Portrait de la Jeune Fille en Feu (2019)

Ha, als er twee films zijn die niets met elkaar te maken hebben...
Had moeite met de manier waarop Sciamma in een film die volgens alle lyrici juist compleet vrij en ongedwongen is haar visie uitdraagt. Zo is er een scène waarin een vrouw aborteert bij een jong meisje (waarom is dat meisje überhaupt een personage in de film, mag je je afvragen) met haar eigen baby ernaast. Als je daarvoor kiest mag je mij wegvinken. Vergelijkbaar met Noé die het leuk vindt om een kind en een zwangere vrouw present te laten zijn op een plaats waar zij niet horen. En dan ook nog.. je zult 'em gezien hebben.
Verder kan ik niet om de bijzonder knappe cinematografie heen en vond ik Merlant erg goed. Haenel stond me meer tegen - gevoelsmatig, en qua karakter. Dat haalt de angel uit dat tweespel. Ik vind het overall te typisch en programmatisch dat je als regisseuse een anachronistische film wilt maken omdat je een boodschap hebt die nu het levenslicht moet zien. Daar kun je voor kiezen, maar met de scène waar ik mee begon werd het nog eens extra door m'n strot geduwd. Dan is het voor mij afgelopen.

Ze hebben met elkaar gemeen dat slechts één van ons beiden hem goed vond en de ander niet zo. Verder is het inderdaad geen feest van overeenkomsten

Hele mooie film. Vooral in de eerste helft was de onderhuidse spanning voelbaar. Hoogtepunt was die zangscene in de nacht. Prachtig gebruik van muziek en schitterend geschoten. Beide dames excelleerde in haar rol, vooral Haenel verraste mij positief. Alleen nog twee opmerkingen:

-Het paginanummer op dat schilderij was iets té. Was naar mijn idee echt niet nodig om te tonen, de scene op zichzelf was al sterk genoeg.

-Wat was de toegevoegde waarde van die abortus? Het dienstmeisje had al een minimale rol. Voor haar personage voegde het niets toe, ook voor het verhaal niet. Nu kwam het over om puur een statement te maken op dat gebied.

Prachtige film, die langzaam tot bloei komt. Heb op het puntje van m'n stoel gezeten, een en al oog voor Adèle Haenel, maar vooral voor Noémie Merlant, die ik niet kende, maar wat een schoonheid. Het 'drama' is nogal onderkoeld gebracht, en wordt langzaam opgebouwd. Ik ben daar dol op. Prachtig van fotografie, locatie, belichting. Net geen vijf sterren, want het bedrijven van de liefde had voor mij wat explicieter gemogen. Hartstocht is nu eenmaal hartstocht, ook in de achttiende eeuw en dat wil ik zien en voelen. De film zit op het randje van afstandelijk. Heb nog wel een vraagje voor mensen die misschien beter hebben opgelet dan ik, al betreft het een bijzaak: de dames gebruiken op een bepaald moment in bed geestverruimende middelen in de vorm van een plant (hennep?) Maar hoe 'gebruiken' ze dat nou precies? . Iemand een idee?

Een erg mooie film over de liefde tussen twee jonge vrouwen. Een gevoelig romantisch drama, met zorg gemaakt. Een oase van liefde en rust te midden van al die gewelddadige actiefilms, die de bioscopen tegenwoordig overspoelen.

Prachtige rollen van Adèle Haenel en Noémie Merlant (een onbekende voor mij). Ik vond destijds het thematisch enigszins vergelijkbare Naissance des Pieuvres (2007) –ook met Haenel– van regisseur Céline Sciamma ook al een mooie film, maar hier overtreft zij dat.

Wat hip van lesbootje Sciamma dat zij zomaar eventjes een film zonder manvolk draait. Dat verdient zeker een pluim! En gaandeweg voeren de dames natuurlijk even een clandestiene vruchtafdrijving uit, wat zijn we toch progressief. Heel schematisch is hoe elk personage geïnstrumentaliseerd wordt tot Een Groot Feministisch Vraagstuk, maar nog veel ergerlijker is de opzichtige wijze waarop Sciamma haar thematiek van 'ongrijpbaar verlangen' aankaart. Noties als 'verliefd worden op een geïdealiseerd beeld van de ander' worden zodanig clichématig en nodeloos expliciet behandeld, dat het geheel overkomt als een kleuterversie van La Belle Noiseuse. De scène waar de personages heel gewichtig lopen doen over Orpheus en Eurydice doet bijna denken aan een uitzending schooltelevisie voor achtergestelde Franse kinderen. De zogezegd 'sobere' mise en scène barst open als een etterende puist door die gezwollen symboliek. Bovendien, wat een bloedirritant wijf die Haenel. Door deze film werd ik eraan herinnerd dat ik blanke vrouwen met dikke lippen erg antipathiek vind. Merlant mag er wel wezen, maar daarmee is alles ook gezegd.

Niemand kiest voor zijn/haar uiterlijk of huidskleur. Bijgevolg bijzonder jammer om op basis daarvan iemand te (ver)oordelen.

Erg fraai. Portrait de la jeune fille en feu dwingt je om te kijken als een schilder. De onderzoekende en weerkaatsende blikken van de protagonisten, vaak in de vorm van point-of-view shots, verlopen immers via de toeschouwer. Als Merlant of Haenel in de camera blikken zien ze niet elkaar, hun oogcontact is imaginair. Dat gezegd hebbende vraag ik me af: heeft iemand het al over de fijne onderhuidse aders gehad van Haenel? Fascinerend.

Qua stijl is er gekozen voor veel close-ups (portretten) en voor een kleine scherptediepte, wat altijd iets schilderachtigs geeft. Je ziet deze aanpak overigens wel vaker bij films uit die periode (denk aan Dangerous Liaisons).

En dan is er nog het script, dat ik lange tijd ook erg goed vind. Bijvoorbeeld de bijpersonages: de bediende is perfect in haar rol en de moeder kan je ook begrijpen dankzij één enkele dialoog uit het begin. Zoals door anderen al is opgemerkt vliegt Sciamma aan het slot enigszins uit de bocht, met teveel uitleg en expliciete duiding. De voorleesscene van Orpheus en Euridicee vond ik nog wel sterk, maar dat die man in het museum dan het schilderij gaat uitleggen is jammerlijk, en dat geldt ook voor het shot van bladzijde 28, dat veel te nadrukkelijk is. Het beeld van Heloise in bruidsjurk, verdwijnend onder de blik van Marianne, is in mijn ogen wel weer heel mooi (met name dan esthetisch, voor de film had het ook bij de laatste keer kunnen blijven). Een andere misser is het playbacken van die zangscene op het strand, dat is gewoon een hopeloze regiekeuze.

Een aantal schoonheidsfoutjes dus die Sciamma maakt, het eindproduct staat echter nog steeds als een huis. Dit zou wel eens de film kunnen zijn waarmee ze haar eigen stem definitief gevonden heeft.

Helaas niet mijn ding. Daarvoor is het voor mij veel te afstandelijk gebracht. Er zit geen greintje spanning in, misschien een klein beetje mysterie maar die was voor mij niet voelbaar. Er komt maar geen vuur tussen Merlant en Haenel. Er straalt geen passie vanaf, enkel emotieloze en nietszeggende blikken. Weinig boeiende dialogen en ook weinig sfeer. Wel mooie landschappen maar dat maakt nog geen film. Deze film waarin een portret wordt gemaakt over een vrouw die juist vuur mist (in tegenstelling tot wat de titel doet vermoeden) lijkt bijna een kunstwerk, maar ik hou helemaal niet van kunst, dus dat zegt me ook hier weinig. Het geheel voelde aan als een leegte die maar niet wist opgevuld te worden, zoals een uitgeholde baobab die snakt naar het regenseizoen op Madagaskar.

Fotografie, beeldcomposities, precisie, detail, timing...wat een filmisch mooie film, maar ook het tedere liefdesverhaal van twee vrouwen die langzaam naar elkaar toegroeien, daar ook over kunnen praten maar met pijn beseffen dat ze uiteindelijk voor elkaar onbereikbaar zullen zijn.

Noémie Merlant, Adèle Haenel en ook Luàna Bajrami staan in voor schitterende vertolkingen.

De mooiste scène vernoemen lijkt moeilijk want er zijn er zo veel die instaan voor mooie cinema, al hebben de strandscènes, de eenvoudige, intieme gesprekken tussen Marianne en Héloïse en zeker de slotscène met muziek van Vivaldi toch bovenal indruk gemaakt.

Topfilm anno 2019.

Ik ben echt wel fan van Adèle Haenel, een actrice die steeds weet te verrassen en een film naar zich kan toe trekken. Samen met Noémie Merlant is Portrait de la jeune fille en feu een mooi romantische kostuumdrama geworden. Van een schilderes die haar onderwerp sowieso goed observeert om het in detail te kunnen vastleggen. Maar pas gaandeweg pas echt ziet wat haar onderwerp echt is. De titel kan dan ook in meerdere betekenissen toegepast worden.

Er werd gekozen om deze film zonder muziek te maken, zodat de beelden voor het ritme zorgden. Geslaagd eigenlijk, hier is geen muziek nodig. Bovendien komt de schaarse muziek dan wel meer tot haar recht. Het eindstuk is daarmee de klap op de vuurpijl. Ik kan niet echt een scène noemen die er opvallend uitspring, dat ontbreekt de film misschien wel. Maar het geheel is wel sterk genoeg en evenwichtig. Eén van de mooiere films van het jaar.

Best wel een mooie film, goed geacteerd ook. De angst voor de "onmens" in Milaan wordt wel niet echt duidelijk gemaakt. Had een beetje het gevoel dat er nogal clichématig wordt van uitgegaan dan mannen niet deugen. Feit is ze passen niet in de regisseuse haar kraam. Mooie beelden, spanningsopbouw tussen beide vrouwen is er zeker, ook al gebeurt er bitter weinig. Voor actie moet je hier niet zijn, maar dat is voor mij geen bezwaar.

De wederkerigheid van het kijken. Portretkunst is per definitie bilateraal, omdat de perceptie van een gezicht en wat dat gezicht herbergt altijd subjectief is. Verwarren wij dus naturalisme en realisme niet met objectiviteit! Echter, wacht, we maken het even een beetje ingewikkelder: het portret is aan verandering onderhevig door het kijken van de kunstenaar, niet? Probeert de schilder zijn of haar model immers niet in te passen in de subjectiviteit waarin hij of zij uitblinkt? En geldt hetzelfde niet voor de toeschouwer, die in een portret enerzijds probeert te ervaren wat hij of zij kent, en er anderzijds ook absoluut een glimp van het mysterie en het onbekende in wil voelen? Dat is het verhaal van de Mona Lisa, maar ook van de afbeelding van Héloïse in ‘Portrait de la jeune fille en feu’: de toeschouwer leert dit onpeilbare element samen met Marianne kennen, of op zijn minst appreciëren, waardoor het portret leesbaar wordt, en dus meer ‘juist’ aanvoelt. Toch?

De wederkerigheid van het kijken. Marianne probeert Héloïse te vangen met haar ogen, maar dat is buiten Héloïse gerekend, die in dat kijken van Marianne iets anders voelt ontluiken. Dat andere ontstaat vanuit de blik van Héloïse: een fabelachtige zindering, een ontredderde schok, een niet te temperen nieuwsgierigheid, verliefdheid, liefde. Marianne voedt dit alles met haar kijken, dat evenwel een alternatief doel dient, maar zij realiseert zich dan nog niet dat ook de schilder bekeken, herkend, bekend wordt, en dat uiteindelijk moet bekennen. Exact, die bekentenis is het portret van Héloïse: meer dan een naar levend model geknutselde of gekunstelde impressie, een tastbare herinnering! En dat brengt ons bij Orpheus, die de keuze van de poëet maakt: de keuze voor de herinnering, waarin de ervaring in al haar perfectie verder woedt. Het is de keuze van Héloïse als ze Vivaldi’s jaargetijde - Zomer, of wat had je gedacht? - opnieuw gaat beluisteren, alsook de keuze van Marianne als ze een ontmoeting precies daar op dat moment doelbewust uit de weg gaat – dat is de kunst kunst laten zijn, de memorie onaangeroerd laten.

De wederkerigheid van het kijken. Wie ziet wat in het andere portret dat Marianne maakt, het ‘Portrait de la jeune fille en feu’? Het is evenveel portret van het zelf als van Héloïse, en net dat karakteriseert grote kunst: dat ze de ziel van het afgebeelde zowel als de ziel van diegene die afbeeldt bevat – of minstens die suggestie wekt.

En verder?

De barbarij van het patriarchaat. Net zoals de relatie tussen Marianne en Héloïse onmogelijk is door de conventies van de tijd, zo is ook een abortus in de betreffende epoque onbespreekbaar. Behalve van haar onmogelijke affaire met Héloïse wordt Marianne schijnbaar toevallig evenzeer de chroniqueur van het lijden dat Sophie moet doorstaan om niet sociaal uitgespuwd te worden. Maar toeval bestaat niet in film, kortom eigenlijk is Marianne’s hele artistieke bestaan – de vernedering van schilderijen te moeten indienen onder naam van haar vader omdat vrouwen uitgesloten worden van het masculiene dictaat van het artistieke circuit – een martelaarschap in de marge. Céline Sciamma plaatst er de kracht van een collectief vrouwen tegenover, via het enigma van de muziek: vanuit een onheilspellende dissonant bereiken Jean-Baptiste de Laubier en Arthur Simonini in hun partituur niet alleen transcendente esthetiek, maar ook de puls van een ontembare vitaliteit. Klappen, die handen!

Dus?

Ongewoon kwetsbare, broze, breekbare cinema is deze ‘Portrait de la jeune fille en feu’. Consequent kleedt Céline Sciamma alles en iedereen uit, van haar personages over het landschap tot de soundtrack. Geen woord te veel, in een onherbergzaam panorama waarin alleen de essentie overblijft, op het rustige doch onsuitbare tempo waarmee het lot de gewoonte heeft op zijn bestemming af te stevenen. Auwtsch.

Simpelweg? Grandioos.

Matig.

Film begint al vrij lame, met de titel van de film die wordt uitgesproken. Daarna blijft de film de liefde met zoveel ernst vertellen dat het nooit over weet te komen. Het is erg theatraal en als we dan ook nog een abortus verhaaltje in onze maag gesplitst krijgen, weet je ook wel weer genoeg anno 2019.

Van te voren had ik deze film al een beetje gekscherend bestempeld als, Call Me By Your Name maar dan met lesbische vrouwen. Toch vielen twee scenes mij wel erg op. De vinger scene in de oksel leek opvallend veel op de perzik scene, en het einde leek ook opvallend veel op de climax van Call Me By Your Name. Er zitten ook genoeg verschillen in maar het moet toch even gezegd.

Deze film weet nooit die magie op het scherm te tonen, het voelt te high brow om het high brow aan, het weet nooit echt een emotie over te brengen met de rauwheid die liefde heeft. Het wil alles op een bedachte manier over brengen naar de kijker. Waardoor het vaak lachwekkend en flauw is.

2 sterren.

Goh, het is idd een mooi geschoten film, en de hoofdrolspeelsters zijn zeer goed gecast....
Het is nu niet het naakt dat een film moet maken, maar vond hem veel te braaf...dus het erotische komt niet op beeld. La vie d'Adele durfde dat wel, en blijft daarmee de sterkste in zijn soort, plus daar de chemie erdoor veel beter uitpakt...
Toch een bevredigend einde..Traantje moeten wegpinken bij het schilderij, en het lange eindshot doet denken aan Call Me By Your Name....

Prachtige film met de in eerste instantie ingetogen dames, de schilderachtige shots die vrijwel allemaal een lust voor het oog zijn. De liefde die tussen de twee hoofdrolspelers opbloeit is invoelbaar. Ik volg al een tijdje een cursus Frans en ook van de dialogen heb ik kunnen genieten.

Aanrader.

Vooral dit ja. Wat dat betreft zeker een klein kunstwerkje.

Thematisch en qua verhaaluitwerking is het echter niet helemaal mijn ding.

Al spelen de 2 actrices uiterst goed en spatten hun emoties geregeld van het scherm.

Spoiler, bedankt.

Groetjes.

Heb getwijfeld hoor,H1DD3 maar vond het in de synopsis reeds weergegeven.

Sorry, als ik u wat filmpret heb ontnomen.

Films over een romance doen me meestal niet zoveel. Vaak zijn ze weinig origineel, tamelijk oppervlakkig, en chemie tussen de acteurs die de twee geliefden spelen is ook lang niet altijd een zekerheidje. Stuk voor stuk onderdelen waarop deze film gelukkig goed scoort. De chemie tussen Merlant en Haenel is haast onwerkelijk goed. Het maakt dat vonken er steeds vanaf vliegen iedere keer dat we Marianne en Héloïse samen zien. Beiden spelen ook fantastisch, en met name Haenel vond ik echt een formidabele verschijning op het scherm. Zonder veel woorden gaat er zoveel van haar uit.

Het helpt overigens ook dat de regie van Sciamma zo ongelofelijk sterk is, met een groot gevoel voor understatement. Het decor is bescheiden, en nagenoeg heel de film bestaat uit scènes met alleen Merlant, Haenel en Bajrami, maar de film gaat nooit slepen en voelt zelfs merkwaardig spannend door de geladen spanning tussen Marianne en Héloïse. Het fantastische uitgangspunt van een schilder die haar onderwerp alleen ongemerkt mag schilderen draagt alleen maar aan de spanning bij.

Doordat de film zo minimalistisch is springt alles er des te meer uit. Ieder blik of klein gebaar, de beeldschone cinematografie, de spaarzame muzikale uitbarstingen en de surrealistische momenten. Een van de meest theatrale scènes van heel de film is die bij het kampvuur, als we letterlijk en figuurlijk zien hoe de vonk overslaat tussen de twee geliefden en Héloïse zich er aan overgeeft. Soms weet een filmmaker van zo'n aangedikte scène iets onvergetelijks te maken. Dat na een film vol stiltes zo onwerkelijk klinkende opkomende gezang, en die shots van Héloïse als ze voor het eerst oogcontact maken en als haar jurk in brand staat, echt kippenvel.

Er zijn vele films met camerawerk dat echt om in te lijsten is, maar een stuk zeldzamer is dat een shot je ook heel sterk wat laat voelen. Nog meer dan het fantastische spel van de actrices zijn het de onvergetelijke plaatjes die drie weken nadat ik de film heb gezien nog steeds in mijn hoofd rondspoken. Dat beeld van Héloïse in een bruidsjurk krijg ik niet van me af geschud. Sinds Call Me by Your Name heb ik niet meer zoveel bij een film gevoeld. Wat mij betreft heeft Sciamma nu al een van de beste films van dit decennium gemaakt. 4.5*.

Uitstekende film waarin een schilder een opdracht krijgt een vrouw te portretteren die binnenkort in het huwelijk treedt. Prachtig en intiem in beeld gebracht. Ook mooie beelden van de Franse kust. De onderhuidse gevoelens van de twee hoofdpersonages komen goed naar voren, mede dankzij het uitstekende acteerwerk. Ook een ontroerend eindshot.

Mooi portret van een verboden kortstondige liefde tussen twee vrouwen waarvan de één de andere schildert voordat ze in het huwelijk treedt. Zeer mooi in beeld gebracht. Ook de liefde tussen de twee vrouwen is erg mooi, intens en ingetogen. Niet zo passioneel zoals ik aanvankelijk dacht zoals bijvoorbeeld in La Vie d'Adèle (2013), maar eerder sereen en gevoelig. Geremd misschien zelfs een beetje door de tijdsgeest, de onmogelijkheid van hun liefde en het geplande leven dat reeds voor één van hen werd uitgestippeld.

Het fijne vond ik ook de combi met de schilderkunst. Als kunstliefhebber is het altijd wel fijn om (schilder)kunst verweven te zien in een film. Ook de mooie beelden langs de grillige Franse kustlijn zijn knap en brengen de film in een dromerige laissez-faire sfeer, zolang de moeder maar niet verschijnt ... Het subplot met de dienstmeid vond ik wat bizar en zelfs overbodig. Het haalt de chemie tussen Haenel en Merlant weg.

Het slot is ontroerend en knap bedacht aan de hand van opnieuw een schilderij. De slotscène op de tonen van Vivaldi is vervolgens een mooie en symbolische afsluiter van die onbereikbare liefde. Knap werk van Sciamma om regie en sfeer tot een aantal hoogtepunten bij elkaar te brengen. Ondanks het feit dat er op zich niet veel gebeurt, vliegt de film zo voorbij en zit je ín het verhaal gezogen. Mooi!

Deze heb ik vorig jaar in de bioscoop niet meegekregen, maar nu het een dag lang regent en ik licht brakjes op de bank hang, leek het me gezien alle positieve verhalen toch wel het proberen waard. Zoals ook aan het aantal sterren te zien, is de poging niet goed bevallen.

Om maar even positief te beginnen - de film ziet er echt uit als een plaatje. Veel prachtige beelden, waarin ook Haenel en Merlant zich van hun goede kant laten zien. Acteren kunnen ze zeker. Maar daarmee hield het voor mij wel een beetje op. Portrait of a Lady on Fire is een tergend traag kostuumdrama, waarin een minimaal plot over ruim twee uur uitgestrekt wordt, en er een film lang Betekenisvolle Stiltes vallen, we minutenlang Merlant aan het schilderen zien, en de dames dodelijk saaie gesprekken met elkaar hebben. Wel met een tempo van een zin per minuut, want elke zin wordt gevolgd door een storend lange stilte die misschien diepte moet suggereren, maar vooral elk tempo uit de film haalde. En weliswaar is dit een liefdesverhaal, maar ik vond het allemaal bijzonder afstandelijk gefilmd - stijlvol en fraai wellicht, maar ook erg stijf. De asubtiele manier waarop Sciamma meerdere keren de titel prominent uitbeeldt (zelfs al in de eerste minuten) en het niet één maar zelfs twee keer de Orpheus-legende voorbij laat komen hielp ook niet in mijn waardering. In de tweede helft begon de film gelukkig iets meer emotie te tonen en zowaar op momenten interessant te worden, maar al bij al viel me dit bepaald niet mee.

Wow!

Schilderij dat tot leven komt en waarin de emoties aanzwellen naarmate de tijd verstrijkt. Aanrader.

28

Meesterlijk! Lang geleden dat ik nog zo'n gevoel heb overgehouden aan een film. Alle elementen in deze film zijn zorgvuldig uitgekozen, en past in elkaar als een puzzel. Ten eerste de moedige keuze om geen muziek in de film op te nemen, wat enkel de film maar versterkt. En de kleine fragmenten waardat er dan toch muziek in opduikt komen als een mokerslag binnen, net zoals de emoties die bij beide personages worden opgeroepen bij deze zeldzame momenten (het schmachten naar elkaar rond het vuur, de waterval van emoties op het einde die normaal enkel zijn voorgehouden in een intieme relatie). De achtergrondgeluiden die voor de rest van de film overheerst (de zee, het knetteren van het vuur, het kraken van het huis,...) zijn een genot voor het oor en creëert een weemoedig effect die perfect bij de film past. Hierbovenop is dat er achter elke keuze van dialoog, de kleuren in de film, de verhalen die hierin worden geweven, een betekenis ligt die in de lijn van het verhaal ligt. Giet hierover nog eens prachtige beelden, de prachtige decors en kleding, de toen onbevooroordeelde positie van de vrouw (wat slechts subtiel in de het verhaal wordt geweven, het moet er niet altijd superdik opleggen). Afsluitend met een hartzeer van een liefde die niet kan bestaan, en dat het dan beter is om toch maar de herinnering hieraan te hebben dan helemaal niets, doet zelfs bij de kijker een hartzeer ontstaan die na een paar dagen nog niet is uitgewist. Meesterlijk, en voor mij de film van 2019.

Ruit (Plerk) - Cinema - Portrait of a young girl om fire - Utrecht, Springhaver, maandag 17 augustus 2020 - Gezien de tweede keer. Knap gevonden verhaalgegeven. Eind 18e eeuw, een verder nauwelijks in beeld gebracht landhuis aan de Bretonse kust. De dochter des huizes keert terug uit een klooster omdat haar zus, die uitgehuwelijkt zou worden, van een klif is gesprongen. Nu is zij aan de beurt maar ze wil niet en ze wil dus ook niet geportretteerd worden voor haar aanstaande echtgenoot. Een schilderes wordt ingehuurd dat in het geheim te doen, zich uitgevend als gezelschapsdame. Tussen letterlijke ogenblikken door, ontstaat erven liefde tussen beide vrouwen. Maar het mag niet zijn, 18e eeuw. Kennelijk ook niet met de schilderes als blijvende gezelschapsdame. Zeer ingetogen, stil gefilmd. Alsof het zo altijd onder vrouwen gaat. Liefde tussen de twee en zusterschap ook met de jonge dienster in huis die zwanger geraakt blijkt en in een abortus ondersteunt wordt door de twee geliefden. Mogelijk nam ik in deze een mannelijke blik mee. Ik zou wel in zo’n landhuis aan zee willen leven. Zonder internet, tv. Echt waar?

Was je ook teleurgesteld deze weliswaar mooi gefilmde maar dodelijk saaie, inhoudsloze tegenvaller? Dan moet je hem eens proberen te bekijken met de commentaartrack aan. Zelden zo'n pretentieuze leegheid gehoord. Afgrijselijke nietszeggendheid in 't kwadraat. Niet te doen.