The Two Popes (2019)

Boeiende film met uitstekend acteerwerk van beide hoofdpersonen. Interessante aanname ook van de overdracht van het pauselijke ambt.

Een en ander wordt behoorlijk flitsend gebracht met vaart en humor, bijzonder knap als het over twee bejaarde kerkbestuurders gaat.

Aanrader wel.

Voortreffelijke film, vooral vanwege de uitmuntende acteerprestaties van zowel Hopkins als Pryce. Het verhaal zat goed in elkaar en was deels een mooie geschiedenisles voor mij. Bijzonder dat je zo'n lange tijd alleen kan kijken naar conversaties tussen Hopkins en Pryce, dat zegt genoeg over deze twee acteurs. Inmiddels is paus Benedictus overleden en hoop ik dat Fransiscus nog lang de Paus mag blijven. De toekomst zal dat uitwijzen, de film blijft bestaan en is zeker een aanrader voor fans van Hopkins en Pryce.

* Interessant feitje, Hopkins is op 31 december jarig en op deze dag is paus Benedictus overleden.

The Two Popes wordt primair gedragen door twee oude rotten, die we mogen zegenen om hun ijzersterke acteerwerk. Los van dat en de fraaie beelden is het verder namelijk een saaie zit. Maar wellicht helpt het ook niet dat ik maar weinig sympathie kan opbrengen voor de katholieke kerk als instituut; zeker niet na een paar minuten durende 'biecht' waarmee de zonden van Benedictus' jarenlange wegkijken van kindermisbruikzaken alweer zijn vergeven.

3,0 * Verre van zondenvrij

It would not have been appropriate.

Als vierde film viel de keuze op deze The Two Popes waar ik eerlijk gezegd geen idee bij had wat te verwachten hoewel ik wel op de hoogte was van de positieve reacties, vele prijzen en een sterke cast in de vorm van Pryce en Hopkins. Dat het de paus betrof die ons vorige maand is ontvallen samen met zijn voorganger had ik niet echt door, desondanks was er wel de interesse en die werd meer dan beloond door deze uitstekende en boeiende acteursfilm.

En opzich is het en hele stap terug, 20 jaar om precies te zijn, waar de 'nazi' verkozen wordt met een soms harde stellingname tot gevolg in de vorm van de gewone man op straat. Duidelijk is dan al het verschil tussen Ratzinger en Bergoglio, met de ene als harde oneliner die de kerk wil beschermen terwijl de Zuid Amerikaan een compleet andere insteek heeft. We vervolgen in ieder geval heel wat jaren later waar de jaartjes beginnen te tellen voor Ratzinger en Bergoglio op visite is in zijn buitenverblijf, helemaal duidelijk is het me overigens niet waarover de mannen in gesprek gaan wel is het meteen vuurwerk tussen de twee veteranen rondom uitstraling, richting en aanpak. En ik moet zeggen dat ik ademloos zit toe te kijken hoe Bergoglio wordt afgevallen alleen al vanwege zijn schoenen en het feit dat mildere en vergevingsgezindheide houding slechts een compromis is in de ogen van Ratzinger waar de laatste slechts oog heeft voor het beschermen van de kerk en hoe de tradities al ruim honderden jaren zijn geweest. Het is de botsing tussen conservatief en hervorming, tussen zelfbescherming en niet van de sokkel af willen vallen tegenover transparantie en met de tijd meegaan. En voor beide valt het nodige te zeggen.

Mindere fases heeft de film dan weer een beetje in de lange terugblikken rondom het eerdere leven en ervaringen van Jorge, nu zijn de verhalen en hoe die hem gevormd hebben rond de Junta natuurlijk van belang maar het relationele gedeelte en de keuzes op dat vlak niet zozeer, bovendien haalt het de vaart een beetje uit de film waardoor de interesse daar toch wat wegzakt. Maar buiten de discussies en verschillen tussen beide mannen ontstaat er toch een aanstekelijke en aandoenlijke band tussen beide, is het interessant hoe Bergoglio vooral uit eigen ervaring preekt en oordeelt, terwijl Ratzinger er voor uit komt nooit iets beleeft te hebben en contact met het leven en mensen te missen zelfs rept over de kwetsbaarheid van de eenzaamheid. Het is in die zin bijzonder hoe zulke mensen in hun eigen wereld leven. Het is de opmaat naar de switch die iedereen inmiddels zal weten met het vrijwillig terugtrekken van Ratzinger.

Het zou slechts het begin zijn van een karrenvracht aan schandalen waar Bergoglio mee te maken zou krijgen zoals een lek naar de pers, een bijzonder ongezonde sfeer onder de kardinalen, een financiële wanorde en schandalen, en natuurlijk het sexuele misbruik. Je moet er maar trek in hebben om die zwijnenstal uittemesten toch zijn de nieuwsberichten louter positief enkele weken na het overlijden. Het maakt mij verder niet zo heel veel uit of het allemaal wel klopt, of het wel correct is, en ongetwijfeld zal er ook wel iets smerigs of smeuïges te vinden zijn over Bergoglio. Een feit blijft voor mij dat The Two Popes een uitermate boeiende film is met twee acteurs in optima forma die er een uitermate boeiende geheel van maken die geen moment verveeld.