Welcome to the Dollhouse (1995)

Na herziening vind ik de film inderdaad 4 sterren waard.

Welcome to the Dollhouse is zo ongewoon en anders dan andere films, dat 'ie moeilijk te omschrijven is. Het doet denken aan de wereld die Robert Crumb in zijn strips creeert.

Nerdmeisje Dawn Wiener, een perfecte rol van Heather Matarazzo, is onnozel, grappig en meelijwekkend tegelijk.

Aardig filmpje, dat het toch niet haalt bij Solondz nieuwere werk vind ik.

Misschien was het "nerd" gegeven weer iets te makkelijk. In z'n nieuwere films kiest Solondz toch wat gewaagdere doelwitten om de draak mee te steken. Iedereen weet ondertussen wel dat nerds gepest worden en het allemaal heel moeilijk hebben. Daarbij zijn het ook nog de sympathiekste personages in deze film. Ik mistte dan toch ook die erg bittere humor.

Maar verder wel aardig. Deed me ook wat denken aan Ghost World, al vind ik die film dan nog net iets beter. Kijkt aardig weg dit, is sporadisch wel grappig, maar mist de harde, droge hand van Solondz latere werk.

Goeie 3*

Prima film. Solodonz' light. Niet helemaal zo weird en absurd als Storytelling en vooral Happiness, maar toch erg sterk, door de goed acterende Mattarazzo (jammer dat die idd weinig heeft klaar kunnen spelen verder), de pijnlijk grappige typetjes en het bijzondere gebruik van de muziek.

Ik ga voor 4*.

Een film om je heerlijk te ergeren aan bepaalde situaties en personages. En dit bedoel ik in de goede zin. Nog nooit heb ik zo vaak uit plaatsvervangende schaamte de neiging gehad om de fastforward-button van mijn dvd-speler te activeren als tijdens het kijken van deze film! Brrrrrrr!

En dat irritante ballet-tutje van een zusje!! Grrrr! Ik hoopte de hele tijd dat Dawn dat kreng eindelijk eens zou knevelen en onder rembours op zou sturen naar Gary Glitter!

En hoera?? Solondz had nog een soortgelijk scenario in gedachten ook? Ik keek mijn ogen uit!

En die moeder! Wat een gigakutwijf zeg! Sorry voor de vleeswaren!

Al met al een aardige film van Solondz, maar nog niet van het niveau van Happiness. Minpuntje vond ik toch wel Dawn zelf. Zeg nu toch eerlijk? Als ze dat brilletje aan iemand in één of ander Oostblokland zou weggegeven of op een wc had gemonteerd, dan is ze nou toch óók weer niet zó óérlelijk?? Hebben alle personages in deze film last van een collectief Clark Kent-syndroom?????

Sorry hoor, maar als ik straks –pakweg: Charlize Theron- met Dawn’s brilletje op in mijn bed zou aantreffen, dan schop ik haar er echt niet uit omdat ze nu ineens ‘lelijk’ is!

De Bully van de klas vond ik daarentegen weer wel goed gecast!

Grappige film, iets minder indrukwekkend dan ik hem had verwacht (gezien de regisseur). Matarazzo is erg goed als Dawn en aan de rest van de karakters ga je gaandeweg de film een heerlijke hekel krijgen (vooral die vreselijke moeder). Einde is ook precies goed.

3* (ruim).

Ik heb met groot ontzag naar deze film gekeken. Matarazzo speelt fantastisch. Je krijgt als kijker sympathie voor haar. Hoewel sommige van haar acties ondoordacht over komen, kun je ze wel plaatsen. Solondz lijkt als schrijver en regisseur weinig hoop te bieden. Zoals Dawn's oudere broer zegt: High school's better than junior high. They'll call you names, but not as much. Confronterend, zielig, maar o zo overtuigend.

Wrang, zwartgallig, bizar en toch grappig. Woorden die goed passen bij Welcome to the dollhouse en bij Solondz.

Matarazzo speelt op indrukwekkende wijze het meisje Dawn, in wiens leven het allemaal niet echt meezit. Gaandeweg de film kreeg ik steeds meer sympathie voor de hoofdpersoon (alhoewel ze niet altijd vrijuit gaat) en meer walging richting de andere personages. De onderwerpen die voorbij komen zijn soms vrij zwaar, maar passen goed binnen de algehele sfeer die de film met zich meebrengt.

Wat verder opviel was de goed gekozen soundtrack.
Wel gaat het verhaal op een gegeven moment een beetje van de hak op de tak en voelt het wat gehaast aan hier en daar (met name het gedeelte rondom de ontvoering van Missy). Dit is zo'n film die van mij iets langer had mogen duren en nog meer de diepte in had kunnen gaan.
Het einde is dan wel weer oke.

Ik geef 4*.

Aardig maar niet overweldigend, daar is het allemaal te vluchtig voor. Het gezins- en schoolleventje van Dawn is wel lekker cru neergezet. Bloedirritant klein zusje dat altijd voorgetrokken wordt en geluk heeft - zelfs tijdens en direct na een kidnapping - de haat/liefde-verhouding met een pestkop, verliefd zijn op een onbereikbare gozer en dat soort coming-of-age dingen.

Dawn is een aandoenlijk personage en de soundtrack mag er ook zijn, vooral bij de overgangen van scenes. Denk alleen niet dat de film me lang bij zal blijven.

Uitstekende fillm over een brugklasmeisje die flink gepest wordt en altijd aan het korste eind lijkt te trekken. Het onmogelijke bestaan van een puber met alle onzekerheden die daarbij komen, komt hier goed naar voren. De humor is zwart, sarcastisch en bijtend. Heather Matarazzo is erg goed en ook erg goed gecast.

'k had deze al een tijdje liggen en me er eens aan gewaagd. 'k vond het een prima tragikomedie met een goeie verhouding tussen de twee genres.

Het acteerwerk was ook van een hoog niveau en het kwam overtuigend over.

De muziek was opmerkelijk, maar wel goed.

Het verhaal kon me ook boeien en viel zeker niet tegen.

'k had niet echt verwachtingen bij deze film, maar 'k heb het me niet beklaagd.

Todd Solondz en de zwarte komedie. Dit keer over een buitenbeentje dat door iedereen als vuil wordt behandeld. Wat mij dan wel aanspreekt is dat hij haar ook niet uitsluitend in een slachtoffer-rol duwt. Ze gaat, zeker in eerste instantie, zelf ook niet helemaal vrijuit, de kleine klikspaan. Niet lief. Matarazzo heeft in alles het uiterlijk en de maniertjes voor een rolletje als dit.

Ander pluspunt is dat Solondz zijn film als het ware boven de realiteit tilt, zonder het contact daarmee te verliezen. Het zusje is een engeltje (de muziek wanneer ze weer een dansje inzet!), de broer is een nerd van een andere orde, moeder is onuitstaanbaar en dat zijn dan typetjes, maar het wordt nergens een klucht en je krijgt hoe langer, hoe meer met het meisje te doen.

Als ze uithaalt naar Ralphy, ook niet lief, kan je dat haar nauwelijks nog kwalijk nemen. Het is een zelfde soort reactie als het gedrag van Brandon, zij het wat minder extreem. Daarmee heeft Solondz zijn punt, of één van, gemaakt. Met zijn volgende film kwam hij nog wat scherper voor de dag, maar Welcome to the Dollhouse is een behoorlijke vingeroefening. Pijnlijk, bitter, enz.

In de herziening!

Helaas gaat de waardering dan toch ietsje naar beneden. Voornamelijk een pijnlijk onleuk verslag van het onmogelijke leven van het impopulaire 11-jarige meisje dat er voor een impopulaire 11-jarige nog wel een gecompliceerd liefdesleven op na houdt.

Ongeveer de helft van alle situaties treft doel, maar soms blijft het ook als een losse flodder hangen en al die zuurstokkleurtjes maken het allemaal ook al niet al te realistisch.

In ieder geval vergelijkbaar met "Happiness" al was ik daar ook maar matig over tevreden.

Todd Solonz en ik zullen nooit goede vrienden worden, maar hier kon ik soms nog wel wat mee.

Onderhoudende film met een mix tussen coming-of-age en zwarte komedie. Eigenlijk is het helemaal niet grappig om een jong meisje steeds vernederd te zien worden en eenzaam te zien voelen, maar ze is ook wel pijnlijk naïef en apart met haar acties. Fantastische rol van Heather Matarazzo, die zo overtuigend speelt dat je de film alleen al vanwege haar moet zien. Ik kwam er trouwens ook achter dat Todd Solondz de regisseur van de briljante film Happiness is, iets wat je qua stijl en sfeer goed in deze Welcome to the Dollhouse herkent. Ik leefde mee met Dawn, maar zoals ik al zei waren haar acties soms ook wel stupide. Toch bleef ze sympathiek, helemaal ook omdat iedereen om haar heen echt heel naar was, haar moeder, zusje en juffrouw voorop. De scene aan de eettafel waar ze haar toetje niet krijgt is echt zo sneu. Net als het moment dat de familie de feestvideo kijkt en later ook helemaal niet door had dat ze naar New York was. De film blijft pijnlijk tot het laatste moment. Wel had van mij het deel met de ontvoering eruit gemogen, paste niet goed in de sfeer van de film.

3,5*

Leuk filmpje, met die typisch ongemakkelijke humor die Solondz kenmerkt. Het eerste shot doet zwaar denken aan het laatste shot van Repulsion, alsof Solondz meteen wil zeggen dat het niet goed gaat aflopen met Dawn. Ze wordt dan ook flink gepest en vernederd (“Why do you hate me?“ “Because you’re fucking ugly”)

Dawn is trouwens zelf ook geen engeltje, met een obsessieve haat voor haar irritante zusje. Geweldige vertolking van Heather Matarazzo. Goed getroffen ook de rol van de nerderige broer.

Leuk! Ik heb mij van begin tot eind vermaakt met deze film. Een boeiend verhaal, goed geacteerd, grappige humor, maar soms ook erg zielig. Ik vind Dawn een interessant meisje, en het zusje vind ik lief. Persoonlijk houd ik wel van films die over buitenbeentjes gaan. Ik geef 4,5*, en ik heb een favoriet erbij!

Na het zien van deze film ben ik een groter liefhebber geworden van het werk van Solondz. Toch kon Welcome to the Dollhouse mij niet enorm bekoren. Paradoxaal maar waar.

De elementen die in het briljante ‘Happiness’ zitten, zijn ook hier aanwezig. Zeer fijnbesnaard, onconventieel, vrijgevochten, eerlijk en doeltreffend gemaakt. Het was bijvoorbeeld genieten als het zusje balletent door de tuin zwierf (knap hoe Solondz iets ‘gewoons’ iets moois kan laten worden)

Toch is dit het voor mij niet helemaal (waar Happiness dat wel is) dat heeft met 2 dingen te maken. Ik had nul emphatie of gevoel bij de hoofdpersoon Dawn. Ik vond het simpel gezegd, maar een naar kutkind (mag ik dat woord hier gebruiken. Enfin ik waag het erop) en de belevingswereld van het ‘nerdie kind’ kan mij ook niet echt interesseren. Eigenlijk precies hetzelfde wat ik bij Anderson’s ‘Moonrise Kingdom’ ook had.

Voor liefhebbers van Wes Anderson’s kinderfilms of Linklater’s high-school-movies is dit echt een aanrader. Voor mij slecht 3 schamele sterren. Puur alleen voor de vorm. Niet voor de inhoud

Na minimaal een decennium deze film eens herzien en hij heeft werkelijk niks aan kracht ingeboet.

Vond de toon wel een heel stuk milder dan ik in mijn herinnering had. Best een contrast met zijn opvolger en (mijn) favoriet van Solondz Happiness (1998) alsook (mijn tweede favoriet) Palindromes (2004) Niet zozeer een punt van kritiek, meer een constatering. Plot blijft sterk en heeft een vlot en heerlijk verloop, enkel dus een stuk lichter van aard dan ik dacht. Ben de film zelfs nog iets meer gaan waarderen door zijn tijdloze karakter en zijn fijne, hier en daar lekker rauwe, soundtrack die naadloos aansluit op de rest.

Toffe herziening dus. Bovendien had ik eindelijk eens een goede reden én mood om Dark Horse (2011) eindelijk eens te gaan bekijken.

Meteen in de eerste scène wordt protagoniste Dawn Wiener door schrijver/regisseur Todd Solondz ondubbelzinnig gekarakteriseerd. Met haar kinderlijke kledingkeuze, haar grote bril, haar paardenstaart en haar naïeve houding is zij de klassieke personificatie van de buitenstaander. Tijdens de lunchpauze is er voor haar geen vrij plekje in de kantine. Klasgenoten noemen haar Wiener-dog. En bij elke gelegenheid wordt zij door hen gewezen op haar lelijke uiterlijk. Ook thuis loopt het niet lekker. Haar kleine zus en haar talentvolle oudere broer krijgen de ouderlijke aandacht zodat Dawn ook thuis een buitenstaander is.

Welcome to the Dollhouse is geen film die van de kijker vraagt om genoegzaam mee te lijden met zijn hoofdpersonage. Weliswaar is de film een bij tijd en wijle ongemakkelijke kijkervaring, maar Solondz zet Dawn niet weg als zielig en passief. Dawn kan zich goed verweren tegen de haatcampagnes en pesterijen. Met een scherpzinning gevoel voor nuances brengt Solondz de kijker voortdurend in verwarring. Moet hij nu meeleven met het lijden van Dawn of mag hij ook een beetje duivelse tevredenheid betrachten als Dawn na een laag-bij-de-grondse (tegen)actie zelf de kous op de kop krijgt. Medeleven en leedvermaak. De film roept beide emoties op. Het is een intrigerend lijntje waarop de kijker balanceert.

De film is doordrenkt met zwarte humor die de schier eindeloze reeks vernederende ervaringen voorziet van een relativerend en optimistisch tintje. De humor maakt de tragiek draaglijk en relativeert eveneens de gewichtigheid van gevoelens als leedvermaak en medeleven. Heel prettig. De humor is absoluut geestig en maakt het kijken naar de film minder ongemakkelijk.

Prima film.