It Chapter Two (2019)

Ik vond het echt een sterke film.
In het eerste deel stoorde ik me heel erg aan de verschijningen van IT. Zowel in clown gedaante (visueel en acteerwise minder angstaanjagend ten opzichte van de 1990 versie) als de vele verschillende gedaantes. Ditmaal komt er meer clowngedaante voor tegenover deel 1 van 2 jaar terug, zover ik me kan herinneren.

Ik heb me minder gestoord aan de gedaantes dan 2 jaar terug, maar wellicht heeft dat met gewenning te maken of daadwerkelijke cgi die beter te verdragen is.

De flashbacks naar de kindertijd vind ik erg sterk verwikkeld in het verhaal en er zijn constant verwijzingen naar die situaties die hebben plaatsgevonden in de kindertijd. Erg sterk mijn inziens. Ze hebben gekozen voor een andere manier van flashbacks dan in het origineel wat mij betreft de film ten goede komt.

Ook heb ik me niet verveeld ondanks de lange speelduur. De film vannacht uitgekeken zonder pauze in de VUE. Dus naar mijn smaak voldoende karakterontwikkeling en verhaal ontwikkeling.

Wat betreft het verhaal zijn er een aantal dingen heel anders uitgewerkt waaronder de manier hoe IT aan zijn einde komt (tegenover de 1990 versie).

Vond ik hem eng? Nee. Ik vond hem een stuk minder eng dan de 1990 versie, met name doordat IT anders overkomt op mij. De IT van 1990 kwam op mij echt over als een clown die psychisch gestoord was, terwijl deze gedaante meer horror probeert te zijn, maar daardoor minder eng is. Overall vind ik de film minder eng dan de versie van 1990, maar op alle andere vlakken veel beter uitgewerkt en ook ten opzichte van deel 1.

Vannacht deze film bekeken. Het is wat mij betreft niet een hele slechte film, maar ook niet erg goed. Het verhaal is natuurlijk bekend (ik ben groot fan van zowel het boek als de mini-serie), maar hoewel ik heel blij was met sommige toevoegingen die niet in de mini-serie zaten (Adrian Melon, Paul Bunyan), miste ik ook een groot deel.

Wat IT (en wel meer verhalen van King) voor mij zo goed maakt, is dat er naast het overduidelijke kwaad in de vorm van Pennywise, de hoofdrolspelers ook onder druk komen te staan van meer aards geweld. De verhaallijn van Henry Bowers is meer naar de achtergrond verdwenen in deze film, en de verhaallijn omtrent Beverly's echtgenoot is helemaal geschrapt. Dat vind ik erg jammer.

Het acteerwerk is verder prima, maar de chemie tussen de volwassen acteurs is een stuk minder dan die tussen de kinderen. Dat gebrek aan chemie zorgde er ook voor dat ik niet helemaal kon opgaan in de film, en niet emotioneel verbonden was met de karakters. Helaas. Pennywise zelf vond ik slechter geacteerd dan in deel 1.

Voor mijn gevoel is er niet uit het bronmateriaal gehaald wat er in zat, terwijl er ook veel in is gehouden wat geen nut meer had voor het verhaal (die hele scéne dat Bill Silver koopt van niemand minder dan de heer King zelf, is totaal overbodig, gezien de fiets verder geen rol speelt in het verhaal). 3 uur was te lang voor wat er in zat. 2,5*

Het eerste hoofdstuk van de nieuwe verfilming van Stephen King’s boek It was twee jaar terug een megasucces. Men liep weg met de nieuwe Pennywise en veel kijkers vonden de film het engste wat ze in tijden hebben gezien. Nu viel dat gevoel bij ondergetekende wel mee. De film was goed gemaakt maar deed de tv-serie uit 1990 niet vergeten. Een gewaagde uitspraak, maar de serie is bij mij altijd bijgebleven, zelfs na de vele herzieningen die volgden. Tim Curry heeft hier natuurlijk veel mee te maken want zijn Pennywise is niet voor niets een horror-icoon. Bill Skarsgård’s Pennywise is dat absoluut ook voor een nieuwe generatie. Nu is het langverwachte tweede hoofdstuk uit. Men is vooral benieuwd of bepaalde elementen uit het boek, die de tv-serie niet had, nu wel het eindproduct hebben gehaald en of de spin uit het einde van de tv-serie nu eindelijk een gepast alternatief krijgt.

Hoezeer ik ook een fan ben van de tv-serie uit 1990, erken ik wel dat een remake absoluut nodig was. Qua budget is een tv-serie natuurlijk beperkt en ook de technieken van toen maakten heel veel elementen uit het boek onmogelijk. Dat brengt meteen ook een probleem voor Muschietti. Op basis van beschikbare middelen mag hij eigenlijk niet falen. Om de spin als voorbeeld te nemen: dat is de serie van Tommy Lee Wallace vergeven, want de middelen waren niet voorhanden. Muschietti heeft een totaal geschat budget van tussen de $60 en $70 miljoen (tegenwoordig niet eens zoveel geld), waar de serie het moest doen met $12 miljoen.

Film is natuurlijk meer dan enkel het budget en zijn effecten, maar de focus zal hier wel op komen te liggen gezien de teleurstelling bij velen die de serie hebben gezien. Waar Chapter One in excelleerde was de tijd die genomen werd om zijn personages aan ons te introduceren. Dat is tegenwoordig een unicum binnen het horrorgenre en het lukt Muschietti dan ook om memorabele personages te vormen. Met een schermvullende antagonist als Pennywise zit je wat dat betreft wel goed. Dit is in Chapter Two wel anders. Zowel de volwassenen als Pennywise hebben hier een mindere impact. Dit is vooral te wijten aan bepaalde zaken die een groter podium krijgen dan ze verdienen. Zo is de humor echt veel te vaak aanwezig, alsof de volwassenen immuun zijn geworden voor enge situaties, en is daardoor automatisch de horror beperkter. Het is tekenend dat één bepaalde scène, die overigens speciaal voor de film is geschreven, met een klein meisje onder de tribunes van een stadion, misschien wel de engste van de film is. Er komt gewoonweg te weinig dreiging af van Pennywise en de fout hierin ligt bij de schrijvers die de volwassenen enkel onderling doen ontwikkelen en niet hun vete met Pennywise.

Natuurlijk hebben we te maken met goed geschreven personages, maar het had veel beter gekund gezien de speelduur van de film. Het zegt alles dat ik niet eens meer weet hoe de volwassen versie van Stan eruit ziet, ook al is zijn speelduur beperkt. Die van de tv-serie is bijvoorbeeld altijd wel bijgebleven. Skarsgård valt helemaal niets te verwijten. Hij vervult zijn rol weer met verve. Hij lijkt meer naar achter geschoven door de schrijvers maar de scènes waarin hij wel mag opdraven weet hij moeiteloos overeind te houden. Bizar is overigens de rol van Henry Bowers. Hij had net zo goed weggelaten kunnen worden want van een toegevoegde waarde kan je niet spreken. Het zoveelste bewijs dat It: Chapter Two vooral te lijden heeft onder het script.

It: Chapter Two weet de hoge verwachtingen helaas niet helemaal in te lossen. Aan de acteurs ligt het niet, wel aan het gebrekkige script dat geen balans weet te vinden. Wat de spin aan het einde betreft: dat is hier gelukkig wel beter gedaan, trouwer aan het boek, zoals wel meer aspecten, zoals The Ritual of Chüd, maar het weet de film als geheel niet te redden. Chapter One is beter vanwege de voelbare spanning tussen de kinderen en Pennywise. Dat is hier significant afgenomen. Gelukkig kent Pennywise wel weer een aantal memorabele scènes, met de scène met het oude vrouwtje voorop, en is de film verder prettig geschoten waardoor je als filmliefhebber heus nog wel aan je trekken komt.

Recensie - It: Chapter Two (Andy Muschietti) - It's Only a MovieIt's Only a Movie - itsonlyamovie.nl

"Is it like you remember?"

'Chapter One' was een aardige inleiding, maar met dit vervolg wil men duidelijk te veel.

Net zoals de miniserie uit de jaren '90 is deze portie gericht op de volwassenen. In dit deel zijn we dus alweer 27 jaar verder na het treffen met Pennywise. Het kwaad is alleen nog niet weg, waardoor de vriendengroep weer terug moet keren naar Derry. Dit zou voor een onheilspellende confrontatie moeten zorgen, maar dat valt nog best tegen.

Het is te merken dat Andy Muschietti heel veel ideeën en bijkans meerdere stijlen wil implementeren. Hierdoor is de film overvol te noemen, naast het feit dat de speelduur al een kleine drie uur beslaat. Voor mijn gevoel is het geheel dan ook onnodig lang van stof; sommige scènes had gerust weggelaten mogen worden. Vanzelfsprekend is het resultaat nogal gefragmenteerd.

De volwassen cast toont veel gelijkenissen met hun jongere versies, maar dat geldt helaas niet voor de ontwikkeling in hun personages. Wat dat betreft is het echt wachten tot de bloederige momenten weer de kop opsteken. Muschietti valt hierin iets te veel terug op jump scares, maar deze scènes zijn zeker de moeite waard. Het is enkel jammer dat de CGI soms te opzichtig is. Op deze wijze wordt er toegewerkt naar een aardig slot.

Al met al is 'Chapter Two' een redelijke afsluiter van het tweeluik, maar te kunstmatig en langdradig van opzet om je daadwerkelijk de stuipen op het lijf te kunnen jagen.

Kleine 3,0 sterren.

De film heeft me helemaal niet teleurgesteld. De hoofdrolspelers zijn zeer goed gecast. De film wordt in een rap tempo verteld. Van een heftig begin tot een sublieme finale. Ik heb me geen minuut van de 165 minuten verveeld.

No one who dies here ever really dies.

Enorm naar uitgekeken, samen met Avengers: Endgame toch wel dé film waar ik op zat te wachten. Door de lange speelduur maar een middagje vrij van werk genomen om hier rustig van te kunnen genieten en gelukkig kreeg ik er geen spijt van. Bizar trouwens dat het gemiddelde van de film hier na een kleine 30 stemmen onder de 3,00 ligt. Ik zal dan wel een andere film hebben gezien.

Er valt natuurlijk wel wat aan te merken op Chapter 2, maar toch ook weer niet heel erg veel. De speelduur is wel wat aan de extreem lange kant met iets onder de 3 uur. Het zorgt er soms voor dat bepaalde scènes wat overbodig of te lang aan voelden. Overigens moet ik wel meteen daarbij zeggen dat de tijd toch wel vrij vlot voorbij ging omdat het over de hele film wel boeiend bleef, al had het allemaal enger gemogen.

Waar in Chapter 1 de kinderen de hoofdrol hadden, daar zijn ze hier inmiddels 27 jaar later volwassen, waardoor ze worden gespeeld door een nieuwe cast die dat voortreffelijk doet. Zeker Richie en Beverly vond ik erg goed. Uiteraard (en gelukkig) komen de kinderen er ook nog geregeld in voor door middel van flashbacks. Soms niet altijd nodig, maar het zorgde wel voor meer sfeer, aangezien ik zo'n coming of age verhaal altijd goed kan hebben. Maar de focus ligt hier dus op de volwassen Losers die op een na allemaal Derry hebben verlaten om een leven op te bouwen zonder Pennywise die ze vergeten zijn. Bij hun terugkeer is het natuurlijk snel helder wat ze vroeger mee hebben gemaakt en zullen ze allen hun trauma's onder ogen moeten komen. Voor de lezers van het boek (heb ik nooit gedaan) of de kijkers van de oude mini-serie (absoluut wel gezien) geen verrassing natuurlijk, maar daar ga je ook niet naar zo'n bekende titel toe.

Chapter 2 toont geregeld de aanwezigheid van Pennywise, met een rol van Bill Skarsgård die het weer erg goed doet. Zeker de scènes waarin hij aan overacting moet doen vond ik erg geslaagd. Zijn loopje, zijn kwijlende blik, zijn absurde acties; het werkt. Maar zoals gezegd, echt eng was het niet. Wel sfeervol en soms lekker geschift, maar nooit echt eng. Dat is wel jammer, maar anderzijds heeft het me geen moment gestoord, omdat ook Pennywise volledig in dienst van het verhaal handelt. Alle Losers krijgen hun eigen momenten, maar de beste stukken blijven toch wel als ze samen zijn. Hun onderlinge gevit, maar ook hun diepe vriendschap komt dan wel goed naar boven. De film bevat ook wel redelijk wat humor, wat ergens jammer is bij een horrorfilm als It, maar tegelijkertijd wel goed werkt. Neem dat begin in het restaurant of de diverse oneliners van Richie. Ook de special effects kunnen er goed mee door, zelfs dat einde waar de mini-serie zich belachelijk mee maakte is hier vele malen beter verwerkt. Nog steeds die rare spin, maar een stuk beter passend in het plot en visueel veel overtuigender. Sowieso schuwt Muschietti de beelden niet, want de r-rating voelt bij vlagen weer lekker aan met de nodige gore en leed. En hij geeft af en toe een eigen draai aan het verhaal, maar dat vond ik ook niet erg. Geen idee of het meer trouwer aan het boek is.

Ik heb me er dus gewoon geweldig mee vermaakt. Misschien is Chapter 1 net wat beter nog doordat het verhaal van Pennywise in combinatie met kinderen net wat boeiender is, maar Chapter 2 mag er echt wezen en bij elkaar is het een geweldige adaptie van dit bekende verhaal geworden. Op Tim Curry zijn vertolking na of eventueel flink wat jeugdsentiment in je hoofd is er eigenlijk geen reden meer om de versie uit 1990 nog op te zetten, als je deze twee geweldige films nu hebt.

Dikke 3,5*

Ik ben wat anders tegen deze twee nieuwe delen aan gaan kijken. Ik heb laten varen dat de films perse spannend moeten zijn, want Muschietti mikt met vooral It: Chapter II op andere elementen. Het aantal jumpscares is denk ik op 1 hand te tellen en voor de rest lijkt de film meer een karakterstudie van de personages, dan dat het draait om pure horror.

Ten opzichte van het origineel doet deze volwassen cast het fantastisch. Stuk voor stuk goede acteurs die hun personages de juiste emoties mee weten te geven. Ze beleven net als in hun tienerjaren hun angsten weer overnieuw en juist de emotionele reacties waren bijzonder sterk neergezet.
De mooie flashbackstructuur met nieuwe beelden van de jongere equivalenten zijn zeer welkom en geven de film net even die vibe van chapter I mee. Het helpt natuurlijk ook een beetje met herkenbaarheid. Het lekkere gebitch tussen Eddie en Richie blijft mooi om te zien. Bill Hader zorgt overigens voor een komische noot, zonder dat het irritant wordt.

Net als Chapter I is de vriendschap gewoon veruit het sterkste punt van de film. De gezamenlijke angst en de missie om deze angst/horror te verslaan is erg meeslepend. Tegelijkertijd is dit ook de achilleshiel.

Waar de film minder op scoort is het vasthouden van de aandacht en Pennywise.
De film duurt gewoon heel erg lang en bevat heel erg veel overbodige scènes, puur om wat horrorelementen toe te voegen aan de film. De eerste kill begrijp ik nog, om zo een aanleiding voor Mike te geven om de losers club weer bij elkaar te krijgen. Maar er zitten een paar kills in die voor het verhaal (de vriendengroep) weinig tot geen nut hebben en uiteindelijk zo talloze minuten extra minuten toevoegen. Het meisje bij de honkbalwedstrijd, het jongetje in het spiegeldoolhof... . Er wordt verder ook niks mee gedaan in de film. De R-rating komt ook vooral op deze momenten naar voren, voor de rest heeft deze film net als Chapter I een R-Rating totaal niet nodig. Dat gezegd hebbende, de scènes op zichzelf waren dan wel weer goed.

Ook Henry Bowers voelt compleet overbodig aan in deze film. Hij dient geen enkel nut voor het plot en als je hem uit deze film had gelaten zou het geen enkel effect op het verhaal hebben. Hij voelde in het origineel toch relevanter aan. Een onnodige toevoeging waarbij waarschijnlijk veel scenes met hem op de plank zijn blijven liggen en uiteindelijk in de directors cut wel naar voren zullen komen.
Maar de film had zonder de bovenstaande elementen een half uur korter kunnen duren en ik denk niet dat het verhaal hierdoor slechter zou overkomen of ontbrekende schakels zou hebben.

Pennywise valt veel over te zeggen. Skarsgard doet het gewoon prima en hij is freaky,maar toch is alles wat hij doet niet memorabel. Hij dient het plot en heeft zijn momenten. Maar er is niks waarvan ik denk, nou dat is iets wat ik lekker aan vrienden kan quoten. Zijn (horror) momenten halen het ook bij lange na niet bij Tim Curry, van wie ik nog steeds de kriebels krijg als ik aan zijn rol denk. Pennywise als clown heeft ook gewoon te weinig interactie met de Losers Club.
Muschietti heeft een dappere keus gemaakt door niet te proberen om Tim Curry's Pennywise na te maken en er een clown van te maken die een donker komisch en creepy tintje heeft. Hij is nu wat meer straight forward evil. Zoals eerder gezegd. Minder herkenbaar, maar wel in dienst van de film en geen rip off/wannabe Pennywise van het origineel. Verschil met het origineel is volgens mij ook dat Pennywise ze daar eigenlijk liever niet wilt hebben en ze probeert weg te jagen, terwijl Pennywise ze hier liever wel in Derry wil hebben

Ik heb het boek niet gelezen, maar Ik heb uiteindelijk het idee dat deze film dichterbij het boek ligt dan de miniserie. Puur van hoe de film wordt afgerond. Het einde voelt meer aan zoals het in boek zou kunnen staan. Er is natuurlijk ook een hoger budget, dat er ongetwijfeld mee te maken heeft.
Muschietti heeft duidelijk een andere stempel op de film gedrukt dan veel mensen misschien hebben gehoopt. Hij heeft 2 films gemaakt die puur om de losers club draaien. Zij stelen de show ook volledig door de goede prestaties neergezet door de acteurs. Pennywise en de (continue) spanning verdwijnen hierdoor wat meer naar de achtergrond. Precies het tegenovergestelde eigenlijk van de 1990 versie. Ook daar draaide het natuurlijk om de losers club, maar zij werden uiteindelijk weggevaagd door de legendarische Pennywise, gespeeld door Tim Curry. Voordeel is wel dat de angst daardoor tastbaarder voelt dan in deze film.

Als je het mij vraagt bestaan deze twee versies prima naast elkaar. Ze hebben allebei hun sterke en zwakke punten. Toch had ik misschien bij deze reboots iets meer memorabele momenten willen zien, ook al is dat misschien wel een oneerlijke verwachting. Maar daar geef ik Tim Curry dan maar de schuld van.

3,5*

Ik heb er een nachtje over geslapen, maar ik blijf toch met een teleurgesteld gevoel zitten.
De spanning was een stuk minder.
De horror kwam op mij niet echt over.
Ik (en samen met mij een bijna volle zaal) heb vooral zitten lachen.
Volgens mij is dat niet echt het effect wat de regisseur voor ogen had. Dan had hij er echt een horrorcomedy van moeten maken.
En eerlijk is eerlijk die speeltijd van bijna 3 uur is echt te lang. Eerste dat ze allemaal apart van elkaar hun artefact moeten vinden, daarna gaan ze IT bestrijden en dan beleven ze weer apart van elkaar een situatie. En ja het boek wordt beter gevolgd, maar dat hoeft voor een film niet beter te zijn.

Maar goed, het is een afsluiter van het in mijn ogen betere chapter one.
Hoewel ik wel moet zeggen dat de casting van de jongere en oudere versie van de hoofdpersonen heel goed is gedaan.
O ja en Skarsgard speelt Pennywise nog steeds briljant, alleen is het nieuwe er vanaf waardoor het niet meer zo een impact heeft als in het eerste deel.

Film begint goed en houdt dit niveau voor zo'n 1,5 uur vast. Niet dat ik dit precies heb bijgehouden, maar laat ik zeggen ongeveer. Hierna zijn een aantal dingen mij gaan opvallen:

1. de humor is niet zo leuk en had best wel achterwege gelaten mogen worden. En dan doel ik echt niet per se op Richie Tozier die een cabaretier is geworden. Logisch dat er daardoor humor in de film zit, maar het gaat helaas verder dan dat. Kon er vaak niet om lachen terwijl het wel opzettelijk grappig bedoeld is.
2. de film valt (te) vaak in herhaling door bijvoorbeeld voor de zoveelste keer met een computermonster de kijker de stuipen op het lijf te jagen. Het resultaat van deze computermonsters zijn vaak net iets te matig waardoor bijvoorbeeld de op voorhand geweldige scène met het oude vrouwtje eigenlijk eindigt met een anti-climax.
3. Henry Bowers zit in de miniserie, maar hier voelde hij erg overbodig. Hij doet het overigens wel goed!
4. te veel flashbacks
5. de interactie/wisselwerking met de hoofdpersonen kwam niet helemaal lekker uit de verf. Ze zijn voornamelijk met hun eigen moeilijkheden bezig. Had meer afwisseling in gemogen.
6. het zal inmiddels geen verrassing meer zijn dat de film veel en veel te lang duurt!

De film doet niet alles verkeerd:
1. Pennywise the clown vind ik wederom weer fantastisch.
2. De oudere versies van the losers club zijn zeer goed gecast op James McAvoy na. Ik heb niets tegen deze geweldige acteur, maar in vergelijking met de rest vind ik hem de minste.
3. Geen censuur!

Een kleine 3,0* (6/10)

Het zou niet bijster lastig worden voor Andy Muschietti om kwalitatief iets beters te maken dan het tweede deel van de miniserie uit 1990. Immers is vriend en vijand het er over eens dat het deel met de volwassenen in de miniserie van Tommy Lee Wallace niet bepaald sterk is. Maar alsnog werd het wel een klus om het boek van Stephen King fatsoenlijk te verfilmen, het is in het verleden al vaak gebleken dat het werk van de man niet even eenvoudig op het doek te brengen is. Zeker de eindes van zijn verhalen zijn niet altijd al te best - wat ook blijkt uit een terugkerend grapje in It: Chapter Two.

In het kort; It: Chapter Two is een prima film. Niet fantastisch, niet slecht. Maar waarom zou ik het kort houden, dat doet de film immers ook niet. Ondanks de enorme speelduur voelt It: Chapter Two echter niet aan als véél te lang. De film is genoeg in beweging en er valt genoeg te vertellen. Daarnaast zijn de personages boeiend genoeg en er zijn ook nog eens een paar uitstekende acteurs binnengehaald. Wel blijkt dat de personages vooral goed werken als groep. Je zou de film kunnen vergelijken met Avengers: Age of Ultron; ook zo’n film waar heel veel gebeurd, maar die het leukst is als een paar hoofdpersonages gewoon bij elkaar zitten te ouwehoeren. Sterker nog, in het geval van It: Chapter Two is het bijna jammer dat alle personages gaandeweg juist hun eigen avonturen moeten beleven, als groep zijn ze een stuk leuker. Hun eigen kleine avonturen in Derry - gecombineerd met flashbacks - zijn aardig, maar ook redelijk voorspelbaar. Vooral die in your face jumpscares blijven maar matig en vermoeiend.

De film moet het dus vooral hebben van de cast en die stelt niet teleur. McAvoy en Chastain lijken de bekendste namen en de voornaamste focus van de film, maar vooral James Ransone en Bill Hader vallen op en zorgen voor een stukje lucht. Vaak best fijne lucht, ik kon de humor geregeld wel waarderen. Alsnog is de toon af en toe wel erg uiteenlopend. Zo lijkt de scène waarin een oudere Henry Eddie neersteekt zo uit The Hangover te kunnen komen. Toch opvallend dat de meest komische momenten in je film niets met de clown te maken hebben. Die clown heeft overigens wel meer te doen. Waar in de miniserie Tim Curry gaandeweg steeds minder te doen kreeg, daar blijft Skarsgard de hele film actief. En ook al is hij geen Tim Curry, het is ab-so-luut geen straf om hem aan het werk te zien. Zelfs 170 minuten lang.

Waar de film natuurlijk vooral de miniserie in kon verslaan waren de effecten, want It: Chapter Two heeft een flink budget, een stuk meer dan een televisieserie van begin jaren 90. Maar van goede effecten kunnen we toch niet spreken. Sterker nog, soms is het allemaal echt opvallend lelijk. Vergeleken met de miniserie denk ik dat ik het rubberen masker in de scène met mevrouw Kersh uiteindelijk efficiënter vind dan het CGI gedrocht dat in deze film verschijnt. Oké, qua lelijkheid winnen ze het niet van de stopmotion spin uit de miniserie, maar qua special effects mocht het toch wel ietsjes meer zijn.

En dat ‘mocht het niet ietsjes meer zijn’ geldt - net als bij Chapter One - trouwens ook voor bepaalde verhaallijnen en personages. Want hoe lang de film ook duurt, het lijkt soms alsof men nog véél meer had kunnen - en willen - vertellen. Was It dan toch niet beter geschikt geweest als televisieserie in plaats van twee films? Personages als Mike, Ben en Stan krijgen wederom maar bar weinig te doen en de meerwaarde van een terugkerende Henry Bowers ontgaat mij ook. Hij was sterk gecast, maar de toegevoegde waarde van zijn rol is mij volkomen onduidelijk. Wellicht had Andy Muschietti toch drie films nodig? Alsnog blij om te zien dat de scène met Adrian Mellon in de film zit. Tegelijkertijd was dat hele gedoe rondom zo'n eeuwenoud ritueel geneuzel enorm bespottelijk. Wat dat betreft heeft It: Chapter Two genoeg minpunten, maar vermaakt als degelijke griezelfilm prima. Maar voor vernieuwende, baanbrekende of uiterst memorabele horror ben je hier alsnog aan het verkeerde adres.

3,5 sterren.

Ik heb me prima vermaakt met deze film . Vooral gelachen om de film en om de reacties van het overige bioscoop publiek bij het zoveelste schrikeffect.

Pennywise is nou eenmaal een clown, dus zijn sadistische humor vond ik helemaal kloppen.

Eng was de film niet.... maar dat kan aan mij liggen. Ik heb zo langzamerhand eelt op mn horrorziel gekregen.

Het boek vond ik trouwens wel ontzettend spannend....die was ook veel serieuzer dan de film.

Wel pijn in mn stuitje vanwege de lange zit.

Heel goed en mooi vervolg op een sterker eerste deel. Zoals velen aangeven had de film iets korter gekund en had een aantal scenes weg kunnen blijven. Aan de andere kant neemt de film rustig de tijd om zijn / haar verhaal te doen. Een goed verhaal. Zeker omdat dit een slotstuk is en er dus geen andere delen meer zullen komen, is dat dik en dik verdiend. De wijze waarop de acteurs de gezichtsuitdrukkingen van de jeugdigde acteurs weten neer te zetten is toch wel fenomenaal te noemen. Eddy en Beverly vond ik echter wat tegenvallen in chapter 2. Dit maakt dat de chemie tussen de vriendengroep wat vlakker over komt, terwijl deze in chapter 1 meer dan geweldig was.

Al met al was chapter 1 voor mij een 5 sterren film. Chapter 2 krijgt er 4 van me. En ja, jammer vind ik dat de 5 sterren er nu ook zeker in had gezeten. Dat dit niet gelukt is, laat zien dat er toch wat mist aan deze film. Wellicht dat het einde meer spanning en spektakel had verdiend dan het gekregen heeft of wellicht is de mindere mate van chemie tussen de acteurs hier de oorzaak van.

Een mooi vervolg en een goede afronding van het verhaal.

It chapter 2 maakt af wat in chapter 1 gestart wordt: de demoon Pennywise ontwaakt wederom in Derry, net als alle jeugdtrauma’s die deze volwassenen in hun kinderjaren ervaren hebben. Letterlijk moeten zij terug naar hun geboortedorp om daar hun jeugdtrauma’s onder ogen te zien, en zo Pennywise te lijf te gaan, anders zullen zij hier zelf aan ten onder gaan.

Deze groei naar volwassenheid en het onder ogen zien van wie je bent zit mooi verwerkt in de film. Anders dan in de miniserie speelt dit aspect hier sterker en symbolischer mee (bijvoorbeeld in het eindgevecht waarin ze in hun eigen traumatische verleden terechtkomen (toilet, clubhuis, kelder met broertje). Het maakt dat de film meer gaat over je eigen ontwikkeling, het erkennen van je angsten en trauma's en daaroverheen weten te stappen. Kortom, de groei die je als mens in je volwassen leven doormaakt. De film is doorspekt met dit soort verhalen en keer op keer lijkt deze thematiek noodzakelijk om het kwaad te verslaan. Het coming of age verhaal vind ik dan ook bijzonder goed in deze film.

De horror is wisselend. Net als in het eerste deel is de CGI soms bijzonder nep. Bijvoorbeeld de scene met Beverly en de naakte oma: die scene is erg spannend, totdat ze als een soort kwijlende trol terugkomt. Met een flinke jumpscare wordt verborgen dat het wezen zelf nogal nep is. Deze scene zit vrijwel letterlijk in de miniserie en werd daar een stuk griezeliger gedaan. Ook Eddy’s melaatse is vooral druk met strompelen en kwijlen terwijl het zo duidelijk nep is. Waarom niet een goede grimeur zichzelf laten uitleven op een magere acteur, om zo een echtere melaatse te creëren? Het is op deze momenten dat de horror verdwijnt en er een soort van schreeuwerige avonturen-actie overblijft. Niet per se verkeerd, maar ook niet erg spannend helaas.

Fijn dat de film trouw is gebleven aan een aantal kenmerkende verhalen uit het boek: het verhaal van Adrian Mellon, Paul Bunyan, en ook het ritueel van Chüd (zij het in een aangepaste vorm) komen voor.

Samen met chapter 1 vormt It chapter 2 een mooie dramafilm over vriendschap en volwassenwording, met hier en daar fijne griezelmomenten. Een horrorfilm die geschikt is voor mensen die niet per se van het horrorgenre zelf houden. Leuke (kleine) rol ook van Stephen King zelf trouwens.

4*

Oei, dit was een hele lange zit. Dat zit vooral op 3 belangrijke dingen.

1: Sfeer: De eerste film wist prachtig dat stadje tot leven te wekken als een echte gemeenschap. In deze film is dat allemaal verdwenen. Dit is een aaneenschakeling van losse scenes zonder dat je het idee hebt dat er en portret wordt geschetst.

2: Vriendschap: waar het groepje kinderen aanvoelde als en vriendengroep, hebben de volwassen dat nergens.. Dat ligt deels eraan dat ze na 27 jaar weer samenkomen, maar van chemie was nauwelijks sprake en die personages konden me geen van allen echt interesseren.

3: Horrorelementen: De eerste film was vooral een avonturenfilm met horrorelementen maar heel erg in de realiteit gehouden, deze Chapter 2 gaat veel meer de richting in van magie met hallucinaties en vreemde scènes. Zeker dat laatste halfuur, daar had ik niets mee.

Neem daarbij ook een hoop onnodige scènes, flauwe jumpscares en saaie cgi-horror en er blijft weinig over. Dan wordt er nog wel goed geacteerd en een enkel moment is prima, maar op bijna 3 uur is dat wel te weinig. 1,5*.

Ik vond dit een heel vermakelijke film, niet diepgaan, maar leuk acteerwerk goed in beeld gebracht en hier en daar toch wel een schrikmomentje. iets dat ik niet vaak meemaak bij een horror. Enige dat ik waardeloos vond was het einde. Deze film is wel typisch Stephen King, die gewoon alle genres doorelkaar mixt in een genrecocktail.

Heel erg vermaakt met deze film! Laatste keer dat ik zovaak door jumpscares ben verrast was volgens mij in Drag Me to Hell (2009) - MovieMeter.nl.

Echte (plot)spanning was ver te zoeken... maar de jumpscares vond ik wel héél erg sterk in dit deel. Een enkele vond ik zelfs geniaal bevonden (Pennywise die wacht om het meisje op te eten aan het begin, de ballon onder het bed en het stuk waar we allemaal een donkere gang in kijken en al hard stampend horen dat Pennywise eraan komt... wanneer is alleen maar de vraag. Geweldig!).

De humor was ook lekker. Paar keer goed om de nervositeit van de mensen moeten lachen.
Niks gemerkt van de 3 uur zit door het hoge tempo van de film.
Ik snap dat er mensen zijn die het einde niet kunnen waarderen, maar het heeft mij niet heel erg gestoord.

Aanradertje

Gemengde gevoelens bij deze film.

Na positief verrast te zijn over It Chapter One heb ik erg uitgekeken na dit tweede en laatste deel uit de serie.

27 jaar na de gebeurtenissen van het eerste deel zijn de losers allen hun eigen weg gegaan, waarbij de meesten een leven opgebouwd hebben buiten Derry. Dit veranderd wanneer Mike hen belt om te vertellen dat ze een belofte in moeten gaan lossen en terug moeten keren naar Derry om daar voor een tweede maal Pennywise te verslaan.

In een vogelvlucht krijgen we te zijn waar de personages 27 jaar later beland zijn, voordat ze allemaal naar Derry moeten komen. Voor een film die bijna 3 uur duurt vond ik het vreemd dat over dit gedeelte zo snel heen gegaan wordt. Zo had ik graag meer willen zien van de thuissituatie van bijvoorbeeld Beverly. Ook had er veel meer gedaan kunnen worden met Bill die steeds maar treurige (en volgens velen slechte) eindes schrijft aan zijn boeken in plaats van een "goed" happy end.
Maar goed, omdat dit segment allemaal zo snel gaat verwacht je dat je in een sneltreinvaart gaat belanden wanneer het verhaal zich in Derry oppakt. Als er immers voor de inleiding zo weinig tijd was zal dit wel nodig zijn geweest om de belangrijkere dingen in Derry screentime te geven.
Dit blijkt niet waar te zijn.

Na de hereniging in Derry gaat het tempo van de film drastisch naar beneden. Het hele idee van de tweede actede talismannen zoeken vond ik erg simpel en erg vaag. Hoe weet ieder persoon precies waar hij of zij moet gaan zoeken en hoe wist de groep collectief waar de talisman van Stanley zou liggen?

Wat opvalt is dat deze film bijzonder grappig is. Dat is op zich niet persé slecht, maar wordt wel apart wanneer deze horrorfilm niet spannend of eng is maar wel grappig.
Deel 1 vond ik al niet super spannend; sterker nog in mijn recensie betoogde ik dat je dit meer als coming of age verhaal moest zien met een horror-jasje eromheen. In dit deel echter, is het hele spanningselement eruit gehaald waardoor de film nu puur op het verhaal moet leunen. Blijkt dat verhaal tamelijk langdradig en uitgerekt te zijn, krijg je een veel minder eerste deel.

Over de derde acte wil ik niet te ver uitweiden. De 1990 versie had ook al een apart einde en dat vind ik hier weer. Het is niet spannend en veel achtergrond informatie over de oorsprong van Pennywise wordt vaag gehouden, maar het is op zich wel redelijk vermakelijk.


Al met al kan ik zeggen dat ik teleurgesteld in deze film ben en dat deel 1 duidelijk de betere film is.
Is dit dan meteen een slechte film? Nee, dat niet. Ik heb me niet verveeld in de bioscoop en de humor, van vooral Richie, is erg leuk en goed. Alleen als horrorfilm heeft deze film wel redelijk gefaald.
Vandaar dat ik gemengde gevoelens heb. Aan de ene kant heb ik me niet verveeld en juich ik het toe dat er ook nog andere films gemaakt worden voor het grote publiek, dat geen superhelden- of kinderfilms zijn. Aan de andere kant is de film te lang, totaal niet spannend en blijf je met een hoop vragen achter.
Misschien als ik hem over een tijdje nog eens kijk dat het anders is, maar voor nu is het wel een voldoende maar ook niet meer dan dat.

P.S. klein spoiler irritatietje: Ik weet niet of meer mensen dit hadden en of dit ook in het boek voorkomt, maar de toevoeging van Henry Bowers met zijn zombie maat uit deel 1 die nu zijn chauffeur is sloeg echt helemaal nergens op. Op geen enkel moment zorgt hij voor spanning of doet hij iets belangrijks.

En ten tweede: lag het aan mij of was iedere jumpscare in deze film hetzelfde. Close-up van een personage die voor zich uit kijkt, camera draait en je ziet wat zij zien, camera komt terug naar close-up en nu staat er iets of iemand achter het personage.

Werkelijk 1 van de allerslechtste films die ik ooit gezien heb . Het verhaal en de personages waren niet eens zo slecht maar de film was gewoon bagger bijna 3 uur onzin waar je naar zit te kijken

Hij was maar een clown...

Prima onderhoudend vervolg op deel 1.

Met meer de nadruk op de Losers dan op Pennywise. Die had meer een bijrolletje vond ik. De casting was trouwens perfect gedaan. De volwassenen leken sprekend op hun jonge versies.

De confrontatie op het einde duurde allemaal wel wat lang en had een flink stuk korter gekund.

En eng is het allemaal zeker niet, het blijft toch een beetje een jongensboekenverhaal over het overwinnen van je angsten.

Iets minder.

Omdat het vooral érg veel meer van hetzelfde is. Het is een film van een regisseur die na het succes van de eerste film wat té zelfzeker is geworden en daardoor niet meer zo kritisch naar het resultaat heeft kunnen kijken. Althans, zo voelde het aan tijdens het kijken.

De eerste film was eigenlijk al net wat te lang, deze kwakt daar nog een half uur bovenop. Voor een horrorfilm is dat eigenlijk niet aangewezen. Het helpt ook niet dat de volwassen acteurs het minder doen dan het clubje jeugd van de eerste film. Het voelt wat minder ongedwongen aan.

Wat meer humor, die vaak wat in de weg zit. Veel meer it-gedaantes, die allemaal een beetje hetzelfde effect hebben. Pennywise die toch steeds hetzelfde trucje mag uithalen. Maar vooral de personages die eigenlijk allemaal hetzelfde moeten meemaken (maar dan gepersonaliseerd), waardoor de film vaak nogal herhalend is.

Slecht is het allemaal niet, met wat knipweg had het makkelijk even goed als de eerste kunnen zijn vermoed ik, al hoor ik net dat er een mastercut van 6 uur komt, dus Muschietti lijkt het duidelijk anders te zien. Als update van de oude TV-serie is het meer dan geslaagd, maar als sequel had het beter gemoeten. En beide films na elkaar kijken is ook echt teveel van het goede.

3.0*

" You know what they say about Derry. No one who dies here ever really dies.”

Wat zaten mijn kameraden te springen om de film te zien, misschien wat overdreven maar ze hebben wel tientallen keren gezegd hoeveel zin ze in dit tweede deel hadden. Ik zelf hield me vrij stil, ik wist niet wat ik moest verwachten eigenlijk omdat vaak een tweede deel slecht uit de kast komt en vooral aan het succes van het eerste deel ten onder gaat. Ook bij ‘It 2’ had ik dit onderbuikgevoel, en ik kwam er maar niet vanaf toen ik in de stoel zat. Andy pakte de draad leuk op maar inderdaad, het leek allemaal wat makkelijker weggewerkt te worden. En daarom voelde ik wat minder kracht bij dit tweede deel.

De film valt voor mij iets te veel in de herhalingen. Ik vond ‘Pennywise’ helemaal niet meer zo spectaculair als in het eerste deel, en de ‘moorden’ die hij pleegt vond ik toch vaak wel erg makkelijk. Het is niet meer de spanning die hij vooral in deel één wist over te brengen en we zien hem nu deels ook wat langer in de film voorbijkomen. Hoewel dit voor mij niet zo zeer een ramp was, vond ik het allemaal wat minder. Vooral de openingsscène in deel één had een erg grijstintje over zich, en voelde op veel vlakken heel eng aan. Dit soort scenes mistte ik vooral in deze film, minder grauw en minder eng.

De cast was prima, al vond ik persoonlijke de jongere ‘losers club’ wel vermakelijker maar dat had ik ook bij de ‘IT’ serie uit 1990. Om Eddie en Richie moest ik zeker wel het meeste lachen. De rest was meer bijzaak en namen het allemaal wat serieuzer op. Er waren niet bepaald acteurs die er verder echt uitsprongen. Ja en natuurlijk Bill Skarsgård die ik Pennywise leuk vind vertolken maar natuurlijk niet in de buurt komt van Tim Curry. Wisten jullie trouwens dat Bill zelf zijn ogen zo kan bewegen, apart hoor.

Tja, het verhaal is natuurlijk voor de hand liggend. We zijn 27 jaar later en de ‘losers club’ zijn uit een gegaan met allemaal een andere tak van sport. We zien iedereen in hun succesvolle loopbaan die goed werk hebben. Tot op een dag twee homoseksuele mannen in elkaar geslagen worden waarna er eentje in het water werd gegooid. Op dit moment keert Pennywise weer terug, en belt Mike iedereen op om terug te komen. Helaas heeft Mike het verhaal hier en daar wat verdraaid waardoor ze wel moesten komen maar hem door krijgen. Wanneer iedereen lijkt te vluchten slaan ze toch de handen in één en gaan Pennywise weer te lijf. Ze hebben een bepaald Indiaans ritueel die ze moeten uitvoeren om Pennywise te stoppen. Dit lukt niet helemaal en ze moeten eigenlijk deels vluchten voor een Pennywise die is veranderd in één of andere kreeft. En dan is het einde misschien wel net zo slecht als de boeken van Bill werden bestempeld. Want door Pennywise te kleineren werd hij zwakker en konden ze hem daarna omleggen, veelte makkelijk hoor.

Ik zelf vond dat Omatje: mrs. Hersch echt wel lachen. Dit was ook de enigste persoon die mij in de trailer de kriebels wist te geven, dus helaas kende ik de scenes al wel deels daardoor maar dat maakte de belevenis niet minder angstaanjagend. ‘IT 2’ moet het voornamelijk van zijn jumpscares hebben, maar een echt grauwe tint kreeg de film niet. Ik vond dat de film te lang duurde, en het einde werd naar mijn mening ook een beetje makkelijk weggedaan. Dus nee, ‘IT 2’ is niet helemaal hoe ik hem had verwacht en graag wou zien maar, ik heb me niet verveeld. Het was een leuke zit, en zeker het kijken wel waard na deel één maar het kon niet tippen aan de klasse van het eerste deel.

Ook dit tweede deel weet soms de maatschappelijke grens goed op te zoeken net zoals dit in deel één sterk aanwezig was. In deel één werd bijvoorbeeld dat jochie met een mes werd bewerkt, een beeld wat wij ons niet voor kunnen stellen. En hier werd dus het homostel in elkaar geslagen. Iets wat natuurlijk nog wel in onze wereld gebeurd maar de meeste niet willen zien. Dat houd deze film ook wel sterk, soms de grens op zoeken. Al miste ik wel die ‘bloederige’ en hele ‘enge’ scenes zoals op socialmedia overal rond ging. Jammer.

Al om al, vermakelijke avond gehad met de kameraden en een zaal die aardig stil was. Voor een zaterdagavond zaten er buiten ons om maar weinig andere jongeren. Dus gelukkig weinig irritatie.

3.5*

Dit 2e deel is goed, maar dan heb je het ook gezegd. Het is niet meer echt verrassend. De spanning is minder. Het eerste deel had veel meer 'charme' door het goede spel van de kinderen en de humor. Nu was de humor ver te zoeken en het einde duurde ook véél te lang.

Verder een prima film, maar ik zal niet snel deel 2 nog eens kijken. Daarentegen zal ik deel 1 wel nog vaker terug willen zien. Leuke bijrol van Stephen King zelf ook. Volgens mij had niemand in de bioscoop het door. Maar ach, die jeugd ook van tegenwoordig.

Te lang.

Op voorhand had ik verwacht dat het echt een stuk minder zou zijn, dat vond ik niet. Muschietti is een kundige regisseur. Helaas is die 169 min echt veel te veel van het goede. Uiteindelijk is het verhaaltje ook niet veel meer dan het weer opnemen tegen IT.

Er zitten een paar leuke scenes in maar het is allemaal iets te vaak. Het is ook wat jammer dat het elk personage afloopt wanneer ze opzoek moeten naar hun eigen ding wat ze later in het vuur moeten gooien. Eerst denk je nog wel leuke scene bij die oma, maar na het derde personage begin je een beetje te denken pfff er komen er dus nog 3...afzonderlijk zijn de scenes niet heel slecht maar je moet het als regisseur wel een klein beetje doseren of afwisselen.

Het is daarom te begrijpen waarom deze niet zo goed valt als het eerste deel. Toch ben ik wel blij dat de regisseur wel een horrorfilm maakt. Vond de humor ook nog wel werken voor de verandering in de block buster.

Maar al met al een soortgelijk gevoel als met de mini-serie daar vond ik het eerste deel met de kinderen ook altijd veel leuker en beter.

3 sterren.

Oei oei oei... was me dit een tegenvaller. Een typisch gevalletje van overdaad schaadt. Te veel repetitieve elementen, niks suspense of opbouw, alleen maar in your face effecten. En dan een stel acteurs die stuk voor stuk onderdoen voor hun jonger equivalent (op de smetvrees-kerel na misschien). Gevolg: totaal niet eng en op de valreep vermakelijk. Het verschil tussen chapter 1 en 2 is hemelsbreed. Vreemd.

Wat een tegenvaller was dit! Met tranen in m’n onderbroek gekeken naar deze film. Veel te langdradig, en een matig eind! Na de vermakelijke remake van het eerste deel, had ik er veel meer van verwacht.

It chapter 2 is heel vermakelijk, maar helaas wel minder goed dan het eerste deel. De film heeft redelijk wat mankementen zoals de lange opzet waarbij de verschillende personages hun beste herinnering moeten gaan terug zoeken waarin telkens de confrontatie met It te bespeuren is. De eerste scène met die oma en Bev was wel heel goed, maar dan komen er nog die niet allemaal interessant zijn. De scène met Bill en het bootje in de riool was hier zelfs zwak. Dosering was hier beter geweest. Een ander kritiekpunt is het gegeven van Henry Bowers. Zwak uitgewerkt en zeker te verwaarlozen in het geheel. Beter weggelaten wat de duur van de film ook ten goede was gekomen. En dan een belangrijk minpunt is de wijze waarop It verslagen wordt. Beetje flauw, ook al ga je mee in de zin van dat It uitgaat van de angst bij de mensen en wanneer dat niet aanwezig is dat It dan eigenlijk zijn sterkte verliest. Maar It 2 is ook geen slechte film...zeker niet. Er valt heel wat te beleven en er zitten een paar geweldige scènes in de film. Zowel op gebied van horrorelementen en humor is er ruim voldoende entertainment aanwezig. Het acteerwerk is wisselvallig : Bill Hader als Richie Tozier was soms erover, ook al zorgde dit wel voor wat humor, James Ransone als Eddie Kaspbrak was overtuigend in zijn rol en Jessica Chastain vind ik meestal wel degelijk. De anderen kwamen wat minder overtuigend over. Het was opvallend als de film terug ging naar het verleden dat de kinderen in hun rollen veel meer overtuigingskracht hadden. Conclusie : chapter 1 is sowieso beter en de remake van de klassieker is in het algemeen is wel goed te noemen, maar kan lang niet wedijveren met het originele. Toegegeven, moet het origineel wel eens terug bekijken want dat is ook een tijd geleden. Maar in mijn herinnering vond ik deze fantastisch. Deze It 2 krijgt een 7/10.

Iets minder dan zijn voorganger die voor mij een heerlijke remake was.

De humor was voor mij iets te geforceerd en einde wat te langdradig.

Stijgt nog steeds uit boven de gemiddelde zooi die men de stempel horror wil opkleven.

Het begint zeer rauw en duister met de introductie van Pennywise maar daarna moet men

het meer hebben van soms zeer flauwe humor en jump scares.

De verrassing is er af maar wel leuke bijrol van Stephen King en prima cast.

wat een slechte film, slecht geacteerd, zelfs door jessica Chastain die ik toch beter heb gezien. Geen aanrader.

Maar even eerlijk, die legendarische miniserie uit 1990 was eigenlijk ook maar kut. Ik heb die alleen nog maar op 3,5 staan om de gebruikelijke redenen: Tim Curry en het Jeugdtrauma (mijn generatiegenoten die na het zien hiervan nog jarenlang hebben gedoucht met een half oog op de afvoer begrijpen wat ik bedoel).

Het boek heb ik ook gelezen. Aardig boek, maar in die tijd neigde het door coke en alcohol verdoofde brein van Stephen King ernaar om zijn plots in gezwalk te laten verzanden, met name na de eerste 500 pagina's. Met name het einde was in het boek dus ook al problematisch, om over de beruchte kinderporno-scene nog maar te zwijgen.

Het was dus altijd, pun intended, net niet hét met Het: toen ik een paar dagen geleden het eerste deel van deze remake op Netflix bekeek, omdat ik wist dat ik deze in de bioscoop ging bekijken, ontdekte ik buiten wat grofgebekte kinderen weinig nieuws of spannends. Zonder al te veel verwachtingen ging ik dus voor deze de bioscoopzaal binnen, maar wat blijkt? Ik heb me verrassend goed vermaakt.

Feitelijk doet de film weinig goed, behalve de casting (vooral het dubbele duo Finn Wolfhard/ Bill Hader en Jack Dylan Glazer/ James Ransone is een voltreffer) en de 'wel aardige' cinematografie. Problemen zijn er daarentegen genoeg: als horrorfilm is deze mix van cliché-jumpscares en spookhuis-cgi niet bepaald geslaagd, de meeste plotwendingen zijn op zijn minst bizar (het gebruiken van de zelfmoord van Stan Uris voor een sentimenteel levenslesje op het einde krijgt nog wel de smakeloosheidsprijs 2019), en de film probeert zo hard iets te maken van het mislukte einde dat het pathetisch wordt (om niet te zeggen langdradig, en nog zinloos ook, want het einde is nog steeds niet bijster briljant).

Maar deze bizarre mix van invloeden, prikkels, flauwe pubergrappen en onnavolgbare beslissingen om de groep op te splitsen terwijl het monster achter je aanzit wist me toch, op een of andere manier, te ráken.
Het helpt waarschijnlijk dat de film zichzelf niet al te serieus neemt, en het hart op de goede plaats heeft. Dat de cast duidelijk plezier heeft. Dat de roman zoveel zijweggetjes heeft dat je er echt alle kanten mee uit kunt. En dat dit soort ET-via-Stranger-Things kinderverhaaltjes de zeitgeist mee hebben. En misschien was ik zelf ook gewoon in een goede bui. Maar potverdomme, wat een positieve verrassing zeg.

Zelden zo’n langdradige en slecht geacteerde film gezien als dit. Het eerste uur ging nog wel. De special effects zijn heel goed. De begin scènes had ik nog zoiets van dit zal wel een opbouw naar iets moois of echt spannends worden. Helaas veranderde de film voor mij in een langdradig saai verhaal. De film duurde eindeloos lang en de spanning en zin om deze af te kijken ontbrak. Sterker nog ik verveelde me echt tijdens het kijken naar de film. Na 2 uur toen het einde al duidelijk was had ik zoiets van maak die clown nou maar af. Helaas was ik met iemand samen die hem wel goed vond. Samen uit samen thuis en probeerde ik het beste ervan te maken om de enorme langdradige film uit te zingeg.