineair verhaal waar een plot zich moet ontvouwen (denk aan Inception).

Nolan wordt steed beter en lijkt zijn kijker ook een stuk serieuzer te nemen. Niet meer de uitgekauwde mysterie-plots, maar een intrigerende sfeerschets met een geweldige geluidsband. Ook de shots van Cillian Murphy en Robert Downey Jr. zijn briljant. Ga dit vooral in IMAX zijn en pak ongeveer de rij op 2/3 in het midden voor de beste bioscoopervaring.

Jammer dat een stelletje naast me het nodig vond om tijdens Trinity te gaan fluisteren, terwijl het verder muisstil was in een uitverkochte zaal.

Waar maak je je druk om joh? Nogal logisch dat hij een film minder waardeert wanneer het niet zijn smaak is. Hij onderbouwt het toch ook duidelijk? Stel je niet zo aan zeg.

Ik geloof dat je Dunkirk nog niet hebt gezien.

Ja daar heb je natuurlijk een punt. Wat me bij Dunkirk stoorde was dat Christopher Nolan nog steeds teveel bezig is met toevalligheden om zijn film spannend te houden. Wieltjes van een vliegtuig die op het laatste moment uitklappen of soldaten die ergens net weten te ontsnappen. Maar inderdaad, bij Dunkirk leek de nieuwe lijn wel aardig ingezet, alleen nog niet geperfectioneerd.

Volgens mij staat het verhaal hier toch echt veruit op plek 1. Ze gaan toch 3 uur lang vrij diep in de persoon Oppenheimer te analyseren.

Ik vind er juist ook bar weinig sfeer in zitten. Alleen de muziek doet dat wat, camerawerk en belichting zijn ontzettend ongeïnspireerd, oncreatief en neutraal aanschouwend.

Laat ik het anders formuleren. Nolan geeft de kijker iets meer ruimte om het verhaal op meerdere manieren te interpreteren. Zo kan de kijker qua geluid, dialogen en visuele vondsten veel meer zijn eigen gang gaan. Bij bijvoorbeeld Inception, Prestige en Interstellar wordt het verhaal aardig uitgekauwd door bijvoorbeeld Michael Caine alles uit te laten leggen. Als kijker voel ik me gewoon veel serieuzer genomen bij de laatste drie films van Christopher Nolan. Zeker bij Oppenheimer kan ik veel meer met de sfeer rondom het manhatten-project (aankleding, sets, geluid, shots, scherpe dialogen), dan een ingeblikt verhaaltje rondom een droom in een droom, wat vervolgens ook constant uitgelegd moet worden door Di Caprio.

Maar ik hou misschien ook iets meer van tijdsbeelden en sfeerschetsen, dan verhaaltjes met eindeloos veel onnodige plotwendingen.

Vandaar ook mijn liefde voor bijvoorbeeld Once Upon a Time in Hollywood, Licorice Pizza en Babylon. Het gevoel krijgen dat je zelf ergens aanwezig bent, waar sfeer boven plot gaat. Ook bij Oppenheimer is het tijdsbeeld veel sterker en lijkt alleen het laatste half uur weer wat op de oude Christopher Nolan.

Ik zag hier na het voor mij tegenvallende Tenet een beetje tegenop. Maar Oppenheimer bleek een erg interessante film die voorbijvloog. Een hoop informatie, dus je moet er wel je hoofd bijhouden.

Geen doorkomen aan. Het is dat mijn vrouw hem wel interessant vond, anders was ik de bios uitgelopen en had ik een terrasje gepakt.

Erg langdradig, veel zinloze niets toevoegende dialogen en als kers op de taart een zenuwachtige totaal niet bijpassende playlist aan nummers die proberen een spanningsboog te behouden.

De trailer maakte me erg nieuwsgierig, maar het viel helaas toch vies tegen.

Not my cup of tea.

Tenet vond ik ook niks, dus voor mij geen Nolan films meer.

Ik was al een tijdje afgehaakt bij Christopher Nolan. Ik noem zijn films al jaren megalomaan, theoretisch, vrij zielloos en complex op een irritante manier.

Maar aan deze hype kon ik toch niet helemaal weerstand bieden en ik dacht, als ik hem toch ooit ga kijken dan maar beter in de bioscoop. Deze drie uur hadden me thuis hoogstwaarschijnlijk een stuk minder kunnen boeien. Van tevoren had ik ook de documentaire To End All War: Oppenheimer & the Atomic Bomb (Film, 2023) gekeken voor alvast wat extra context en daardoor kon ik het gelukkig redelijk moeiteloos volgen.

Onder deze voorwaarden heb ik best wel kunnen genieten van de film. Audiovisueel natuurlijk vaak indrukwekkend, inhoudelijk redelijk tot vrij interessant. Wat ik alleen een behoorlijk groot minpunt vond is dat je na het hoogtepunt van ‘Trinity’ nog zo’n drie kwartier aan hoorzittingscènes krijgt. Het kan aan mij liggen, maar zo verschrikkelijk interessant of belangrijk in het grote geheel was dat hele onderdeel nu ook weer niet per se. Nolan heeft er met aanzwellende soundscapes (wel op het overdrevene af), muziek en een pakkende editing op zich uitgehaald wat erin zat, maar de film had er volgens mij niet erg onder geleden als het hele communistische aspect een minder grote rol had gespeeld.

Ongetwijfeld zullen er wel Oscars gaan regenen, ik hoop natuurlijk sowieso voor onze Van Hoytema, maar ook Cillian Murphy en wat bijrollen zullen op zijn minst genomineerd worden. Vond Emily Blunt erg sterk een personage neerzetten net als Robert Downey Jr. Ook Truman heeft een leuke (kleine) rol, en ik kwam er pas na afloop weer eens achter dat dat Gary Oldman was.

Niet perfect, zoals altijd wilde Nolan denk ik weer eens teveel en ik vraag me af of het de bedoeling is dat je een film pas echt ten volle kunt begrijpen en waarderen als je eerst wat studie doet, maar je kunt er niet omheen dat dit grotendeels een erg goede film is. Je moet alleen wel weten waar je naar gaat kijken, en thuis op de bank met afleiding en zonder goed beeld en vooral geluid zal er een heel stuk minder van overblijven.

4*

Ongetwijfeld zal Oppenheimer het goed doen bij de Oscars; een sterrencast, één van de meest gevierde regisseurs van dit moment, een biografisch portret van een markant figuur, cinematografie van Van Hoytema en een sound design dat in de bioscoop goed tot zijn recht komt.

Het was ook zeker een beleving, visueel en auditief. Cillian Murphy knalt van het scherm als de onpeilbare Oppenheimer, de Trinity-test was indrukwekkend in beeld gebracht en de cinematografie was erg sterk.
Maar toch, het is en blijft Nolan; dat betekent dus een lange zit, volgepropt met zware dialogen op hoog niveau waarbij voorkennis onontbeerlijk is. Er wordt van je verlangd dat je behalve chronologie ook weet wie wie is en dat je alles in de juiste context kunt plaatsen. Gelukkig heb ik gisteravond de documentaire To End All War gekeken waardoor ik al in grote lijnen Oppenheimers levensloop kende en de film redelijk kon volgen.

Uit de docu bleek dat de briljante Oppenheimer ook een naïeve en een gedweëe kant had, die (ondanks zijn kennis en briljante werk) ook verkeerde inschattingen maakte die hem na de oorlog reputatieschade opleverde.

Ik vond het jammer dat Nolan niet in staat bleek om echt in het hoofd van Oppenheimer te duiken. Het blijft in dialogen en emotie vaak afstandelijk. Aan de ene kant is het te prijzen dat Nolan niet verzandt in melodramatisch sentiment, maar als dat betekent dat je als kijker nooit emotioneel wordt meegezogen, dan is dat ook niet ideaal.
Het laatste half uur, met de hoorzittingen en de gevolgen daarvan duurden mij ook te lang; het hoogtepunt van de film lag toch bij de geslaagde Trinity-test. Alles wat daarna kwam was mosterd na de maaltijd.

Kortom, technisch een indrukwekkende film die op alle vlakken mooi gemaakt is, maar verzuimt een emotionele connectie met het publiek te maken. Wel één van Nolans betere films.
Ook alle lof voor de vertolkingen van Cillian Murphy, Robert Downey Jr. en Emily Blunt.

Voor nu een 4-*

Zoals te verwachten weer een hele fijne en solide film van Nolan. Weinig actie maar het voelt alsnog onmiskenbaar als een Nolan prent. En dat is ook een beetje veilig wel, Nolan zal niet snel buiten de lijntjes kleuren (dat laat ie aan Greta Gerwig over;)). Maar dat maakt niks uit, Oppenheimer is weer erg sterk.

Blij dat Murphy eindelijk een grote hoofdrol in Hollywood te pakken heeft en natuurlijk stelt hij niet teleur. Wat een acteur is het ook. Verder trekt Nolan een heel blik aan steracteurs open. Van ‘oude rotten’ als Damon, Blunt, Oldman en Downey Jr., tot aan populaire en sterke acteurs die steeds vaker opduiken zoals o.a. Florence Pugh, Jason Clarke, Rami Malek en Bennie Safdie. Leuk om vele bekende en populaire namen in één prent te zien.

En weer verlaat ik de filmzaal met koppijn na een Nolan film…

Het is een lange zit sowieso, en de vorm is heel intens met al die strakke editing, met voortdurend climaxmuziek eronder …. Zo wordt het haast een anticlimax…, als de echte climax komt..

Natuurlijk is de kwaliteit hoog van het geleverde, dat mag ook wel met zo’n budget. Maar ergens is het ook een beetje lopende band Nolan werk wat afgeleverd is. Een heel ambitieus project, een enorme hype gezien de voortdurend uitverkochte filmzalen, stelde mij iig toch teleur.

Wat de film mist is een zekere rust, dat zit niet in de film..er wordt eindeloos gepraat, met muziek alsof het actiescenes zijn… en ondanks de heftigheid van het onderwerp is de film nogal gevoelsarm, wat een handicap van Nolan zelf is misschien..

Zeker niet zijn beste film

Moest pissen en miste de laatste 5 minuten.

Prachtige film over een natuurkundige die gevraagd wordt om de bouw van de atoombom te leiden. Een biopic, maar tevens een historisch- en psychologisch drama met flink wat politieke thriller elementen. Meeslepend verteld door Christopher Nolan met een cast met flink wat bekende namen. De test-scene vormt een indrukwekkend en indringend stukje cinema, maar ook het einde is ijzersterk.

Nu ik weer een filmpas genomen heb ga ik denk ik nog een keer. Wil toch van de gelegenheid gebruik maken om hem nog eens in de bioscoop te zien.

Een heel mooi gemaakte film, maar voor mij niet het meesterwerk zoals hij vaker in berichten genoemd wordt.

Laat er geen discussie over zijn dat ik het een toffe film vond en heb genoten van al het acteerwerk, setting, score en dialogen. Robert Downey Jr. vond ik ij-zer sterk spelen. Cillian Murphy en de rest waren ook top, maar Robert Downey Jr. sprong eruit. De animositeit van zijn karakter was gewoon te proeven.

Conclusie; Geweldig vermaakt tijdens de film. Genoten van het schouwspel. Meesterwerk? Mweh...