The Conjuring: The Devil Made Me Do It (2021)

Een waardig vervolg op de vorige delen. Het plot was prima en er zaten enkele mooie effecten in, bijv. de scene met het waterbed. Qua spanning niet meer of minder dan de vorige afleveringen. Wat ik in het verhaal jammer vind is dat de connectie waar ze naar op zoek zijn niet meer wordt uitgewerkt. Hetzelfde geldt voor de afronding; daar hebben ze zich iets te snel van afgemaakt in vergelijk met de rest van de film die redelijk traag verliep. De occulte dame vond ik het best gecast; die werd erg goed neergezet door Bondurant. Voor mij hadden er wat meer daglichtscenes in mogen zitten. Geen topfilm, maar prima horror.

Na (de in mijn ogen) briljante The Conjuring 1 en 2 zijn er in dit universum een aantal middelmatige en een paar oké films uitgebracht. Dat is logisch, want alleen die eerste twee films zijn door James Wan geregisseerd. Dit is de eerste film sinds een tijdje weer die dezelfde naam draagt als de twee films waar het mee is begonnen, echter is James Wan niet meer als regisseur aan de film verbonden.

Dat valt te merken, want de film is lang niet zo eng, maar vooral kruipt de film te weinig onder je huid. Vaardigheden die James Wan tot in de puntjes beheerst, in mijn ogen ook de beste (Hollywood) horror regisseur van de laatste 15 jaar. Het zijn geen misselijke voetstappen waar Chaves in moet treden. Hij doet het verdienstelijk, maar hij mist die finesse. Die ultieme opbouw naar spannende momenten. In deze film is het allemaal ietwat voorspelbaar en voelt het op één ding na aan als één van die vele spin offs binnen dit universum. Waar het zich in onderscheid zijn Wilson en Farmiga, die de Warren's helemaal hebben toegeëigend en precies hetgeen laten zien wat er van ze gevraagd wordt. Zij weten de speurtocht naar de waarheid toch nog enigszins spannend te maken, al vond ik het einde niet heel boeiend.

Dan kan ik zelfs een mindere episode in een film waarin zij schitteren wel door de ogen zien. Echter kan deze nergens tippen aan de eerste twee films. Er zit nergens een memorabel horrorelement in de film. Niet dat dit een verplichting is, maar uit de eerste twee films kan ik al zo een paar episch enge scenes opnoemen. En dat is eigenlijk iets dat Wan telkens weer voor elkaar weet te flikken. Hier mis je echt een enge locatie waar mee gespeeld kan worden. Dat is toch een groot gemis, want er zitten genoeg enge landhuizen in deze film.

The Devil Made Me do It is helaas leuk voor een keer en zakt nergens door de ondergrens, maar doet niks wat ik nog niet eerder heb gezien en weet zich niet te onderscheiden van alle spin offs in het Conjuring universum.

Krappe 3,0*

Deze was beduidend minder eng dan zijn voorgangers. Desalniettemin een vermakelijke film. De vele trailers die tegenwoordig online komen verklappen toch veel in een film. Bij bijna alle spannende momenten wist je wat er ging gebeuren omdat de trailer dit al verklapt had... Hij kijkt verder goed weg en de chemie tussen Vera Farmiga en Patrick Wilson blijft goed. Blijft toch 1 van de beste horror reeksen gemaakt.

Wat een genot om weer naar de bios te mogen!

Het 3e vervolg op toch een leuke sequel films. De eerste van de reeks zonder James Wan aan het roer en dat zie je dan toch ook wel een beetje. Deze vond ik wel de minste van de 3. Wat wel mooi terug blijft komen en is ook denk ik deels de kracht van deze films, is de connectie die Patrick ( Ed ) en Vera ( Lorraine ) hebben. In deze film werd dat maar weer is bewezen. Oh en trouwens, ik denk dat sommige actors na deze film wel een bottenkraker kunnen gebruiken.

"The Conjuring: The Devil Made Me Do It" (dit keer onder de regie van Michael Chaves) is de zevende film in het "Conjuring Universe". Het omvat naast de eerste twee "Conjuring" films ook drie "Annabelle" films en "The Nun".

Dit derde deel in "The Conjuring" reeks speelt zich af in 1981, waarin Arne Johnson (Ruairi O'Connor) zijn huisbaas Bruno (Ronnie Gene Blevins) op gruwelijke wijze om het leven brengt met 22 messteken. Tijdens de rechtszaak die daarop volgt beroept Arne zich op het feit dat hij op het moment van de moord bezeten was door een kwade geest. Ed (Patrick Wilson) en Lorraine (Vera Farmiga) Warren hadden kort daarvoor geholpen bij een geestuitdrijving bij het 8-jarige jongetje David Glatzel (Julian Hilliard), die het broertje is van Debbie Glatzel (Sarah Catherine Hook) waarmee Arne verloofd is, waarbij Arne ook aanwezig was. Ed en Lorraine moeten uitzoeken wie het onbekende kwaad is en wat er is fout gegaan bij de geestuitdrijving en moeten ook zorgen dat Arne niet de doodsstraf krijgt.

Het "Conjuring Universe" is inmiddels behoorlijk uitgemolken (zeven films in zeven jaar tijd is ook wel erg veel) en de laatste twee films in de reeks, te weten "The Nun (2018)" en "Annabelle Comes Home (2019)", waren niet al te best en dat geldt eigenlijk ook voor dit derde deel in "The Conjuring" reeks. Het zou één van de meest sensationele zaken uit de carrière van Ed en Lorraine (van hun zie je ook wat echte beelden) zijn, maar de verfilming ervan is zeker niet sensationeel.

Het is leuk om Patrick Wilson en Vera Farmiga (beiden speelden wel enigszins op de automatische piloot en ze zijn ook weer wat ouder) wederom te zien in de rol van Ed en Lorraine en ook de opening met de geestuitdrijving bij het jongetje was nog aardig, maar voor de rest vond ik dit maar een vrij clichématige film zonder echte spanning. Ook qua Horror vond ik het tegenvallen (zeker degene die achter het onbekende kwaad zit vond ik een aanfluiting en het wordt ook allemaal vrij braafjes in beeld gebracht) en ook zitten er nauwelijks echte schrikmomenten in. Er zitten wel een aantal schrikmomenten in, maar die leveren niet het gewenste effect op (komt misschien ook omdat ik inmiddels redelijk op leeftijd ben en al veel Horror films heb gezien).

Het verhaal weet ook niet echt te vermaken of te boeien en ook ontbreekt het aan sfeer. Natuurlijk gebeurt er het nodige en zitten er ook wat aardige scènes in (o.a. in een mortuarium), maar het is allemaal niet bijzonder, eng of spannend. Ook het gedoe om Ed, die het aan zijn hart krijgt, en de romantiek en hechte band tussen Ed en Lorraine voegde niets toe. Wel vond ik het leuk om het nummer "Call Me" van de Amerikaanse rockgroep "Blondie" lekker hard te horen en dat vlak voordat Bruno vermoordt werd (waar overigens niets van te zien is).

Voor mij staat het "Conjuring Universe" vooral bekend vanwege de enge pop Annabelle (zijn ook drie films over gemaakt), die in deze film één keer wordt genoemd (om een advocate te overtuigen) en ze is ook een keer vaag in beeld te zien als Ed weer een duivelsvoorwerp in de vitrine van de verzamelkamer legt. Dan zien we ook het schilderij van "The Nun" op de achtergrond.

"The Conjuring: The Devil Made Me Do It" duurt in ieder geval een stuk korter (circa 20 minuten korter) dan het vorige deel en dat vond ik wel prettig omdat het nu wat minder langdradig was. Zoals gezegd was het leuk om Patrick Wilson en Vera Farmiga weer te zien, maar de overige cast vond ik een aanfluiting. Van mij mogen ze nu wel stoppen met het "Conjuring Universe", want het wordt er niet beter op en origineel is zeker ook niet meer. Wel zou ik het zien zitten als men er een serie van maakt (waarbij Ed en Lorraine centraal staan) en dan volgens het concept van "The X Files (TV Series 1993–2018)".

Echt slecht is deze "The Conjuring: The Devil Made Me Do It" overigens ook niet en ik ben ook blij dat ik deze Horror / Mystery film niet in de bioscoop heb gezien. Daar wacht ik wel mee met het uitkomen van "A Quiet Place Part II (2020)", want daar verwacht ik meer van.

Michael Chaves neemt de regisseursstoel over van James Wan in deze teleurstellende derde film uit de horrorserie. Chaves verruilt sfeer voor het grote gebaar met explosies, stormachtige wind en een lawaaiige soundtrack. Opent met een rip-off van The Exorcist en al snel volgt een rip-off van A Nightmare on Elm Street (het waterbed, weet u nog?). Van originaliteit is nu helemaal geen sprake meer wanneer Lorraine [Vera Farmiga] en Ed Warren [Patrick Wilson] zich verdiepen in de eerste zaak ooit waarbij de verdachte van een gruwelijke moord pleitte onschuldig te zijn omdat hij bezeten was voor een demon. Farmiga en Wilson zijn de enige lichtpuntjes, maar laten we hopen dat Wan (die wel produceerde) hier nu de stekker uit trekt. De titel is helaas geen verwijzing naar het gelijknamige liedje van The Golden Earring dat me aanzienlijk meer deugd doet.

Altijd fijn en boeiend zulke films, alweer de derde uit de reeks, de Annabelle-reeks en The Nun niet meegerekend. Deze keer niet onder regie van Wan. Toch heb ik me zeer vermaakt met deze film. Ik zie Vera Farmiga en Patrick Wilson zot graag bezig in dergelijke films. Boeiend en spannend verhaal, leuke sfeer, mijn ding en dus meer dan geslaagd.

Verdienstelijk derde deel, maar wel wat minder dan de eerste twee. De plot is nogal gewoontjes en de personages vrij mat en bedeesd. Gelukkig weet regisseur Michael Chaves wel effectief bepaalde schrikmomenten in te zetten en hij zorgt voor heel wat enge scenes, vooral in het eerste deel van de film. Visueel ziet het er verder allemaal keurig verzorgd uit. De formule is dus nog niet volledig uitgewerkt, maar het loopt wel op zijn einde.

Het feit dat het dit keer om een satanist gaat geeft net een wat frissere twist aan het hele ghostmovie gebeuren, maar verder blijft het in de kern erg mager allemaal. Het is ook vooral de daadwerkelijke horror waar het steeds mis gaat bij deze films. Letterlijk elke scare is volkomen voorspelbaar en geen enkel horrormoment heeft enige impact.

Doordat het visueel vaak nog wel onderhoudend is stevent het niet op een complete ramp af, maar verder weer de zoveelste geestenhorror die leunt op Wan-trucjes die allang niet meer werken. 2,5*

Een redelijk aardige horrorfilm, een teleurstellende Conjuring-film. Deze week heb ik alle Conjuring films nog eens weer gezien ter voorbereiding en dan valt op dat James Wan er twee gruwelijk spannende, beklemmende en bij vlagen echt enge films van heeft gemaakt waarbij de spanning je regelmatig onder de huid gaat zitten. Die twee films zijn bij vlagen heerlijk ongemakkelijk bij bepaalde scènes en dat maakt ze enorm goed, want inhoudelijk waren het natuurlijk twee redelijk standaardfilms, maar die dus wel bovengemiddeld goed zijn door de uitwerking. En dat alles mis ik hier in deze derde film.

The devil made me do it is niet geregisseerd door James Wan (die is er wel bij betrokken geloof ik) en dat merk je gewoon. Wan is een meester in het opbouwen van spanning en niet voor te makkelijke schrikmomenten gaat. En al te fysiek werden die momenten bij hem ook nooit. Dat heb je hier dus wel. De film kent bij de momenten waar het spannend moet worden geen goede opbouw waardoor het gewoon zelden of helemaal niet eng wil worden. En er zitten dus ook best veel fysieke actiemomenten in, die ik ook niet al te imponerend kan noemen. En een niet enge Conjuring-film is gewoon sowieso een teleurstelling. Gelukkig gaat er ook genoeg goed. Zo vind ik Ed en Lorraine Warren gewoon heerlijke personages die me al tig films vermaken. Ik heb me ook wat verdiept in hun echte levens en dat vind ik gewoon interessant. De echte geluidsfragmenten op het einde die ze na elke film laten horen zijn bijzonder. Je gaat toch afvragen wat er allemaal echt van was.

Prima aanvulling op de franchise, maar ze mogen wel wat kritischer naar de reeks kijken, want deze was niet eng en ook diverse spin-offs haalden nooit dat niveau van Conjuring 1 en 2.

3*

Minder eng dan de eerste twee Conjuring films en brengt weinig vernieuwend. Sommige personages zullen na het maken van deze film wellicht chiropraxie nodig hebben. De enkele jump scares zijn gemakkelijk te voorzien. De film richt zich meer op het verhaal dan op de horror. Maar wel mooi gefilmd en met het sympathieke koppel Ed en Lorraine Warren. Leuk om op het eind hun romantische gevoelens voor elkaar nog eens bezegeld te zien. We krijgen ook wat foto's te zien van de echte personen die in dit verhaal voorkomen. Natuurlijk zijn de filmsterren knapper dan degenen die zij moeten voorstellen, vooral Ed dan.

Ongelooflijk dat Arne Johnson voor de moord die in deze film centraal staat slechts vijf jaar in de gevangenis moest zitten. Het excuus "the devil made me do it" blijkt dus echt te werken.

De eerste (kroop onder je huid) Conjuring-film was een regelrechte voltreffer! De tweede was een sterk vervolg dat iets teveel leunde op schrikmomenten. Hierna volgende er een heel stel mindere spin-offs met enge poppen (Annabelle), nonnen (The Nun) en Mexicaanse geesten (The Curse of La Llorona) Nu is het aan de regisseur van die laatste film, Michael Chaves, de eer om Ed en Lorraine Warren voor een derde maal tegen het kwade te laten aantreden. En dat deed hij toch wel iets verdienstelijker dan zijn eerste grote film! Maar deze derde aflevering haalt nooit het niveau van waar de franchise mee is begonnen. Het spookhuis maakte ditmaal plaats voor een vloek. En baseert zich verder op rechtsbankproces van de 'The Devil Made Me Do It'-zaak. Een zaak uit de Verenigde Staten waarin de verdachte zijn onschuld pleitte door te beweren dat hij op het moment van zijn misdaad bezeten was van een demon. Echt slopend spannend wordt de film nergens: voor een horrorfilm van 16 jaar en ouder was het allemaal behoorlijk licht verteerbaar. De film weet weinig nieuws te bieden, zowel als Conjuring-film als ook duivelsuitdrijving (Exorcist) maar degelijk formulewerk was het nog wel!

Aardige horrorfilm die ten opzichte van het eerste deel wel iets minder is. Het verhaal is best aardig en ook de uitwerking is goed. Het is allemaal niet origineel en daardoor best voorspelbaar. Maar alle ingrediënten zijn weer aanwezig. De film bevat genoeg spannende scènes en een aantal zijn best creepy. Sommige schrikmomenten zie je wel aankomen, maar dat doet de pret niet drukken. Het acteerwerk is als vanouds, Wilson en Farmiga zijn weer lekker op elkaar ingespeeld. Visueel ziet het er verder goed uit. Niet heel origineel maar prima te doen. 3.0/3.5

Inhoudelijk slaat The Conjuring: The Devil Made Me Do It een andere richting in. De eerste delen refereerden aan de klassieke spookhuisfilm. Deze derde film treedt buiten de paden van de klassieke spookhuisfilm en voegt externe elementen toe die de focus verleggen naar de handel en wandel van de personages. Niet het spookhuis staat centraal, maar de personages eromheen. De film werd geregisseerd door Michael Chaves. Hij regisseerde eerder het tegenvallende The Curse of La Llorona (2019). Ik geef meteen toe dat ik vooringenomen begon aan het bekijken van The Devil Made Me Do It.

Ook deze film is weer gebaseerd op ware gebeurtenissen. Dat wil zeggen dat de film is gebaseerd op gebeurtenissen die zijn opgetekend door Ed en Lorraine Warren, twee bekende onderzoekers van paranormale fenomenen. Die optekening is goed voor een interessant uitgangspunt. In de film draait het om een bezeten man die iemand met 22 messteken vermoordt. De man wordt berecht, maar op aandringen van de Warrens verklaart de advocaat dat de man onschuldig is op grond van het feit dat de man ten tijde van de moord bezeten was door een demon.

Het proces heeft daadwerkelijk plaatsgevonden. Sommige gebeurtenissen die tot het proces hebben geleid misschien ook. Veel gebeurtenissen die de film laat zien, zijn echter gewoon verzinsels van de scriptschrijvers die een script produceren dat zich middels een vergezocht plot over een vloek veel te ver verwijdert van het spookhuis en van het interessante uitgangspunt.

Het zou interessant zijn geweest als de film meer aandacht aan het proces had besteed. Of misschien zelfs het proces als uitgangspunt had genomen. Nu schampt de film er eventjes langs, terwijl het duistere drama juist daar voor het oprapen ligt. Heel spannend is de film daarom niet. Hier en daar passeren een aantal hectische scènes. Hier en daar strooit de film met sensationele effecten. Hier en daar komen de gebruikelijke jump scares langs. Maar vooral worstelt de film met een vloekerig plot dat de kijker weg voert van een spookhuis vol demonische activiteiten en nog verder weg van een griezelige sfeer. En ja, dat is waarschijnlijk wat kort door de bocht, maar ik ben nu eenmaal vooringenomen aan de film begonnen.

En dat terwijl de scène, waarin een priester bij het getormenteerde huis aankomt om de demon uit te drijven, van hoog niveau is en mijn vooringenomenheid eventjes deed wankelen. Gevoelens van duistere dreiging en onheilspellende beklemming overvielen mij bij de aanblik van deze scène. De scène is duidelijk geïnspireerd door die film uit 1973 over een exorcisme. Goed gedaan. Heel creepy. En meteen één van de weinige momenten dat de film me pakte.

Meer mystery/onderzoek dan griezelen. De film probeert eng te zijn maar is dat nauwlijks. Vooral weer voorspelbare schrik momenten(onder ander krakende spieren/gewrichten, werkt gewoon niet!) Farmiga en Wilson zijn wel weer erg goed en sfeer zit er goed in. Uiteindelijk de zoveelste derde deel (heel soms raak met Nightmare on Elmstreet 3 & Exorcist III) van een horror franchise die je heel snel gaat vergeten. Misschien had Wan de regie moeten doen..

Lorraine..?! Lorraine..?!!

Heb niet geteld hoe vaak Ed haar heeft geroepen, maar hij zal er vast wel een paar dagen keelpijn aan hebben overgehouden. Vond het verder wel een redelijk onderhoudend deel, dat deze keer wel heel erg drijft op bombastisch spektakel. Het oogde best aardig, maar het script was uiterst mager. Menige B-film heeft dat stukken beter voor elkaar. 4.5/10*

Aardige film waarin het echtpaar te maken krijgt met een vloek die tot een moord leidt. Een prima verhaal, echter was de rechtzaak van de jongeman wellicht nog wat boeiender geweest. Onderhoudend, alhoewel wat minder spannend dan de vorige twee delen. Ook qua camerawerk is het wat minder spannend.

Ik heb precies een andere film ervaren als de meesten. Ik vond het verhaal echt goed. Deze keer een vloek ipv puur geesten. Het is al een tijd geleden dat ik de andere 2 films zag maar deze film vond ik sterk. Het is behoorlijk anders dan de vorige twee en het focust zich minder op schrikeffecten. Ergens leek er zich wat meer rechtbankdrama of politie aan te pas te komen maar dat wordt eigenlijk allemaal slim tot een minimum beperkt. Ik vind het ook een film met een krachtige moraal. Liefde die alles overwint. Het kan en het bestaat en het is prachtig om te zien. Al bij al vind ik het dus totaal onterecht dat dit derde deel niet eens 6/10 scoort. Van mij krijgt hij een ruime 8/10.

DO NOT WATCH THIS ALONE!!!!

Ik ga eerlijk zijn, ik ben 18 jaar en heb nog nooit in mijn leven zo hard in mijn broek gescheten. Ik heb geen enkel moment op adem kunnen komen en elke seconde op het puntje van mijn stoel gezeten. Dit was fascinerend, traumatiserend en ongeloofwaardig leuk op hetzelfde moment. Ik zweer het op mijn leven dat ik ni weet wa ik er van moet vinden... de beste horror film ooit gezien? Of zo hard getraumatiseerd dat ik hulp nodig heb?

Geen idee

But watch yourself, ge gaat er ni goed van zijn.

Waardeloze investering via Pathe-thuis. 14,99 voor een griezelfilm die van begin tot eind totaal niet griezelig is. Heb de eerdere Conjuring films bekeken, waarbij deel 2 nog het meest prijswaardig is vanwege Valek, de non en zeker griezelig element. Maar dit derde deel, jammer van mijn geld en totaal de moeite niet waard om te bekijken omdat het gewoonweg niet spannend is. Horror voor baby's, totaal niet interessant dus zeker niet naar kijken. The Conjuring is klaar en daarmee verleden tijd. Toen horror nog echt horror was.

“Being brave doesn't mean you're not scared. It means you are scared but you hang in there.”

Toch wel een tegenvallend derde deel van een franchise waar ik altijd wel van heb genoten echter, het is een eentonigheid die nu wel zwaar begint te vallen. ‘Vroeger’ (dat mag ik eigenlijk nog niet zeggen aangezien het nog geen tien jaar geleden is) had ik hem waarschijnlijk veel enger gevonden maar, na het zien van alle voorgaande films kun je eigenlijk wel de formule vooruitdenken en weet je eigenlijk wat je staat te gebeuren, lekker achter over zitten en de beentje omhoog want dit wordt al gauw een kleine twee uur aan Amerikaanse cliché horror.

De film begint erg leuk, er zat een verfrissing in en we kwamen niet constant in het spookhuis horror terecht, wel merkende dat de film wat knipogen maakt naar de nostalgische ‘The Exorcist’. Dit voornamelijk hoe de priester naar het huis kijkt onder de straat verlichting en hoe het jongetje ‘David’ bezeten was door een demoon waardoor de puzzelstukjes in één vallen. Tijdens dit ritueel gaat het er hard aan toe en was ontzettend leuk om te volgen, eindelijk eens keiharde actie dat wat we nodig hadden. Wanneer zijn broer ‘Arne’ bezeten wordt door de demoon (hem een soort van overneemt) blijft de film in die trans zitten, ook dit is ontzettend leuk om te volgen en zelfs wel spannend om naar te kijken. Bijvoorbeeld hoe het nummer ‘Call me’ wordt vervormt van ‘Blondie’ was best creepy te noemen. Echter wanneer ‘Arne’ vast zit en de ‘Warrens’ op onderzoek uit gaan kakt de film ontzettend hard in en wordt het langzamerhand ook niks meer aan om te zien.

Het blijft overigens wel leuk dat ‘Patrick Wilson’ en ‘Vera Farmiga’ hier de twee hoofdrollen weer op hun hebben genomen. Toch altijd fijn dat bekende en vooral vertrouwde gezichten hun ding blijven doen in een franchise zoals dit wat er voor zorgt dat je er met wat meer plezier naar gaat kijken, een vertrouwd gevoel gewoon. Voor de rest kent de film voornamelijk nieuwe gezicht wie ik het allemaal niet heel bijzonder vond doen, de camera’s zijn eenmaal gericht op de bovenste twee en die leren prima werk.

Toch is de film bij lange na niet meer zo goed als wat zijn voorgangers lieten zien en deden, dat toch meer klemmend was en deze film wat luchter is zorgt er voor dat de film eigenlijk nergens echt eng werd en je wederom veel momenten vooruit kon denken omdat ze te simpel geplaatst waren. Het hele occult thema vond ik overigens wel verfrissend maar, hoort niet in een serie thuis als ‘The Conjuring’ die vaker gericht zijn op een spookhuis verhaal (wat je ook ziet met alle films er omheen zoals ‘Annabelle’ en ‘The Nun’).

Zeker geschikt voor een avondje griezelen omdat menig film kijker wellicht wat spanning ervaart maar voor de fans van het eerste uur is de film te matig.

2.5*

Begrijp kritiek niet zo goed hoor, is echt wel een degelijke film. Kijkt ook lekker weg. Deel 3 is gewoon goed!!!

Het was te verwachten dat the Conjuring 3 het hoge niveau van de eerste twee films niet meer ging halen (al was het maar omdat Wan niet meer aan het roer stond), maar dit was toch wel erg matig. The Conjuring films stonden garant voor een hele creepy en duistere sfeer, en die was hier ver zoek. The Conjuring 3 bezit weinig spanning, jumpscares op de flauwste momenten en vooral een te grootschalig verhaal, waardoor er geen focus in het geheel zit. Het gaat ook ver over the top soms (die Lorraine Warren lijkt wel een marvel superheld af en toe), en het script steekt niet goed in elkaar. Het is natuurlijk geen compleet mislukt vehikel; ik heb me er evenzeer wel een avondje mee vermaakt. Een groot pluspunt is de volledige focus op Ed en Lorraine Warren, die dit keer de hoofdpersonages zijn in plaats van de redders in nood die pas in de tweede helft van de film opduiken. Patrick Wilson en Vera Farmiga zijn gewoon hele fijne acteurs, die een uitstekende chemie met elkaar hebben. De film wordt nooit vervelend om uit te kijken omdat zij er inzitten, en goed spel leveren. Het bijrolletje van John Noble was ook top.

Ik ben in ieder geval niet per se gekant tegen verdere projecten in deze 'Conjuring Universe'. Deze film is ook al een verbetering ten opzichte van Chaves' eerdere film The Curse of la Llorona (al was het een prestatie geweest als dat niet zo was). Maar als ze terug wat kwaliteit willen leveren in de toekomst, kan er best weer eens een vakman in de regisseursstoel gaan zitten.

Los van of je deel 1 of 2 misschien beter kunt vinden, behoort Conjuring 3 gewoon tot het (sub)topsegment van de horrorfilms die tegenwoordig uitkomen. Productie is van bioscoopkwaliteit en ik vond hem als horrorliefhebber zeker de moeite waard.

Zoals de meesten vond ik dit ook een zwak derde deel. Leek meer een detectiveverhaal en het mist de beangstigende sfeer van de vorige films. De scares zijn op één hand te tellen. In de vorige films had je met twee handen niet genoeg. Het voelt overbodig aan en voor mij mogen ze het Conjuring "universum" stopzetten want de inspiratie is duidelijk bijna op. The devil made me dislike it.

Degelijk zonder meer. De derde uit de reeks is een solide horrorfilm die het niet zo moet hebben van schrikmomenten ( al zitten er toch wel een paar bij ), maar meer van het verhaal dat wordt gelinkt naar ware gebeurtenissen dat voor het eerst in de Amerikaanse geschiedenis een moordverdachte beweert door de duivel bezeten te zijn. De opzet is ook eens iets anders. Het gaat dit keer niet over geesten of demonen, maar over een vloek. Leuk is het gegeven dat Ed en Lorraine in begin denken dat ze te maken hebben met exorcisme en op een bepaald moment vol met vraagtekens zitten. Het gaat zelfs zover dat ze op een bepaald moment zelfs vervloekt worden. Sterk gegeven van de film. Daarbij weer de goede chemie tussen Ed en Lorraine en aandacht voor een nare sfeerschepping. 7/10

Handjeklap met de duivel

Omdat ik met name het eerste deel uit deze reeks altijd al overgewaardeerd heb gevonden hield ik mijn verwachtingen voor dit derde deel laag. De kritieken waren immers niet mals.

Als horrorliefhebber moet ik zeggen dat de film wel uitgepakt is zoals ik op voorhand gedacht had. Ja, dit is het minste deel uit de reeks, maar desalniettemin zitten er een aantal sterke elementen in. Ik vond het jammer dat het verloop in de rechtbank niet voorbij kwam, al kon ik dit vanuit het standpunt van de regisseur ook wel begrijpen: het zou dan al snel geen horror film meer geweest zijn. Dit staat los van het feit dat het waargebeurde verhaal uitstekend in het Cojuring universum past en daarnaast vond ik het verhaal wat hier omheen verzonnen werd ook niet onaardig. Qua scares valt het tegen, maar met name in de eerste helft komen er desalniettemin wel een paar aardige schrikmomenten voorbij.

Richting het slot wordt het vooral te bombastisch aangepakt. Ook in een van de eerste momenten met de krassen die het jongetje in de muur zet lijkt het soms net een kermisattractie en legt de regisseur het er veel te dik bovenop. Ed en Lorraine Warren blijven een leuk duo om naar te kijken maar steeds wanneer zij in gevaar komen weet je gewoon dat ze toch altijd overal zonder al te veel kleerscheuren uitkomen, wat toch steeds weer de nodige spanning wegneemt. Over weggenomen spanning gesproken: die occultistische dame bleek uiteindelijk ook maar vrij anticlimactisch.

Onder aan de streep valt dit te kwalificeren als een redelijke horror, maar echt verast werd ik nergens en mis je er niks aan wanneer je deze overslaat.

2,5*

Begrijp het gezeik hier niet. Zo'n laag punt voor een meer dan prima film. Wat zeg ik bijna uitmuntend! De vorige 2 gaf ik al een dikke 4 sterren. Deze zelfs 4,5. Begint gelijk vol erin. We worden er weer gelijk in mee gezogen. Opbouw is prima verzorgd en de special effects zijn ook mooi gemaakt. Beeld en geluid uitstekend. En dan nog veel bedenken dat grote delen echt zijn gebeurd. Dat maakt het alleen maar enger op! Top horror met een fijn sfeertje! Blondie ga ik voortaan anders beluisteren!

Film 4,5

Beeld (4K) 4,5

Geluid 4,5

Nr 3 alweer en vond deze nog niet zo slecht. Vond het nog een boeiend verhaal met een soort zoektocht van wie en wat. Misschien niet super griezelig, maar saai werd het ook niet.

De cast deed het ook goed, Patrick en Vera waren ook goed op dreef.

Het engste komt pas bij de aftiteling. Dat ze je de werkelijke geluidsfragmenten laten horen. Dan denk je echt wtf. Verder een goed Conjuring filmpje al zijn die van Wan sterker. Maar dat einde echt bizar. Zit nog te twijfelen of ik überhaupt wel verder onderzoek wil doen naar wat er werkelijk gebeurt is.

Na het herzien van de vorige delen valt het alleen maar meer op dat regisseur Michael Chaves simpelweg niet over de kwaliteiten van James Wan beschikt, waardoor de inhoud extra veel moet compenseren. Gelukkig is deze wel behoorlijk anders dan de voorgaande delen, waardoor dit derde deel over enige onvoorspelbaarheid beschikt. Het acteerwerk is bovendien bovengemiddeld en de cinematografie oogt netjes. Tussendoor brengt Chaves ons wat korte momentjes met spanning en de finale is luidruchtig genoeg om goed vermaak te garanderen, maar als horrorfilm is het allemaal wat aan de magere kant. De opbouw is weinig stabiel en de personages ietwat karikaturaal, maar uiteindelijk vermaakt het eindresultaat wel. Jammer dat Chaves het volgende Conjuring-deel ook al voor z'n rekening neemt, want zijn regie komt toch wat ongemotiveerd over.

Deze viel erg tegen. Ik had de eerste delen al wel gezien maar deze nog snel gepakt thuis voordat ik naar het vierde deel zou aan. Vooral qua plot erg rommelig waardoor er nooit echt tempo in komt, de film geen focus kent en ook niet echt weet te boeien. Wat betreft spanning had een en ander ook wel beter gekund. Niet dat dit allemaal per se slecht is, het is vooral een beetje duf. 2,0*.