Yesterday (2019)

Na een wereldwijde stroomstoring van 12 seconden is alles hetzelfde gebleven, behalve dat The Beatles nooit hebben bestaan. Een ploeterende singer-songwriter is de enige die zich de band herinnert en breekt door met het overbekende repertoire van de Fab Four.

Het klopt allemaal natuurlijk van geen kant. Alles is hetzelfde gebleven, alleen The Beatles zijn weggevaagd. Dat is onmogelijk. Zonder Beatles hadden Coldplay, David Bowie en Ed Sheeran heel anders geklonken dan ze doen, maar in de film bestaat hun muziek gewoon. Stappen we daaroverheen, dan dient het volgende probleem zich aan: in het hedendaagse poplandschap is het onwaarschijnlijk dat een niksige singer-songwriter doorbreekt met het repertoire van The Beatles. Wat indertijd vernieuwend en ongehoord was, is nu immers al duizend keer (na)gedaan. Bovendien moesten The Beatles het ook hebben van bijvoorbeeld hun sound en hun looks, niet alleen maar van de liedjes.

Blijft over een best geslaagde romantische komedie met een prima soundtrack. De muziek van The Beatles blijft redelijk intact, het wordt niet veredsheerand. Dat scheelt.

Het einde is ook totaal onrealistisch. De muzikant geeft op het podium in een vol stadion toe dat hij de liedjes niet zelf heeft geschreven, maar dat ze van een band zijn die The Beatles heette, een band die niemand kent. Stel dat Ed Sheeran zoiets zou zeggen. Het zou gezien worden als marketingstunt, of als hij pech heeft wordt hij in een gesticht geplaatst. Maar de hoofdrolspeler wordt geloofd en iedereen vindt hem ineens niet meer cool. Raar hoor.

Gegeven van de film klinkt goed en een zeer groot repertoire van The Beatles komt voorbij, van het bekende Yesterday tot het onbekendere Across the universe. De muziek wordt origineel gebracht met meestal alleen begeleiding van gitaar of piano. Ook leuk is de verwijzing naar het allerlaatste live optreden van The Beatles op het dak van hun studio. Een mooie manier om de huidige generatie kennis te laten maken met de muziek van toen. Over het verhaal en het acteren ben ik wat minder enthousiast. De film probeert op sommige momenten grappig te zijn, maar mist het dan net. Het romantische aspect had er voor mij niet in gehoeven, evenals het voorspelbare einde van de film. Positieve puntjes: het upgraden van Hey Jude naar 'Hey Dude' en het bezoek aan de oude kunstenaar (zonder dan te veel te verklappen) in zijn huis aan zee. Mooi om de vraag te stellen: 'Wat als....?'
Voor Beatles-fans en -liefhebbers een leuke avond uit, anderen zullen niks missen met deze film.

Een film die conceptueel best interessant had kunnen zijn, maar compleet faalt in zijn uitvoering. Walter S. vraagt zich hierboven af of het misschien een romantische komedie in disguise is, er is weinig disguise aan. Dit is 100% een klassieke stijl romantische komedie en niets meer. Ofja, niets meer... het is ook een baby boomer's natte droom over hoe muziek vroeger zoveel beter was dan nu.

De film gaat totaal niet in op hoe de wereld er had uitgezien als The Beatles nooit hadden bestaan en Coca Cola, en Harry Potter en het hele concept van roken. Nee, in plaats daarvan is de hele wereld hetzelfde behalve dat deze enorm invloedrijke band uit de jaren 60 nooit had bestaan. En natuurlijk is de film één grote natte droom over The Beatles, dus uiteraard worden er geen vraagtekens gesteld bij de huidige staat van de muziekwereld en of een band als The Beatles in de huidige gefragmenteerde, streaming georiënteerde samenleving een succes zou zijn. Nee, ons lulletje rozenwater hoofdpersoon speelt een Beatles nummer en van de één op de andere dag is hij 's werelds grootste artiest en de beste songwriter evah.

Sorry hoor, maar als een gozertje uit Suffolk in 2019 aan zou komen met een gitaar en een nummertje als "I Want to Hold Your Hand" zou spelen zou niet de hele wereld instantly in zwijm vallen. Daar moet ten minste een meme-video aan verbonden zijn anno 2019.

Maar natuurlijk is de kern van deze film niet deze plotlijn, het is het romantische plot. Want hoewel de trailer zijn uiterste best doet om het te verbergen is deze film door en door een Richard Curtis romantische komedie. En dit komt natuurlijk met het nodige seksisme van dien. Lily James' karakter kan samengevat worden als 'meisje dat haar hele leven hopeloos verliefd is op een jongen', verder heeft ze geen diepgang en het hoofdpersoon is, wel, een klasse A asshole op dezelfde manier dat Andrew Lincoln's karakter dat was in Love Actually. Hij houdt van het meisje, maar niet genoeg om dat te tonen, totdat ze met iemand anders date, dan opeens wilt hij haar koste wat kost "terugwinnen", terwijl nieuw vriendje in elke opzicht gewoon een hele lieve jongen is. En natuurlijk wint hij haar op het einde, ik ga dit niet eens spoileren, want duh. Maar de manier waarop dit gebeurt is misschien wel de meest egoïstische, meest vernederende manier (voor haar) waarop hij dit kon doen. Fuck hem.

De film ziet er ook ontzettend lelijk uit trouwens. De cinematografie is compleet overdreven, met continu random Dutch angles en andere cameratrucjes die totaal niet bij het super standaard opzet van het verhaal passen. De film bevat plotseling random computerletters die door de lucht vliegen met Beatles teksten alsof het een whimsical Hollywood musical is. Alle locaties worden met koeienletters aangeduid à la Bohemian Rhapsody. En tot slot zijn er een aantal CGI overgangen die eruit zien alsof ze in een ochtendje in elkaar zijn gezet door een onbetaalde stagiair. Ik ben geschokt dat Danny Boyle deze film geregisseerd heeft, je zou het namelijk niet zeggen.

Tot slot, Ana de Armas, één van de grootste sterren in de cast en een redelijk prominent figuur in de trailers? Zit niet in de film. Ik heb geen idee hoe het is gebeurd, maar al haar scènes zijn gewist (hoewel dit het positieve punt met zich meebrengt dat James Corden ook minder in de film zit).

EDIT: En zoals Drulko inderdaad zegt, is het einde vanuit de wereld in de film ook... lastig. Hij geeft toe dat de nummers geschreven zijn door The Beatles, een band die in deze wereld nooit heeft bestaan, dus het is een beetje een loze opmerking, maar hij noemt de namen van John, George, Paul en Ringo ook in zijn biecht.

Dit is ontzettend onverantwoordelijk van hem, want de film laat zien dat, hoewel de band The Beatles niet bestaat, de bandleden wel bestaan. Hij gaat op bezoek bij een bejaarde John Lennon in de film. Dus, euhm, hij die zegt de nummers eigenlijk door deze oudjes geschreven zijn, zorgt er waarschijnlijk indirect voor dat deze bejaarden die gewoon met rust gelaten willen worden nu ook gedag kunnen zeggen tegen hun privacy.

Een bizar, luchtig verhaal dat in de afwerking tekortschiet.

Het eerste uur van de film vond ik enorm vermakelijk: leuke mensen, goede humor, de momenten omtrent de gapende kennis omtrent The Beatles... dat werkte allemaal erg goed. Het pijnlijke gebrek aan waardering, de twijfels omtrent de eigen artistieke kracht werd ook treffend in beeld gebracht, en voor mij als muzikant ook erg herkenbaar. Kortom, het eerste deel van de film (de rise) was goed gedaan. Leuke bijrol ook voor Ed Sheeran, die erg grappig is.

Helaas komt er in muziek-films vrijwel altijd de onoverkomelijke weg omlaag (de fall) achteraan, en dat is hier minder gedaan.
Naast het standaard relatie verhaal (kiezen tussen liefde en carrière, waarom kan dat nooit samen gaan in een film?) en de moraal die daarop volgt, loopt de film tegen het lastigste punt aan richting het eind: het idee van de film is origineel en grappig, maar hoe rond je dit af? Het einde vond ik dan ook teleurstellend, en zijn biecht in een vol Wembly erg pathetisch. De reactie van het publiek is bizar. Waneer de carrière van een muzikant een leugen blijkt te zijn, is er vervolgens weinig sympathie meer voor die persoon (herinner Milli Vanilli, of meer recent, Dotan) maar hier zwijmelt het publiek gezellig mee als hij na zijn openbaring zijn liefde betuigt aan zijn meisje. Who cares?

Een vrolijke luchtige film, die halverwege toch flink in clichés vervalt. Het bizarre verhaal is natuurlijk ongeloofwaardig, maar de uiteindelijke afronding nog geloofwaardiger. Alles moet wijken voor een feelgood einde, maar daardoor boet de film helaas flink in aan kracht in de tweede helft.

3*

De trailer vond ik al niks en de meningen hier zijn tamelijk negatief maar de critici zijn positief, de regisseur is wel Boyle zodat je in ieder geval een goed gemaakte film verwacht en ik ben een Beatles-fan, dus heb ik toch maar besloten deze film mee te pakken. Maar ook ik moet een negatief oordeel vellen…

De film heeft eigenlijk drie lagen. De buitenste laag is die van de opvallende premisse dat na een mondiaal stroomuitval The Beatles geheel uit de wereld en de herinnering zijn verdwenen behalve bij de mislukte musicus Jack die op grond van dit wonderlijke en gelukkige voorval de grootste popmuzikant aller tijden kan worden door uit zijn herinnering de Beatles-liedjes na te spelen. Overigens, Jack ontdekt dat er nog wel wat meer is verdwenen door de stroomuitval (Coca-Cola, cigaretten, de band Oasis en Harry Potter) maar dat heeft verder geen functie in de film. De premisse roept interessante vragen op: hoe zou de wereld zijn geworden zonder The Beatles en zou de magie van The Beatles nog steeds werken als ze anno nu door deze Jack worden gespeeld? De film doet daar echter niks mee: het veronderstelt dat The Beatles geen enkele verandering in de wereld hebben teweeggebracht anders dan dat ze heel populair waren vanwege hun liedjes welke populariteit dan ook 1-op-1 wordt gekopieerd als Jack de liedjes anno 2019 brengt (nadat Ed Sheeran de aandacht op hem vestigt). Maar dat miskent denk ik de historische inbedding en betekenis van The Beatles. Ze waren niet alleen populair omdat ze goede liedjes schreven maar hun muziek heeft een frisheid, een (positieve) energie en een opwinding die a) bij elke cover verloren gaat (zodat een coverartiest nooit de populariteit van The Beatles evenaart) en b) waarmee The Beatles de voorhoede vormden van een heuse jongerenrevolutie die de maatschappij fundamenteel en definitief heeft veranderd (waarover de documentaire My Generation (2017) gaat). Overigens, qua popmuziek is die revolutie wellicht uitgedoofd: de hedendaagse popmuziek is weer net zo saai als die van vóór Elvis Presley en heeft geen enkele maatschappelijke impact meer. Popmuziek is weer puur leeg vermaak geworden en als zodanig volledig ingekapseld door het kapitalisme: popmuziek is simpelweg een product dat rijkdom geeft als je het goed weet te verkopen.

Daarmee komen we bij de middelste laag van de film: de muziekindustrie en het Faust-thema. De film legt het er nogal dik bovenop dat Jack in feite zijn ziel aan de duivel heeft verkocht door z’n carrière move die hem weliswaar roem en rijkdom dus succes bracht maar geen geluk omdat hij een nepleven moet leiden vol leugens en vervreemding van het meisje dat altijd al van hem hield. Het is een thema dat we vaker vinden in films over rijzende popsterren, bv. Vox Lux (2018) maar in deze film wordt dit thema slecht uitgewerkt: het blijft wat onduidelijk waarom de liefde zo moeizaam tot stand komt en de muziekindustrie wordt in de persoon van Debra als ronduit karikaturaal afgebeeld.

De kern van de film is dan uiteindelijk de liefde die wordt gevonden als Jack besluit eerlijk te zijn en zijn sterrenstatus weg te werpen. Maar die romcom-kern is eveneens volstrekt oninteressant en clichématig uitgewerkt.

De humor zou de film hebben kunnen redden maar die is slechts een paar keer leuk: meestal is ook de humor ronduit flauw en cliché. Het beste van de film is daarmee nog de ode aan The Beatles als de grootste popgroep aller tijden en – ook al lijkt Boyle dat niet te beseffen – die de wereld heeft veranderd. De covers zijn goed in de zin dat ze warme herinneringen oproepen aan de echte Beatles-liedjes die dan ook uit mijn luidsprekers schallen terwijl ik dit stukje schrijf.

Oké.

Met The Beatles heb ik helemaal niks, van Boyle heb ik het meeste wel gezien, zeker als het gaat om de pure films. De opzet klonk verder wel interessant, al is het met zo'n verhaaltje wel meteen duidelijk dat je geen al te serieuze film moet verwachten. Dit voelde aan als een typisch tussendoortje van Boyle, maar tegelijkertijd voel je toch ook wel dat de beste man iets ouder aan het worden is.

Of een band als The Beatles echt zo invloedrijk is geweest dat ze de gehele wereld in een andere richting geduwd hebben is betwistbaar, gelukkig is de film daar niet al te veel mee bezig en is het beetje fantasy niet veel meer dan een ode aan de band + duwtje in de rug voor de romance, die de eigenlijke kern vormt van de film.

't Is best vlot gemaakt en de covers van alle bekende Beatles nummers zijn aardig. Het gaat af en toe wat fout in de casting (James die wel érg tuttig is, Sheeran die maar weer eens komt opdraven, McKinnon die het getypecast nog niet kan waarmaken), het plotje is te voorspelbaar en Boyle's pogingen om het wat frisser te maken werken maar half. Waar de film ook niet in slaagt is om de de rise van Patel geloofwaardig te maken.

Maar uiteindelijk vermaakt deze film wel. 't Is zeker geen grootse Boyle, maar voor een keertje best oké. Toch zie ik de toekomst van Boyle een beetje somber in, volgens mij ligt het beste ondertussen wel achter ons.

3.0*

Een hele fijne verrassing, alhoewel het ook weer geen hele grote verrassing voor me was omdat ik de trailer sympathiek en leuk vond. Yesterday mengt fictie met realiteit. Twaalf seconden wereldwijde stroomuitval laat een hoop bekende zaken verdwijnen, zoals Coca Cola, sigaretten, de band Oasis, Harry Potter en dus ook The Beatles. En daar focust de film zich op, doordat een redelijk mislukte zanger/schrijver The Beatles wel herinnert en de muziek gebruikt om in de alternatieve wereld een ster te worden. Vergezocht? Zeker. Is dat erg? Absoluut niet. De film is bijzonder sympathiek door het bijzondere verhaal, de fijne en iconische Beatles muziek, maar vooral ook door het sterke acteerwerk van de hoofdrolspelers. Himesh Patel speelt zijn rol overtuigend, zeker omdat hij ook goed in de wat meer emotionelere stukken is. Lily James is weer zo'n typisch lief buurmeisje type waar ik wel een zwak voor heb. Hun love story paste dan ook goed in het verhaal.

De keuze tussen carrière of de liefde is misschien wat afgezaagd, maar het is goed genoeg uitgewerkt. Dat kan je wel over laten aan een veteraan als Richard Curtis die romantische klassiekers als Love Actually en Notting Hill geschreven heeft. En Danny Boyle zorgt er wel voor dat de scènes de gevoelige snaar weten te raken als dat nodig is. Gelukkig blijft het verder allemaal vrij luchtig, op de grote finale na met het optreden, de biecht en de liefdesverklaring. Dat deel is trouwens weer niet al te sterk geschreven. De betekenis dat niet hij, maar The Beatles de liedjes hebben geschreven slaat eigenlijk nergens op, want niemand in de wereld (op de twee na die het ook wisten) kan dit controleren. Dat ze plots ook massaal gaan klappen was een wat vreemd vervolg. Maar goed, nogmaals, het stoorde me niet.

Het is niet briljant geschreven, maar het voelt allemaal wel typisch Brits qua sfeer, dialogen en humor. En daar ben ik gek op. Leuke bijrol van Ed Sheeran ook, met zelfspot. Verder is de film vooral een groot eerbetoon aan het oeuvre van The Beatles. Er is waarschijnlijk geen band die zoveel invloed op een generatie heeft gehad als The Beatles met hun muziek en stijl. Stiekem is dit na Bohemian Rhapsody en Rocketman de derde hommage aan een grote band of artiest. De impact van Rhapsody heeft Yesterday niet bereikt, maar het is wel een bijzonder leuke film geworden. Wel jammer dat ze te weinig doen met het gegeven hoe de wereld zou zijn zonder The Beatles. Of de andere zaken die plots weg zijn. Zat meer in.

4*

Leuk concept, sympathieke cast maar er viel zoveel meer uit te halen. Het verhaal is uiteindelijk gewoon niet zo sterk uitgewerkt. Zeker het einde is erg cringy. Gelukkig zitten er wel leuke momenten in verder. Ed Sheeran is geinig, maar had best iets minder aanwezig mogen zijn, grap was er op gegeven moment wel vanaf.

3*

Plagiaat to the max.

Een geinige film door het grappige uitgangspunt en is in de eerste helft ook echt het sterkst.

Maar halverwege wordt het helaas een beetje een standaard romkom film met een zijig einde.

Een mooi eerbetoon aan The Beatles deze muziekfilm / romkom. Mede daarom zal het een groot publiek aantrekken. Zo zat de zaal vol met nostalgisch ogende babyboomers die hun kinderen meenamen en er allemaal van leken te genieten.

Zelfs een ervaren, succesvol scenarist als Richard Curtis weet het flinterdunne basisidee van deze romantische komedie niet op een overtuigende manier uit te werken tot speelfilmlengte. De humor draait grotendeels op één niet eens geweldige grap: na een wereldwijde stroomstoring van 12 seconden blijkt niemand zich meer de muziek van The Beatles te herinneren, behalve Jack Malik [Himesh Patel], die tot dat moment jarenlang worstelde om met zijn eigen songs een doorbraak te maken als muzikant. Hij besluit van de gelegenheid gebruik te maken door Beatles-liedjes te vertolken en te doen alsof hij die zelf heeft geschreven, maar dat levert uiteraard complicaties op.

Dit is in feite een vrij formulematige en stuurloze romantische komedie waarvan de uitkomst niet zo moeilijk te raden is. Een heel scala aan Beatles-liedjes komt voorbij, maar ondanks het dramatische potentieel van de muziek is het in feite niet meer dan aankleding. Patel is bovendien slechts een middelmatige muzikant en een weinig charismatische persoonlijkheid, wat het moeilijk maakt om te geloven dat hij anno 2019 zoveel succes zou hebben met deze liedjes. Gelukkig is daar Lily James die ronduit charmant is als Jacks manager/grootste fan en de verrassend goed spelende Ed Sheeran neemt zichzelf op amusante wijze op de hak. Curtis lijkt wel een paar goede ideeën te hebben gehad - zijn confrontatie met andere mensen die zich The Beatles óók kunnen herinneren en vooral zijn ontmoeting met de inmiddels 78-jarige kluizenaar John Lennon [een sprekend lijkende Robert Carlyle] - maar helaas zijn die ideeën weggemoffeld ten faveure van het gebruikelijke romkomgeneuzel. Gisteren gezien? Morgen vergeten, gok ik.

Yesterday voelt lekker aan!

Vooraf stond deze film al op mijn favo lijstje to see. De vraag is dan of hij niet een beetje tegenvalt als je hem dan uiteindelijk te zien krijgt. Het antwoord daarop is nee. Het is een heerlijke feelgood film met een zeer origineel uitgangspunt.

Het help dat het een echte Britse film is en er dus ook dito britse humor in zit. Het ideetje ( de hoofdrolspeler leeft ineens in een wereld die de Beatles niet kent) wordt de hele film door zo nu en dan ondersteunt met diverse grappen en zo ook levend gehouden. Het dilemma waarin hij verkeert wordt goed uitgespeeld tot en met een grandioze finale.

Er zullen altijd mensen zijn die vinden dat het verhaal al honderdduizend keer is verteld, en die hebben gelijk. Het maakt het kijkgenot niet minder. Lekker hoor. Meer van dit soort graag!

Heel matig, pijnlijk zelfs op veel punten. Het idee is geweldig, maar wordt matig uitgewerkt. Dan heb ik het nog niet eens over zaken als dat The Beatles zo belangrijk waren dat je ze niet zomaar kan wegdenken zonder dat de wereld is veranderd, want zeker in het begin is de stijl van Boyle nog wel herkenbaar en is het best een flitsend geheel. Dan let je als kijker minder op dat soort zaken. En het is ook niet het type film om daar echt een punt van te maken. Maar verder vond ik het een vrij ongeloofwaardig geheel. Patel mist elke vorm van charisma, maar zijn versies zijn ook weinig bijzonder. Alleen die kale versie van The Long and Winding Road is prachtig en raakt de juiste toon en je begrijpt dat mensen dan in hem de Mozart van deze tijd zien, maar een nummer als Help! wordt volledig verkracht.

Het liefdesplotje is bloedeloos en onnodig, en de film gaat niet verder of dieper op interessante paden (dat gedoe met die marketingjuffrouw hangt er net te veel bij), enkel tegen het eind wordt wat met de schuldvraag gedaan (wat doe je met roem als het niet jouw werk is). Maar daar heb je met Patel geen goede acteur. De humor ten slotte is verschrikkelijk en misplaatst, vooral die bijfiguur Rocky en die ouders. Dat moment dat hij dar Let it Be wil laten horen en er van alles tussenkomt. Je ziet als kijker wat men wil, maar de ouders zijn irritant en de timing is volledig er naast. Ik zag gisteren de nieuwste Spider-Man met een soortgelijke scène, maar die was wel met goede timing en werkte dus wel.

Die scène met John Lennon (je wist ergens dat deze er wel eens in kon zitten) was overigens oprecht wel uitstekend gedaan en geraakt. 1,5*.

Vooral in het begin wel een vermakelijke film, die als duidelijk wordt waar het heengaat, en dat het intrigerende parallel-universum verder niet wordt uitgewerkt, wat clichématig en voorspelbaar wordt.

De man is zogenaamd te onvolwassen om de vrouw van zijn leven voor zich te winnen, en doet dat dan alsnog op de onvolwassen/Hollywood-manier. In feite is de vrouw juist erg onvolwassen door zo kinderachtig afstand te nemen van haar zogenaamde grote liefde omdat hij de wereld rond moet voor zijn werk, zonder zelf stappen te ondernemen.. hier kun je anno 2019 toch niet meer mee aan komen zetten. Heel ouderwets seksistisch dus.

Afgezien daarvan ontbreekt het aan chemie tussen man en vrouw

Jammer. Idee leuk, muziek geweldig, begin van de film goed, maar vervolgens beland je in de zoveelste remake van Hugh Grant romcoms. En de ontmoeting met J.l. was belachelijk. Jammer.

film reviews in 100 woorden: Yesterday (in 100 woorden) - filmreviewsin100woorden.blogspot.com

Het idee van een wereld zonder The Beatles bied een hoop aan opportuniteiten, Ik had echter het gevoel dat ze niet all the way zijn gegaan met dit briljante concept. Voor de fans zijn er wel leuke grappen en verwijzingen rondom de Fab Four, maar zonder de wereldberoemde nummer 1-hits had dit een standaard biopic verhaaltje geweest. Himesh Patel en Lily James zitten aardig in hun rol, maar ook hun romance word wat voorspelbaar neergezet. Yesterday is een leuke en simpele feelgood film met een sterke soundtrack, maar ik ga mij deze film niet meer herinneren als ik 64 ben.

3,0*

The Beatles zijn zonder enige twijfel de meest invloedrijke band aller tijden. Echter, destijds wisten de media een kunstmatige vete op poten te zetten met The Rolling Stones. Wie echter nuchter naar de feiten kijkt, weet dat er van een 'strijd' nooit sprake is geweest. Toen de Stones het liedjes schrijven eindelijk in de vingers kregen, creëerden The Beatles het ene meesterwerk na het andere. Sindsdien komt eigenlijk alleen David Bowie qua productiviteit én genialiteit in de buurt van The Fab Four. Genoeg inspiratie dus voor een bioscoopfilm.

Hoewel Yesterday niet direct aanvoelt als een werk van Danny Boyle, ontvouwt de film zich in het eerste uur als een zeer vermakelijke feel-good-movie. De humor werkt goed, de cast is in orde en het gevoel dat er dingen zijn verdwenen (The Beatles, sigaretten, Harry Potter) zorgt voor een prikkelende verwarring bij de kijker. Vooral de Google-scenes blijven de hele film lang goed 'werken'.

Dat geldt helaas niet voor de rest van het verhaal. Waar Ed Sheerans rol voor leuke momenten zorgt, geldt dat minder voor Rocky en al helemaal niet voor Sheerans manager. Haar hysterische personage gaat al snel op je zenuwen werken. Ook slaagt de regisseur er niet in om de resten van The Beatles - de leden zijn gewoon in leven en hebben ook alle nummers geschreven - op een geslaagde manier in het plot te verwerken.

Waarschijnlijk zijn The Beatles zodanig in het heden verweven dat ze niet 'zomaar' kunnen verdwijnen. Hun aanwezigheid is even vanzelfsprekend als stromend water en elektriciteit. Bovendien zou de latere popmuziek zich nooit zo razendsnel hebben kunnen ontwikkeld zonder het nalatenschap van The Beatles. Zelfs artiesten die ogenschijnlijk niet met hun werk kunnen worden geassocieerd (Black Sabbath, Nirvana) waren sterk beïnvloed door de 200+ liedjes die de Engelsen nalieten.

Wellicht had Yesterday een veel interessantere film kunnen zijn als de verdwijning van The Beatles hand in hand ging met de kettingreactie die ze veroorzaakten. Compleet met flashbacks die de hoofdrolspeler heeft van hun muziek. In plaats daarvan kiest Boyle de gemakkelijke weg door de kijker een vrij conventionele romcom voor te schotelen. Jammer, want de potentie was enorm.

3*

Boyle doet een poging.

Echter zijn dit soort verhalen zowat onmogelijk om echt goed te kunnen vertellen. Zelfs een regisseur met klasse, een goed scriptschrijver en een sympathieke cast kunnen er niet echt voor zorgen dat deze film op een goed einde gebracht wordt.

Boyle heeft overigens wel weer een aantal trucjes uit de kast gehaald. De film is erg vlot en het zit aangenaam in elkaar. Nergens is het saai en Boyle maakt het allemaal wel weer met een modern sfeertje waardoor het sneller gaat.

Qua komedie is er niet zo heel veel te lachen uiteindelijk, maar er zitten wel geinige dingen in. De leukste dingen zijn vooral dat sterren zichzelf ook wel een beetje voor schut durven te zeggen (Sheeran) en daarmee komen wel een aantal bijpassende grappen.

Voor de rest doen Patel en James het ook best goed. James is sowieso altijd best goed in deze rollen en Patel blijft ook sympathiek ondanks dat zijn rol wat klagerig en niet al te sympathiek is. Soms denk je weleens dat hij gewoon normaal moet doen inplaats van klagen.

De drama werkt hier en daar best, maar het blijft wat standaard drama allemaal. Het moment waar het drama wat sterker was was ongetwijfeld Patel die "Lennon" ontmoet. Maar voor de rest blijft het verhaal blijkbaar te bizar om echt een goed resultaat ermee te boeken.

Daarbij had het soms ook weleens iets minder drukker gemogen. Opeens al die drukte afgewisseld met rustige scenes vloekt af en toe een beetje met elkaar.

Leuk, leuk, ja.. maar van Boyle en schrijver Curtis had ik meer verwacht. 'Yesterday' vermaakt en flitst lekker voorbij, maar hier had gewoon meer ingezeten. Dat liefdesgebeuren is echt vreselijk slap en er zitten te veel flauwe personages in. De scene met Robert Carlyle (als John Lennon) is dan weer prachtig. De film kent een zeer fijn concept, maar weet maar deels te overtuigen en eindigt ook niet groots. Leuk en jammer tegelijk.

Ik heb het gevoel dat hier meer had in gezeten. De film focust redelijk hard op het liefdesverhaal maar er is heel weinig chemie tussen Lily James en Himesh Patel. Die laatste moet de film dan nog eens dragen ook, wat hem niet echt lijkt te lukken. Zijn zangtalent is niet sterk genoeg om The Beatles goed te brengen. Natuurlijk gaat het er gewoon over om de muziek terug te brengen onder de mensen, want zonder The Beatles is de wereld niet hetzelfde. We zien hem dan een soort wroeging krijgen omdat hij succes maakt op liedjes die niet van hem zijn. En ik dacht het al voor hij het zelf in de film zegt: hij leeft in een leugen.

Ondanks dat The Beatles goede nummers hebben, vond ik dat er zeker meer in zat wat betreft het zingen en de romance. Het is niet alleen Himesh Patel zijn fout, ook Lily James' acting is hier wat ondermaats. Zij kan zeker beter, dat heb ik al gezien.

Leuke, zeer onderhoudende romcom met een slim uitgangspunt, geschreven door Richard Curtis. Wellicht iets te lichtgewicht voor regisseur Danny Boyle, maar hij weet het materiaal grotendeels in goede banen te leiden, daarbij geholpen door een enthousiaste cast. Geen grote verrassingen qua plot en hoofdrolspeler Himesh Patel heeft iets te vaak een nogal domme uitdrukking op zijn gezicht, maar de film is uiteindelijk charmant genoeg en vaak erg grappig.

Nee,dramatisch. Een wereldomvattende stroomstoring doet de aarde the Beatles vergeten. Dit laat een slappe en weinig sympathieke hoofdfiguur de kans een rockster te worden met jawel, de liedjes van the fab 4. Ik zal de discussie of je anno 2019 wel zo wereldberoemd zou worden met i wanna hold your hand maar laten voor wat het is,maar dit op zich leuke gegeven wordt echt beroerd uitgewerkt. En wat had ik bij voorhand zin in deze film (vanuit recensies,geen trailers).Maar wat ik te zien kreeg was een onsamenhangende film bevolkt door slappe,onsympathieke,karakterloze, slecht acterende types.

Danny Boyle, Richard Curtis, natuurlijk de muziek van The Beatles en de innemende rol van getalenteerde Himesh Patel zorgen voor een film die niet perfect in elkaar zit maar zich dat makkelijk laat vergeven omdat het zo leuk is en ook heel veel goed doet.

Ik denk dat ik grofweg het eerste halfuur wel het sterkst vond. Alles rondom de Beatlesmuziek die mensen voor het eerst horen levert best interessante scènes en mooie momenten op die je op een of andere manier laten nadenken over wat goede nummers zijn, hoe muziek in ons collectief geheugen terecht komt en een bepaalde status krijgt.

Later verzandt het, hoewel het nog steeds wel vermakelijk is, iets teveel in een standaard 'artiest krijgt te maken met Amerikaanse managers en het grote geld'-verhaal. Is op zich natuurlijk een logische en ook wel realistische volgende stap, maar het is wel iets dat al redelijk tot in den treure gedaan is in films. De rol van de Amerikaanse manager is net wat teveel een karikatuur als je het vergelijkt met de rest. Ook de rol van Ed Sheeran had voor mij trouwens niet zo gehoeven.
Het liefdesplotje is best leuk, Lily James is een leuke charismatische actrice, maar vond ik naarmate de film vorderde wat teveel ruimte innemen in een film die van mij toch vooral over de muziek had mogen gaan.

Het middenstuk zit dus wellicht wat rommelig in elkaar, maar dat komt weer goed vanaf de scène dat hij John Lennon ontmoet, vond het persoonlijk een erg mooie en emotionele 'vondst'.

De Danny Boyle-flair is op momenten zeker aanwezig, hij had van mij nog wel wat meer zijn stempel op de film mogen drukken (en dan niet met telkens die letters in beeld, die soms bijna een soort Word-Art associatie geven...)

Niet perfect dus, ik kan het zelfs eens zijn met de meeste kritiek die ik hier lees. Maar voor mij had het genoeg vermakelijke elementen (dat googelen telkens is ook grappig), niet in de laatste plaats de Beatlesmuziek die je na deze film toch weer wil opzetten.

4*

Vermakelijke film met een simpele gimmick als uitgangspunt, maar die toch door leuke vondsten en een innemende hoofdrolspeler lekker wegkijkt.
De muziek van de Beatles geeft de film wel een extra dimensie (tenminste, als je het goede muziek vindt en veel van ze kent); als het gewoon een film was geweest over een muzikant die plagiaat pleegde, was het waarschijnlijk minder pakkend geweest.

Het is echter geen film zonder minpunten. Zo vind ik het romantische subplot ouderwets en begon de houding van Ellie me steeds meer tegen te staan: ze verwijt hem dat hij 10 jaar de tijd had gehad om zijn 'slag te slaan', terwijl zij al die tijd passief zat te wachten. Ze wijst hem af als puntje bij paaltje komt, om vervolgens te smeken of hij in Engeland blijft om met haar verder te gaan. Dan vindt zij een rebound in Gavin, maar als Jack dan uiteindelijk toch zijn liefde voor haar bekent, dumpt ze haar nieuwe vriendje en kiest ze alsnog voor Jack. Heel chique hoor.

Maar goed, uiteindelijk is het romantische plot maar bijzaak. De film draait om Jack en zijn weg naar faam.
De popmuziekindustrie krijgt op ludieke wijze kritiek (bijv. het aanpassen van song- en albumtitels naar inspiratieloze varianten zoals "Hey Dude"), al was Debra de geldbeluste manager dan weer behoorlijk flauw. Ik had nog wel wat cameo's van andere grote muzikanten willen zien.

Patel vond ik verfrissend als Jack Malik en zou ik nog wel vaker willen zien in andere films. De Britse feel-good humor werkt prima en hoewel Danny Boyle niet mijn favoriete regisseur is (muv Trainspotting), vond ik het een leuk tussendoortje.

Een 4-*

Erg fijne film , de combi van de gimmick ( Beatles ) met regisseur Boyle was iets waar ik maanden naar uitkeek.

En er zit zeker heerlijke humor in , natuurlijk de muziek , dat spreekt voor zich , en het is zeer mooi geschoten .

Het enige wat me niet lekker zit is de rol van Kathryn McKinnon als Deborah .

Sorry , maar als je zo’n karikatuur neer zet , voel ik me zeker met een man als Boyle niet serieus genomen .

Zum kotsen ?

Doet voor mij afbreuk aan het verhaal .

Het einde was desondanks bevredigend , en de hoofdpersoon en zijn keuzes begrijpend .

Dikke 3,5 .

Leuke luchtige film. Het verhaal is best leuk bedacht en wordt ook goed uitgewerkt door Boyle. De opbouw is goed. De film heeft een prima tempo en kijkt lekker weg. Zoals gezegd is de film redelijk luchtig en valt in de categorie Feel Good met een klein vleugje komedie, want het is allemaal best serieus met een kleine knipoog. De muziek is heerlijk en met name ‘Help’ knalt lekker uit de speakers. Patel zet een prima rol neer en Ed himself doet het ook niet slecht. Prima kijkvoer. 3.5/4.0

Een wereld waar niemand The Beatles noch hun muziek kent. Rondom dit ludieke uitgangspunt heeft regisseur Danny Boyle een originele film in elkaar geknutseld. Jammer dat de romantiek tussen Himish Patel en Lily James maar niet van de grond wilde komen. Dat geldt helaas ook voor de muziek.

Daarom heb ik naloop ”Anthology” maar opgezet. Met een pilsje erbij werd het toch nog een erg gave avond.

The Beatles waren verantwoordelijk voor een nieuwe kijk op de, op zijn zachtst gezegd, stroeve relatie met mijn moeder. In mijn tienerjaren vertrouwde ze me toe dat I Saw Here Standing There een van haar favoriete nummers was. Ineens begreep ik dat ze jong was geweest, dat ze ooit plezier had en zorgeloos had gedanst op de aanstekelijke klanken van dit nummer. Als Beatles-minnend luisteraar verdiende ze hiermee mijn respect. Opeens deelden we iets samen, dankzij het fenomenale viertal uit Liverpool. Niet dat dit gegeven onze relatie heeft gered - het is immers geen film - maar het was een bijzonder moment.

Yesterday opent ongetwijfeld een heel scala aan gelijksoortige herinneringen bij vele toeschouwers. De muziek van The Beatles heeft wereldwijd zo'n enorme invloed gehad op de muziekindustrie, om maar niet te spreken over de impact die het heeft gemaakt op de gewone mens.

De film begint fris met een originele insteek. Dat het meest invloedrijke, muzikale quartet nooit heeft bestaan is onvoorstelbaar. Hoe mooi is het dan om Yesterday te horen - zeer gevoelig vertolkt door Malik. De karakters zijn sympathiek, de Britse humor typisch en de nummers... Ja, laten we eerlijk zijn: zonder deze pareltjes had Yesterday het niet gered. Het veelbelovende, potentiële plot blijft helaas steken op een standaardformule die niet verder durft te reiken dan platgetreden clichés.

Conform clichés gooit men het feelgood roer om (de plotselinge bekentenis van Ellie die al die tijd passief heeft gewacht op een liefdesverklaring van Jack en hem op onsympathieke wijze voor het blok zet; ik of de roem - waarbij het einde zich moeiteloos laat raden). Verder doet het opgedrongen, moralistische sausje het verhaal evenmin goed (Jack worstelt steeds meer met zijn geweten en uiteindelijk biecht hij in een tot de nok toe gevuld Wembley op dat niet hij, maar Lennon, McCartney, Starr en Harrison de nummers hebben geschreven. Fijn voor hem dat hij zijn hart lucht, maar bovengenoemde heren weten niet eens dat ze The Beatles waren in een ander universum).

Ondanks deze 'valse' noten is Yesterday zeker niet mislukt. Ik heb genoten van de muziek, de humor (o.a. de zoekresultaten van Google: het antwoord op het woord 'coke' was hilarisch) en de onroerende scène met een grootheid. Yesterday is het net niet, maar bevat genoeg om een glimlach op het gezicht te toveren.

Ontbrekende ode.

Dat niet alle films van Danny Boyle weten te werken, is een feit. Maar dat de bewierookte regisseur van parels als Slumdog Millionaire en Trainspotting met zo'n flauwe romcom op de proppen zou komen is weer het andere uiterste. Ten eerste ligt het romantische en volstrekt chemieloze gedeelte er zo dik bovenop dat het begint te storen en ten tweede is de humor niet om aan te gluren. Veel meer dan sporadisch grinniken zit er echt niet in.

Hoe een film zo kan mislukken is best bijzonder, want iedereen lijkt er wel zin in te hebben. Het gegeven is niets minder dan geweldig en biedt een voedingsbodem voor zoveel leuks. Maar Ed Sheeran of andere beroemde bijrollen voegen helemaal niets toe en de liedjes worden tergend slecht gebracht. Dat Patels karakter kennelijk geen fan was zij hem vergeven, maar bijna elk lied zó slecht zingen en spelen is een kunst an sich. Elke vorm van een ode ontbreekt.

Plak aan het geheel een volledig misplaatste scène met John Lennon en een raar zijplotje met medestanders, en je weet als kijker echt niet meer naar wat voor onsamenhangende mengelmoes je zit te kijken. Warme gevoelens blijven continu uit. Alle mooie composities en goede bedoelingen ten spijt. Het begin is nog wel aardig maar al snel blijkt dat je vlees noch vis zit te aanschouwen en overheerst de teleurstelling. Danny Boyle mag zich achter de oren krabben.

**

Met dank aan Universal Pictures voor het recensie-exemplaar.

“When did you write that?”
“I didn't write it. Paul McCartney wrote it, The Beatles wrote it.”

Uitstekende muzikale romcom. Sentimenteel en zo zoet als wat, en de hand van Richard Curtis is duidelijk zichtbaar. Danny Boyle staat vermeld als regisseur maar dat zie je er niet aan af (op wat visuele hoogstandjes na), en wat dat betreft is dit echt de film van Curtis. Yesterday heeft een vreemd maar interessant uitgangspunt, met Jack die er na een stroomuitval achter komt dat alleen hij weet dat The Beatles hebben bestaan.

Als muzikant wel zo handig, en Jack wordt door de muziek van The Beatles binnen een mum van tijd wereldberoemd. Zelfs Ed Sheeran staat in zijn schaduw. Je moet vooral niet te lang stilstaan bij het bizarre uitgangspunt, en heel diep willen Boyle en Curtis ook niet op de materie ingaan. Yesterday is uiteindelijk toch vooral een conventioneel liefdesverhaal. Met de muziek van The Beatles en Lily James, dus mij hoor je niet klagen. Vooral niet omdat Patel en James een fijne chemie hebben, hoe dom beide personages soms ook acteren. Maar dat hoort natuurlijk ook bij het romcom genre. The Beatles, Lily James, humor en romantiek, Danny Boyle en een briljante cameo van Robert Carlyle als John Lennon… Wat wil je nog meer?

Himesh Patel doet enorm zijn best en zet met Jack Malik een sympathieke hoofdpersoon neer. Maar daarmee houdt de lol al snel op, want de film is nog geen twintig minuten aan de gang of het ene na het andere cliché is al door je strot geduwd.

Het obligatoire ongeluk, het wakker worden, het constateren dat er iets heel vreemds aan de hand is. Het is allemaal by-the-numbers. Dat is niet erg, maar kleed het dan aan met meer humor. Want het is hier nogal karig. Lichtpuntje: de matig acterende Ed Sheeran blijkt veel zelfspot te hebben, waarvoor hulde. Dat Malik met zijn Beatles-songs duidelijk de betere singer-songwriter is, maakt hem depressief.

Naarmate de film vordert blijkt beroemd zijn toch niet zo heel tof en gaat Jack terug verlangen naar hoe het eerst was. Maar vooral naar zijn platonische liefje waar hij eigenlijk altijd verliefd op was. Goh, hoe verzin je het allemaal, super origineel hoor.

Onderwijl gaat de getergde, misnoegde blik van jack Malik ook vervelen. Ik kan me niet één scène herinneren dat hij geniet van zijn faam. Integendeel, hij kijkt continu alsof hij al drie weken lang een keutel probeert binnen te houden.

Maar vooral veel clichés dus. Is er dan niets verrassends? Ja, wel. Dat zijn twee mysterieuze mensen die hem dreigen te ontmaskeren. Hoe kan het dat zij Jack's geheim kennen? We komen het niet te weten. Naarmate de film naar de aftiteling toe werkt lijken ze niet meer te weten hoe ze er een eind aan moeten breien. En dat gebeurt dan dus ook niet.

En dan de muziek. Ach. Ik ben geen Beatles-fan, ik vind dat een uitgekauwde sound. Vooral veel hengsten op hihats. Maar de liedjes die voor deze film zijn gekozen, zijn toevallig de enige die ik nog te pruimen vind - en die veruit het beste in het gehoor liggen.

Waarom Jack Malik nooit speelt met een band maar continu met alleen zijn gitaartje is trouwens één van de vele raadselachtige keuzes in deze film.

Teleurstellend. 2 sterren