Hors Normes (2019)

Er komt een behoorlijke portie humor aan te pas, waardoor een potentieel zware zit voor een groot publiek toegankelijk gemaakt wordt. Want eigenlijk is dit verhaal ernstig. Bloedernstig.

De film klaagt het feit aan dat in (steden als) Parijs niet of te weinig wordt geïnvesteerd in een behandelingsprogramma voor mensen met relatief zware psychische problemen. Vaak is er geen andere mogelijkheid dan opsluiting, en ketens of ander materiaal om er voor te zorgen dat ze zichzelf en anderen geen pijn doen. En dat terwijl het om mensen gaan die mits de juiste aanpak toch een leven zouden kunnen leiden.

Hors Normes gaat over een opvangcentrum dat door vrijwilligers, door idealisten is opgezet, en waar geprobeerd wordt om mensen aan de hand van een heel persoonlijke aanpak toegang tot de maatschappij te geven.

Ondertussen wordt al ruim 15 jaar belangrijk werk geleverd, en is de werkgroep behoorlijk uitgebreid. Veel van die hulpverleners zijn zelf jongeren die al met een of anderhalf been op het verkeerde pad zaten, maar die nu zelf hun steen bijdragen aan een leefbare wereld voor elk individu.

Het klinkt allemaal heel romantisch, idealistisch, bijna utopisch, maar op het einde van de film worden een aantal real life foto's getoond van de vereniging waarop het verhaal gebaseerd is. En dat geeft toch een heel ander gevoel bij de 110 minuten die je net zag.

En, hoe luchtig en humoristisch het de film ook mag zijn, toch gaat de dramatische ondertoon geen moment weg, en zijn een paar scenes best wel hard en confronterend.

Ook de hectische drukte die dat voor de twee trekkers meebrengt wordt goed in beeld gebracht. Geen vijf minuten privéleven zonder dat er een dringende oproep komt.

Veel pluimen daarbij voor de twee hoofdacteurs; ze spelen heel sterk.

En evenveel pluimen voor de behoorlijk grote groep nevenacteurs. Daar zitten waarschijnlijk verschillende totaal onbekende namen bij; maar ze leveren fantastisch werk.

Ze geven ook een perfect beeld van wat Parijs is: een kosmopolitische stad, met een mix van kleuren en nationaliteiten en overtuigingen.

Het theaterstuk op het einde, inclusief de kruisende blikken van de twee hoofdpersonages die zitten te kijken, was te Amerikaans; een portie overbodige emo-core die de kop opsteekt.

De hierboven genoemde afsluiter, waar, voor wie twijfels zou hebben, de situatie in Parijs nog eens duidelijk aangeklaagd wordt, doet dat gelukkig wel teniet.

In de aftiteling lees ik ook nog dat 5% van de omzet (of van de winst, ik twijfel) naar 'La Voix de Silence' en een zusterorganisatie gaat. In de film wordt de naam 'La Voix des Justes' gebruikt.

Conclusie: sterke en aangename film; een stuk beter dan de trailer laat vermoeden.

Een geweldige film. Een film met humor en drama. Een verhaal dat laat zien dat menselijke problemen, zoals autisme niet met moderne technieken, systemen en instellingen zijn op te lossen. Daar is geen geld voor.

Maar alleen met de menselijke maat zijn oplossingen mogelijk. Een mensen die vierentwintig uur per dag beschikbaar zijn, geen tijd voor een eigen leven.

Ook erg mooi het advies voor een beginner bij de zorg. Denk aan zelf en bereik echt iets.

Een bijtende veroordeling van het zorgsysteem dat mensen die niet voldoen aan onze zelfopgelegde maatschappelijk normen aan de kant zet. De geduldige, diplomatiek Bruno [Vincent Cassel] en de rechtlijnige, doortastende Malik [Rede Kateb] vangen al 20 jaar autistische jongeren op die vanwege hun gedrag geen hulp krijgen binnen het zorgsysteem. Net zo bijzonder is het feit dat hun personeel bestaat uit jongvolwassenen die vast zijn gelopen binnen de arbeidsmarkt. Bruno en Malik hebben nog steeds geen vergunning en daarom komen er inspecteurs die moeten bepalen of ze hun werk nog langer mogen uitoefenen. Deze gedenkwaardige film richt zich echter vooral op het relaas van twee jongeren gespeeld door onervaren acteurs die daadwerkelijk autistisch zijn. Joseph [Benjamin Lesieur] lijkt klaar om zijn eerste stappen te zetten in de 'normale wereld' en krijgt een stage bij een handel in wasmachines, maar hij moet nog leren zelfstandig gebruik te maken van het openbaar vervoer. Valentin [Marco Locatelli] draagt een bokshelm omdat hij zijn emoties vooral uit door met zijn hoofd tegen muren of andere harde voorwerpen te stoten. Dylan [Bryan Mialoundama] is de jongeren die als zijn begeleider wordt aangewezen en door schade en schande niet alleen leert voor Valentin te zorgen, maar daardoor ook een gevoel van eigenwaarde opbouwt.

Een tour-de-force van Cassell en Kateb die volstrekt overtuigen en zich volledig thuis lijken te voelen in een wereld vol jongeren met ernstige vormen van autisme. De chemie tussen de professionele acteurs en de amateurs is één van de vele pluspunten aan een film die de bitterheid over het zorgsysteem compenseert met een enorme hoeveelheid menselijkheid, waardigheid en een gezonde (en broodnodige) dosis zelfrelativerende humor.

Prachtige film, waarbij de makers weer de perfecte balans hebben gevonden tussen drama en komedie. Net als bij Intouchables. Dat in combinatie met een ijzersterke cast en muziek, echt genoten. Ook erg realistisch neergezet. In de zaal zaten ook een aantal mensen die met zulke mensen werken en het raakte hen heel erg merkte ik.

4*

Net als bij Intouchables begrijp ik de hype niet helemaal: het verhaaltje stelt weinig voor, er is geen diepgang, de humor is wat flauw en er wordt op een makkelijke manier op het sentiment gescoord. Het lijkt dan ook vooral om de boodschap te gaan, in dit geval dat de bureacratische officiële gezondheidszorg geen plek biedt voor zware autisten en dat probleemgevallen sowieso beter af zijn met liefde dan met protocollen. De film kent eigenlijk helemaal geen verhaal – opmerkelijk zien we niet eens de uitkomst van het geflirt op de werkvloer – en de film is meer een soort gedramatiseerde documentaire over een quasi-illegaal en opvallend multicultureel opvangtehuis voor autisten (gespeeld door echte autisten) die nergens anders terecht kunnen onder begeleiding van jeugddelinquenten die hier een kans krijgen werkervaring op te doen en zo verantwoordelijkheden en sociale vaardigheden te leren.

Maar deze vorm werkt wonderlijk goed: het is een tamelijk boeiende film die door zijn dramatisering met een lach en een traan het hart weet te raken. Het is fijn te weten dat er goede mensen zijn die verschoppelingen onder hun hoede nemen en de timing om de film net voor Kerstmis uit te brengen is dan ook erg goed.

Toch weeer zo'n film die bij je binnendringt over een onderwerp waar je dagdagelijks niet mee bezig bent en die toch niemand onverschillig kan laten.

De kundige aanpak van het duo Eric Toledano en Olivier Nakache alsmede enkele grappige toestanden rechtvaardigen het etiket drama-komedie maar eigenlijk is het een regelrecht drama. Een organisatie, niet bepaald officieel erkend door overheden, noch naar waarde geschat, en geleid door enkele gepassioneerd gedreven voortrekkers zien autistische jongeren, waar officiële instanties geen blijf mee weten, bij hun belanden en pogen hun door een voor deze jongeren voorheen onbekende menselijk aanpak doorheen het leven te helpen en hun zelfs in de maatschappij te doen integreren. Spetterende scène als hoofdrolspeler Bruno - schitterende vertolking van klassebak Vincent Cassel - dit aan een bureaucratische inspectiedienst uiteenzet, hun perpleks achterlatend.

Veel mooie scènes trouwens die u wel raken omdat ze toch mooie menselijke aspecten als inzet, vriendschap en waardering tussen patient en verzorger vertonen.

Wist niet zo veel over de aanpak van dergelijke jongeren, maar in ieder geval "chapeau" voor diegenen die zich hiervoor inzetten zoals onze twee protagonisten.

Boeiende film over een op zich zwaar onderwerp dat door de jonge, frisse cast en de heren Cassel en Kateb toch lichtvoetig aanvoelt. Het is een Franse film dus er wordt behoorlijk wat afgepraat maar dat is hier toch meestal functioneel.

Persoonlijk vond ik de jongeman met de buitengewone interesse voor wasmachines bijzonder sterk neergezet.

Na het zien besef je, ik toch althans dat er dag in dag uit zorg verleend wordt aan tamelijk extreme gevallen. Erg knap vind ik dat, enerzijds dat een film je dit laat beseffen en anderzijds dat mensen elke dag opnieuw dit werk verrichten.

Uitstekende film over twee mannen die ieder hun eigen zorginstelling runnen voor zwaar autistische tieners. Realistisch in beeld gebracht en de dagelijkse beslommeringen en problemen waarmee ze te maken krijgen komen goed naar voren. Veel mooie, kleine momenten en hier en daar ook aangrijpend. Vincent Cassel is overtuigend in de hoofdrol.

Fijne kleine integere film over een instelling waar kinderen met zwaar autisme worden begeleid. De film toont de onvoorwaardelijke inzet van Duracell konijn Bruno die op erg praktiserende wijze van hot naar her huppelt, aan iedereen aandacht schenkt en voor alles en nog er iets op vindt. Het leidt tot warme en intense verhaaltjes of gebeurtenissen in de film. Soms met een kwinkslag of wat humor, maar vooral met steeds het hart op de juiste plaats.

Verder ook de boodschap dat liefde en zorg veel meer betekenen dan wat moralistische regeltjes ontstaan vanuit een ivoren toren. Een kader is zeker nodig, maar het werkveld is toch vaak anders dan wat er in één of andere verordening zou staan. Misschien iets te zwartwit voorgesteld hier, maar het stoorde niet.

Wat me heel licht stoorde was de aandacht voor wederom de zware gevallen over ASS. De situaties die duidelijk zichtbaar zijn, daar waar er ook vaak mentale achterstand is. Dit is zeker niet de standaard, integendeel. Er zijn een heleboel mensen met ASS met een hoog of normaal IQ die op zich wel functioneren in de maatschappij, maar elke dag steeds moeten opboksen of omgaan met bizarre regels of gebruiken. Door hun coping gedrag vallen ze minder snel op. Maar dat is wellicht minder interessant voor een film natuurlijk al komt de Netflixserie Atypical wel in de buurt.

Knap toch weer hoe het duo Nakache–Toledano –na hun meesterlijke Intouchables (2011)– met veel gevoel voor humor een serieus maatschappelijk probleem toegankelijk maken voor een breed publiek. Verder volsta ik te verwijzen naar de uitgebreide analyse van mrklm. Daar heb ik alleen aan te voegen dat Vincent Cassel andermaal bewijst een topacteur te zijn.

Goedbedoelde maar helaas nogal vlakke en zelfs een beetje naïeve film over een non-profitorganisatie die kansarme jongeren helpt hulpverlener te worden. De aanpak is iets te gezellig om indruk te maken en de personages komen niet voldoende tot leven. Vincent Cassel en Reda Kateb zijn prima in de hoofdrollen, maar zij zien zich omringd door anonieme stereotypen.

Niet slecht maar toch één van de mindere films van het duo. Vond het ook helemaal geen komedie. Daarvoor was de thematiek te zwaar. Er zitten wat lichtere momenten in die wel voor een glimlach zullen zorgen maar het leek me niet de bedoeling van de makers om het publiek te doen lachen en schateren. Cassel en Kateb spelen twee sociaal geëngageerde vrienden die elk als vrijwilliger sociale zorg bieden; de één helpt autisten, de ander brengt gemarginaliseerde jongeren terug op het rechte pad. Gelukkig bestaan er zo'n mensen met een hart zo groot als peperkoek denk ik dan. De bedenking dat deze gevallen beter verzorgd worden samen in sociale kring tussen gelijkgestemden dan alleen tussen vier muren beviel mij wel. Als film niet helemaal wat ik verwachtte. Ik wilde Toledano&Nakache maar kreeg een soort Dardenne-achtig drama die niet zoveel nieuws te vertellen heeft. Klein beetje ontgoocheld

Mooie film. Ik dacht wat meer op te kunnen steken over de aanpak 'hoe ga je om met autisme', omdat ik zelf met deze doelgroep werk. Maar het verhaal focust zich meer om de 'rompslomp' die om de hoek komt kijken, als je door een externe organisatie bekritiseerd wordt, dat je allerlei doelen op papier moet hebben staan en dat je allerlei veiligheidsinstructies gewaarborgd hebt, en dat je geschoold personeel moet hebben, etc. Ook een mooi onderwerp voor een film.

De instelling die ze zelf runnen is rommelig en soms ongeorganiseerd, maar het hart van de begeleiders zit op goede plek en iedereen doet zijn best.

Je zou er bijna willen werken. Gebaseerd op waarheden.

Bruno en Malik zijn twee goede vrienden die zich met hart en ziel inzetten voor jongeren met zwaar autisme. Zonder dit idealistisch tweetal hebben die geen plaats in de samenleving. Al 20 jaar runt Bruno een krap opvangcentrum voor zulke kinderen die nergens anders terecht kunnen. Op het moment dat ouders en zorginstellingen ten einde raad zijn, zorgt hij ervoor dat ze een thuis hebben. Malek van zijn kant leidt met zijn organisatie adolescenten op uit moeilijke achterbuurten van Parijs zodat ze deze kinderen kunnen begeleiden. In hun samenwerking worden Bruno en Malik met humoristische situaties geconfronteerd en ontstaan er bijzondere vriendschappen. Maar op een dag wordt Bruno’s instelling met sluiting bedreigd omdat ze niet meer aan de regels zou voldoen. Bruno zet echter in zijn kantoor de twee inspecteurs die op bezoek komen kordaat op hun plaats door hen met veel temperament de foto’s van enkele van de autistische jongeren te tonen die nu gelukkig zijn en de vraag te stellen wat er met hen moet gebeuren.

Het uit het leven gegrepen verhaal is sterk geïnspireerd door het leven van twee mannen, Stéphane Benhamou en Daoud Tatou, die elk een vereniging runden die zich toelegt op het helpen van jonge autistische mensen die het systeem niet aankan. “Hors Normes” brengt een positieve boodschap op een luchtige en hartverwarmende wijze. De film is vakkundig in beeld gebracht door Olivier Nakache en Éric Toledano, de makers van het schitterende “Intouchables”. Vincent Cassel en Reda Kateb zijn ijzersterk in hun rol. Hun interactie met de autistische kinderen die zichzelf spelen is aandoenlijk en heel geloofwaardig. Veel kijkers zullen betoverd worden door de ontwapenende charme die “Hors Normes“ bij vlagen uitstraalt.

Een frisse film met de nodige humor over je goed voelen in een zorgsamenleving. Gevoelig, maar niet sentimenteel en ontzaglijk charmant.

Mooie film zeg. De regisseur van Intouchables zit hier achter en die connectie is goed te zien. Qua stijl, muziek en ook sfeer en emotie is dit echt het broertje van. Vincent Cassel is enorm sterk. Je voelt de passie en liefde die hij heeft voor zijn patiënten. Knap hoe de film dat brengt. Het plot kent weinig verassingen, maar het werkt erg aanstekelijk. De boodschap komt daarnaast nog eens over ook. Hopelijk hebben de Fransen er iets aan kunnen doen en kunnen we dat in Nederland ook. Want het is nog steeds nodig.

Ik denk dat de film soms net wat te veel wilt vertellen maar dat reken in de makers niet aan. Het heeft zijn hart op de juiste plaats.

4,0*

Een directeur / zorgverlener vangt al 15 jaar zonder vergunning en met mensen zonder diploma, moeilijke autistische jongeren op die geen enkele andere zorginstelling wil hebben. Het ziet er allemaal heel idealistisch uit en ook meer als een documentaire dan als een speelfilm. Maar het is wel een speelfilm. En één die ook erg mooi opbouwt met hele knappe acteerprestaties. Het ziet er ook allemaal erg realistisch uit, vandaar dat het meer op een documentaire lijkt. En het is dan ook op de werkelijkheid gebaseerd. Maar de echte doelgroep zal zich zich niet zo makkelijk laten filmen. Dus dan is het logisch om toch maar met acteurs te werken. Knappe en innemende film. Met name hoe de band ontwikkelt tussen werkers en cliënten is erg mooi en indrukwekkend weergegeven.

Het is een film met geen makkelijk onderwerp, maar brengt het toch goed en authentiek net als de cast trouwens. Het is gelukkig niet allemaal kommer en kwel.

Petje af voor mensen die zich dagelijks met jongeren met autisme inzetten.

Geen ‘Intouchables’, deze ‘Hors normes’. Wel een soortgelijk thema: intermenselijk engagement, tegen beter weten en gezond verstand, tegen maatschappelijke regels, tegen sociale onrechtvaardigheid in. Regisseurs Olivier Nakache en Éric Toledano zetten een belangrijk hiaat in de gezondheidszorg in de verf, een euvel dat overigens ook buiten Frankrijk bestaat. Opmerkelijk is de vondst om jongeren zonder houvast via zorg tot een zinvol, geëngageerd en dus maatschappelijk geïntegreerd bestaan te brengen, om bijgevolg ook soelaas te kunnen bieden voor een schrijnende medische problematiek, met name dat jongeren met zwaar autisme quasi nergens terecht kunnen.

Feit is dat ‘Hors normes’, ondanks het onderwerp, een bepaalde feel good probeert over te brengen. Dat levert een paar niet onaardige doch ook weinig memorabele grappen op, want vraag is of het humoristische opzet deze film werkelijk optilt. Het lijkt er met name op dat de regisseurs ergens tussen drama en komedie zijn blijven hangen. Veel komt het publiek ook niet te weten omtrent de financiering en concrete werking van Bruno’s instituut, kortom Nakache en Toledano zoeken doelbewust geen verdieping in details.

Het levert ontroerende en tegelijk hartverwarmende cinema op, zij het zodanig klassiek opgevat dat ‘Hors normes’ nauwelijks bij zal blijven. Aan potentieel nochtans geen gebrek, noch bij de makers, noch bij het onderwerp. Voor wie verder denkt: wie of wat situeert zich buiten de norm? De verzorgde jongeren: zeker! De verzorgenden: absoluut! De schijnbaar van de wereld losgeslagen inspecteurs die enkele vinkjes (moeten) komen zetten: misschien. En de maatschappij dit een dergelijke lacune in haar zorgnetwerk toelaat: ongetwijfeld. Retorische vraag: legt ‘Hors normes’ voldoende nadruk op al die aspecten?

3*

Bizar eigenlijk dat de recensent van de VPRO-gids deze film aankondigt als het produkt van een regisseursduo dat is "gespecialiseerd in feelgoodfilms over ernstige thema's", want als ik me ga afvragen wat hier eigenlijk feelgood aan is... Inderdaad, de twee hoofdpersonen krijgen geen burn-out, niemand van de autistische kinderen gooit zichzelf uit het raam en de twee inspecteurs strijken uiteindelijk toch (voorlopig) met de hand over hun hart, maar wie zich serieus verplaatst in de positie van Bruno en Malik, of (nog een bruggetje verder) in die van de kinderen, zal toch constateren dat dat enorm zware levens zijn, vol verantwoordelijkheden voor de eersten en vooralsnog uitzichtloos voor de laatsten. Dat de filmmakers deze materie dan met humor en een lichte mate van sentimentaliteit benaderen om het geheel niet onverdraaglijk zwaar te maken (zonder ook maar iets of iemand te ridiculiseren) lijkt me niet meer dan logisch èn terecht. Prachtig spel van Cassel en Kateb, maar ook van Bryan Mialoundama als de verzorger-in-spe die het even niet meer ziet zitten wanneer hij de jongen met de hoofdbeschermer moet begeleiden.

Prachtige film over absolute helden. Mooie soundtrack ook, vooral de rustige pianostukken. Tal van ontroerende scènes zonder dat het ook maar een moment sentimenteel wordt. En dan ook nog eens gebaseerd op echte gebeurtenissen. Helemaal mijn kopje thee dit, niks op aan te merken.

Dit is géén recensie van het werk van Bruno en Malik, maar van de film die erover gemaakt is. En die viel tegen. Deze kan (helaas) niet in de schaduw staan van het briljante Intouchables (2011) dat ik 5 sterren heb gegeven.

Acteerwerk is briljant, zeer goede soundtrack (doet wat denken aan Intouchables), camera werk is prima. Technisch is deze film perfect gemaakt. Het gaat mis bij het concept. Wat wil je vertellen? Wat wil je overbrengen? Het lijkt erop dat ze hebben getwijfeld of ze een documentaire wilde maken of een speelfilm. Het is een onhandige mix tussen beide geworden. Daarbinnen hebben ze de keuze gemaakt om het perspectief bij Bruno en Malik te leggen. Ook dat pakt niet goed uit. Je ziet van alles een beetje, maar niets wordt uitgediept. Daardoor mis ik emotionele binding met de personages. Ik had liever gezien dat het perspectief had gelegen bij één patiënt en zijn/haar omgeving, zodat één verhaal uitgediept zou kunnen worden (zoals een beetje is gedaan met Valentin en Joseph). Geen van de verhaaltjes / zijplotjes uit de film wordt afgemaakt: het daten, de romance in het ziekenhuis. Het enige verhaal dat naar de finish wordt gebracht is het verhaal van de inspectie en de (soort van) overwinning van Joseph in de trein. Maar de emotionele binding en context ontbreekt om bij mij echt impact te hebben.

De eerste helft vond ik zo slecht dat ik heb overwogen om de film af te zetten. Het ging nergens heen. Het had een aflevering kunnen zijn in de serie 'een dag in het leven van een hulpverlener in de GGZ'. Gelukkig wordt in de 2e helft iets meer focus gekozen. Maar nog steeds bracht het me weinig. Een voorbeeld: waarom is Dylan naar Bureau Halt gegaan? Wat waren zijn motieven? Waarom is hij geselecteerd? Hoe is hij opgeleid? Hoe heeft hij het traject met Valentin ervaren? Maar dit geldt eigenlijk voor alle karakters in de film (bv. de inspectie dame en heer).

Tja, ik zou geneigd zijn om 3 sterren te geven uit sympathie voor het werk van Bruno en Malik, maar dat doe ik niet. De film is voor mij niet meer dan 2 sterren waard. Het start in het begin met 1,5 ster en weet zich naar het einde misschien naar 2,5 sterren op te werken. Voor mij is dit onvoldoende. En dat is zonde, want het werk van deze twee heren verdient meer. En er zit ook meer in. Begin met het maken van een scherpe keuze, zou mijn advies zijn: wordt het een documentaire of een (deels gedramatiseerde) speelfilm? En maak er dan het meesterwerk van dat het onderwerp verdient.