The Two Popes (2019)

De film en de twee acteurs Pryce en Hopkins weten de twee pausen in het algemeen zeer geloofwaardig neer te zetten (zelfs qua uiterlijk), al gaat het vooral aan het eind over the top in z’n feelgood/Popi Jopi-conclusie. De ontmoetingen tussen de twee mannen zijn fictief maar de teksten zouden echt zijn uitgesproken hetgeen interessante theologische teksten zijn die de film boeiend houden; het script is ook gebaseerd op een toneelstuk en die hebben meestal betere teksten dan de gemiddelde film.

Wel zit er weinig dramatische spanning in de film: de opbouw en ontknoping van de film is aardig maar ook wat cliché. Ratzinger (paus Benedictus) wordt waarschijnlijk terecht neergezet als de wereldvreemde, conservatieve intellectueel en belichaming van de navelstaarderij (narcisme) en ivoren toren van de kerk en Bergoglio (paus Franciscus) als de man van het volk die van voetbal en popmuziek houdt en die verbinding wil maken met alle mensen dus een inclusieve kerk voorstaat. Voor Ratzinger staat God en dus ook de kerk voor het eeuwige en onveranderlijke; voor Bergoglio moeten God en de kerk bewegen/veranderen om de mens te kunnen helpen. Natuurlijk mogen deze twee mannen, die het over alles oneens zijn, elkaar niet maar de clue van de film is dat Ratzinger graag paus wil zijn maar steeds meer is gaan twijfelen terwijl Bergoglio geen paus wil worden maar steeds sterker is gaan geloven, zodat Ratzinger in de woorden van Bergoglio de stem van God hervindt en dus besluit plaats te maken voor Bergoglio (waarbij ook het misbruikschandaal een belangrijke rol krijgt).

Al met al een prima en mooie film die echter nergens zo bijzonder wordt als je misschien zou verwachten op basis van het ongebruikelijke onderwerp van de film.

Anthony Hopkins en Jonathan Pryce schitteren in deze fraaie, eerbiedige reconstructie van de periode van 2005 tot 2013 waarin Joseph Aloisius Ratzinger [Anthony Hopkins] als Paus Benedictus XVI leiding gaf aan de Katholieke Kerk. Zijn verkiezing tot opvolger van Paus Johannes Paulus II verliep niet probleemloos, vooral omdat Ratzinger meer een keuze voor continuïteit was op een moment dat er steeds meer stemmen opgingen voor hervorming van de Katholieke Kerk. De Argentijnse Jorge Mario Bergoglio [Jonathan Pryce] is één van de voorstanders van hervorming en spreekt zijn teleurstelling uit door zijn ontslag als aartsbisschop in te dienen zodat hij zich volledig kan richten op hulp aan de behoeftigen in zijn eigen gemeente. Benedictus accepteert het ontslag echter niet, wat de relatie tussen de twee tegenpolen aanvankelijk geen goed lijkt te doen. Totdat Benedictus zijn onzekerheid over zijn eigen functioneren uitspreekt en laat doorschemeren dat Bergoglio een goede opvolger zou kunnen zijn.

Eén van de grote zegeningen van de afgelopen jaren is het feit dat er voor pensioengerechtigde acteurs veel meer werk is en de geniaal gecaste Hopkins en Pryce bewijzen nog maar eens waarom. "The Two Popes" leunt begrijpelijkerwijs veel op dialoog, maar regisseur Fernando Meirelles weet de film open te breken door gebruik te maken van fraaie locaties, alsmede van het idee dat Benedictus een stappenteller gebruikt om in beweging te blijven. Een perfect excuus om de hoofdpersonen veel te laten lopen. Het is bovendien fascinerend om het eeuwenoude ritueel van de verkiezing van de Paus van binnenuit te zien. Wie weinig interesse in of kennis van de Katholieke Kerk heeft, zal dit relaas wellicht minder waarderen, maar dat doet niets af aan het uitstekende samenspel van twee oude rotten die nog steeds op het top van hun kunnen weten te presteren. Het leverde beide acteurs een Golden Globe-nominatie op.

Goeie film waarin Paus Benedictus besluit met pensioen te gaan. Een mooi verhaal waarin de Paus en een kardinaal anders denken over de richting van de kerk, maar wel elkaars hulp nodig hebben. Dialoog gedreven, echter niet om die reden soms wat langdradig. Anthony Hopkins en Jonathan Pryce zijn hier heerlijk op elkaar ingespeeld.

“Perhaps we'll find God over there, on the journey, I'll introduce you to Him.”

Sterk. Hopkins en Pryce zijn fantastisch als Paus Benedictus en zijn opvolger Paus Franciscus. De film heeft wat momenten dat het allemaal minder interessant is en langdradig (vooral wanneer Pryce en Hopkins niet in de scene zitten), maar gelukkig zijn deze momenten spaarzaam. Het is interessant om de band (eerst vijandig en later vriendschappelijk) tussen de conservatieve Benedictus en de progressieve Franciscus te zien groeien, en ook de sets zien er indrukwekkend uit. Het is knap dat Two Popes boeiend blijft om naar te kijken, en de credits moeten gaan naar Meirelles en de twee acteurs in de hoofdrol.

Zeer mooie film. Goede balans tussen ernst en humor (al schiet het op eind misschien een beetje uit naar laatste) en tussen dialoog en verhalende delen. Je krijgt het gevoel de twee mannen echt te leren kennen. Ook is het knap dat de toenadering tussen deze twee tegenpolen geloofwaardig gebracht wordt. Tel daar de mooie beelden, goede muziek en de originele filmthematiek bij op en je kan enkel op een hoge score uitkomen. Voor een absolute topscore hadden ze de theologische dilemma's nog wat verder uit kunnen diepen, al besef ik dat niet iedereen hierop zit te wachten.

Tour-de-force in propaganda voor de huidige paus. Hopkins' Benedictus en Pryce's Bergoglio staan in een eerste treffen ideologisch mijlenver van elkaar af (conservatief vs. progessief) maar groeien na elkaar toe als Benedictus plots meent zijn 'lijntje' met God te verliezen en vervolgens in Bergoglio de (goddelijk) aangewezen persoon ziet om de kerk te hervormen en verder te leiden. De realiteit kon niet verder van deze ontwikkeling afstaan - daar mag eenieder zijn eigen onderzoek naar doen. Het is al veelzeggend dat de film zo laconiek omgaat met het 'aftreden' van Benedictus - een contradictio in terminis binnen de Kerk, die in het scenario wordt gereduceerd tot een vingerwijzing naar de dertiende eeuw ('toen gebeurde het ook'). Meirelles komt met tal van flashbacks, sommige in afwijkend zwart-wit, die Bergoglio's voorgeschiedenis inkleuren en zo onderstrepen welk perspectief leidend is. Als kijker besefte ik dat ik tot geen andere conclusie mocht komen dan dat Bergoglio een (positief marxistisch geïnspireerde) held is die de kerk weer verbindt met de mensen en opkomt voor alle minderbedeelden. Benedictus is in dat kader infantiel, licht dement en hopeloos archaïsch in zijn kijk op o.a. macht en seksualiteit. En The Two Popes is gemaakt om te laten zien hoe fantastisch het is dat hij zijn zetel in vriendschap en verbondenheid heeft willen overdragen.

Twee pausen op een kruispunt. Waarheen moet het met een kerk in crisis? Welke kant uit om het katholicisme te behoeden voor een leegloop? De rangen sluiten, muren bouwen, het dogma verdedigen door vast te houden aan wat we al lang weten en al lang kennen en al lang zeggen? Kortom een verhaal van wij tegen zij, van gelovigen versus de rest, of nog: een religie zoals andere religies? Of moet de tacktiek juist verrassend zijn, en tegelijk erg logisch – compleet tegengesteld aan alle christelijke tendensen van de voorbije eeuwen: ruim een miljard gelovigen herenigen door de kerkfabriek te openen voor de wereld, door het instituut te ontsluiten voor de realiteit, in te bedden in de werkelijkheid? Het is de centrale vraag waar kardinaal Bergoglio (de latere Paus Franciscus) en paus Benedictus over bakkeleien.

Deze dualiteit integreert Fernando Meirelles overigens ook vormelijk in zijn film. Denk maar aan de epiloog, waarin de historische ontmoeting tussen Argentinië en Duitsland op het WK van 2014 een hilarische voetnoot vormt. Verder is er het semi-documentaire karakter met zogezegde (en ongetwijfeld ook echte) archiefbeelden – een flirterig balanceren tussen feit en fictie, want Jonathan Pryce en Anthony Hopkins vertolken per slot van rekening zodanig goed dat hun verzonnen dialogen net zo goed voor waarheid zouden kunnen doorgaan. Precies zo benut kunst trouwens zijn unieke vermogen om via het gefingeerde een waarheid aan het licht te brengen: niet de waarheid van woorden, van data, van het falsifieerbare, maar de waarheid van achterliggende motieven. Ratzinger als intellectueel die nooit geleefd heeft, Bergoglio die het leven in al zijn facetten (onvoorspelbaar, onrechtvaardig, bikkelhard) gekend heeft. Kunst zoals kunst moet zijn!

Verder is ‘The Two Popes’ ook een film over de militaire junta in Argentinië, over wat het betekent om te twijfelen aan het geloof, over het pausschap zelf, over de impact van religie wereldwijd, en ga zo maar door. Inderdaad, Meirelles stopt meer in een film dan er in past, en die ervaring is ronduit heerlijk. De verstrengeling van ernst en lichtheid (lees: drama en humor) is bovendien een spiegel voor het leven zelf. Need I say more? Zelden blijkt cinema meer inspirerend...

3,75*

Gelukkig dat de film ook grotendeels niet in het Engels is, dat geeft het enige authenticiteit. Dat er delen wel in het Engels zijn is dan acceptabel, temeer het wordt gebracht dat men onderling als Duitser en Argentijn Engels praten, al vraag ik me wel af of deze twee personen onderling Engels zouden spreken en niet een Romaanse taal. Maar dat doet gelukkig aan de beleving niets af.

Wat wel afdeed aan de beleving was Hopkins, die vond ik miscast. Niet dat hij het slecht doet, integendeel zelfs. Zijn houding en voorkomen zijn vrij goed die van Ratzinger. Maar zijn gezicht is te sprekend die van Hopkins waardoor ik nooit Ratzinger erin zag. Dan was dat bij Pryce een stuk beter, die sowieso al wat meer lijkt op zijn personage. Ook is het jammer dat men meer kiest voor het verhaal van Bergoglio en niet die van Ratzinger, terwijl ik die laatste interessanter vind. Zijn switch in de film van conservatief naar iemand die gaat aftreden komt er daardoor ook niet helemaal goed uit. Al is dit verder wel een film om de nieuwe paus op een voetstuk te plaatsen, echt subtiel is het niet, al stoorde het me ook niet. Behalve op momentjes als Ratzinger niet weet wat Yellow Submarine is, dat vind ik net te dik aangezet.

De regie is wat mak met veel statige shots van lange gesprekken, al probeert de regisseur met veel handgehouden camerabeelden van zeer dichtbij en snelle montage er wel iets van te maken. Toch blijft het een film met lange gesprekken. Beter zijn momenten wanneer de lichtinval verandert en je de Sixtijnse Kapel ziet, of als in het begin een voice-over verandert in een speech op een plein. Of Abba als de pauzen beginnen aan hun Conclaaf. Dat zijn leuke ideeën maar die hangen wat los in de film en je kan verder niet zien dat dit dezelfde regisseur is als die van Cidade de Deus. 3,5*

Matig.

Met name de gedeeltes over de jeugdige jaren van Borgolio zijn interessant.

Bovendien wordt de film gespekt met sterke dialogen. Men verwacht ook niets anders wanneer 2 theologen met mekaar in discussie gaan.

Maar er zijn ook minpunten. Ik mis wat meer diepgang in het leven van Ratzinger. Er hadden wel wat flashbacks naar zijn jeugd mogen zijn, om te zien hoe dat zo'n man gevormd heeft. Want nu lijkt Ratzinger slechts een nevenpersonage in een biopic over Borgolio.

Bovendien zijn er gedeeltes in de film die te veel gespekt zijn met die nieuwsflashes. Ik hou daar niet van.

3,0

Het kijkje in de keuken van de Vaticaanse cultuur en tradities is leuk en de conversaties tussen deze twee pausen hebben veel potentie voor mooie dialogen. Helaas focust de film zich na verloop van tijd iets teveel op de achtergrond van Bergoglio, die ook nog eens alle elementen bevat voor een typisch Hollywood/Oscarfilmverhaal. Diepgaande aandacht voor zijn conservatieve tegenstrever is er vanaf dat moment nauwelijks meer; Ratzinger blijft een wat lege huls en ondanks mooi spel van Hopkins blijft zijn karakter vooral dienen als aangever.

Visueel gezien vond ik het ook niet altijd overtuigend. Mooie shots van de Sint Pieter en het pauselijk buitenverblijf, maar het kent ook wat lelijke scènes. Die zie ik wel vaker in recente films op Netflix, dus het kan ook te maken hebben met een afkeer van bepaalde digitale hd beelden.

Hier had meer ingezeten. Het onderwerp is erg interessant. Jonathan Pryce en Anthony Hopkins acteren erg sterk. De dialogen tussen de twee theologen zijn goed geschreven en dragen de film.
Er zit verrassend veel humor in de film zonder dat hiermee uit de toon wordt gevallen. Visueel valt er ook veel te genieten met o.a mooie beelden van het buitenverblijf van de paus en Vaticaanstad. Mooi production design door Mark Tildesley.

Er wordt uitgebreid aandacht besteed (inclusief flashbacks) aan de persoon Bergoglio. Erg interessant, helaas krijgt Ratzinger niet dezelfde behandeling. De persoon Ratzinger en zijn beweegredenen om af te treden wordt eigenlijk matig uitgewerkt. En het is onbegrijpelijk dat het geluid voor een deel wegvalt als het over kindermisbruik gaat en wat Ratzinger hiervan had kunnen weten.

Achteraf heb ik toch een beetje een nare bijsmaak aan deze film. In feite is dit een soort propaganda film over Bergoglio en waarom hij ondanks zijn zonden toch de geschikte paus is voor deze tijd. Erg jammer dat de film hierin niet wat neutraler kon zijn en dat de persoon Ratzinger onderbelicht blijft.

3,0*

Luchtig maar gelukkig niet flauw, dit mooi gemaakte en geweldig gespeelde verhaal gebaseerd op ware gebeurtenissen. Anthony Hopkins en Jonathan Pryce zijn beiden fenomenaal goed in de hoofdrollen. Boeiend en vaak erg grappig, met fraaie onderkoelde dialogen en veel leuke details. Het Vaticaan en alles daaromheen blijft toch interessante materie, dat blijkt maar weer.

Een hele zit om naar het gekeuvel van twee priesters te luisteren. Op een gegeven moment was ik het wel zat. Duidelijk is dat de heel conservatieve Ratzinger een tussenpaus was. Het zou een te grote schok voor de katholieken zijn geweest als Bergolio direct na het overlijden van Johannes Paulus II.

De acteurs Hopkins en Pryce spelen voortreffelijk. Dat maakt de film nog te pruimen.

Ik vond het een sterke (geromantiseerde) biopic van de laatste twee pausen van de katholieke kerk. Hoewel ik amper nog naar de kerk ga en ik rationeel gezien atheïstisch ben, heb ik wel nog veel respect voor het katholicisme en het daaruit voortvloeiende christendom met diens waarden en normen. Deze film leende zich er dus toe om wat meer te weten te komen over de gebruiken en handelingen rond (de) paus(verkiezingen).

Meirelles slaagde erin een luchtige film te maken. De eerste scène zetten meteen de toon wanneer paus Franciscus een vlucht trachtte te boeken via de telefoon. Gedesillusioneerd moest hij vaststellen dat dit niet zo eenvoudig was als het leek. Prompt zoekt hij hulp bij één van de wachters van de Zwitserse Garde. Deze luchtige, deels humoristische insteek komt nog enkele keren aan bod zodat de film erg aangenaam om volgen blijft.

De lange en sterke dialogen tussen Franciscus en Benedictus XVI waren dan ook van een hoog niveau en daar hebben klasbakken Hopkins en Pryce een zeer groot aandeel in. Ze laten het gezicht zien dat een paus ook een mens is van vlees en bloed met diens gebreken, zonden en tekortkomingen. Serieuze thema's zoals de militaire junta in Argentinië en kindermisbruik in de kerk kwamen ook aan bod, maar traden niet op het voorplan. Misschien net dat tikkeltje te weinig kritisch bekeken al lag de klemtoon op de pausoverdracht en het haast amicale en respectvolle benadering van beide pausen. Geweldige scène ook met het WK voetbal.

De flashbacks van het leven van de jonge Bergoglio brachten extra pigment, maar haalden je wel uit de sfeer en setting van het Vaticaan.

Prachtige dialogen en geweldig acteerwerk. Wist eigenlijk vrij weinig van het Pausschap af, maar dit geeft toch wel een mooi beeld. Misschien niet voor iedereen weggelegd, maar geen moment verveeld.

4*

Aan alle gemiddelden overal te zien ligt het kennelijk aan mij maar vind er nogal weinig aan.

Nogal oppervlakkig en simplistisch wat betreft de gesprekken en religieuze tegenstellingen. En daarnaast wel erg sterk geromantiseerd allemaal.

Ingmar B. would not approve!

Interessant kijkje achter de schermen van het Vaticaan en absoluut een origineel vertrekpunt voor wat een geweldige film had kunnen worden. Dat wordt het ondanks het prachtige acteerwerk van Hopkins en Pryce niet. Het verschil in religieuze opvattingen tussen Ratzinger en Bergoglio wordt al snel duidelijk, maar het is vreemd dat de achtergrond van de laatste veel meer aandacht krijgt. Er valt volgens mij over Ratzinger ook wel iets interessants te vertellen. Nog merkwaardiger wordt het wanneer eindelijk het grootste schandaal dat de Roomse kerk ooit teisterde aan bod komt: het kindermisbruik. Op dat moment wordt de geluidman om koffie, of pizza, gestuurd. Ik had werkelijk zin om mijn schoen door het scherm heen te gooien. Tel daarbij de gestileerde plaatjes van het pauselijk buitenverblijf en de Sint Pieter op en je hebt bij tijd en wijle het gevoel dat je naar een promo-film van het Vaticaan zit te kijken. Toch 3 sterren, omdat ik me geen moment het verveeld. Gezegend 2020 allemaal!

Boeiend van begin tot eind. Heel knap hoe Anthony Hopkins een moeilijk toegankelijke man kan neerzetten. Je voelt de houterigheid en de eenzaamheid van de man.

Ik had niet verwacht dat één van de beste films uit 2019 zou gaan over de gevoelens van twee witte machtige mannen, en dan bij uitstek leiders van de Katholieke kerk, geen instituut waar ik normaal gesproken veel interesse voor heb of sympathie voor voel.

De film is met veel precisie in elkaar gezet, een prachtig tableau waarbij je nauwelijks tijd krijgt om alle details in je op te nemen. Van de rotsen tot de muurschilderingen tot de bijzondere rol van de muziek tot de groeven in de gezichten van Pryce en Hopkins, alles is even schitterend en betekenisvol. Soms is de hyperactieve regiestijl van Meirelles net iets té, maar het zorgt wel dat ik zelden de indruk had naar een verfilmd toneelstuk te kijken, wat bij soortgelijke films vaak anders is.

De casting is het grote pluspunt van de film: Hopkins en Pryce lijken niet alleen bizar veel op Ratzinger en Bergoglio, ze maken ook perfect duidelijk, met hun waterige oude oogjes, stramme ledematen en droevig opgelepelde herinneringen, dat tussen alle praal van de kerk en theologische poeha zelfs de kerkvaders maar gewone mensen zijn.

Soms neemt de film een paar erg opzichtige sluiproutes: de tegenstellingen tussen progressief en conservatief in de kerk worden aan het begin wel erg zwart/wit geschetst, en de afronding is ook wat te gladjes om echt geloofwaardig te zijn. Iets meer rauwheid of risico had me nog wel tot de maximale score kunnen bewegen, zelfs. Prachtfilm.

Uitgerekend Götze die scoort in de laatste minuut van de film. Mooie dialogen!! De nieuwe paus bezoekt in razendsnel tempo velen landen en verkondigt wederom net zorgvuldig gekozen woorden belangrijke boodschappen. Wat me echter verbaasd is dat de werkelijke reden voor het aftreden van paus Benedictus XVI weinig wordt besproken en de schandalen binnen de katholieke kerk onbelicht blijven. Er hangt een grote sluier overheen. Dat bleek wel uit de stilte die volgde tijdens de biecht van de paus.

Van Meirelles alleen Cidade de Deus gezien, die erg sterk was, dus wat dat betreft is het enigszins raar dat dit slechts de tweede film is die ik van hem zie. Met een beetje kwade wil kan je dit zien als louter propaganda voor het Vaticaan, maar dat doet voor mij weinig af aan de kracht van de film.

De film geeft een interessante impressie van wat er allemaal achter de schermen spelen kan in het Vaticaan. Allereerst de gang van zaken bij een conclaaf, wat overigens ook best gaaf gefilmd is. Maar bovenal de interacties tussen de kardinalen. En verder is de Sixtijnse kapel een prachtig decor.

Maar de kracht van de film ligt natuurlijk vooral bij de interactie tussen de huidige en de vorige paus. De dialogen mogen fictief zijn, maar ze zijn sterk en daardoor komen de complexe persoonlijkheden van de pausen goed naar voren. Fraai is hoe Benedictus eerst in de verdediging lijkt te zijn, vervolgens zijn kaarten op tafel gooit, waarna hij juist Franciscus moed moet inspreken om door te gaan. Het acteerwerk van Hopkins en Pryce is verder ook heel erg sterk, ik krijg echt de indruk dat ze de pausen daadwerkelijk waren. Ik begrijp overigens de kritiek op het wegdraaien van het geluid tijdens de biecht van Benedictus, maar ik denk dat dit juridisch noodzakelijk was.

Verder is de voetbalscène aan het einde een leuke uitsmijter om de film mee te eindigen. Een erg interessante film dus, maar niet geheel gespeend van humor. 3,5*.

De bijzondere verhouding tussen conservatief en progressief. Voor zover mogelijk dan in die wereld.

Leuk inkijkje hoe het er aan toe gaat tijdens het conclaaf achter gesloten deuren.

Je krijgt veel info over Bergoglio's komaf en geschiedenis maar ik miste wel wat achtergrond over Ratzinger. Daar was ik ook wel benieuwd naar, had dat gelijk meegenomen in de film dan was het helemaal af geweest.

Verder maken de sterke en scherpe dialogen tussen de Two Pope het ogenschijnlijk saaie onderwerp heel toegankelijk en verfrissend.

Het is origineel van opzet, misschien een ietsje gedurfd en zeker ongewoon daar waar die twee kerkleiders als in de grond gewone lui worden voorgesteld, met dezelfde minpuntjes als iedereen, maar het is vooral sprankelend, wanneer ernstige en minder ernstige kwesties het voorwerp uitmaken van meningsverschillen tussen die twee schitterende acteurs, waarbij ik het ene moment de palm aan Anthony Hopkins wil uitreiken, een paar seconden later aan zijn opponent Jonathan Pryce.

Humor is nooit uit de lucht ook niet wanneer die twee soms gegriefd zijn, geen tegenspraak dulden of er gewoon genoeg van hebben.

Ook de geplogendheden van het "huis" worden soepel belicht, maken u ook wat wijzer en dat er naar het slot toe wat emotie binnensluipt berokkent geen schade aan aan deze knappe film waarin vooral, zoals gezegd, de dialogen en de meesterlijke acts bijzonder genietbaar zijn.

Indrukwekkend geacteerde film over de richtingenstrijd binnen de katholieke kerk. Een echt acteerduel op punten gewonnen door Jonathan Pryce, maar dat komt allicht omdat die de meer sympathieke rol heeft. De recente tegenstelling tussen Paus emeritus Benedictus en Paus Franciscus toont aan dat de film nog niets aan actualiteitswaarde heeft verloren.

De uitgebreide terugblik op Bergoglio’s verleden ten tijde van de Videla-junta is pijnlijk om te aanschouwen net als andere films over dat afschuwelijke tijdperk, zoals La Historia Oficial (1985), La Noche de los Lápices (1986) en Garage Olimpo (1999).

The Two Popes wilde ik vooral zien vanwege Hopkins en Pryce en hun nominaties voor de Oscars.

Inhoudelijk verwachtte ik geen superspannend verhaal en ik ben ook inderdaad nergens echt verrast. Het is af en toe zelfs wat saai en langdradig, al weet de regisseur van Cidade de Deus af en toe wat leven in de brouwerij te gooien qua muziekkeuzes en montage. Mooie shots van het "Vaticaan" ook en een nagebouwde Sixtijnse Kapel.

Het camerawerk vond ik bij sommige dialogen dan weer te losjes: een onrustige handheld camera met storende kadrering draagt niet bij aan het goed kunnen volgen van een dialoog.

Het acteerwerk stelde nergens teleur. Beide acteurs leveren een topprestatie en leken zelfs wel wat op de pausen in kwestie.

Wel leuk om een inkijkje te krijgen (hetzij fictief en gedramatiseerd) in de beweegredenen en achtergronden van de pausen (met name Bergoglios/Franciscus' verleden met de Vuile Oorlog was interessant) maar er wordt niet al teveel kritiek geleverd op hun standpunten en wereldbeelden. Ratzinger wordt vooral neergezet als de stugge conservatieveling, waardoor Bergoglio vooruitstrevend lijkt, maar om te zeggen dat Bergoglio de RK kerk nou helemaal heeft omgevormd en een radicaal ander beleid is gaan voeren, nee.

Hoe dan ook, verder een tamme, ietwat droge film die nergens echt weet te raken.

Twee pausen, twee gezichten. Aanvankelijk zijn de theologische & ethische discussies tussen de twee kerkcoryfeeën verrassend boeiend en staat de film alleen al met de acteerprestaties. Daarna wordt Bergoglio's voorgeschiedenis er wat rommelig bijgehaald om hem uiteindelijk - pun intended - klakkeloos de hemel in te prijzen. Voor de rest is het wat quirky zonder echt melig te worden; dat de twee acteurs erg op hun personages lijken, helpt daarbij. The Two Popes krijgt iets meer witte dan zwarte rook... grijze rook dan maar.

Beter dan verwacht. Vooral veel interessanter in filmisch opzicht dan je bij dit onderwerp misschien zou denken. Meirelles filmt met zijn bekende dynamische stijl en houdt dat in alle omstandigheden vol, waardoor ook de dialogen nooit wat statisch krijgen. De opening is om te smullen met dat shot door de straatjes van Buenos Aires en het spel met geluid. En dan gaat het natuurlijk uiteindelijk om de interactie tussen de pausen en ook daarin is de film boeiend. Twee gelaagde karakters, hoewel Hopkins zichzelf nog iets teveel neerzet in mijn ogen, Pryce is voortreffelijk. Ik heb me er niet in verdiept, neem aan dat de inhoud van de gesprekken voor een groot deel giswerk is geweest, maar het is erg respectvol gedaan en overtuigend op alle vlakken. De mooie locaties maken het af: The two popes is een fijne traktatie voor de filmliefhebber en belandt met terugwerkende kracht in mijn top-10 van vorig jaar.

Ik heb helemaal niets met religie in het algemeen en al zeker niet met het katholieke geloof, dus ik had niet bepaald verwacht een aangenaam filmavondje te hebben met deze film. Maarja, soms kies je dat niet zelf uit, en dat levert af en toe leuke verrassingen op. Zoals nu dus.

De combinatie van Hopkins en Pryce werkt erg goed. Zo goed zelfs dat ik met wat krabben op mijn hoofd er eigenlijk helemaal niets van geloof, dat wat we te zien krijgen ook maar ergens in de verte lijkt op wat er in het echt gebeurt en gebeurd is - dat de twee zulke goede makkers zijn, misschien niet bepaald echt vrienden maar met vriendschappelijk respect - mwah, ik twijfel daar toch echt aan. Behalve de zuivere religie staan er ook nogal wat belangen op het spel, en ook als het niet direct om geld gaat is daar altijd nog zoiets als prestige, macht, en hoop op een eeuwig leven na de dood. En er zijn genoeg andere bronnen uit het Vaticaan te vinden die aangeven dat het niet altijd pais en vree is.

Maar buiten dat is het een frisse en aardige vertelling, die mooi dienen kan als propaganda voor de huidige paus. En of de anekdote aan de telefoon nou wel of niet echt zo gebeurt is, Bergoglio lijkt ook buiten wat we in de film van hem zien wel de juiste toon gevonden te hebben. Dat verdient zeker alle respect, ook al is het niet allemaal heel geloofwaardig.

Meirelles heeft voor de verandering hiermee weer eens een mooie film afgeleverd - verder is het wel eens wisselvallig wat hij presteert. Maar als het lukt, dan is het ook wel raak met hem kennelijk.

Matig.

The Two Popes begint best goed. Het ziet er - voor een 'pausenfilm' - redelijk flitsend uit. De combo van de middeleeuwse gang van zaken bij de verkiezing van Ratzinger en de massa-hysterie op het Sint-Pietersplein, wordt tof in beeld gebracht en waar ik een lange praatfilm had verwacht, blijkt dat het eerste uur wonderwel mee te vallen. Te meer ook omdat Jonathan Pryce en Anthony Hopkins uitstekend acteren en hun samenspel - effectief scènes vol gebabbel - is amusant.

Maar na dat eerste uur en het eerste gediscussieer, verlegt de focus zich naar Jorge/ Franciscus. Zijn verleden wordt wat uit de doeken gedaan en er wordt stil gestaan bij zijn weg naar de top. Mijn interesse daarin is nihil, dus dat ganse tweede uur was een pittige zit. De film duurt dan nog eens een dikke 2 uur, dan wordt het uitdagend om met de nodige aandacht te blijven kijken, ondanks Hopkins en Pryce.

2,5

Wat een film! Geen evidentie, omdat een film over de kerk of religie al bijna even gevoelig ligt als een politiek geladen film. Je gaat als maker snel een oordeel in de film steken. Misschien is dat hier wel wat het geval geweest door vooral Bergoglio (toekomstige paus Franciscus) naar voor te schuiven. De film zoekt ook geen sensatie op, maar laat net de strijd zien van de katholieke Kerk. Niet vanuit de gelovigen of de critici, maar vanuit twee diepgelovige mensen die mee onderdeel zijn van de kerk. De conservatieve Ratzinger vs de eerder progressieve Bergoglio. Als buitenstaander kan je ongetwijfeld nog een 3e mening hebben. Een mening die ook hard klinkt na de vele schandalen van de kerk. Maar de film gaat daar minder op in, ook al worden die feiten toch wel benoemd.

Je zit met 2 historische figuren (die bovendien nog leven) en een thema dat je ofwel kritisch kan aanpakken, maar nog moeilijker met de fluwelen handschoenen zonder naïef te zijn. Die strijd wordt geweldig uitgewerkt door de vertolkingen van Pryce en Hopkins met sterke dialogen. Scènes waar respect en aversie voor elkaar, hand in hand gaan. Hoe dingen uitgesproken worden, maar waar ook geluisterd wordt.

Met de geschiedenis van Bergoglio naar voor te schuiven, krijgen we minder te zien van de achtergrond van Ratzinger. Dat zou een heel andere film geven. Met Bergoglio laat hij de twijfel en frustratie binnen de kerk zien. Niet dat die meteen voorvechters worden voor een kerk waar vrouwen meer te zeggen hebben, celibaat afgeschaft wordt en homohuwelijk als normaal wordt beschouwd. Maar ze hebben wel problemen met de aanpak rond kindermisbruik en het gebrek aan aandacht voor armoede of klimaat. De discussie rond religie is niet voor een filmsite, ik wil enkel aantonen wat een film over twee pausen zo interessant maakt. Zeker als ze de tweestrijd binnen de kerk vertegenwoordigen en sterk vertolkt worden door 2 topacteurs.