The Lighthouse (2019)

Heeft niet helemaal de verwachtingen ingelost. De grimmige zwart-witbeelden en de ruige locatie geven de film een donkere, onheilspellende sfeer die aanvankelijk veelbelovend lijkt, maar qua plot ontwikkelt de film zich op een manier die me niet helemaal bevredigt. Er zijn wat beklemmende momenten die de film voortduwen, maar de spanningsboog is niet optimaal omdat de film in het midden wat gaat slepen. De ontknoping vond ik helaas te underwhelming om echt indruk te maken.

Aan het acteerwerk ligt het niet; Willem Dafoe doet het zoals altijd prima en ook Pattinson weet te overtuigen met zijn getekende gezicht, versterkt door de contrastrijke zwartwit-beelden. Hij heeft bovendien ook wel het talent om zijn rol goed neer te zetten (op enkele kleine overacteer-momentjes na die het haast op een toneelstuk deden lijken).

Ik denk dat de regisseur soms ook net iets te hard geprobeerd heeft om het arthouse te willen laten zijn. De trage opbouw, de zorgvuldige shots van dagelijkse klusjes doen, de sfeerbeelden van de vuurtoren en het ruige zeewater, en niet in de laatste plaats het ongebruikelijke 5:4 beeldformaat (dat naar mijn mening niet veel toevoegt).

Het werkt op zekere hoogte allemaal wel, maar het leek een beetje geforceerd ipv in dienst staand van het verhaal.

Magere 3,5*, eigenlijk vooral nog relatief hoog omdat de beelden, het sfeertje en de locatie me wel bevielen.

Geweldig intense film met een glansrol voor Dafoe en cinematografisch enorm hoogstaand. Moest er een nachtje over slapen maar toch wel een dikke 5*

De eerste, pak hem beet, tien minuten, waarin er nog (bijna) niet gesproken werd, werd ik direct in de film gezogen. Het zwart-witte 4:3-beeld kadert het grauwe vuurtorenbestaan mooi in, terwijl de misthoorn op de achtergrond buldert. (De roep van de sirene?) Sfeervol en mysterieus.
Daarna begint het sterke spel van de heren de boventoon te voeren. Defoe speelt altijd met verve. Wat Pattinson betreft, duurde het even voordat ik niet meer aan Twilight of Harry Potter hoefde te denken. Echter: hoe verder de film vordert, des te grimmiger zijn karakter werd en uiteindelijk heeft hij mij ook echt voor zich gewonnen.
Nadat de boot niet arriveerde merkte ik dat ik zelf niet meer zo geboeid was door hetgeen zich er op het scherm afspeelde. Er gebeurt nog van alles: de film komt tot een absurdistisch hoogtepunt, Defoe zwengelt de zeemanspraat extra aan. En toch zat ik stiekem op mijn horloge kijken. Ik bedacht me zelfs dat als je gedurende de film met de mannen meedrinkt, je waarschijnlijk beter “meegroeit” in de gebeurtenissen. In de bioscoop met een flesje icetea green in dat alleen geen optie.

Heeft veel voeten in aarde gehad om deze film nog ergens in een zaal te zien, maar het is me gelukt. Vandaag helemaal naar Tilburg gereisd om dit te bekijken.

Wat betreft het beeldformaat kan ik kort zijn: zie niet het noodzakelijke in van de 4:3, maar het stoort ook niet. Hoewel ik wel moest bedenken dat sommigen dit, min of meer terecht, vergelijken/associëren met The Shining, van Kubrick. En die film was ook in 4:3. Misschien toch meer geïnspireerd dan ik zelf dacht.

Verder vond ik de zwart/wit wel fijn, gaf wel een extra sfeer, bijna authentiek. Maar dat was het natuurlijk niet.

Het gesproken en gearticuleerde oudere (niet Oud) Engels vond ik goed passen, al weet ik niet in hoeverre beiden de accenten beheersten. Ik beheers het namelijk helemaal niet.

De langzame waanzin die gesuggereerd wordt, van Pattinson, pakte goed uit. Goed gedoseerd.

Maar teveel dronkemansgelul, teveel keer die twee in die kamer met verhalen. Te vaak hetzelfde.

Uiteindelijk kwam de apotheose, en die was aan de ene kant geweldig, maar het was gek genoeg ook een anticlimax. Je wacht op een geweldig geheim, en dan komt het niet, en toch ook weer wel, en je weet het niet meer. Ja, daar moet ik nog eens over nadenken. Dat is een pluspunt.

Edit: en het geluid wat er bij geserveerd werd was heerlijk.

The Lighthouse is één van de beste recentere films die ik zag. De kunstzinnigheid wordt natuurlijk al direct benadrukt door het bijna vierkante formaat en de keuze voor zwart/wit. Maar ik was ook gelijk onder de indruk van het geluid. Wat bijvoorbeeld die misthoorn wel niet teweeg bracht, geweldig. Zonder poespas wordt je een wrange hallucinerende wereld in getrokken. De rol van de zeemeeuwen is ook al zo gaaf uitgewerkt. Hoe de mannen door de alcohol zich dansend laten verbroederen neigt naar compleet geflipt en ziek. De net iets te poëtische teksten zag ik in werkelijkheid niet altijd over de lippen van deze mannen naar buiten komen, maar het was ronduit geniaal in beeld gebracht hoe maniakale gekte zich meester maakt van deze ongenuanceerde karakters.

Kijk, dit is nutti ge informatie. Mijn dank voor deze verwijzing. Jou feedback is nl in mijn hoofd blijven hangen want ik had zelf de connectie niet gemaakt -en dat terwijl ik heel bekend ben met diverse mythologie... nu is het gaan broeien en moet ik de film nog eens gaan kijken.

Denk dat velen die connectie niet gemaakt hebben, ook ik niet. De mythe zegt me overigens heel vaag iets. Zinvolle info, heeft wel echter niets te maken met "niet op te letten"

Als je deze film in 2 delen zou opsplitsen dan is het eerste deel sterk, er wordt een mooie sfeer neergezet en met prachtige, soms onnavolgbare dialogen waarbij de acteurs alles uit de kast halen, vooral Defoe is meesterlijk in zijn rol als oude vuurtorenbaas.
Het tweede deel ontspoort jammer genoeg en lijkt af en toe wel op een toneelstuk waarbij de mannen voortdurend en tot vervelens toe laveloos zijn en er weinig meer van de film overblijft.
3 steren voor Dafoe en de “Hitchcockelementen”

Even een beetje off-topic: De synopsis spreekt over een schiereiland, maar dat lijkt me zeer onlogisch. Verhaaltechnisch is het aannemelijker dat het een 'gewoon' eiland is.

Creatieve geesten als Robert Eggers moet je koesteren, want hate it or love it: The Lighthouse is in alle opzichten uniek. De getalenteerde regisseur zet vol in op een beklemmende sfeer. Alleen al met de zwart-wit quasi-vierkante beelden en onheilspellende misthoorns slaagt hij daar behoorlijk overtuigend in. Geweldig in beeld gebracht wat een overdosis aan alcohol, isolatie en zeemansfolklore met de psyche kan doen.

Redelijke film over twee mannen die in afzondering samen een vuurtoren bedienen op een klein eiland. De film ziet er zeker goed uit, het zwart-wit camerawerk en genoeg mooie shots. Ook de waanzin van de twee mannen komt prima naar voren (niet in de laatste plaats vanwege het goede acteerwerk). Echter is het als geheel wel wat eentonig en langdradig.

Het begin is echt heerlijk de sfeer is grouw en erg fijn in zwart wit mijn verwachting was erg hoog.
Geen flitsende beelden maar een rustige opbouw naar de climax (waar ik eigenlijk nog meer van verwacht had) maar Willem Dafoe en Robert Pattinson speelden heel erg overtuigend.
En het verhaal sleepte door tot waanzin of was het geen waanzin maar gewoon pure wraak?. Ik ben daar nog steeds niet helemaal over uit, zo als gezegd de film bleef ook nog wel een paar dagen na sudderen in mijn hoofd.

Kent iemand nog meer van dit soort film's? het liefst in het zwart wit met die typisch grauwe, ruige sfeer.

Mensen die tegen de elementen vechten met een mooi (persoonlijk) verhaal.

Zo iets als Moby Dick (1956) bijvoorbeeld maar het mooiste zou zijn als het in de buurt komt van de The Lighthouse...

Banjo

Eggers heeft zich o.a. door Jean Epstein en Jean Grémillon laten inspireren bij het maken van deze film. Misschien dat er in hun oeuvre iets tussen zit wat je bevalt. Gardiens de Phare (1929) , Finis Terrae (1929) en L'Or des Mers (1932) bijvoorbeeld.

Check ook dit artikel: Five influences that shaped The Lighthouse | BFI

Jean Epstein – Le Tempestaire (1947) - YouTube

Querelle ja mooi!... maar ik vond het ook wel heel fijn om een nieuwe film in een oud jasje te zien dan is het acteren anders. Maar ik ik zal het eens bekijken...

Maar jij vond deze The Lighthouse niet zo bijzonder?.

Nou, ik vind de enorme toewijding en moeite die genomen is om iets te maken met zoveel verwijzingen naar de literaire, artistieke en cinematografische geschiedenis wel bewonderenswaardig. Maar als ik eerlijk ben vond ik dat de film iets te veel hooi op de vork nam. Ik denk dat als de film primair een alcoholisten drama was geweest, en de mythologische verwijzingen (Prometheus) subtieler waren geweest, dat ik hem dan beter had gevonden. Al was het eindshot natuurlijk wel echt geweldig.

Ook vond ik de film wat schreeuwerig en druk, met veel en snel op elkaar volgende gebeurtenissen.

Ik vind het meestal wat sterker bij dit soort drama's als scenes helemaal worden uitgespeeld en de film minder uitwaaiert naar allerlei opvallende situaties, alleen uit effectbejag. Dan zou een film als dit wat consistenter overkomen. Deze film is een beetje te veel van alles eigenlijk.:)

Mijn score is een 6,5, dus zo slecht vond ik hem helemaal niet. Maar ik kijk liever naar de films waar Eggers naar gekeken heeft toen hij deze film maakte.

er zijn weinig A24 films die ik het waard vind om te kijken maar holy shit dit is er wel éen van. ik heb hem een paar weken geleden gezien en ik zal hem zeker nog een keer gaan kijken binnenkort. Pattinson en Dafoe acteren geweldig, en de vibes zijn zo weird dat ik gedurende de hele film dacht dat ik in een of andere feverdream zat. Alle verwijzingen naar mythologie vind ik super slim gedaan, vooral dat eindshot was echt prachtig. ik snap wel dat de film misschien niet voor iedereen is.

Twee gekken in een vuurtoren.

Je moet er maar op komen.

Eenmalig werd the Lighthouse hier in de lokale arthouse cinema nog eens gedraaid, dus die kans heb ik maar niet laten liggen. Van de visuele kwaliteiten was ik al overtuigd de eerste keer, maar op het grote scherm is The Lighthouse echt gigantisch overdonderend. Sounddesign heerlijk luid. Het kleine beeldformaat, het zwart-wit; een ongekende sfeer die ik pas echt ten volle kon waarderen tijdens een herkijkbeurt. Ook de meer mythologische elementen kon ik deze keer beter plaatsen. Prometheus en het stelen van het licht, Dafoe die 'niet meer menselijk is', dus Pattinson die de kennis van de 'goden' wilt stelen (het licht) en daar voor gestraft wordt op het einde. Maar de laatste scène straalde ook een sterke Lovecraft-achtige vibe uit. Stof tot nadenken.

Ik blijf er wel bij dat de psychologische en meer bovennatuurlijke kant moeilijk te vereenzelvigen zijn, en Eggers dus meer had moeten inzetten op één van de twee kanten, maar over het algemeen klikte het deze keer echt veel beter allemaal. Ach vooruit, een volledige * erbij. Dat gebeurt niet snel bij mij.

Op audiovisueel vlak een waar feest. Potverdikkie ik kan me niet zo goed heugen wanneer ik voor het laatst zo genoten heb puur van de chiaroscuro zwart-wit pracht die op je af wordt gevuurd. Ook het verhaal en de thema's vond ik behoorlijk geslaagd overgebracht. Ik heb eigenlijk weinig slechts te melden, het hikt tegen een 4,5 aan en het voelt zo dat slechts voorzichtigheid (dude, waarvoor?) me nu nog even bij een 4/5 houdt.

Prima voor alle liefhebbers, maar ik vond deze zo wazig..

Ik kan met moeite maar 1 ster geven.

1.0 *

Stevige psych-isolatie-horror met rookie Pattison die mag beginnen onder leiding van Dafoe, die altijd meteen duidelijk maakt, dat hij de baas is en er niemand aan zijn licht komt. Zwart/wit voor het betere Tarr-sfeertje, dat 4:3 beeld formaat had voor mij dan niet gehoeven, het zou er allemaal wat strakker hebben uitgezien in een vol formaat, maar goed ik ben een sucker voor widescreen. Verder gewoon mensen horror, verwacht niet te veel van dat fantasy gehalte.

De tweede film van Robert Eggers, die met zijn eersteling The VVitch: A New-England Folktale (2015) voor verwarring zorgde bij een groot deel van het publiek, dat een horrorfilm verwachtte maar werd getrakteerd op een arthousefilm die zich voordeed als een horrorfilm. Met The Lighthouse is hetzelfde aan de hand. De film is geen horrorfilm pur sang. The Lighthouse is eveneens een arthousefilm die zich voordoet als een horrorfilm. The Witch beviel mij matig. The Lighthouse beviel mij goed.

In The Lighthouse is de rurale omgeving als setting ingeruild voor een eiland, maar ook hier is dat oord heel ver verwijderd van de bewoonde wereld. Het eiland is zo ver van de rationele beschaving verwijderd dat de twee personages na een verblijf van enkele weken in alle eenzaamheid, vatbaar zijn voor allerhande mythen, legenden en bijgeloof. En op dat moment sluipt de horror de film binnen.

Uiteraard doet Eggers wel iets meer dan een portret schetsen van twee geïsoleerde zielen op een eiland. Het portret is de basis. Daaroverheen ligt een onheilspellend audiovisueel kleed dat wordt gevat in een bijna vierkant beeldformaat dat zorgt voor een sfeervol kader van beklemming en claustrofobie. Meeuwen krijsen snerpend, misthoorns schallen dreunend, de wind giert brullend om de rotsen en de regen klettert onophoudelijk en luidruchtig tegen de toren. Het eiland is dan wel afgezonderd van de wereld, maar een idyllisch oord is het niet. Onderwereld dekt de lading beter.

Gefilmd in zwart-wit. Dat betekent mooie maar kille beelden. Dat betekent beelden die onwerkelijkheid uitstralen en in samenhang met het audiovisuele pandemonium zorgen voor een sterk gevoel van vervreemding.

Dat is horror. En er is meer horror. Er is ook nog de psychologische component. Er is ook nog het effect dat dit helse decor heeft op de twee personages. Wat doen barbaarse omstandigheden met twee personen die zijn afgesneden van de logica van de bewoonde wereld en op een plek zijn beland waarmee zij zo in contrast staan. Een helse plek waar zij overduidelijk niet thuis horen en zelfs ongewenst lijken te zijn. Dat heeft veel impact op een mens. Dan komen waan en kramkzinnigheid om de hoek kijken. De emoties die daaruit voortkomen, worden door acteurs Robert Pattinson en Willem Dafoe fantastisch uitgebeeld.

De film breekt zelden los uit zijn donkere en onheilspellende atmosfeer. De film werkt met heftige droombeelden, met verontrustende visioenen. De scheidslijn tussen werkelijkheid en inbeelding is vaag en moeilijk te ontwaren. Zijn de personages onderhevig aan een vloek of zijn ze gewoon gek? Het antwoord op die vraag blijft speculatief. Eenduidigheid biedt de film niet.

De één zal deze audiovisuele dans langdradig vinden. Een ander zal hem als tijdverspilling ervaren. Weer een ander zal de film als een ongelooflijk boeiende studie van de teloorgang van het nuchtere verstand wegzetten en zwelgen in de audiovisuele schoonheid. Mij overvielen al deze meningen. Er waren soms momenten dat ik me moest herpakken om bij de les te blijven. Dat duurde echter nooit lang. De film wist me op die spaarzame momenten bijtijds en met kracht weer bij de strot te pakken. Het zwelgen overheerste grandioos.

Erg genoten van dit (veelal) surrealistische verslag over twee mannen op een afschuwelijke plek. The Lighthouse is geen doorsnee horror. Wel prachtige horror.

Nu op amazon prime.

Soms klikt het niet met een film. Ik kan respect opbrengen voor de artistieke keuzes van Eggers en het acteerwerk van Dafoe en Pattinson is erg goed, maar ik denk dat ik niet in de juiste mindset was voor de film, het wist me niet te pakken en bleef erg afstandelijk voor me. Ik plan ooit eens een rewatch in.

Either you love it or hate it...ik vond het een fantastische film

*4,5

In het begin word je echt het verhaal ingezogen. Komt mede door het mooie decor en de zwart-wit beelden. Na een uurtje ongeveer wordt duidelijk waar het verhaal heen gaat maar het slot vondt ik niet interessant genoeg. Het sfeertje had wel wat van "shutter island" dacht ik. Alleen ga je daar echt naar een climax toe. en dat miste ik hier.

door de bijzondere setting en het goede eerste uur toch een voldoende. maar er had naar mijn idee meer ingezeten.

Pattinson & Dafoe tillen dit naar mooi niveau. Het 4:3 had niet zo gehoeven eerlijk gezegd.

Een opmerkelijke film is wel het minste wat je over deze film kan zeggen. Zwart-wit en niet in breedbeeld formaat. Ook het verhaal is niet echt een standaard verhaaltje. Het verhaal is wel niet altijd even interessant, zeker in het middenstuk, is het wat minder.

De cast deed het wel goed en visueel was het eigenlijk ook wel knap gefilmd en ook wel sfeervol.

Het einde vond ik wel tegenvallen.