It Chapter Two (2019)

De verfilming van It is in 2 gekapt, en gelukkig kan het niveau van deel 1 wat behouden worden. Zoals wel meer bij Stephen King is het boek beter, maar de film is best wel goed. De originele filmversie uit 1990 was ook al een miniserie gezien de lengte. Het gebrek aan budget toen werd wel zeer goed gemaakt door de vertolking van Tim Curry als Pennywise. Bill Skarsgard doet het ook wel goed, maar krijgt precies minder speelruimte. De aandacht gaat vooral naar de volwassenen in een wat fragmenterisch relaas. Ook nu zie je dat de kinderen sterker zijn (over het algemeen). Al bij al wel een sfeervolle horror.

Oef.

Zijnde niet de grootste horrorfanaat kon ik indertijd erg genieten van het sfeervolle eerste deel. Achteraf gezien misschien een tikje te laag beoordeeld op deze site, maar dat zegt uiteraard niets over dit tweede deel.

Helaas. Alles wat men zo ongeveer fout kon doen, heeft men fout gedaan. It zelf komt totaal niet meer uit de verf. De terreur is minder spannend gebracht dan in het eerste gedeelte en als er van It dan toch sprake is, is dat veelal als hallucinatie/ verpersoonlijking van angsten. Het wordt dusdanig tam gebracht dat al het goede dat Bill Skarsgård als It doet, in de prullenmand belandt. Een hoop belabberde CGI-creaturen vervangt te vaak de clown. Een spijtige keuze.

Komt daarbij dat de volwassen cast het stukken minder doet dan de kindacteurs. Alle ongedwongen charme is in één klap teniet gedaan. Bill Hader spant de kroon - dat zoiets acteur mag zijn is niet te begrijpen. Ook de anderen kunnen amper iets van hun rol maken.

En zo duurt het allemaal te lang. Natuurlijk is een kleine 3 uur al behoorlijk lijvig, maar als het dan nog een slechte film betreft.. Jammerlijk vervolg.

1,5

Met deze zin eindigde ik mijn review van Chapter One begin 2019. Een aardige film vond ik het. Ik was niet erg onder de indruk, maar het keek wel lekker weg en ik liet zo te zien herhaaldelijk de term 'sfeervol' vallen. Dat laatste is ook wat me nog het meeste bijstond aan deel 1: jongeren die rondfietsen door een stadje en van zo'n rots in een meer springen. Stranger Things-achtige taferelen. En één of andere griezelige clown die allerlei vormen kan aannemen om de boel op stang te jagen. Afijn, op naar deel 2.

De laatste tijd let ik om de één of andere reden wat minder goed op het speelduur voordat ik aan een film begin, dus ook hier kwam ik er tijdens het kijken achter dat het best een flinke zit is. Ik kan niet zeggen dat ik me ronduit verveeld heb, maar dit had wat mij betreft wel een stuk beknopter gemogen. De film moet eerst de club weer bij elkaar krijgen en vervolgens wordt er nog wat tijd besteed aan het bij elkaar houden van iedereen. Uiteindelijk gaat iedereen op eigen houtje naar een 'token' op zoek en de veelgemaakte vergelijking met een video game kwam ook bij mij op. Het lijkt echt alsof je een walkthrough zit te bekijken.

De groep volwassenen is minder interessant dan de groep kinderen, ondanks dat een aantal wel goed gecast zijn. Het ligt dan ook niet zozeer aan de acteerprestaties. Enkel Bill Hader vond ik behoorlijk vervelend, al weet ik dat ik Finn Wolfhard ook op het randje vond in de eerste film. Leuk dat er eindelijk wat opbloeit tussen Ben en Beverly, al vond ik het moeilijk om Ben te herkennen. Prima dat men ervoor gekozen heeft dat Ben is afgevallen, maar ze lijken daarbuiten ook totaal niet op elkaar. Bill Skarsgård doet zijn best, maar de clown is hier nog minder eng dan in het eerste deel. Heeft weinig met zijn acteerkunsten te maken, maar meer met het feit dat hij de clown zelf verdomd weinig in beeld is (óf het is een hallucinatie óf hij neemt een andere vorm aan). De hoogtepunten zijn dan ook de scènes onder de tribune bij de sportwedstrijd en die in het spiegelhuis, omdat daar de potentie van de clown wél nog benut wordt.

Verder ook echt wel een aantal storende zaken. Zo vond ik de opening van de film bijzonder matig. Het had schijnbaar tot doel om te laten zien hoe 'wreed' het stadje Derry is, maar ik vond het onnodig bruut; een beetje geforceerd. Bovendien is er bijna geen hond te bekennen in Derry. Het feit dat kinderen verdwijnen lijkt sowieso weinig impact te maken op de plaatselijke bevolking, maar er zijn ook vrij veel shots waar het bijna lijkt of je naar The Walking Dead zit te kijken, want je ziet alleen maar de hoofdfiguren op straat. Daarnaast worden die 'quests' op den duur een beetje vervelend, zeker aangezien er niet echt sprake lijkt te zijn van een serieuze dreiging. Ze worden netjes stuk voor stuk afgehandeld, maar van spanning is weinig sprake. En dan de climax... Die gaat toch nét iets te lang door. Ik snap dat men wil benadrukken dat dit niet een alledaagse vijand is en dat hij moeilijk te verslaan is, maar het gaat maar door. De visuals zijn een beetje wisselvallig: soms heel mooi en overtuigend, maar soms ook vrij lelijk. De algehele sfeer in die grot is dan wel weer in orde.

Slecht is het allerminst, maar ik vond deel 2 wel wat minder dan het eerste deel. Misschien werkt de eerste film beter juist omdat het om een groepje kinderen gaat. Ondanks dat ik dat nou ook niet bepaald een uitzonderlijke film vond, vond ik de dreiging daar wel beter voelbaar. En die eerdergenoemde Stranger Things-achtige sfeer vond ik daar leuk. Die is hier eigenlijk bijna enkel nog via enkele flashbacks aanwezig. Als slotstuk natuurlijk wel de moeite van het kijken waard, maar als film op zich vond ik dat deze Chapter Two in meerdere opzichten wat tekort schoot.

2,5*

Het raakt me gewoon niet, die clown. Ik begrijp wel dat z'n creepiness zou moeten voortvloeien uit het contrast tussen enerzijds de vrolijkheid die we normaliter met Domme August associëren en anderzijds het diabolische gedrag dat hij hier vertoont, maar hij doet me gewoon niets, noch op "archetypisch" noch op simpel horror-niveau. De laatste drie kwartier vond ik dan ook het minst boeiend van de hele film, een desinteresse die nog eens verergerd werd door irritatie om de duisternis van de setting waardoor ik in diverse shots niet of nauwelijks kon onderscheiden wat er precies gebeurde. Dat ik deze film dan toch 4* geef komt door de chemie tussen de acteurs (met name Bill Hader als de stand-up-comedian die z'n ironische commentaar niet vóór zich kan houden en James Ransone als de nerveuze Eddie die overal op hapt), de zorgvuldige opbouw waar de filmmakers lekker ruim de tijd voor nemen, en de fraaie FX (de monstertjes uit de fortune-cookies, de trip die McAvoy heeft, het bezoek bij de oude mrs Kersh, de talloze kleine handjes bij het rioolputje), hoewel de enorme spin met het clownshoofd er dan weer teveel aan is (die is te duidelijk gejat uit John Carpenters The thing). Zo heb ik uiteindelijk best van dit tweeluik genoten, ook al is de titelfiguur in mijn optiek dan ook niet zo angstaanjagend als de bedoeling is – de eerste minuten van de film vond ik veel en veel gruwelijker, en eigenlijk te onaangenaam voor fantasy-horror als dit.

It: Chapter Two is een tweede deel wat op zich vrij aardig in elkaar zit. De huidige situatie met de flasbacks werkt goed. Naar het einde lijkt het allemaal wat slordig en afgeraffeld. Daar had het wat mij betreft nog wat meer aandacht mogen krijgen.

Ik vond chapter 2 beter dan 1. Het was duidelijk dat beide delen waren voorbereid vanwege de flash backs met de jonge acteurs. Bill Skarsgard vind ik erg goed. Wat een beangstigende clown. Soms behoorlijk geholpen door CGI. Ik snap dat sommige mensen een clown-fobie hebben.

De volwassen acteurs waren wisselend in hun rol. Jessica Castain in de rol van Beverly vond ik uitblinken. Maar ook de bijrollen, zoals die van de vader van Beverly en de moeder van Eddie vond ik prima.

Zelf Stephen King zag ik in een klein rolletje als de handelaar die Silver verkoopt aan Bill.

Opvallend is dat in deze horror ook homoseksualiteit aan bod komt: als homohaat en als coming out. Op zich prima hoor. Niet relevant in deze film, maar waarom dan wel?

De film zit goed in elkaar. Eerst had ik wat problemen met de flash backs. Maar ze zijn wel degelijk functioneel.

De plot is voorspelbaar maar wordt degelijk opgebouwd in een spetterende finale. Ondertussen ook fantastische effecten.

Toch een kanttekening: in een horrorfilm moeten schrikmomenten zitten en het gevoel dat je niet verder wil kijken om wat er eventueel gaat gebeuren. Dat was niet het geval.

Het is niet meer dan logisch dat dit vervolg op het succesvolle eerste deel veelvuldig door het publiek werd bekritiseerd. Niet dat de gemiddelde cijfers vernietigend zijn, maar je merkt duidelijk dat het grootste gedeelte van de liefhebbers het eerste deel verkiezen. Zeer begrijpelijk, het verschil in kwaliteit is vrijwel op elk aspect te merken. Structureel is deze film een grote rommel en de bekende en talentvolle cast die Muschietti heeft weten te bemachtigen krijgen nauwelijks de ruimte om iets met hun personage te doen. Daarnaast wordt er ook terecht aangegeven door enkele gebruikers dat de opgeschroefde humor een hoop spanning in de weg zit en bovendien kunnen die ouderwetse dialogen in een film van 2019 echt niet meer. De kritiek die werd geleverd op de film, met alle bovengenoemde punten, is niet meer dan terecht dus, maar toch blijf ik deze film stiekem heel leuk vinden.

Dat heeft er vooral mee te maken dat Muschietti de inhoudelijke tekortkomingen compenseert met het audiovisuele. Elke scene is leuk op z'n eigen manier. De bovengemiddelde cinematografie en kwalitatieve verlichting maken van elke horrorscene een feestje en de veelvuldigheid van de locaties produceert een extra plezierige toon. Bovendien blijft Skarsgård een geweldig personage vertolken. Dat dit vervolgdeel zijn personage wat meer naar de voorgrond schuift doet wat af aan de dreiging, maar zijn innemende verschijning stelt gelukkig nooit teleur. Er zit zoveel tempo in de film dat bijna het onmogelijk is niet vermaakt te worden, volgens mij zit er zelfs geen sequentie in waar er geen monster om de hoek komt kijken. Kortom, ik snap de kritiek maar al te goed, maar dit soort films houden me niettemin voor een volledige avond zoet. Dan is een speelduur van 169 minuten opeens helemaal niet zo vervelend.

Clowns zeggen me niet zoveel. En al helemaal niet wanneer de film doorspekt is van oneindig veel hellegedrochten waarvan de logica me soms ontbrak. Akkoord, it´s all in the mind, maar dan nog. Wel fijn was de reünie en de kleine flashbacks naar het verleden van de bende.

Ik had de voorkeur om Pennywise meer te zien in gewone vorm. Ik vond al die creaturen op de duur rommelig en naast de kwestie. Maar voor een horrorprent waren de creaturen best geslaagd. De op zichzelf staande scènes waren dus prima, maar als algeheel plot vond ik het minder.

Ook de cast vond ik sterk. Ik heb sowieso een zwak voor Chastain, maar ook de anderen deden het dus prima. Goede CGI en belichting ook. Technisch weinig op aan te merken.

27 jaar nadat de zeven leden van “The Losers’ Club” in het dorpje Derry hun strijd tegen de demonische “dansende clown” (en kinderlokker) Pennywise [Bill Skarsgård] hoopten te hebben gewonnen, wordt Derry opnieuw opgeschrikt door een serie verdwijningen van tieners. En dus komen de tieners (min een van hen) van toen de plechtige belofte na om samen opnieuw de strijd aan te gaan en een definitief einde te maken aan de terreur van Pennywise. Ondanks dat ze ouders zijn, worstelen Beverly [Jessica Chastain], Bill [James McAvoy], Richie [Bill Hader], Mike [Isaiah Mustaf], Ben [Jay Hanscom], Eddie [James Ransone] en Stanley [Andy Bean] nog steeds met hun angsten en met de trauma’s die ze opliepen in Derry. In feite een herhaling van zetten met personages die zich in 27 jaar nauwelijks hebben ontwikkeld, nog meer groteske schrikeffecten en een overdaad aan CGI. De beste momenten zijn die waarin we ontdekken wat zich afspeelde kort na het einde van It Chapter One. Met een speelduur van bijna drie uur is dit bovendien veel te lang. Cameos van Peter Bogdanovich (als zichzelf) en van Stephen King (als eigenaar van een winkel in tweedehands spullen).

Chapter Two.

Hetgeen wat de grote kracht was in deel 1, was de kant van het verhaal met de kids. Het acteerwerk was goed en niet irritant en het was gewoon erg leuk om te volgen. Dat leuke is er met de volwassenen een beetje af. Het acteerwerk is zeker niet slecht. Verhaaltechnisch is het gewoon niet zo goed geschreven als het eerste deel. En dan ligt het vooral aan hoe de personages zijn geschreven. Ze zijn niet interessant genoeg om meer dan 2 uren te moeten volgen. Daarnaast voelen scenes, hoewel veel trouw zijn aan het boek, alsof ze overbodig zijn en niet veel te zeggen hebben voor het verhaal. De film eert, net als het eerste deel, wel het boek van King. De film had makkelijk in twee uur afgerond kunnen worden. Jammer dat het eerste deel zo ook een beetje teniet wordt gedaan.

Zeer matig. De volwassenen hebben totaal geen chemie, geen teamspirit, eigenlijk gewoon een groep los zand. De neppe cgi transformaties van IT, ene nog lachwekkender dan de ander. Veel te druk ook, less is more. Maar ook de hele toon van de film, sfeerloos en leek bij vlagen wel een satire. Enige pluspunten is dat ze wederom geprobeerd hebben om echt stukken uit het boek erin te verwerken, helaas wel weer half werk, wat ik dan weer jammer vind. De hele scene met Adrian Mellon bijv, in het boek draagt hij een papieren hoedje met een bloem die heen en weer wiegt op z’n hoofd. Ook zagen de belagers de clown en werden naderhand gegrepen door de politie en stuk voor stuk berecht. Wel geinig om King zelf nog even voorbij te zien komen als eigenaar van de antiekwinkel, deed ie vroeger ook al vaak in de verfilmingen.

Bij part 1 zei ik het ook al, doe mij maar de miniserie. Misschien wat gedateerd en minder gore, maar de makers en cast (met name de kinderen) hebben tenminste wel hun hart en ziel erin gestoken. En Tim Curry overtref je niet.