Oppenheimer (2023)

De film heet dan ook niet voor niets Oppenheimer en niet "the victims of the Atom bombs on Hiroshima and Nagasaki".

Dit is echt goud

Gisteren gezien in een uitverkochte Imax zaal.
De film zit goed in elkaar, de muziek is mooi, acteerwerk is van hoog niveau ( Oscar voor Murphy? )
De scene met de bom is geweldig mooi gemaakt, maar wat een lange zit. Waar Mission Impossible met 2 uur en 45 min en Avatar 2 met 3 uur me geen moment verveelde keek ik bij deze film wel erg vaak op de klok.
Er gebeurt weinig, en wat helemaal zonde was dat je niks van de atoombom Nagasaki/Hiroshima ziet. Had daar iets mee gedaan

Al met al. Een mooie film, maar meer niet dan dat. Toch tegenvallende film. 3*

Hoewel sterke film zijn er zwakke punten, althans voor mij. Teveel personages met erg veel dialoog, korte scenes die elkaar snel opvolgen in niet chronologische vertelling, dit vraagt 3 uur bij de les blijven om deze puzzel enigszins bij elkaar te houden. Enig inlezen is een must.

Schitterende film, waarvan ik aanvankelijk dacht dat Oliver Stone hem ook had kunnen maken in zijn reeks van de Amerikaanse geschiedenis, maar bij nader inzien twijfel ik.

Nolan blijft Nolan, en raakt dieper dan ooit de psyche van iemand voor wie de wereld aanvankelijk helder in elkaar zit ('God dobbelt niet' - Einstein), en voor wie geen twijfel bestaat ('Als wij de bom niet maken dan doen de nazi's het'). Maar allengs blijkt ook in de fysica de wereld te bestaan uit paradoxen en uit reacties die elkaar beïnvloeden en niet meer gecontroleerd kunnen worden - zoals ook de echte wereld.

Zet deze abstractie maar eens om in beelden. Nolan deed het.

Gister bij Oppenheimer geweest, pfoe. Film is echt fan-tas-tisch gemaakt en geacteerd. Maar er wordt wel zo veel op je afgevuurd aan informatie dat ik soms meer bezig was om alle fysica, politiek en organisaties te snappen dat ik geen hersencapaciteit meer had om echt te genieten. Maar de film zelf is enorm goed gemaakt, kan ook aan mij liggen gezien ik van een hoop onderwerpen te weinig verstand heb om alles mee te krijgen. Een herkijk zal de film voor mij vast goed doen.

Nooit een grote fan van Christopher Nolan geweest. Dus ook nooit gedacht dat hij een meesterwerk van dit kaliber in de vingers had. Een meeslepende dossierthriller van dit type had ik eerder van de hand van David Fincher of Oliver Stone verwacht. Briljante cinema.

By far Nolans beste film. Dit overtreft hij nooit meer in zijn carrière.

Nolan's films laten mij meestal vrij koud en deze ook. Technisch goed gemaakt maar véél te lang en veel te veel geneuzel over communisme en een love story waar ik niet op zit te wachten. Snij er een uur uit en je hebt een spannende film, nu gaat het slepen.

Wel mooi in 70mm maar qua audio visueel bombast had hier veel meer uitgehaald kunnen worden.

Ach ja typisch Nolan = 7,2/10

Ik vond dat er aardig veel werd gepaft als in 'Oh Big Tobacco heeft wel even $20+ miljoen van het filmbudget 'opgehoest' om hun waar via deze indirecte weg genaamd 'artistieke vrijheid' (nog) te kunnen slijten'; de meeste directe advertentiekanalen zijn immers al jaren een no-go in het Westen iig. Maar goed ik ben ex-roker: mij valt product placement van sigaretten tegenwoordig extra op .

De nieuwste film van Christopher Nolan is toch altijd een event zoals weinig andere films dat tegenwoordig nog zijn. Na Tenet, die ik persoonlijk veruit zijn minste vond, is Nolan ook weer helemaal in vorm. Oppenheimer duurt de volle drie uur, maar Nolan laat het absurd veel korter aanvoelen. Wat echt bewonderenswaardig is, want in principe is het een vrij zware zit, met veel gepraat, politiek gekonkel, ontzettend veel personages waaronder een resem aan fysici, een hoop biografische achtergrondinformatie en grote thema's. Maar het vliegt voorbij, en het steekt allemaal zo ontzettend vlot en sterk in elkaar. Het tempo is gigantisch snel, maar toch niet té snel. Ook al krijgt niet elk stukje informatie evenveel tijd om te ademen; toch ben je gevoelsmatig altijd wel volledig mee. Het 'spelen' met de tijdlijnen voelt hier ook helemaal niet aan als een gimmick, wat in sommige Nolan-films wel het geval is. Alles voelt hier vrij functioneel aan voor het verhaal en de karakterschets van Oppenheimer.

De Trinity test tegen het einde van het tweede uur is overigens zowat het beste dat Nolan in zijn hele carrière heeft gefilmd; ik zat ademloos toe te kijken. Qua spektakel vrij ingetogen, maar de absolute verschrikking en ontzetting voor wat een atoombom is en teweeg kan brengen, kwam wel fantastisch over. Het (gebrek aan) geluid en de visuele effecten; wow. Het is misschien geen spektakelfilm zoals je gewend bent van Nolan, maar wat maakt dit niettemin een immense indruk op het grote scherm. Qua beeld en geluid voelt alles episch en groots aan; qua bioscoopervaring dit jaar vooralsnog onovertroffen. Het uur hierna vond ik echter zowaar nog beter, en is waar de film zich écht onderscheidt ten opzichte van de rest van Nolans oeuvre wat mij betreft. Geen simpele oplossing, geen overdonderende climax, geen makkelijke emoties: de realiteit is hard en complex en een onontwarbaar kluwen aan verschillende waarheden en leugens, en er kan geen makkelijk einde aan dit 'verhaal' gebreid worden. Ik vond het politieke spelletje intelligent geschreven, en Robert Downey Jr. weet in dit laatste uur te schitteren. Oppenheimers morele crisis ten gevolge van de Bom wordt in de laatste akte ook prima weergegeven en geacteerd door een fantastische Cillian Murphy, en leidt tot een perfecte eindscène. Ik had kippenvel in ieder geval. De filosofische en morele vraagstukken die Nolan opgooit geven stof tot nadenken, maar hebben natuurlijk maar 1 cynisch/pessimistisch antwoord.

Heel dikke 4*, schommelt op de rand van 4.5*.

Film van het jaar.

Ik heb hier niks op aan te merken, het gaat over wetenschappers en quantum fysica en toch zat ik 3 uur geboeid te kijken. Murphy is echt waanzinnig, hij draagt die film waar toch menig kanon in mee speelt. Maar Downey Jr zou ik ook wel een Oscar nominatie voor support actor toedichten.

Oppenheimer is een ervaring die je niet mag missen. Eerlijk gezegd vind ik Oppenheimer zijn beste film. Mijn favoriet is The Dark Knight, maar hier wat van maken is knapper.

Heb ik ook gedaan, maar dan in zaal 4 op de eerste rij. Na 40 minuten had ik er genoeg van. Steeds van die natuurspektakelbeelden met knetterhard geluid en onder de rest van die onrustige vioolmuziek. Of de film goed of slecht is kan ik niet zeggen, maar wel dat het niks voor mij is.

Cameraman over Oppenheimer: ‘Er waren dagen dat ik niet meer op mijn poten kon staan’ | AD.nl

(betaalartikel)

Hoyte van Hoytema is komende zondag, morgen dus, Zomergast.

Tikkie overhyped wat mij betreft. De typische Nolan trucjes voegen wmb niet veel toe. Dan het verhaal zelf. Wel heel oppervlakkig qua bom. Weinig technische details en al helemaal nul spanning wat betreft de wedloop. Eigenlijk was t een potje zeveren met daartussen overweldigende beelden en (te hard) geluid.

Toegegeven: de eerste proef met een kernbom is prachtig in beeld gebracht. Maar verder? Urenlang geklets wie wel en wie niet communistische sympathieën heeft. En dat door zielloze mensen. Was al geen Nolanfan, nu nog minder.

Ben je geen bioscoopganger, kappeuter? Lijkt me wel een film voor jou.

De post van rep_robert enkele dagen geleden is gewoon de complete uitleg. Het gaat over Oppenheimer, van voor de oorlog, tijdens en na de oorlog. Het gaat niet over de bommen op Japan. Ik miste het ook een klein beetje, omdat ik denk dat de boodschap dan nog sterker was geweest, maar toen ik er goed over na ging denken dacht ik ook vrij snel dat het niet meer toe zou voegen. Met de ontploffende testbom had je al een prima beeld hoe krachtig een atoombom is. En ze besteden wel degelijk aandacht aan de slachtoffers, zeker Oppenheimer krijgt last van schuldgevoelens en droombeelden van hoe het moet zijn geweest.

The Oceanic Six

Nee, nog zelden. Heb ik niet meer zo'n behoefte aan.

Ja ik ben erg benieuwd naar deze film.

Fijn dat ze er toch een beetje aandacht aan besteden. En ja, ik hoop dat Oppenheimer er veel schuldgevoelens en nachtmerries aan heeft overgehouden. Maar hij zal het vast voor zichzelf hebben goedgepraat, zo van: als ik het niet had gedaan, had iemand anders de bom uitgevonden. Of: als wij de bom niet hadden dan had Rusland hem eerst gemaakt. In de docu zegt man geloof ik ook dat de bommen op Japan veel slachtoffers moesten maken, zodat de boodschap zou doordringen en men nooit meer de bom zou gebruiken. Een belachelijk argument, als je het mij vraagt.

Oppenheimer is een veel te lange biopic over een weliswaar grote naam uit de recente geschiedenis. Het doet qua thema denken aan The Imitation Game over de analyst Alan Turing (Benedict Cumberbatch) die nodig was in de oorlogsjaren, maar nadien werd uitgespuwd. Ook bij Oppenheimer gaat het uiteraard snel technisch en lijkt het wel op een kruising tussen de film JFK en The Big Bang Theory. Maar met een boeiend verhaal, kan je de wetenschap wel aankleden tot een interessante film.

Het begin gaat goed en Nolan weet het visueel weer mooi weer te geven. Met een indrukwekkende cast waar geen einde aan leek te komen, ook al heb je na een tijd niet altijd meer het idee wie wie is. De film kiest in het begin nog voor de strijdloop naar het ultieme wapen. Dan weer de strijd tussen wetenschap en moraal. En gaandeweg een juridisch gevecht waarbij complotten worden bovengehaald, extreme ideologieën en persoonlijke vendetta's. Van wetenschap naar politiek. Het is wat het is natuurlijk, dat was het leven van Oppenheimer. Maar door de (te) vele figuren en de verschillende aspecten van zijn leven lijkt het af en toe een rommeltje. En de lange tijdsduur helpt hier ook niet bij om de aandacht er 3 uur lang bij te houden. In een biopic moet je soms keuzes maken in plaats van het hele leven van een persoon in een film te duwen.

Oppenheimer is een te lange en nogal rommelige film, maar wordt wel gered door de ervaren cast met enkele sterke acteerprestaties, visueel enkele mooie momenten en de opzwepende muziek die de spanning opdrijft. Er zijn geen acteurs die het slecht doen, maar voor weinigen is het hun beste film. Cillian Murphy en Robert Downey Jr zijn de uitzondering, zijn trekken de film zeker omhoog.

Ik vind dat zeker geen belachelijk argument. En al helemaal niet in de tijdsgeest van toen, met een jaren durende wereldoorlog.

Niet goed genoeg, Nolan. Het meeste is hier al wel gezegd maar ik vond het teveel een verhaallijn rondom de rivaliteit tussen Strauss en Oppenheimer die voor de meeste mensen gewoon niet zo interessant is. Daarnaast ben ik ook echt geen fan van zwart wit scenes, werkt erg vertragend. En verder natuurlijk gewoon te weinig Hiroshima. Geen Japanner in beeld, geen beelden van het laten vallen van de bom uit het vliegtuig, geen ontploffing. Niets. Sorry, maar daar kom je echt niet mee weg in een film over dit onderwerp.

Positief vond ik de scenes voor de oorlog en het inkijkje in zijn persoonlijke leven, de affaires en zijn alcoholistische vrouw waren wel vermakelijk. Gek genoeg vond ik de instabiele persoonlijkheid van Oppenheimer een stuk interessanter dan het atoombom-gedeelte. Toch nog 3 sterren.

Maar het onderwerp is toch niet de ontploffing op Hiroshima? Waarom zou dit in de film moeten zitten? Het is een film over Oppenheimer.

Maar had gewoon de originele test, of meerdere voor impact, laten zien iov zelf zo nodig tonnen aan explosieven te moeten detoneren. Ik snap dat het leuk is hoor, maar dat had effectiever en overtuigender gekund met archiefbeelden. Maar ja, geen 70mm/imax dan hè... Alles voor het groooooot. Ook al is het met iets kleins (zo'n praatfilm al, totaal onnodig die beeldformaten)

De eerste uren worden besteed aan de kennis ontwikkeling van Oppenheimer in de kwantum mechanica. Weinig technische natuurkundige uitleg. Ook de enkele uitgesproken Nederlandse woorden van Oppenheimerbij een college in Leiden, komen als Duits over. De film is wisselend in zwart wit of kleur afhankelijk van de tijd of plaats en dat komt warrig over. De opbouw naar de ontsteking gaat moeizaam. Bijna elke regiseur wil een sexscene en zijn wil geschiede maar zijn volkomen overbodig en soms misplaatst. Oppenheimer verkeerde af en toe in een droomwereld en dat stoort het verhaal. De ontploffing was kort maar hevig en daar ging men niet verder op door, wel het uurlange oeverloze geleuter in een verhoorkamer of senaatzitting of Oppenheimer wel loyaal genoeg is aan de VS. De effecten werden niet getoond of besproken. De cast is super maar heb mijn twijvels over de regiseur. 2,5 points.

Dat argument heb ik vaker voorbij zien komen, maar dat is een beetje flauwekul wat mij betreft. De enige keer dat atoombommen in de wereldgeschiedenis zijn gegooid is in Japan en Oppenheimer is hier mede verantwoordelijk voor en dus direct mee verbonden. Natuurlijk hoef ik geen 2 uur lange film over Hiroshima maar minimaal een kwartier aan screentijd (in plaats van anderhalf uur gewauwel over een onduidelijke communisme-zaak met wat onenigheid en geruzie tussen Strauss en Oppenheimer) was dan echt wel het minste wat je aan je kijkers kunt gunnen.

Nogmaals, ik vond het helemaal niet zo'n slechte film (en uitstekend geacteerd) maar het is nu iets teveel niche. Echt voor de absolute fijnproevers die vaag kletsen over communisme en wat beschuldigingen tussen oninteressante personages blijkbaar heel boeiend vinden.

Een onbekend aantal levens redden door honderd duizenden te doden en vele anderen te verminken.

Het heeft trouwens niets uitgehaald want nu beschikt men over bommen die duizend keer sterker zijn dan de A-bom van Oppenheimer. De nucleaire wapenwedloop is juist aangezwengeld na de uitvinding van de A-bom.

J. Robert Oppenheimer zei: "Now I am become Death, the destroyer of worlds."

Dat klinkt niet zo goed. Hij citeerde weliswaar uit de Bhagavad Gita, het waren dus niet zijn eigen woorden.

Bovendien was men te laat met de bom, want de dreiging van de oorlog was al voorbij. Men besloot dan maar om de bommen op Japan te gooien, omdat men wou zien hoe effectief ze waren, en ja, ze waren nu eenmaal al gemaakt en de kosten waren reeds gemaakt. Japan was dus een test, niet uit noodzaak maar uit nieuwsgierigheid.

Ik denk persoonlijk dat wetenschappers zoals Oppenheimer zaken uitvinden omdat ze willen bewijzen dat ze het kunnen, of het nu een slimme zaak is of juist heel dwaas. En als ze denken dat ze de wereld ermee een dienst hebben bewezen, dan lijden ze volgens mij aan waanideeën.