menu

Hors Normes (2019)

Alternatieve titel: The Specials

mijn stem
3,86 (124)
124 stemmen

Frankrijk
Komedie / Drama
114 minuten / 109 minuten (dvd)

geregisseerd door Olivier Nakache en Éric Toledano
met Vincent Cassel, Reda Kateb en Hélène Vincent

Bruno en Malik houden zich reeds 20 jaar op in de leefwereld van de kinderen en jongvolwassenen met autisme. Ze hebben de leiding over twee non-profitorganisaties waar ze kansarme jongeren helpen hulpverlener te worden, om te zorgen voor extreme gevallen die door andere instellingen worden geweigerd. Tussen deze buitengewone persoonlijkheden groeit een intieme band.

Trailer

https://www.youtube.com/watch?v=yv6OB6uYxwc

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van Boenga
4,5
Er komt een behoorlijke portie humor aan te pas, waardoor een potentieel zware zit voor een groot publiek toegankelijk gemaakt wordt. Want eigenlijk is dit verhaal ernstig. Bloedernstig.

De film klaagt het feit aan dat in (steden als) Parijs niet of te weinig wordt geïnvesteerd in een behandelingsprogramma voor mensen met relatief zware psychische problemen. Vaak is er geen andere mogelijkheid dan opsluiting, en ketens of ander materiaal om er voor te zorgen dat ze zichzelf en anderen geen pijn doen. En dat terwijl het om mensen gaan die mits de juiste aanpak toch een leven zouden kunnen leiden.

Hors Normes gaat over een opvangcentrum dat door vrijwilligers, door idealisten is opgezet, en waar geprobeerd wordt om mensen aan de hand van een heel persoonlijke aanpak toegang tot de maatschappij te geven.
Ondertussen wordt al ruim 15 jaar belangrijk werk geleverd, en is de werkgroep behoorlijk uitgebreid. Veel van die hulpverleners zijn zelf jongeren die al met een of anderhalf been op het verkeerde pad zaten, maar die nu zelf hun steen bijdragen aan een leefbare wereld voor elk individu.

Het klinkt allemaal heel romantisch, idealistisch, bijna utopisch, maar op het einde van de film worden een aantal real life foto's getoond van de vereniging waarop het verhaal gebaseerd is. En dat geeft toch een heel ander gevoel bij de 110 minuten die je net zag.

En, hoe luchtig en humoristisch het de film ook mag zijn, toch gaat de dramatische ondertoon geen moment weg, en zijn een paar scenes best wel hard en confronterend.
Ook de hectische drukte die dat voor de twee trekkers meebrengt wordt goed in beeld gebracht. Geen vijf minuten privéleven zonder dat er een dringende oproep komt.

Veel pluimen daarbij voor de twee hoofdacteurs; ze spelen heel sterk.
En evenveel pluimen voor de behoorlijk grote groep nevenacteurs. Daar zitten waarschijnlijk verschillende totaal onbekende namen bij; maar ze leveren fantastisch werk.
Ze geven ook een perfect beeld van wat Parijs is: een kosmopolitische stad, met een mix van kleuren en nationaliteiten en overtuigingen.

Het theaterstuk op het einde, inclusief de kruisende blikken van de twee hoofdpersonages die zitten te kijken, was te Amerikaans; een portie overbodige emo-core die de kop opsteekt.
De hierboven genoemde afsluiter, waar, voor wie twijfels zou hebben, de situatie in Parijs nog eens duidelijk aangeklaagd wordt, doet dat gelukkig wel teniet.

In de aftiteling lees ik ook nog dat 5% van de omzet (of van de winst, ik twijfel) naar 'La Voix de Silence' en een zusterorganisatie gaat. In de film wordt de naam 'La Voix des Justes' gebruikt.

Conclusie: sterke en aangename film; een stuk beter dan de trailer laat vermoeden.

5,0
Een geweldige film. Een film met humor en drama. Een verhaal dat laat zien dat menselijke problemen, zoals autisme niet met moderne technieken, systemen en instellingen zijn op te lossen. Daar is geen geld voor.
Maar alleen met de menselijke maat zijn oplossingen mogelijk. Een mensen die vierentwintig uur per dag beschikbaar zijn, geen tijd voor een eigen leven.
Ook erg mooi het advies voor een beginner bij de zorg. Denk aan zelf en bereik echt iets.

avatar van mrklm
4,5
Een bijtende veroordeling van het zorgsysteem dat mensen die niet voldoen aan onze zelfopgelegde maatschappelijk normen aan de kant zet. De geduldige, diplomatiek Bruno [Vincent Cassel] en de rechtlijnige, doortastende Malik [Rede Kateb] vangen al 20 jaar autistische jongeren op die vanwege hun gedrag geen hulp krijgen binnen het zorgsysteem. Net zo bijzonder is het feit dat hun personeel bestaat uit jongvolwassenen die vast zijn gelopen binnen de arbeidsmarkt. Bruno en Malik hebben nog steeds geen vergunning en daarom komen er inspecteurs die moeten bepalen of ze hun werk nog langer mogen uitoefenen. Deze gedenkwaardige film richt zich echter vooral op het relaas van twee jongeren gespeeld door onervaren acteurs die daadwerkelijk autistisch zijn. Joseph [Benjamin Lesieur] lijkt klaar om zijn eerste stappen te zetten in de 'normale wereld' en krijgt een stage bij een handel in wasmachines, maar hij moet nog leren zelfstandig gebruik te maken van het openbaar vervoer. Valentin [Marco Locatelli] draagt een bokshelm omdat hij zijn emoties vooral uit door met zijn hoofd tegen muren of andere harde voorwerpen te stoten. Dylan [Bryan Mialoundama] is de jongeren die als zijn begeleider wordt aangewezen en door schade en schande niet alleen leert voor Valentin te zorgen, maar daardoor ook een gevoel van eigenwaarde opbouwt.

Een tour-de-force van Cassell en Kateb die volstrekt overtuigen en zich volledig thuis lijken te voelen in een wereld vol jongeren met ernstige vormen van autisme. De chemie tussen de professionele acteurs en de amateurs is één van de vele pluspunten aan een film die de bitterheid over het zorgsysteem compenseert met een enorme hoeveelheid menselijkheid, waardigheid en een gezonde (en broodnodige) dosis zelfrelativerende humor.

avatar van wwelover
4,0
Prachtige film, waarbij de makers weer de perfecte balans hebben gevonden tussen drama en komedie. Net als bij Intouchables. Dat in combinatie met een ijzersterke cast en muziek, echt genoten. Ook erg realistisch neergezet. In de zaal zaten ook een aantal mensen die met zulke mensen werken en het raakte hen heel erg merkte ik.

4*

4,0
Net als bij Intouchables begrijp ik de hype niet helemaal: het verhaaltje stelt weinig voor, er is geen diepgang, de humor is wat flauw en er wordt op een makkelijke manier op het sentiment gescoord. Het lijkt dan ook vooral om de boodschap te gaan, in dit geval dat de bureacratische officiële gezondheidszorg geen plek biedt voor zware autisten en dat probleemgevallen sowieso beter af zijn met liefde dan met protocollen. De film kent eigenlijk helemaal geen verhaal – opmerkelijk zien we niet eens de uitkomst van het geflirt op de werkvloer – en de film is meer een soort gedramatiseerde documentaire over een quasi-illegaal en opvallend multicultureel opvangtehuis voor autisten (gespeeld door echte autisten) die nergens anders terecht kunnen onder begeleiding van jeugddelinquenten die hier een kans krijgen werkervaring op te doen en zo verantwoordelijkheden en sociale vaardigheden te leren.

Maar deze vorm werkt wonderlijk goed: het is een tamelijk boeiende film die door zijn dramatisering met een lach en een traan het hart weet te raken. Het is fijn te weten dat er goede mensen zijn die verschoppelingen onder hun hoede nemen en de timing om de film net voor Kerstmis uit te brengen is dan ook erg goed.

4,5
geplaatst:
Toch weeer zo'n film die bij je binnendringt over een onderwerp waar je dagdagelijks niet mee bezig bent en die toch niemand onverschillig kan laten.
De kundige aanpak van het duo Eric Toledano en Olivier Nakache alsmede enkele grappige toestanden rechtvaardigen het etiket drama-komedie maar eigenlijk is het een regelrecht drama. Een organisatie, niet bepaald officieel erkend door overheden, noch naar waarde geschat, en geleid door enkele gepassioneerd gedreven voortrekkers zien autistische jongeren, waar officiële instanties geen blijf mee weten, bij hun belanden en pogen hun door een voor deze jongeren voorheen onbekende menselijk aanpak doorheen het leven te helpen en hun zelfs in de maatschappij te doen integreren. Spetterende scène als hoofdrolspeler Bruno - schitterende vertolking van klassebak Vincent Cassel - dit aan een bureaucratische inspectiedienst uiteenzet, hun perpleks achterlatend.
Veel mooie scènes trouwens die u wel raken omdat ze toch mooie menselijke aspecten als inzet, vriendschap en waardering tussen patient en verzorger vertonen.
Wist niet zo veel over de aanpak van dergelijke jongeren, maar in ieder geval "chapeau" voor diegenen die zich hiervoor inzetten zoals onze twee protagonisten.

avatar van david bohm
3,5
geplaatst:
Boeiende film over een op zich zwaar onderwerp dat door de jonge, frisse cast en de heren Cassel en Kateb toch lichtvoetig aanvoelt. Het is een Franse film dus er wordt behoorlijk wat afgepraat maar dat is hier toch meestal functioneel.
Persoonlijk vond ik de jongeman met de buitengewone interesse voor wasmachines bijzonder sterk neergezet.
Na het zien besef je, ik toch althans dat er dag in dag uit zorg verleend wordt aan tamelijk extreme gevallen. Erg knap vind ik dat, enerzijds dat een film je dit laat beseffen en anderzijds dat mensen elke dag opnieuw dit werk verrichten.

Gast
geplaatst: vandaag om 02:42 uur

geplaatst: vandaag om 02:42 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.