The Lighthouse (2019)

Keek enorm uit naar deze film. Heb een zwak voor old-fashioned geschoten films en deze is dan ook nog eens in zwart-wit.

Toch had ik misschien iets te hoge verwachtingen, waardoor The Lighthouse toch wat tegenviel. Deze film is duidelijk geïnspireerd op werk van Hitchcock.

Wat deze film niet voor me kaar krijgt, waar Hitchcock meestal wel in slaagde was een goede spanningsopbouw weten te creëren. Deze film miste dat om het echt boeiend te houden voor de gehele speelduur. Dit heeft denk ik groten deels te maken met het script. Telkens als je het gevoel kreeg dat het interessant begint te worden, wordt er weer terug geschakeld naar de twee vuurtorenwachters die sterke verhalen met elkaar delen onder het genot van een alcoholische versnapering. Deze scenes waren absoluut een hoogtepunt in deze film, alleen herhaalde dit scenario zich te vaak, waardoor het begon te vervelen. Toch kon ik erg genoten van het acteerwerk van Willem Dafoe en de sfeervolle shots in deze film. Ook vond ik het einde zeer sterk. Het geeft je als kijker de ruimte om je eigen fantasie erop los te laten. Voor mij is deze film meer een collectie van een aantal zeer sterke scenes dan 'overall' een goede film.

Nou, mooi shit zeg.

Net gevraagd bij Pathé of de film hier ook gaat draaien, nope! Wel op je fucking site zetten "binnenkort bij Pathé". Hoe dan?

Dus dat wordt of wachten tot Netflix of één van de andere tachtigduizend services hem krijgt. Of een tientje uitgeven en het bij Forum checken. Ik denk er nog even over na. Ik kan allerlei soorten genres van films waarderen en ik ben vooral benieuwd naar de sfeer en de twee personages natuurlijk, het acteerwerk. Maar ik durf niet met 100% zekerheid te zeggen of het voor mij is.

U zegt het "wat me heeft geboeid", hoeft een ander niet te boeien e. Dat jij het onzin vindt, dat iemand dit een non-film vind is dan grotere onzin.

Gezien in een kleiner zaaltje deed het erg goed in dat zwart/wit formaat. Genoten van de hele setting en barre omstandigheden, de, schitterende scenes en vaak vermakelijke dialogen.

Draait gewoon bij Pathé hoor, vanmorgen ben ik er naartoe geweest. Helaas wel alleen in City, deze mooie film verdient een breder publiek.

Daar heb ik niks aan.

Pathé Groningen heeft hem niet. Ik vind het echt dom, want er zijn genoeg filmhuis achtige movies geweest hier.

De debuutfilm The VVitch: A New-England Folktale (2015) van Eggers was bijzonder, authentiek en interessant. Maar het gothische The Lighthouse is behalve dat nog meer: het is razendspannend en een meesterwerk. Dat wil zeggen: in het begin was ik sceptisch en leek de film alleen maar bijzonder vanwege het zwart-witte, hetgeen vooral donkere beelden opleverde, maar gaandeweg werd ik steeds meer door de beelden en het verhaal opgeslokt. Halverwege voelde de film als een nieuw soort Eraserhead (1977): een vreemde en bevreemdende afdaling in het onderbewuste. En als dan de alcohol rijkelijk gaat vloeien wordt de film steeds intenser en voelt de film als een delirium. Zeker de laatste helft van de film heb ik ademloos ondergaan. Deze film is een trip en een instant horrorklassieker.

Wellicht is de film zo sterk doordat het elementen als isolement en waanzin, irritatie en machtsmisbruik, storm en mythologische ‘sterke’ zeemansverhalen tot een kolkende massa weet samen te smeden, waarin ook beeld en verhaal samensmelten en je net als de protagonist kopje onder in gaat.

Ik zou d'r gewoon ff tientje voor neertellen bij Forum als ik jou was. En waarom ben je niet vandaag voor helft van de prijs? Deed ik ook altijd voor ik Cineville had

Was dat alleen vandaag bij Forum of andere dagen ook?

alleen première donderdag...staat toch duidelijk op de site aangegeven...

Ik had nog niet op de site gekeken, paar dagen geleden voor het laatst, vandaar.

Maar ik zie dat ik een pas nodig had gehad, dus was er sowieso te laat voor geweest. Ach, is niet erg. Ik kijk nog eventjes wat ik ga doen. Ik ben nog helemaal niet in het Forum geweest, dus opzich leuk om dat te doen met oa een film.

Hee, dat valt toch een beetje tegen. Had ik niet verwacht.

Het lijkt wel of Eggers gewoon teveel uit de kast trekt om de sfeer te creëren die hij wil hebben, niet in het minst met het sound design, dat daar wel heel nadrukkelijk naar op zoek is. Maar ook de beelden voelen opgelegd aan, de film houdt iets gekunstelds, komt niet echt tot leven.

Met dat Pattinson-personage kan ik ook niet zoveel; ik geloof hem niet zo (ik zeg niet dat dat aan de acteur ligt, die kan best wel wat). Dafoe is een stuk leuker, die heeft er duidelijk plezier in.

Er wordt natuurlijk wel aan het mythologische één en ander gerefereerd, er is wat psychologisch herenleed en -frustratie, maar Eggers kan het niet boeiend krijgen.

Deed me af en toe (met alle verschillen ) wel wat denken aan Hadžihalilović' Évolution, maar die had het een stuk beter voor elkaar.

Jammer, ik vond The VVitch een opmerkelijk sterk debuut, maar ik zet Eggers nog niet bij mijn rijtje favorieten.

Wel weer vermaakt, maar toch iets matter gevoel dan eerste keer. Dikke half eraf. Dafoe blijft grandioos, wat een rol!

Dit is interessant.

Op het sounddesign na (veel te nadrukkelijk, eigenlijk weerzinwekkend) valt er weinig aan te merken op deze film: prachtig kader, zwart/wit-beelden, goed geacteerd, woeste setting, diepgaande research vooraf (19e eeuws dialect, Moby Dick), en een wat - vooruit dan - voorspelbaar verhaal.

En toch bleef ik er tegen aan kijken, enigszins in bewondering maar allerminst ademloos. Geen puntje van mijn stoel en na 70 minuten bleek ik op mijn horloge te hebben gekeken.

Hoe kan dit?

Deed de film mij teveel aan meesterwerken denken, zoals The Servant van Jospeh Losey met het scenario van Harold Pinter? Of The Shining en The Birds?

Hindert toch de voorspelbaarheid van het verhaal: twee mannen wekenlang op een rotspunt - je kunt het uittekenen. Toch?

Verliest de film alle subtiliteit zo gauw als ook de ander aan de alcohol gaat?

Of stoort mij de volkomen explicietheid van de beelden, vet onderstreept door het al genoemde sounddesign waardoor niets meer te raden overblijft?

In elk geval heeft Ferdydurke hieronder gelijk: " [...] de film houdt iets gekunstelds, komt niet echt tot leven."

Jammer.

Een cinematografisch en geluidtechnisch bijzonder mooie film. Het zwart-witte beeld in 4:3 formaat geeft het een erg authentiek gevoel, en zet meteen de sterke sfeer. In kleur zou 'the Lighthouse' volgens mij als een kaartenhuisje in elkaar storten. Niettemin moet wel gezegd worden dat zowel Dafoe als Pattinson érg sterk zijn. Dat Dafoe een klassenbak is, is al lang geen verrassing meer, maar was toch echt positief verrast door Robert Pattinson. Die man kan acteren zeg, wat die vreselijke Twilight films hem verder ook voor reputatie gegeven mogen hebben.
Maar bon, daar eindigt mijn positieve zang ook wel. Acteurs, sfeer, beeld en geluid go a long way, maar kunnen het geheel niet naar hogere sferen tillen. De spanning zit er vaak niet echt in en de film werd me zeker in de tweede helft iets te bizar af en toe (eerste uur vond ik vele malen sterker). Vanaf het moment dat Pattinson's personage gek begint te worden weet je eigenlijk wel waar het naartoe gaat en bleek het vooral een lange zit nog te worden. Er had van mij ook echt wat meer mythologie of bovennatuurlijke subtext in mogen zitten. Nu leek the Lighthouse én niet volledig daarvoor te gaan, én ook niet volledig voor de psychologische kant, waardoor er nooit echt richting komt te zitten in het geheel.

Uiteindelijk wel een fascinerende zit, maar niet eentje die ik nog eens opnieuw ga kijken, en ook niet eentje waar ik nog wat verklaringen/theorieën over ga opzoeken. Daar heeft het me niet genoeg voor geboeid.

Je moet er van houden....

Typisch zo film waarmee een deel van het publiek wegloopt en een ander deel van wegloopt

Ben je een fan van cinematografische hoogstandjes? Een visuele vertelling met close-ups van getergde gezichten met vervreemdende geluiden? Dan is dit zeker jou film.

Voor het verwende blockbuster publiek is dit pareltje zeker niet gemaakt.

Het is in zwart-wit en 4/3 maar dat past helemaal bij de afeer van de film.

Als je deze film in de bioscoop kan zien,zorg dan dat je niet tussen een stel verdwaalde en verveelde pubers beland.

Dat schrijf ik omdat dit zo film is waar je ingezogen kan worden als je daar de kans voor krijgt en de kans geeft.

Hwt deed mij denken aan the blair witch destijds,niet kwa verhaal maar daar was het camera en geluidswerk ook vervreemdend.

Toen belandde ik helaas dus wel tussen verveelde pubers die de hele film commentaar op de gebeurtenissen hadden en sluitinkjes bespraken of de hoofdrolspeelster nou een lekker wijf was of niet

maar goed over deze film over het verhaal valt voor de rest niet veel te zeggen. Er gebeurt eigenlijk bijzonder weinig en toch voor de oplettende kijker juist weer heel veel.

die verhalen uit de Griekse mythologie kent zogenaamde epos verhalen zo gek genoeg overeenkomsten ontdekken zowel in de hoofdpersonen als in de gebruikte symboliek.

Dit is typisch zo film met meerdere lagen. Daardoor extra interessant ,maar niet voor iedereen even toegankelijk..

apart wil ik toch wel even vermelden het schitterende acteerwerk van de beide acteurs.

Precies dit gevoel had ik ook ja. Voor mijn gevoel had er nog veel meer uit deze film gehaald kunnen worden als het script minder herhalend was geschreven. Meer horrorelementen en iets minder dialoog hadden de film simpelweg spannender kunnen maken. Nu ging het tweede uur voor mij een beetje "slepen". Los daarvan vond ik dit qua sfeer, thematiek, acteerwerk en cinematografie één van de mooiste films die ik in jaren heb gezien.

Ik keek al een beetje uit naar deze film, de historische setting gemengd met een verhaal over zeelegendes, en dan nog op zo'n aparte manier gefilmd. Het begon sterk, het zwart-witte, smalle beeld maakt een geisoleerd sfeertje, en geluidtechnisch zit het prima in elkaar. De gesprekken tussen de 2 mannen zijn interessant op het begin, en Robert Pattinson heeft me ervan overtuigd dat hij een behoorlijke acteur is geworden en het Twilight-imago achter zich heeft gelaten. Helaas word de film steeds vreemder en vreemder, de gesprekken tussen Ephraim en Tom worden steeds saaier en eentoniger, tot een punt waar er geen touw meer aan vast te knopen is, en de film meer overgaat tot een serie aan nare beelden van zeemeerminnenseks en een aantal andere verwarrende scenes. Begon me duidelijk te worden dat dit wel echt een arthouse-film is, en hoewel ik snap dat er hier liefhebbers van zijn, moet ik zeggen dat dit absoluut niet mijn ding is. Ik heb iets gelezen dat het verwijst naar grieks-mythologische figuren (Prometheus en Proteus dacht ik) wat het verhaal onderbouwd, maar niet logischer maakt, de meeste vragen die in deze film opgewekt worden hebben het antwoord 'kunst', en dat doet het hem helaas niet voor mij.

Ik kan niet ontkennen dat het mooi gemaakt is en dat er goed geacteerd word, en ook niet dat ik de film erg saai en frustrerend vond, niet echt mijn ding, 1,0!

Ik zou graag roepen dat het een meesterwerk is, maar daarvoor vond ik de film iets te arty farty. Lang naar uitgekeken en zeker bijzonder, maar ook heel raar. Prachtig gefilmd en beide acteurs zijn ijzersterk. Maar ik zal hem niet snel nog eens opzetten.

3.5*

Visueel erg knap gemaakt met de zwart-wit beelden en de diverse fraaie shots, al zie ik het nut van de beeldschermverhouding niet. Ook sterk acteerwerk van de hoofdrolspelers, maar ik beken het maar meteen, ik vond dit zeldzaam saai. Ik denk dat ik maar eens moet stoppen met die arthouse horrorfilms bekijken. Hereditary vond ik gemiddeld, The VVitch was doodsaai, Midsommar zelfs vreselijk belabberd en The Lighthouse is voor mij ook een misser. Wel veel interessanter dan pakweg Midsommar, voor zover je ze moet vergelijken, maar ik kan er weinig mee.

2*

Zwart-wit, 3:4 formaat, duistere dreigende soundtrack, deprimerende omgeving, 2 klasse acteurs en bizarre maffe dialogen. Voor mij een fascinerend cinematografisch meesterwerk, een soort van afdaling in de waanzin. Verwachte arty farty maar kreeg arthouse op topniveau. Denk wel dat deze film ongeschikt is voor blockbuster publiek die in waanhoop na paar minuten de zaal zullen ontvluchten.

Toch een teleurstelling.

Al had ik me er eerlijk gezegd al een beetje aan verwacht. Eggers die kost wat kost een film wil maken die aanvoelt als een classic, leuk voor de liefhebbers maar niet meteen iets waar ik erg enthusiast van werd. Maar Eggers' eerste film was best de moeite, dus wou ik deze zeker een kans geven.

Het meest verrassende aan deze film was dat het eerste uur eigenlijk best luchtig, soms zelfs komisch van toon was. En dat beviel me nog het meest. Dafoe speelt echt werk sterk, zijn personage zorgt ervoor dat het aardig kijkbaar blijft. Pattinson is jammer genoeg een stuk minder. Zijn keuzes de laatste jaren zijn eigenlijk bijna uitsluitend missers geweest, wat mij betreft probeert hij een beetje te hard.

Tweede deel zit dan meer in de horror/thriller/mystery hoek, al is het moeilijk om er echt een label op te plakken. Niet omdat het zo'n geweldig originele combinatie of sfeer is, wel omdat het een allegaartje van bekende maar niet zo uitzonderlijk uitgevoerde genre elementen is. Echt spannend of mysterieus wil het niet worden, wel redelijk traag en te lang uitgesponnen.

Visueel niet mijn ding. De 4:3 ratio is lelijk, het zwart/wit spel redelijk flauw. De soundtrack is iets sfeervoller, maar ook daar blijft het allemaal wat braafjes. Mnee, een misstap van Eggers wat mij betreft, hopelijk was dit gewoon iets dat uit z'n systeem moest en is z'n volgende weer wat meer in de lijn van z'n eerste film.

2.0*

De zwart-wit beelden scheppen een erg sterk beeld, veel tekening in de gezichten van acteurs. Dafoe vind ik al vele jaren een interessante acteur, en Pattinson vond ik goed in Good Time. Beide doen het hier uitstekend, deze film maken zal geregeld een enorm zware taak geweest zijn.

Maar de symboliek ontgaat mij vaak, en het tweede deel van de film werd daardoor te vreemd.

Dat laatste is geen verwijt aan de regisseur, hij zal ongetwijfeld een goede verklaring voor alles hebben. Dat het voor mij te bizar en onbegrijpelijk wordt is mijn gebrek. Een regisseur hoeft niet iedereen te plezieren.

A24 maakt toch erg vreemde films soms. Robert Eggers maakte een behoorlijk speciaal en memorabel debuut met The VVitch. The Lighthouse is iets totaal anders, maar allesbehalve een verbetering. Ik heb na 1u20 echt geen zin meer om verder te kijken. Het is genoeg geweest, ik kan dit gezever en dit stel dronkaards niet meer aanzien. Dafoe en Pattinson zijn twee rare snuiters, dat hebben ze al eerder laten zien maar dit is gewoon een gedrocht, niet meer of niet minder. Ik doe het niet vaak maar ik ga hier toch 0.5* voor geven.

Voor mij werkte het wel.

Ik ben doorgaans zeker niet van het te geforceerd arty farty doen, maar zo'n soort langzame afdaling, zo'n broeierige nachtmerrie als dit vind ik gaaf.

Mooie onheilspellende locatie, vervremende geluiden, het zwart wit, het 4/3 (oid) scherm....

Ja, voor mij was het hem wel.

Aan het eind, als je naar de eveneens ongemakkelijke eindmuziek zit te luisteren, zit je toch wel even van Wow......!

Toegegeven, het is geen makkelijk, vlot, lekker verteerbaar vermaak. Dat hoeft ook niet altijd.

Het is niet altijd maar tijd voor vermoeiende Jason Statham-drukte.

Maar ga er rustig voor zitten, dim je licht, stel je in op een slowburner en laat je mee voeren, de waanzin in.

Ja, ERG gaaf toch wel!

Ik las op Reddit dat Amazon Prime ‘m had. M’n afkeer voor Bezos overwonnen en een abonnement genomen. Niks geen Lighthouse.

Waarschijnlijk alleen in de VS beschikbaar o.i.d. Ik kak op streaming inmiddels met al z’n versnippering - hoewel het alternatief - een enkele aanbieder - ook niet deugt. Waarom niet echt globaal en alle content overal beschikbaar maken?

Vroegah ging je naar een videotheek en kreeg je wat je wilde en voor het iets obscuurdere spul ging je naar de cultvideotheek.

Er is nog steeds een oplossing. Ben je ook voor de toekomst verzekerd van kijkplezier.

The Lighthouse (Blu-ray) [2020] [Region Free]: Amazon.co.uk: DVD & Blu-ray

Ja, thanks! Ik was aan het wachten op de Nederlandse Blu-rayrelease, maar dit kan natuurlijk ook.

Denk niet dat er een nl versie komt. Ben benieuwd of het oud engels zonder ondertitels goed te volgen is. Denk eigenlijk van wel, het wordt Immers gespeeld met de intensiteit van een stomme film.

Het lijkt me ook veel mooier zonder ondertitels in beeld.

Dat is wel wat mij ervan zou weerhouden om die versie te bestellen. Hoewel je beschrijving van de voordracht me enigszins geruststelt.

Ik heb er niet veel moeite mee om Engels te volgen, maar bij een eerste kijkbeurt vind ik het prettig als er ondertiteling is om op terug te vallen. Een film als Kill List met sterk regionaal gekleurde accenten heb ik in eerste instantie zonder gekeken en dat bleek een hele opgave.

Ik ben het overigens wel met je eens over de esthetiek van het beeld zonder ondertiteling. Hoewel ik liever wat tekst in het onderste deel van het beeld heb dan nasynchronisatie (hoewel het bij bijvoorbeeld Giallo’s of Werner Herzogfilms ook wel weer bij kan dragen aan de vervreemdende kijkervaring).