Yesterday (2019)

Vanaf 27 juni in de bioscoop (Universal)

Het verhaal vind ik echt super leuk bedacht. Stel je voor zeg

In deze film heb ik heel veel zin, en sowieso een nieuwe Danny Boyle is altijd wel iets om naar uit te kijken.

Een absurd gegeven met een favoriete band als middelpunt en een favoriete regisseur aan het roer. Hier heel veel zin in.

Jammer dat je in de trailer al de hele film ziet.

Ho. Wacht. Die trailer ziet er wel erg zoetsappig en voorspelbaar uit idd. Had ook over “writer of Love Actually” heen gelezen.

Ik mis die emoji uit de beginjaren van MM; die teleurgestelde chearleader.

Misschien dat The Beatles het in de Top 2000 dan ineens weer goed gaan doen met zo'n film.

Trailer oogt geen moment als een film van Boyle trouwens.

Wat een leuke trailer! Ik kijk erg uit naar deze film, als groot Beatles fan.

Staat bij Pathé geprogrammeerd voor ladies night. Is het een romcom in disguise?

Fijne trailer is dit. Eentje om naar uit te kijken. Sowieso spreekt de muziek me al aan.

Dan gaat zelfs John Milton opeens naar chickflicks...

Als er een filmhemel zou bestaan, dan zou het er zo uit kunnen zien. Boyle, the Beatles, Lily James, Ana de Armas...

Na een wereldwijde stroomstoring van 12 seconden is alles hetzelfde gebleven, behalve dat The Beatles nooit hebben bestaan. Een ploeterende singer-songwriter is de enige die zich de band herinnert en breekt door met het overbekende repertoire van de Fab Four.

Het klopt allemaal natuurlijk van geen kant. Alles is hetzelfde gebleven, alleen The Beatles zijn weggevaagd. Dat is onmogelijk. Zonder Beatles hadden Coldplay, David Bowie en Ed Sheeran heel anders geklonken dan ze doen, maar in de film bestaat hun muziek gewoon. Stappen we daaroverheen, dan dient het volgende probleem zich aan: in het hedendaagse poplandschap is het onwaarschijnlijk dat een niksige singer-songwriter doorbreekt met het repertoire van The Beatles. Wat indertijd vernieuwend en ongehoord was, is nu immers al duizend keer (na)gedaan. Bovendien moesten The Beatles het ook hebben van bijvoorbeeld hun sound en hun looks, niet alleen maar van de liedjes.

Blijft over een best geslaagde romantische komedie met een prima soundtrack. De muziek van The Beatles blijft redelijk intact, het wordt niet veredsheerand. Dat scheelt.

Het einde is ook totaal onrealistisch. De muzikant geeft op het podium in een vol stadion toe dat hij de liedjes niet zelf heeft geschreven, maar dat ze van een band zijn die The Beatles heette, een band die niemand kent. Stel dat Ed Sheeran zoiets zou zeggen. Het zou gezien worden als marketingstunt, of als hij pech heeft wordt hij in een gesticht geplaatst. Maar de hoofdrolspeler wordt geloofd en iedereen vindt hem ineens niet meer cool. Raar hoor.

Lijkt me vrij evident dat deze laag scoort op realisme, niet? Vond je het dermate onoverkomelijk?

dit vindt ik echt een goed bedacht script

Gegeven van de film klinkt goed en een zeer groot repertoire van The Beatles komt voorbij, van het bekende Yesterday tot het onbekendere Across the universe. De muziek wordt origineel gebracht met meestal alleen begeleiding van gitaar of piano. Ook leuk is de verwijzing naar het allerlaatste live optreden van The Beatles op het dak van hun studio. Een mooie manier om de huidige generatie kennis te laten maken met de muziek van toen. Over het verhaal en het acteren ben ik wat minder enthousiast. De film probeert op sommige momenten grappig te zijn, maar mist het dan net. Het romantische aspect had er voor mij niet in gehoeven, evenals het voorspelbare einde van de film. Positieve puntjes: het upgraden van Hey Jude naar 'Hey Dude' en het bezoek aan de oude kunstenaar (zonder dan te veel te verklappen) in zijn huis aan zee. Mooi om de vraag te stellen: 'Wat als....?'
Voor Beatles-fans en -liefhebbers een leuke avond uit, anderen zullen niks missen met deze film.

Nee, ik vond hem los daarvan ook niet echt sterk. Als romcom (toch al niet mijn genre) niet bepaald een topper. Als persiflage op de muziekindustrie is hij wel aardig geslaagd. 2,5 ster is eigenlijk nog best hoog voor een film met zo weinig pretenties. De scène met die oude kunstenaar vond ik overigens geweldig en de zelfspot van Ed Sheeran kon ik ook wel waarderen.

Leuke film en heerlijke muziek natuurlijk en het is geen topper.

Maar zeker de moeite waard.

Leuk, maar zeker geen Love Actually of Slumdog.

Een film die conceptueel best interessant had kunnen zijn, maar compleet faalt in zijn uitvoering. Walter S. vraagt zich hierboven af of het misschien een romantische komedie in disguise is, er is weinig disguise aan. Dit is 100% een klassieke stijl romantische komedie en niets meer. Ofja, niets meer... het is ook een baby boomer's natte droom over hoe muziek vroeger zoveel beter was dan nu.

De film gaat totaal niet in op hoe de wereld er had uitgezien als The Beatles nooit hadden bestaan en Coca Cola, en Harry Potter en het hele concept van roken. Nee, in plaats daarvan is de hele wereld hetzelfde behalve dat deze enorm invloedrijke band uit de jaren 60 nooit had bestaan. En natuurlijk is de film één grote natte droom over The Beatles, dus uiteraard worden er geen vraagtekens gesteld bij de huidige staat van de muziekwereld en of een band als The Beatles in de huidige gefragmenteerde, streaming georiënteerde samenleving een succes zou zijn. Nee, ons lulletje rozenwater hoofdpersoon speelt een Beatles nummer en van de één op de andere dag is hij 's werelds grootste artiest en de beste songwriter evah.

Sorry hoor, maar als een gozertje uit Suffolk in 2019 aan zou komen met een gitaar en een nummertje als "I Want to Hold Your Hand" zou spelen zou niet de hele wereld instantly in zwijm vallen. Daar moet ten minste een meme-video aan verbonden zijn anno 2019.

Maar natuurlijk is de kern van deze film niet deze plotlijn, het is het romantische plot. Want hoewel de trailer zijn uiterste best doet om het te verbergen is deze film door en door een Richard Curtis romantische komedie. En dit komt natuurlijk met het nodige seksisme van dien. Lily James' karakter kan samengevat worden als 'meisje dat haar hele leven hopeloos verliefd is op een jongen', verder heeft ze geen diepgang en het hoofdpersoon is, wel, een klasse A asshole op dezelfde manier dat Andrew Lincoln's karakter dat was in Love Actually. Hij houdt van het meisje, maar niet genoeg om dat te tonen, totdat ze met iemand anders date, dan opeens wilt hij haar koste wat kost "terugwinnen", terwijl nieuw vriendje in elke opzicht gewoon een hele lieve jongen is. En natuurlijk wint hij haar op het einde, ik ga dit niet eens spoileren, want duh. Maar de manier waarop dit gebeurt is misschien wel de meest egoïstische, meest vernederende manier (voor haar) waarop hij dit kon doen. Fuck hem.

De film ziet er ook ontzettend lelijk uit trouwens. De cinematografie is compleet overdreven, met continu random Dutch angles en andere cameratrucjes die totaal niet bij het super standaard opzet van het verhaal passen. De film bevat plotseling random computerletters die door de lucht vliegen met Beatles teksten alsof het een whimsical Hollywood musical is. Alle locaties worden met koeienletters aangeduid à la Bohemian Rhapsody. En tot slot zijn er een aantal CGI overgangen die eruit zien alsof ze in een ochtendje in elkaar zijn gezet door een onbetaalde stagiair. Ik ben geschokt dat Danny Boyle deze film geregisseerd heeft, je zou het namelijk niet zeggen.

Tot slot, Ana de Armas, één van de grootste sterren in de cast en een redelijk prominent figuur in de trailers? Zit niet in de film. Ik heb geen idee hoe het is gebeurd, maar al haar scènes zijn gewist (hoewel dit het positieve punt met zich meebrengt dat James Corden ook minder in de film zit).

EDIT: En zoals Drulko inderdaad zegt, is het einde vanuit de wereld in de film ook... lastig. Hij geeft toe dat de nummers geschreven zijn door The Beatles, een band die in deze wereld nooit heeft bestaan, dus het is een beetje een loze opmerking, maar hij noemt de namen van John, George, Paul en Ringo ook in zijn biecht.

Dit is ontzettend onverantwoordelijk van hem, want de film laat zien dat, hoewel de band The Beatles niet bestaat, de bandleden wel bestaan. Hij gaat op bezoek bij een bejaarde John Lennon in de film. Dus, euhm, hij die zegt de nummers eigenlijk door deze oudjes geschreven zijn, zorgt er waarschijnlijk indirect voor dat deze bejaarden die gewoon met rust gelaten willen worden nu ook gedag kunnen zeggen tegen hun privacy.

Mwah, hier had meer uitgehaald kunnen worden.
Het idee is leuk en de muziek van The Beatles is altijd een plusplunt maar de uitwerking is bijzonder oppervlakkig. Paar goede scenes (de uitvoering van Help op het dak is waanzinnig) maar door de bank genomen is deze film niet meer dan een niemendalletje.

2.5*

Een bizar, luchtig verhaal dat in de afwerking tekortschiet.

Het eerste uur van de film vond ik enorm vermakelijk: leuke mensen, goede humor, de momenten omtrent de gapende kennis omtrent The Beatles... dat werkte allemaal erg goed. Het pijnlijke gebrek aan waardering, de twijfels omtrent de eigen artistieke kracht werd ook treffend in beeld gebracht, en voor mij als muzikant ook erg herkenbaar. Kortom, het eerste deel van de film (de rise) was goed gedaan. Leuke bijrol ook voor Ed Sheeran, die erg grappig is.

Helaas komt er in muziek-films vrijwel altijd de onoverkomelijke weg omlaag (de fall) achteraan, en dat is hier minder gedaan.
Naast het standaard relatie verhaal (kiezen tussen liefde en carrière, waarom kan dat nooit samen gaan in een film?) en de moraal die daarop volgt, loopt de film tegen het lastigste punt aan richting het eind: het idee van de film is origineel en grappig, maar hoe rond je dit af? Het einde vond ik dan ook teleurstellend, en zijn biecht in een vol Wembly erg pathetisch. De reactie van het publiek is bizar. Waneer de carrière van een muzikant een leugen blijkt te zijn, is er vervolgens weinig sympathie meer voor die persoon (herinner Milli Vanilli, of meer recent, Dotan) maar hier zwijmelt het publiek gezellig mee als hij na zijn openbaring zijn liefde betuigt aan zijn meisje. Who cares?

Een vrolijke luchtige film, die halverwege toch flink in clichés vervalt. Het bizarre verhaal is natuurlijk ongeloofwaardig, maar de uiteindelijke afronding nog geloofwaardiger. Alles moet wijken voor een feelgood einde, maar daardoor boet de film helaas flink in aan kracht in de tweede helft.

3*

De trailer vond ik al niks en de meningen hier zijn tamelijk negatief maar de critici zijn positief, de regisseur is wel Boyle zodat je in ieder geval een goed gemaakte film verwacht en ik ben een Beatles-fan, dus heb ik toch maar besloten deze film mee te pakken. Maar ook ik moet een negatief oordeel vellen…

De film heeft eigenlijk drie lagen. De buitenste laag is die van de opvallende premisse dat na een mondiaal stroomuitval The Beatles geheel uit de wereld en de herinnering zijn verdwenen behalve bij de mislukte musicus Jack die op grond van dit wonderlijke en gelukkige voorval de grootste popmuzikant aller tijden kan worden door uit zijn herinnering de Beatles-liedjes na te spelen. Overigens, Jack ontdekt dat er nog wel wat meer is verdwenen door de stroomuitval (Coca-Cola, cigaretten, de band Oasis en Harry Potter) maar dat heeft verder geen functie in de film. De premisse roept interessante vragen op: hoe zou de wereld zijn geworden zonder The Beatles en zou de magie van The Beatles nog steeds werken als ze anno nu door deze Jack worden gespeeld? De film doet daar echter niks mee: het veronderstelt dat The Beatles geen enkele verandering in de wereld hebben teweeggebracht anders dan dat ze heel populair waren vanwege hun liedjes welke populariteit dan ook 1-op-1 wordt gekopieerd als Jack de liedjes anno 2019 brengt (nadat Ed Sheeran de aandacht op hem vestigt). Maar dat miskent denk ik de historische inbedding en betekenis van The Beatles. Ze waren niet alleen populair omdat ze goede liedjes schreven maar hun muziek heeft een frisheid, een (positieve) energie en een opwinding die a) bij elke cover verloren gaat (zodat een coverartiest nooit de populariteit van The Beatles evenaart) en b) waarmee The Beatles de voorhoede vormden van een heuse jongerenrevolutie die de maatschappij fundamenteel en definitief heeft veranderd (waarover de documentaire My Generation (2017) gaat). Overigens, qua popmuziek is die revolutie wellicht uitgedoofd: de hedendaagse popmuziek is weer net zo saai als die van vóór Elvis Presley en heeft geen enkele maatschappelijke impact meer. Popmuziek is weer puur leeg vermaak geworden en als zodanig volledig ingekapseld door het kapitalisme: popmuziek is simpelweg een product dat rijkdom geeft als je het goed weet te verkopen.

Daarmee komen we bij de middelste laag van de film: de muziekindustrie en het Faust-thema. De film legt het er nogal dik bovenop dat Jack in feite zijn ziel aan de duivel heeft verkocht door z’n carrière move die hem weliswaar roem en rijkdom dus succes bracht maar geen geluk omdat hij een nepleven moet leiden vol leugens en vervreemding van het meisje dat altijd al van hem hield. Het is een thema dat we vaker vinden in films over rijzende popsterren, bv. Vox Lux (2018) maar in deze film wordt dit thema slecht uitgewerkt: het blijft wat onduidelijk waarom de liefde zo moeizaam tot stand komt en de muziekindustrie wordt in de persoon van Debra als ronduit karikaturaal afgebeeld.

De kern van de film is dan uiteindelijk de liefde die wordt gevonden als Jack besluit eerlijk te zijn en zijn sterrenstatus weg te werpen. Maar die romcom-kern is eveneens volstrekt oninteressant en clichématig uitgewerkt.

De humor zou de film hebben kunnen redden maar die is slechts een paar keer leuk: meestal is ook de humor ronduit flauw en cliché. Het beste van de film is daarmee nog de ode aan The Beatles als de grootste popgroep aller tijden en – ook al lijkt Boyle dat niet te beseffen – die de wereld heeft veranderd. De covers zijn goed in de zin dat ze warme herinneringen oproepen aan de echte Beatles-liedjes die dan ook uit mijn luidsprekers schallen terwijl ik dit stukje schrijf.

Ik vond m verrassend leuk. Vreesde een beetje voor te veel gezelligheid, maar de film is vlot gesneden en ik vond vooral de middelvinger naar de muziekindustrie erg leuk. Geweldig, die manager. Maar er zaten nog veel meer leuke vondsten in, die ik niet zal weggeven.

Prima feel good film 4*

De film zelf in ieder geval wel.

Gelukkig maar.

Ode aan de muziek van The Beatles, gegoten in de vorm van een modern sprookje.
Helaas geen ode aan het vak script schrijven. Het verhaal was erg voorspelbaar, en hier en daar veel te langdradig.
De spanning die gecreëerd werd met die twee oudere mensen, die vrouw en die Rus, had nog wat goed kunnen maken, maar eenmaal de confrontatie daar was bleek het een totaal zinloze toevoeging aan het verhaal.
Die scene met John Lennon was dan wel weer verrassend, en hoewel moralistisch was die wel op zijn plaats.
Het romantische verhaal trok veel te veel filmtijd naar zich toe, tenminste voor zo'n cliché romance
Tot slot vond ik de hoofdfiguur maar een vervelende vent bij wijlen.

Maar ja, de muziek was wel lekker.

Over het algemeen echter toch een gemiste kans. Een film van Boyle over de muziek van The Beatles, daar had ik meer van verwacht.

Ik vond het ook fijn.

Tuurlijk, het blijft een muziekfilm en desgevraagd kan ik er genoeg aanmerkingen over maken maar tijdens de film heb ik me vooral vermaakt. Het midden sleept wat maar de muziek, cast en vlotte regie helpen daar goed tegen.

en Lily James heb ik nog steeds een zwak voor, blijkt.

Oké.

Met The Beatles heb ik helemaal niks, van Boyle heb ik het meeste wel gezien, zeker als het gaat om de pure films. De opzet klonk verder wel interessant, al is het met zo'n verhaaltje wel meteen duidelijk dat je geen al te serieuze film moet verwachten. Dit voelde aan als een typisch tussendoortje van Boyle, maar tegelijkertijd voel je toch ook wel dat de beste man iets ouder aan het worden is.

Of een band als The Beatles echt zo invloedrijk is geweest dat ze de gehele wereld in een andere richting geduwd hebben is betwistbaar, gelukkig is de film daar niet al te veel mee bezig en is het beetje fantasy niet veel meer dan een ode aan de band + duwtje in de rug voor de romance, die de eigenlijke kern vormt van de film.

't Is best vlot gemaakt en de covers van alle bekende Beatles nummers zijn aardig. Het gaat af en toe wat fout in de casting (James die wel érg tuttig is, Sheeran die maar weer eens komt opdraven, McKinnon die het getypecast nog niet kan waarmaken), het plotje is te voorspelbaar en Boyle's pogingen om het wat frisser te maken werken maar half. Waar de film ook niet in slaagt is om de de rise van Patel geloofwaardig te maken.

Maar uiteindelijk vermaakt deze film wel. 't Is zeker geen grootse Boyle, maar voor een keertje best oké. Toch zie ik de toekomst van Boyle een beetje somber in, volgens mij ligt het beste ondertussen wel achter ons.

3.0*

Een hele fijne verrassing, alhoewel het ook weer geen hele grote verrassing voor me was omdat ik de trailer sympathiek en leuk vond. Yesterday mengt fictie met realiteit. Twaalf seconden wereldwijde stroomuitval laat een hoop bekende zaken verdwijnen, zoals Coca Cola, sigaretten, de band Oasis, Harry Potter en dus ook The Beatles. En daar focust de film zich op, doordat een redelijk mislukte zanger/schrijver The Beatles wel herinnert en de muziek gebruikt om in de alternatieve wereld een ster te worden. Vergezocht? Zeker. Is dat erg? Absoluut niet. De film is bijzonder sympathiek door het bijzondere verhaal, de fijne en iconische Beatles muziek, maar vooral ook door het sterke acteerwerk van de hoofdrolspelers. Himesh Patel speelt zijn rol overtuigend, zeker omdat hij ook goed in de wat meer emotionelere stukken is. Lily James is weer zo'n typisch lief buurmeisje type waar ik wel een zwak voor heb. Hun love story paste dan ook goed in het verhaal.

De keuze tussen carrière of de liefde is misschien wat afgezaagd, maar het is goed genoeg uitgewerkt. Dat kan je wel over laten aan een veteraan als Richard Curtis die romantische klassiekers als Love Actually en Notting Hill geschreven heeft. En Danny Boyle zorgt er wel voor dat de scènes de gevoelige snaar weten te raken als dat nodig is. Gelukkig blijft het verder allemaal vrij luchtig, op de grote finale na met het optreden, de biecht en de liefdesverklaring. Dat deel is trouwens weer niet al te sterk geschreven. De betekenis dat niet hij, maar The Beatles de liedjes hebben geschreven slaat eigenlijk nergens op, want niemand in de wereld (op de twee na die het ook wisten) kan dit controleren. Dat ze plots ook massaal gaan klappen was een wat vreemd vervolg. Maar goed, nogmaals, het stoorde me niet.

Het is niet briljant geschreven, maar het voelt allemaal wel typisch Brits qua sfeer, dialogen en humor. En daar ben ik gek op. Leuke bijrol van Ed Sheeran ook, met zelfspot. Verder is de film vooral een groot eerbetoon aan het oeuvre van The Beatles. Er is waarschijnlijk geen band die zoveel invloed op een generatie heeft gehad als The Beatles met hun muziek en stijl. Stiekem is dit na Bohemian Rhapsody en Rocketman de derde hommage aan een grote band of artiest. De impact van Rhapsody heeft Yesterday niet bereikt, maar het is wel een bijzonder leuke film geworden. Wel jammer dat ze te weinig doen met het gegeven hoe de wereld zou zijn zonder The Beatles. Of de andere zaken die plots weg zijn. Zat meer in.

4*