It Chapter Two (2019)

Nadat ik twee jaar geleden al het eerste van "It" in de bioscoop had gezien, moest ik natuurlijk dit tweede deel ook in de bioscoop zien. Oorspronkelijk zou dit al twee weken geleden moeten zijn gebeurt, maar door omstandigheden (o.a. ziekte van mezelf) is dit twee weken later gebeurt. Omdat "It" inmiddels op de laatste benen loopt en ook vanwege de andere clown, te weten "Joker (2019)", was het niet druk in de zaal.

Waar we in 2017 de sterk gecaste kinderen volgden, volgen we nu voornamelijk hun volwassen versies met James McAvoy als Bill Denbrough, Jessica Chastain als Beverly Marsh, James Ransone als Eddie Kaspbrak, Bill Hader als Richie Tozier, Jay Ryan als Ben Hanscom, Andy Bean als Stanley Uris en Isaiah Mustafa als Mike Hanlon. 27 jaar na de confrontatie uit hun kindertijd met killerclown Pennywise (Bill Skarsgård), keren ze na een brute moord op een homofiele plaatsgenoot en een telefoontje van Mike Hanlon terug naar naar het slaperige plaatsje Derry, om deze moordlustige entiteit voor eens en voor altijd te stoppen. Maar dit gaat niet zonder angst, verdriet en verlies.

De volwassenen zijn uitstekend gecast en lijken niet alleen in gedrag, maar soms ook qua uiterlijk, onwijs veel op hun jonge tegenhangers. Maar helaas hebben ze niet allen de kans om net zo te stralen als hun jeugdige tegenhangers en vooral de twee bekendste acteurs, te weten James McAvoy en Jessica Chastain, slaan dit keer de plank wat mis. Vooral Bill Hader (ik vond hem overigens lijken op Johnny Knoxville) springt er dit keer bovenuit en hij weet de balans tussen komedie, angst en drama geloofwaardig te verkopen. Ook James Ransone doet het best goed en zeker wanneer zijn personage Eddie tegenover Bill Haders personage Richie staat.

Omdat het bij de volwassenen nog steeds over vriendschap, herinneringen en een romantisch lijntje gaat, wordt je als kijker van de ene in de andere emotie gegooid. In een bijna drie uur durende kermisrit (het verhaal opent overigens ook op een kermis) is dat best leuk maar wel lang en dat met de subtiliteit van een lawine. Hoewel het in dit tweede deel draait om de volwassen versies van de "Losers' Club", zien we ook regelmatig nog de kinderen terug, want door middel van terugblikken blijven de originele kindacteurs onderdeel van het verhaal en worden er gaten ingevuld uit het eerste deel. Hierdoor weten "It: Chapter One" en "It: Chapter Two" elkaar te complimenteren en voelt het geheel aan als een episch horror-avontuur.

Bill Skarsgård heeft weer zichtbaar veel plezier in zijn rol als de gemene clown Pennywise en hij is wederom een sterk onderdeel van de film. Ook heeft hij een aantal spannende scènes waarin de manipulatie van de clown goed tot zijn recht komt. Dit is ook het pluspunt, want dit vervolg bevat meer gore (o.a. tijdens de reüniescène van "The Losers" in een Chinees restaurant), schrikscènes (ook al zie je de meeste schrikmomenten van mijlenver aankomen) en absurde genre-fun (o.a. CGI-monsters) en ook zitten er wat leuke verwijzingen in naar andere Horror films, zoals "The Thing (1982)" in de vorm van een hoofd wat verandert in een spin en waarbij dan de Kurt Russell quote "You've got to be fucking kidding" gezegd wordt en "The Shining (1980)" met een "Here's Johnny !" scène.

Ook de opbouw van de griezelscènes zijn uitstekend verzorgd, met misschien wel als hoogte punt het moment waarop het personage van Jessica Chastain een bezoek brengt aan een schattige oude dame, te weten Mrs. Kersh (ijzersterk gespeld door Joan Gregson), met een doodenge bevroren glimlach. Overigens doet ook psychopaat Henry Bowers (Teach Grant) weer mee, maar hij wordt afgedaan met een paar onnodige scènes die niets toevoegen aan het verhaal als geheel, waardoor het er niet spannender en onvoorspelbaarder op wordt.

Waar "It: Chapter One" een van de beste verfilmingen van Stephen King (heeft zelf ook een klein rolletje in deze film als winkeleigenaar) zijn werk is, weet "It: Chapter Two" die perfecte balans tussen horror en blockbuster wat minder goed te bewaren. De film is voor de rest buitengewoon sfeervol en bij vlagen ook eng, met clown Pennywise als bloeddorstig middelpunt, maar wel minder verrassend en lang niet zo verontrustend. Ook is de speelduur (bijna 3 uur) misschien iets te veel van het goede voor een horrorfilm en het einde (het doden van Pennywise) ging veel te makkelijk.

Desondanks slaagt "It: Chapter Two" erin om een bevredigend eind te breien aan één van de meest iconische horror-verhalen van onze tijd.

Deze film haalt het gewoon niét bij het origineel. De spanning ontbreekt, de CGI is slecht te noemen en wederom de verplichte flauwe humor waar Hollywood tegenwoordig een verplichting van heeft gemaakt. Waarom nou van die misplaatste humor (hond scène tegen het einde) in een film die creepy en beklemmend zou moeten zijn? Ook de scène met die oma en Beverly sloeg nergens op als je het vergelijkt met dezelfde scène uit het origineel. Mensen in de bios zaten er gewoon bij te grinniken.... en dat zou een enge scène moeten zijn.

Nee, geef mij de originele versie maar. Ik moest meteen denken aan de remake van Nightmare on Elmstreet waarbij de nieuwe Freddy Krueger ook zo'n misbaksel was tov die van Robert Edlung. Dat idee had ik ook met Pennywise vergeleken met die van Tim Curry. En de film is gewoon veeeeeeeeel te lang!

Toch gekeken vanwege mijn nieuwsgierigheid en mijn goede gevoel bij het origineel, maar uiteindelijk zwaar teleurgesteld. 2 magere sterren.

Ik heb ontelbare horrorfilms gezien en daardoor schrik ik vrijwel nooit meer.

Daarnaast ken ik het boek van haver tot gort en waren de cgi monsters erg nep.

Enige film waar ik ooit echt bij geschrokken ben is End of the line (de eerste paar minuten).

Ik vond pennywise wel goed gespeeld worden, met zijn druppel kwijl.

Helft van de zaak schrok steeds en de andere kant moest lachen om de jumpscares.

Enige onverwachte was Ghostrider, niet eng maar meest briljante stuk in de film.

Vind deze versie, zie de 2 delen als 1, wel meer het boek benaderen.

Het eerste stuk met Mellon was iets anders dan boek (4 daders ipv 3 en geen papieren hoed (viel me gelijk op, had makkelijk aangepast kunnen worden).

Einde was lichtelijk beter, lichtelijk, dan de sof van de miniserie.

Acteurs waren goed gevonden, maar vond Eddie toch iets minder sul dan ik had gehoopt.

Ook miste ik het einde in het boek met de vrouw van Bill en de rol van de man van Bev, was groter in het boek en de serie.

Wat me het meest verbaasde was, dat bev niet leek te weten dat haar vader dood was , continuïteit fout???.

Jammer van de slechte cgi, maar ben bang dat hoe goed cgi ook is het nep zal blijven.

Left4Dead

Deze gisteren gezien en hier ga ik wel in mee. Maar wel met een lagere score. Mijn god wat een vermoeiende zit was dit. Lachwekkend, zoveel onzin inderdaad. Verre van eng ook. Het begon nog enigszins hoopgevend allemaal, maar als de losers weer bij elkaar zijn begint de lijdensweg (voor mij als kijker). Jumpscares, wat creatief armoedige ranzigheid en nietszeggende over de top creaties uit de computer: het zal allemaal wel. Maar wanneer worden horrorfilms weer eens gewoon naargeestig? En dan nog dat script zeg... Nee dit is echt Disney-horror in het kwadraat.

1*

Deze een week of drie, vier geleden gaan zien.

Aardig, maar nergens echt spannend vervolg op de blockbuster uit 2017, die slechts de helft van het boek in beslag nam (althans alleen het gedeelte met de jongeren).

Film is natuurlijk weer veel en veelte lang en dan heb je zo'n lange speelduur en dan nog zitten er een aantal van de -destijds uit de tv versie weggelaten- iconische scene's uit het boek er niet in, met name de nagelbijtende scene in de vuurtoren wordt behoorlijk gemist.

Wat we wel krijgen is een voortdurende herhaling van zetten:
één van de inmiddels volwassen gewordende leden van de "losers club" wordt geconfronteerd met één van de vele vormen en manifestaties van It en -via ietwat beroerde SFX- blijkt dit vervolgens niet echt te gebeuren, loopt het met een sisser af en gaat zo'n scene vervolgens telkens als een nachtkaars uit.
Na een tijdje begint dit erg voorspelbaar en langdradig te worden.

Ook de finale is niet echt waar je op had gehoopt. Eerlijk is eerlijk het ziet er in ieder geval wél stukken beter uit als de brakke stop-motion van de tv serie, maar echt geweldig is het allemaal niet. Sowieso duurt het weer veelte lang, er leek werkelijk geen einde aan te komen en de manier waar op It uiteindelijk wordt verslagen is ook vrij flauw. Hadden ze dat niet wat eerder kunnen bedenken? Dan hadden we niet zo'n vreselijk lange zit gehad!

Acteurs voldoen, maar van mensen als McAvoy en Chastain verwacht ik gewoon veel meer. Het was allemaal veelte vlak en inwisselbaar. Alleen Hader wist nog wat van zijn rol te maken.
Sowieso had ik veel liever Amy Adams als volwassen Beverly Marsh gehad, die lijkt echt als twee druppels water op de jongere versie, gespeeld door Sophia Lillish, dat had ik met Chastain totaal niet.

Verder sfeervol en mooi gemaakt, maar te lang en als horror totaal niet doeltreffend.

Een vijf, ofwel 2,5 ster.

Aardig tweede deel, maar ietsjes minder dan het eerste. Het verhaal is vrij eenvoudig en ook de uitwerking is niet echt verrassend of vernieuwend. De opbouw kan beter. Het begin is aardig maar als snel hangt de film een beetje als los zand aan elkaar en tast je als kijker wat in het duister. Er volgen dan wat scary scenes, maar het voelt als een soort losse stukjes uit de Twilight Zone. Richting het einde komt er weer wat structuur in en boeit de film weer. Het acteerwerk is verder prima en visueel ziet de film er prima uit met dito special effects. 3.0

“For 27 years, I dreamt of you. I craved you... I've missed you!”

Sterk tweede deel waarin we weer teruggaan naar Derry, en we zien hoe het de leden van de Losers’ club is vergaan. In het boek en de miniserie was dit gedeelte minder sterk dan de avonturen van je jonge leden van de Losers’ club, en in It: Chapter Two is dat ook weer het geval.

De spanning is er gewoon wat minder, en het einde is zelfs wat kolderiek. De momenten waarop de jonge acteurs weer in beeld verschijnen voelen dan ook aan als thuiskomen, hoe sterk vooral Hader, Chastain, McAvoy en Skarsgård ook acteren. Maar dat Chastain het hier zelfs moet afleggen tegen haar jongere versie (Sophia Lillis) zegt genoeg. Over de speelduur is al veel gezegd, maar ik moet zeggen dat ik mij daar niet aan stoorde. De regie van Muschietti en de sfeer die hij weet te creëren is weer fantastisch gedaan, en Muschietti weet er ook een bijna melancholisch einde aan te brijen. Dat is best knap voor een horrorfilm, en het zegt wat over hoe sterk de personages zijn uitgewerkt in deze twee films. Zeker Richie, Beverly en Bill.

In deel 1 was er een uitstekende balans tussen sfeer en spanning, met een aangenaam vleugje humor. Helaas hangen in Chapter 2 de makers vooral zelf de clown uit. Als gevolg daarvan krijg je een overdosis aan geforceerde grappen, goedkope jumpscares en onnodige flashbacks. Ook het onnavolgbare verhaal uitgesmeerd over bijna drie uur helpt niet. Een tegenvallende afsluiter van deze moderne IT-tweeluik.

Een mooi vervolg op een iets sterker It (2017) en het nog sterkere It (1990).

Maar toch vonden wij ook deze prima, een heerlijke aandoende clown die dan eens kindvriendelijk overkomt en vervolgens zich presenteert als een afgrijselijk monster met bijbehorende "mond".

Misschien had dit deel iets korter gekund maar het was voor ons absoluut geen straf om ruim 2 en een half uur voor de beeldbuis door te brengen met dit vervolgverhaal van It: Chapter Two (2019) (Stephen King).

Voor de griezelfilm liefhebber een "prettige" film die je moet zien als je de andere delen ook gezien hebt.

Tot het bloedig einde doorzetten

Een kleine 8!

Fan vh origineel, de remake was best te pruimen mr kon vr mij toch niet tippen aan het origineel, dit vervolg was dan weer echt vet. Ondanks zijn lange speelduur, geen seconde verveelt en kon ik het gehele plaatje meer dan appreciëren. Het meer psychologische verhaal, de volwassen hoofdrolspelers, algemene sfeer en beleving kwamen samen tot zeer goed geheel n fijne filmervaring. Ook kon bij de remake uit 2017 Pennywise voor mij niet tippen aan m'n favoriete clown uit 1990, dat is bij deze toch beetje veranderd, ben zeker ook fan van deze nieuwe versie van Pennywise geworden ? Dus msschn was ik bij deze uit 2017 té kritisch.

In tegenstelling tot de meesten vond ik dit deel wel beter. Op horrorvlak blijft er niks te beleven want ben net zoals in de vorige film geen enkele keer verschoten. Ik denk ook niet dat mijn hartslag veel naar omhoog is gegaan bij de jumpscares. Wat dat betreft denk ik dat Muschietti beter een ander genre eer aandoet ipv horror.

Ik heb een aantal keer goed gelachen eigenlijk met Ritchie dan vooral (wat ook komiek blijkt te zijn). De vervelende kinderen uit de eerste zijn hier vervangen door een aantal van de betere acteurs vandaag de dag. Dit deel ziet er ook wel een stuk beter uit dan het origineel uit 1990. Verder vond ik hem omwille van de speelduur nog best goed uit te zitten.

De meningen waren erg verdeeld, maar misschien om dat mijn verwachting ook niet zo hoog was ben ik zeer verrast door deze prima afsluiting van het S, King verhaal .

De soundtrack was ( kom ook niet anders met een van de grootste horror films van het jaar ) echt geweldig .

Zo sfeervol echt prachtig . Da’s al een groot plus punt .

Maar ook regisseur muschietti weet duidelijk vakmanschap te tonen , bijvoorbeeld de sterren die overgingen in de puzzel was prachtig .en zo waren er meer mooie vondsten .

De climax was ook heerlijk , jammer dat pennywise minder in beeld was , maar dat word daar wel goed gemaakt .

Je zou kunnen zeggen , dat het uiteindelijk naar een paar explosieve scènes , te makkelijk tot een einde word gebracht . Maar dat mag de pret niet drukken .

Wat ik minder vond , was dat er regelmatig naar het einde in de jaren tachtig versie word verwezen , in de vorm van , een quote over dat einde, die natuurlijk ook lachwekkend belachelijk slecht was , maar wat wil je met een tv budget ( het was een tv film ) uit de jaren tachtig en de bijhorende CGI .

Was niet nodig , en legden daarmee de lat net wat te hoog .

Maar das ook een van de weinige minpunten .

En ook wel dat het hier en daar wat komische noten de boventoon voeren ( niet heel vaak hoor ) wat misplaatst aan voelde .

Uiteindelijk was het top horror , die samen met deel één tot een moderne klassieker zal vormen .

Voor nu een 4* .

Wilde deze een tijd geleden in de bioscoop zien, maar was er helaas niet van gekomen. Best wel naar uit gekeken al hoorde je hier en daar al wel verhalen dat hij iets minder zou zijn dan het eerste deel. En net als in het origineel, is het tweede deel in deze remake waar iedereen volwassen is geworden, inderdaad wat minder.

Het is 27 jaar later en iedereen keert terug naar Derry aangezien Pennywise weer terug is. Skarsgard doet het wederom uitstekend, de clown blijft toch een angstaanjagende verschijning die mede verantwoordelijk is voor het slagen van deze remake. De rest van de volwassenen is goed gecast, maar net als in het origineel was de chemie hier minder voelbaar dan tussen de kinderen. Geinige cameo van Stephen King als fietsverkoper, die dezelfde prijs vraagt als voor killercar Christine destijds.

Muschietti had nogal veel ideeën want Pennywise neemt ontelbaar veel vormen aan. Sommige geslaagd, maar sommige slaan ook de plank mis. De film zit propvol monsters maar de vaart is dusdanig hoog dat het aan sfeer moet inleveren. Er is zeer veel gebruik gemaakt van CGI waar ik nooit zo'n fan van ben. Nu was het al niet altijd overtuigend dus je kunt er donder op zeggen dat de film de tand des tijds niet gaat doorstaan. Vermakelijk is het allemaal zeker, maar eng wordt het nooit. Sommige effecten waren zeker de moeite waard zoals met de gelukskoekjes. En er worden kinderen opgevreten door een clown met vlijmscherpe tanden, daar kan ik geen minpunten voor geven natuurlijk.

De film duurt wel drie kwartier te lang. Na anderhalf uur voel je dat het einde er aan zit te komen, maar Muschietti weet het enorm te rekken. De final battle is best geslaagd, slechter als het origineel kon sowieso niet, alleen dat scheldpartijtje blijft natuurlijk een beetje knullig en niet alleen omdat de smoel van Pennywise wordt verpulverd door een lelijk CGI-glitchfest. Daarna moet het klaar zijn, maar Muschietti neemt ruim de tijd om de boel af te sluiten. Al met al een prime remake.

Enorme tegenvaller.

Om te beginnen: het is me een raadsel hoe mensen kunnen klagen over 3,5 uur Scorsese in de bios maar dit dan wel trekken. Onvoorstelbaar.

Ontopic: net als in de miniserie uit 1990 is dit 2de deel met de volwassenen ook weer veel minder sterk dan het eerste.

Dat verwijt ik deze eigenlijk meer dan het origineel omdat hier wel een fatsoenlijk budget en cast beschikbaar was.

Het boek wordt echt gevolgd via een simpele opeenvolging van de belangrijkste stukjes zonder enige sfeer of echt een goede vertelling. De regisseur is eigenlijk best een prutser.

Daarnaast is alles wat eng zou moeten zijn eerder lachwekkend en volstrekt mislukt.

Had het na deel 1 niet gedacht maar doe mij toch maar die uit 1990 dan.

Dik aangezet en veel te lang vervolg, spectaculair en onderhoudend maar tegelijkertijd dun qua plot en overwegend te bombastisch om echt eng te zijn. Less is more, maar die boodschap is volledig voorbij gegaan aan regisseur Andy Muschietti, die hier werkelijk alles uit de kast haalt om het eerste deel te proberen te overtreffen. Dat lukt helaas niet. Er zijn veel goede momenten en bij vlagen is de film best eng, maar de boel ontspoort regelmatig en hier en daar verdrinkt de film in goedkoop ogende CGI. De goed uitgewerkte personages redden de boel gelukkig.

Redelijk vervolg. Maar bij lange na niet zo pakkend als het eerste deel. Alles wat de karakters in belangrijke mate gevormd heeft is in het eerste deel al verteld en juist al die onzekerheden en problemen van die kinderen maakten dat deel zo sterk, niet zozeer Pennywise. Verder wordt het nodige van deel 1 gerecycled. Bovendien hebben we veel toch al eerder gezien in de oude miniserie. Bovendien zaten daar belangrijke dingen in die hier weer weggelaten worden (de scene op het einde daarvan met het snel fietsen vond ik erg goed bedacht) alsmede een onvervangbare Tim Curry. Er worden vooral een hoop cgi-griezels aan toegevoegd maar juist omdat het allemaal niet fysiek aanwezig is wil het nooit echt eng worden en overtuigt het vaak niet zo, zeker als het nogal chaotisch wordt. Verder had er toch wel makkelijk een half uur afgekund. De montage laat sowieso hier en daar wat te wensen over ook. En hoe prima de oudere acteurs ook zijn (met James Ransone als beste castingkeuze), je mist de jongelui teveel.

En dat jatwerk van The Thing, dat is misschien bedoeld als ode maar helpt echt totaal niet.

Wat een vreselijke rit... een doorsnee afl. van Bassie en Adriaan is nog spannender.

Nee, hier wordt de bal(lon) volledig misgeslagen.

1* voor die Bryce Dallas Howard look a like.

Ik vind deze toch wel beter/leuker dan het eerste deel. Dit keer gelukkig geen zoetsappige horror... Alleen die belachelijke CGI monstertjes hadden niet gehoeven.... Wel een leuke cast. Echter begrijp ik sommige comments niet zo.

Minder goed dan de voorganger It (2017). Hoewel de acteurs, en dan vooral Bill Hader en James Ransone, over het algemeen goed gecast zijn, is het erg moeilijk om de jonge versie van The Losers erin te herkennen. Vooral Ben natuurlijk, die nu geen dikkerdje meer is.

Verder vind ik persoonlijk James McAvoy een nogal onaantrekkelijke persoonlijkheid uitstralen, in tegenstelling tot zijn jongere versie Jaden Martell die soms medeleven in de kijker opwekte. McAvoy heeft echt zo'n gezichtsuitdrukking waar niemand toe aangetrokken wordt. Hij lijkt een onaangename persoon te zijn, waar je liever niet mee bevriend wil zijn. En zijn stotteren komt heel onnatuurlijk over. Dat deed Martell veel beter.

Ook Jessica Chastain als de volwassen Beverly kan niet tippen aan de jonge Sophia Lillis, die in de eerste It (2017) een heel mooie acteerprestatie neergezet heeft. De eerste It moet het vooral hebben van de vriendschap van de kinderen en hun grappige dialogen, en dat mis ik wel een beetje in dit vervolgdeel. In deze tweede film splitsen ze zich steeds op en dus is er minder spraken van een leuke groepsdynamiek. De flashbacks naar hun jongere versie laten alleen maar zien dat de kinderen meer naturel acteren dan de volwassenen in deze film. Dit vervolgdeel komt vreemd genoeg kinderachtiger over dan de eerste film.

Verder is de CGI, net als in het eerste deel maar daar werd er minder gebruik van gemaakt, niet altijd even overtuigend gedaan. Maar Het is op zich wel leuk om mee te gaan in de fantasie en verbeelding van de film. Ik veronderstel dat deze zaken ook in het boek zitten? En hoe kan je dat in een filmversie omzetten zonder (overmatig) gebruik te maken van CGI? Maar het moet gezegd worden, dat het er soms erg fake uitziet.

Voor mij komt een film met al die vreemde CGI creaturen meer over als een fantasy/avonturenfilm dan een horrorfilm. Er zitten natuurlijk enkele bloederige kills in en de openingsscène met het homokoppeltje dat door een bende in elkaar wordt geslagen is nogal schokkend (iets waar later in de film niet meer naar verwezen wordt), maar of dat er nu een horror van maakt? Ook de jeugdtrauma's van de Losers worden even aangehaald, wat je de horror van een opgroeiende jongere kunt noemen. Je ziet enkele van hun herinneringen en het is leuk om de jongere cast uit de eerste film dan weer aan het werk te zien. Dit vertraagt wel enorm het verhaal en de film duurt sowieso ongeveer 40 minuten te lang.

It: Chapter Two is, net als zijn voorganger, een film om je te laten meevoeren in een gekke fantasiewereld. De beste manier is om ze na elkaar te bekijken. Maar het moet gezegd dat het eerste deel enger, spannender en vlotter gemaakt is.

Goeie film waarin de jeugdvrienden van 27 jaar geleden weer terugkeren naar hun stadje om het kwaad weer te bestrijden. Deels een herhalingsoefening, maar de personages komen goed uit de verf dankzij het goede acteerwerk en de flashbacks. Prima horror-scenes (waaraan overigens geen gebrek) die over het algemeen net wat spannender zijn vergeleken met het eerste hoofdstuk.

What a memories huh... all bad!

Het vervolg is op niveau van de vorige film. Dat het bijna drie uur duurt vond ik niet erg. Het blijft een onderhoudend tweeluik, waarbij persoonlijke drama's en surrealistische horror scènes blijven afwisselen. 27 jaar na de gebeurtenissen uit de eerste film keren de inmiddels volwassen geworden "Losers" terug naar Derry om hun eed na te komen. Dit wordt al van het begin af overschaduwd door de zelfmoord van één van hen. Het kindermoordende wezen "It" a.k.a. Pennywise, is terug wakker geworden. Er wordt veel teruggeblikt naar gebeurtenissen die in de eerste film niet te zien waren; veelal horrorscènes. Dit voegde wat mij betreft niet veel toe, en leek me eerder een gelegenheid om "cut footage" uit de eerste film terug te gebruiken. Het gezelschap bindt de strijd aan met deze mysterieuze intrigerende entiteit En opnieuw zijn de special effects erg geslaagd. Ook soms grappig zoals met die dwergkees. Al lang geleden dat ik nog een horrorfilm zag die zo uitvoerig FX gebruikt.

Chapter One : 3,5*

Chapter Two : 3,5*

Voordat ik aan Chapter two begon, eerst de blu-ray van deel 1 uit de kast gehaald. Hoe mooi is het om een dag later het tweede deel voor het eerst te bekijken. Zo heb ik de bioscoop met zin vermeden eerlijk gezegd, ik wou deze film in alle rust eens thuis goed bekijken. Op blu-ray schijf, dolby lekker luid, lekker biertje erbij en genieten maar!

Het is een mooie, boeiende aan- en afsluiter op het eerste deel. Visueel is het wederom prachtig en de cinematography niet minder. Het verhaal is bekend en voordat het eerste deel uitkwam, kon men al raden wat we in chapter two voorgeschoteld zouden krijgen. De uitwerking van het verhaal is prima, niks op aan te merken. Muschietti neemt voldoende de tijd om de personages goed te introduceren en de spanning op te bouwen. De film kent een paar kippenvel momenten, waar voor mij dat oude vrouwtje (heks) in het huis er (behoorlijk) uitspringt. Holy shit! En zo waren er meer CGI monstertjes te zien, waar 'Pennywise the dancing Clown' een beetje door werd onder gesneeuwd. En dat is jammer. Dat is ook voor mij het enige kritische puntje en dat hierdoor het eerste deel toch enger was. Want Pennywise doet het hem, zo simpel is het. En hierdoor blijft Chapter One toch mijn favoriet!

Desondanks heeft IT Chapter Two veel te bieden qua spanning en is het gewoon weg een onderhoudende film. Lange, maar een prachtige afsluiter die zeer de moeite waard is! 3,5

Hij was maar een clown

Als fan van het boek en teleurgestelde kijker van het eerste deel, kon ik alsnog niet om dit vervolg heen. Waarom? Twee redenen. De eerste reden was om te zien of de overgewaardeerde regisseur Andy Muschietti dit vervolg nog meer kon laten teleurstellen. Helaas bleek dit het geval, en hoewel het met een vijf slechter had gekund, is dit deel alsnog een stukje minder dan het in 2017 verschenen deel. Ten tweede blijf ik een zwak voor horror houden, ook al weet ik van tevoren dat 90% binnen dit genre tegenvalt.

Wat mij al snel opviel was dat dit slot vaak gehaast aanvoelde. Heel knap, wanneer je je realiseert dat de speelduur bijna drie uur beslaat. Dit vervolg voelt als een samenvatting van het volwassenen deel in het boek en voelt veel te vol gepropt aan. De verhaallijn van Henry Bowers was een enorme teleurstelling t.o.v. de verhaallijn in het boek, en de situaties waarin de losers zich bevonden vlak voordat ze bij elkaar kwamen bleef veel te onderbelicht. Volgens mij heet zoiets character-building, en is de regisseur aan dit feit voorbij gegaan. Ook het verhaal voelde als een herhalen van zetten, wanneer alle losers stuk voor stuk op zoek gaan naar hun eigen token ter voorbereiding in een ritueel, met de hoop om zo Pennywise te kunnen verslaan. Deze individuele "quests" voelde geforceerd en bijna videogame-achtig aan, alsof er steeds een level met obstakels werd opgeworpen die elke loser individueel moest weten te voltooien. Een van de sterkste punten van zijn voorganger was de sterke sfeer, maar ook deze viel in dit vervolg grotendeels weg. Daarnaast voelde de balans tussen horror en humor (waarom zat hier überhaupt humor in) vaak zoek, en misplaatst aan. Hierdoor voelde de film vaak clownesk (no pun intended) aan, wat naar mijn idee nooit de bedoeling kan zijn geweest.

Het scheelt wellicht dat ik hier met lage verwachtingen ingestapt ben, want ik wil wel met een positieve noot eindigen. Ik had dit vervolg namelijk nog wel een stuk dramatischer verwacht. Ik was namelijk wel steeds benieuwd op welke manieren Pennywise de groep zou gaan terroriseren en hier kwamen best een aantal leuke vermakelijke momenten uit voort met tof creature design. Daarbij stoorde dit vervolg mij op visueel vlak ook minder erg dan zijn voorganger en was ik op dit gebied positief verrast. Ik had namelijk het idee dat de CGI in het vorige deel minder goed was, maar opnieuw, dit komt wellicht ook omdat ik mijn verwachtingen al laag ingesteld had.

Hoewel mijn tijd dus niet als volledig weggegooid voelde, verdient het bronmateriaal alsnog een stuk beter dan dit. Als ik de twee delen een totaal cijfer zou geven zou ik namelijk op een 5,5 (2,75*) uitkomen waarmee ik kan concluderen dat deze moderne remake van dit inmiddels klassiek geworden verhaal, niet in de buurt kan komen van het oorspronkelijke boek.

2,5*

Vond 'm eigenlijk best vermakelijk. Heel veel te zien een redelijk plot, maar wel een lange zit. Daarnaast zat er weinig rust in de film. Een soort van rollercoaster van bijna 3 uur lang. Kan me voorstellen dat sommige mensen overgevoelig zijn voor alle prikkels die je huiskamer binnenkomen. Zowel qua beeld als geluid wat er overigens uitstekend is verzorgd. Moet wel zeggen dat ik met de oude cast meer heb dan met de nieuwe. Het blijft met kinderen toch altijd leuker om naar te kijken. Pennywise is in alle opzichten wel flink gegroeid na 27 jaar. Het neemt zelfs monsterlijke vormen aan. I.T. Chapter two is dan ook een soort The Thing/Indiana Jones/The Mummy geworden. De horror is er zeker nog wel, maar het is nu wel een mix van alles wat geworden. De film begint met best wel grof homogeweld. Jammer dat we hier geen gevolg zien, maar Pennywise kijkt alleen naar makkelijke prooien. De mix van de jongere garde naar de 27 jaar oudere generatie vond ik prettig en goed gevormd. De cast van 2017 doen het nog steeds goed ook in deze film. Hier en daar is de film wel wat rommelig en chaotisch. I.T. chapter two blijft (te) druk. Maar we zien wel heel erg veel moois voorbij komen. Smerig of niet de beelden en kleuren blijven fraai. Het plot zelf is natuurlijk een herhaling van zetten tot deze film dan. De dood van Pennywise had misschien beter gekund, maar ach kon er mee leven. Het duurde overigens wel lang dat eindstukje.

Hoe dan ook ondanks de rollercoaster van momenten heb ik me prima vermaakt.

Film 3.5

Beeld (4K) 5.0

Geluid Dolby Atmos 5.0

Extra's 5.0

Pompeuze brij.

Een heftig, maar vooral flauw, begin met een brute gay bashing. Zó stereotiep ook. De (te) lange speelduur waarbij het ondanks een gebrek aan rustpunten eigenlijk maar wat voortkabbelt. De volwassen acteurs van het loser-clubje zijn ook een stuk minder leuk om naar te kijken, soms zelfs behoorlijk irritant (mede door het script). Allemaal behoorlijke minpunten.

Tja en dan hebben nog Pennywise die weer weinig speeltijd heeft en vast ook met wat honger bleef zitten. Bill Skarsgård vertolkt hem overigens weer geweldig!

Al met al vond ik het nog best een vermakelijke film, met minpunten in overvloed.

Dit tweede hoofdstuk bekeken en vond het een prima deel. De cast deed het goed en het verhaal werd mooi verdergezet. Opnieuw een lang zit, maar vervelen deed hij niet. Omdat ik de miniserie al had gezien, was het einde niet verrassend, maar vond het hier toch beter uitgewerkt. Vond hem even geslaagd als het eerste deel.

Wauw, dit was nog slechter dan Chapter One. Om te beginnen de veel te lange speelduur. Alles werd zo ontzettend lang uitgesponnen dat ik op de helft al klaar was met de film. De aanloop naar de confrontatie is ellenlang, en zit vol all-over-the-place herinneringen, flashbacks en queestes waarin alle Losers hun token moeten vinden. Ondanks enkele creepy scènes kakt het vaak in.

Verder vind ik het maar vreemd dat de Losers hun gang kunnen gaan in Derry maar er verder totaal geen interactie lijkt te zijn met dorpsbewoners.
Er raken kinderen vermist, ze worden vermoord door Pennywise, maar dat komt verder nooit meer terug in het dagelijks leven.
Of wat te denken van het feit dat ze een restaurant trashen na wat hallucinaties, maar gewoon de deur uit kunnen lopen zonder dat de politie wordt gebeld? Of dat ze Henry Bowers in de bieb doden nadat ze door hem zijn aangevallen, waarna Richie een flauwe opmerking maakt en ze ter plekke rustig gaan bespreken wat hun plan is. Ik snap dat dit een film is waar suspension of disbelief nodig is, maar zelfs binnen die bovennatuurlijke wereld moet er toch zeker een bepaalde logica en consistentie zijn?

De schrikmomenten vielen tegen. Het zijn voornamelijk flauwe jumpscares met Pennywise in één van zijn vele gedaantes, maar voor mij zit horror hem juist in het scheppen van een beklemmende sfeer. De scares worden met name bewerkstelligd met flauwe (soms lelijke) cgi, facial distortion en audiovisuele nabewerking en zijn daarmee weinig origineel.

Ook het script was vaak waardeloos. Bill Hader's personage Richie zorgde voor de komische noot, maar flauwe one-liners in een spannend bedoelde scène stoppen verneukt elke sfeer.
Zeker het laatste uur met de confrontatie was ondermaats. Aan de cast lag het niet eens zozeer, met James McAvoy en Jessica Chastain, maar ze konden er niet veel mee.

2.5*. Niet zo cheesy als de miniserie, maar wel slecht op zijn eigen manier.

Fijn vervolg, alleen is de Loser's Club inmiddels volwassen en missen we hier het fijne Stand By Me-sfeertje. Maar verder is het weer bijna 3 uur genieten. Lekker sfeertje verder wel, af en toe een flashback naar het eerste deel en Pennywise is toch wel een fijn horror-icoontje.

This is Derry. I'm kinda getting used to it.

Na enkele jaren terug Chapter 1 gezien te hebben dan nu eindelijk 2 aan de buurt. Een deel dat niet erg goed gewaardeerd wordt. En hoewel geen hoogvlieger pakte de film voor mij meer dan acceptabel uit en snap ik de soms nogal negatieve reacties niet helemaal.

In de behoorlijke lange maar nergens vervelende speelduur maken we weer kennis met de jeugd van weleer die volwassen is en opgeroepen wordt tot terugkeer. Wat ooit verslagen leek lijkt terug te zijn. Het begin kabbelt wat aan en verloopt niet al te bijzonder. Na een half uur, tijdens het etentje, komt er een meer dan uitstekende spanning bij de personages naar boven drijven en ontaardt het eten zelf na de wenskoekjes in een carnavaleske horrorshow. Nadat de groep eerst uit elkaar lijkt te vallen, dan toch weer de koppen bij elkaar steekt en hun oude hoofdkwartier vind, gaan ze hun eigen tijdelijke weg op zoek naar verborgen angsten en herinneringen. Een fase die uitstekend gebracht wordt vanuit alle personages, en het heftig en lekker gruwelen is met wat ze te zien krijgen. De krachten worden weer gebundeld, de locatie van het kwaad gezocht en de rest is bekend.

Van het boek kan ik me niet veel meer herinneren, behalve dat ik het altijd wel goed vond. De miniserie uit '90 staat me alleen bij als langdraderig en gedateerd. Dus beide gevallen vallen weg als referentie. Wellicht dat dit juist goed uit pakt in een acceptabele film die vermaakt, met een prima Chastain, McAvoy, Stephen King zelf en een geweldige Skarsgard als Pennywise. Even lijkt men de hand wat mij betreft in het begin te overspelen met een uitermate irritante Eddie Kaspbrak maar die dimt behoorlijk naarmate de film vordert. Verder zitten er in de één op één situaties tussen de karakters en Pennywise enkele uitstekende griezel momenten en valt de film in het algeheel op met een prima sfeer.

It: Chapter 2 is voor mij dan ook een prima en ronduit vermakelijke film.

It Chapter 2 is teleurstellend, zeker in vergelijking met het prima eerste deel, maar ook gewoon op zichzelf genomen. De speelduur van bijna drie uur is natuurlijk compleet onzinnig, en zuigt elke vorm van tempo uit de film. Alles duurt veel te lang voor een uiteindelijk toch maar vrij simpel verhaal, en toch wordt er nog niet in geslaagd om de personages wat interessante diepgang mee te geven. Enkel het personage van Bill Hader is erg leuk en grappig, en weet tenminste de film wat leven in te blazen met zijn humoristische scènes. De rest is saai en eentonig. De kind-acteurs in deel 1 waren een stuk leuker. Het eindgevecht gaat er ook vér over, is onbedoeld grappig, en haalt elke vorm van horror of spanning compleet uit de prent. In het boek werd het op het einde erg metafysisch; ze hebben ervoor geopteerd om dat hier te negeren, wat op zich geen foute beslissing is, maar daardoor slaat het einde niet echt ergens op.

Het is niet allemaal slecht natuurlijk. Visueel blijft het mooi, Pennywise blijft er qua design en effecten heel cool uitzien en heeft wat leuke momentjes, en Chapter 2 heeft ook wel wat individuele scènes te bieden die best goed zijn; de openingsscène bijvoorbeeld, of de momentjes in die spiegelruimte. Het haalt het allemaal niet bij deel 1, maar de film leeft af en toe toch wel een beetje op. Plus nogmaals Hader, geweldige komedische acteur. Kleine 3*.