First Man (2018)

Kan er nog niet precies de vinger op leggen, maar toch iets teleurgesteld...

Film is degelijk, maar snap wat je bedoelt. De te hoge verwachtingen van de promising regisseur na Whiplash en La la land, films die gewoon geweldig waren?

Dat ook sowieso. Gesloten karakter van Armstrong hielp ook niet, denk ik, als was dat bewust en naar het leven gespeeld, schijnbaar. Ik voelde behoorlijk afstand

Zoals zo vaak met Gosling. Droge, stenische kop. Ik laat onderhand films met hem daarom echt schieten, of het moet een NWR oid zijn. Ik vind het echt een strontvervelende acteur, terwijl hij in The Nice Guy liet zien ook best leuk te kunnen acteren; waarom kiest hij die rollen dan niet vaker?!

Wat is de toegevoegde waarde om dit te vermelden onder deze film?

Een mening over de acteur en m.i. verklaring voor het veelvuldig melden van gevoel van afstand tot de hoofdpersoon en uitdrukkingsloosheid; miscast.

Je hebt je vraag trouwens als mening getagged, zal wel per ongeluk zijn?

Prima film. Mooie beelden en sfeer.

"First man to walk on the moon. That'd be something."

Met deze biopic slaat Damien Chazelle een andere weg in, omdat dit ver afstaat van de muzikale films die je van hem gewend bent.

De eerste maanlanding spreekt uiteraard tot de verbeelding. Het is dan ook een grootse onderneming om dit goed te vangen. Chazelle kiest ervoor om in vogelvlucht een periode van tien jaar te beslaan waarin de Amerikanen een wedloop met de Russen houden om hierin te slagen. Tegelijkertijd wordt het persoonlijke leven van Neil Armstrong getoond om achter zijn drijfveren te komen.

'First Man' hinkt daardoor op twee gedachten; het familieleven van Armstrong en de uitdagingen om op de maan te geraken. Op deze manier zou het persoonlijk drama een extra touch moeten geven. Het is alleen jammer dat Neil een vrij saai persoon is, waardoor er een bepaalde afstand ontstaat en je nooit echt met hem kan meeleven. Niets ten nadele van Ryan Gosling die de eerste man op de maan perfect stoïcijns portretteert.

Desondanks is de film technisch onovertroffen te noemen. Als kijker word je helemaal meegezogen in de ruimtereizen. Middels de dichte cameravoering - die mee trilt - en het bulderende geluid van de raketten wordt er een indrukwekkend claustrofobische beleving gecreëerd. Met name de scènes op de maan zijn oogstrelend, zoals het zou moeten zijn. Ik ben blij dat dit in beeld is gebracht met IMAX camera's.

Al met al een prima biopic, maar wel enigszins teleurstellend. Voor de meest optimale ervaring is IMAX duidelijk aan te raden, enkel al voor het moment suprême.

Dikke 3,0 sterren.

Oei, dat had ik aan kunnen zien komen.

Een film over de eerste man die op de maan heeft gestaan, en dan ook alleen maar over hoe dat tot stand is gekomen. Dat smeekt om saaiheid, dat eist saaiheid.

En dat krijgt dan ook saaiheid.

Wie is er nou geïnteresseerd in de huiselijke problemen van Neil Armstrong, wie heeft er belangstelling voor zijn persoonlijke strubbelingen? Dan moet je wel rabiaat zijn, bijna.

Neil Armstrong, wereldberoemd als eerste maanwandelaar, is verder gewoon een saaie man. Dat is niet lullig bedoeld, want vrijwel elk van ons heeft gewoon een saai persoonlijk leven. Daarom maakt men ook geen film over ons.

Over Neil Armstrong is dus wel een film gemaakt, en ik vraag me af waarom.

Het leven van die kerel die niet mee mocht naar de maan, maar wel in die raket zat, Michael Collins, dat is veel leuker. Ik, althans, zou me de rest van mijn leven kapot ergeren als ik wel in zo'n maanraket mee zou mogen, maar niet op de maan zou mogen rondwandelen. Dat moet een geweldige frustratie zijn, en dus voer voor een film.

Neil is boring. Aardige vent hoor, maar boring.

Edit: zit je in een zaal met 14 x 22 stoelen, redelijk grote zaal voor een kleine bioscoop. En dan zijn er maar twee andere kijkers, die halverwege ook nog opstappen. Pathé gaat het denk ik ook niet redden in Hengelo.

De zo bejubelde Whiplash (2014) - MovieMeter.nl en La La Land (2016) - MovieMeter.nl vond ik al erg tegenvallen en beslist geen hoogvliegers. De nieuwste film van Chazelle is echter een regelrechte ramp van een film: een volledig mislukte missie. Graaf Machine geeft hierboven al aan waarom: de film is oersaai want wie kan het gezinsleven van de saaie Neil Armstrong, waar de film nogal op is gericht, iets schelen? De film richt zich uiteraard ook op de maanmissie maar wat je daarvan meekrijgt is slechts een helehoop instructies in het technische jargon waar wij als leken toch niets van begrepen. De film lijkt spannend te willen zijn – bij alle testvluchten gaat er een en ander helemaal mis – maar die spanning valt in het water want iedereen kent al de uitkomst... Er zit ook geen filosofische of zelfs politieke diepgang c.q. nieuwe inzichten omtrent de maanmissie in de film, anders dan de beroemde woorden van Kennedy: “We choose to go to the Moon! We choose to go to the Moon in this decade and do the other things, not because they are easy, but because they are hard” (of het inzicht dat de maanmissie een nieuw perspectief op de Aarde als nietige planeet geeft dat Armstrong in de film vreemd genoeg al vóór maanmissie wist te vertellen). De film weet niets interessants toe te voegen aan wat we al weten en is dus totaal overbodig.

Wat me nog stoorde is hoe de film spanning probeert te maken door Armstrong telkens in een lastig parket te brengen waarbij Armstrong het vege lijf redt door creatief en in strijd met de protocollen te handelen in de laatste seconde. Dat is wel weer erg in lijn met de Hollywood-protocollen en al zo vaak gedaan dat het vervelend is. Ook wordt Armstrong wel heel erg als een held afgebeeld: geniaal als ingenieur, geniaal als piloot en bijkans een heilige als mens.

Al met al heeft de film dus wellicht iets te bieden voor degene die fan is van Armstrong of van de Hollywood-clichés. Maar de rest van de mensheid kan z’n 141 minuten veel beter besteden door deze film links te laten liggen.

Naschrift. Misschien beoogt de film het grootse (de maanmissie) als iets kleins (het blijft mensenwerk) en het kleine (het alledaagse gezinsleven) als iets groots te brengen en ze daarom samen te brengen (culminerend in de armband van z'n overleden dochtertje die Armstrong in de maankrater gooit). Maar net als z'n vorige films weet ook deze film mij niet te pakken. Het boeit gewoon niet.

Je gaat naar een film over het leven van Neil Armstrong en je klaagt over Neil Armstrong. Waarom ben je in hemelsnaam naar de film gegaan? Moet er nog heen, maar moet me wel zwaar vergissen als dit niet gewoon een hele interessante film wordt. Waar je met normale verwachtingen heen moet gaan.

Ik ging naar een film over de man die als eerste mens op de maan stond. Ik was benieuwd naar de ervaring van die man, naar hoe het hem als persoon, en ons als mensheid, kon beïnvloeden. Ik kreeg niets. Wat jij gaat ervaren is hopelijk meer, waarom zou ik jou dezelfde deceptie gunnen als die ik kreeg ?

Ach, ga ook lekker zeuren, ik haal de rest gewoon weg. Plezier met je leven.

Er zijn ook mensen die niet geloven in klimaatverandering. Google maar even...

De film is o.a. een biografie en men valt over het feit dat het niet spannend genoeg is. Ok,dat kan maar een aparte conclusie mijn inziens.

En ook alle andere reacties overtuigen me nog steeds niet om niet naar deze film te gaan want ik lees enkel persoonlijke meningen.

Ik neem aan dat je doelt op de ontdekking van zwaartekrachtgolven? Ik wil best geloven dat dat heeft gezorgd voor nieuwe discussies, maar het lijkt mij sterk dat de hieruit ontstane theorieën al op scholen onderwezen worden.

Hooguit in de zin dat een stilstaande klok twee keer per dag de juiste tijd aangeeft. Want ook als zwaartekracht niet zou bestaan, is de situatie op de maan nog steeds zodanig dat daar iets kan worden ervaren dat we voor nu als zwaartekracht beschouwen. En dat betekent dat er nog steeds een meegebracht voorwerp in een krater kan worden gegooid.

Ik vond het een bijzonder saaie film, dat kwam mede doordat de scenes waarin capsules en raketten getest werd (alsmede de vlucht naar de maan) tergend lang duurden, 10 minuten naar schuddende capsules kijken waarna het dan als er iets mis gaat wel weer goed afloopt (geen spoiler neem ik aan, anders was Neil nooit op de man gekomen). Maar ook omdat een in potentie best bijzonder verhaal zo droog als oud brood met niets er op verteld wordt. Nooit gaat het echt leven, het blijft maar vrijwel emotieloos over alle gebeurtenissen heen strompelen.

Neem nou de momenten nadat zijn collega's/vrienden gestorven zijn bij tests, komt een paar keer voor. Hét moment om iets van emotie of diepgang te verwerken, maar het is even zuur kijken en daar gaan we weer verder. Over tot de orde van de dag, shit happens, begrafenisje en hop met de beentjes maar weer in plaats van die gebeurtenissen wat verder uit te werken.

Langdradig, oppervlakkig en saai zijn de woorden die bij mij naar boven komen als ik deze film moet typeren.

Nu lees ik dat Armstrong een saaie man was, dat zal best, maar wat ie heeft gedaan en beleefd is toch niet bepaald saai. Als je er dan zo'n slepende langdradige en bij vlagen echt doodsaaie film van weet te maken doe je toch iets verkeerd lijkt mij. Het is het verhaal van Neil Armstrong met scenes van (voor mijn gevoel, maar volgens mij zit ik er niet eens ver naast) 10 minuten lang schuddende cabines, het duurde maar en het duurde maar. En meer dan een heel saai verteld en lelijk gefilmd levensverhaal wordt het niet. Genoeg dramatiek in 's mans leven, maar het blijft saai en oppervlakkig, niks extra's of moois, lelijkheid en saaiheid kussen oppervlakkigheid samen op de wang. Samen met Don't worry, He won't get far on Foot de slechtste film (van de 30 films die ik de afgelopen bijna 3 maanden) die ik met de unlimited pas zag.

Ik zie dat ie 141 minuten duurt, dat moet een typefout zijn, hij duurt minimaal 8 uur volgens mij.

Je bent meer geïnteresseerd in onpersoonlijke meningen?

Film blijft een persoonlijke beleving.... Documentair (biografisch, tijdsbeeld) wat mij betreft visueel redelijk geslaagd. Het personage de introverte en raadselachtige Armstrong werd vooral ingekleurd via tegenspel en omstandigheden (op zich niet zo spectaculair en daarbij weet je ook hoe het zal aflopen). De afstand werd gecompenseerd door vanuit verschillende perspectieven het verhaal te vertellen tot heel nabij.

Het kwetsbare en de standvastigheid in mens, machine en missie.

Is dat niet de bedoeling van een forum?

Hoezo miscast? Misschien was Armstrong toch ook gewoon zo als persoon?

Het is wat off-topic maar er schuilt een docent in mij dus ik wil graag een mini-college geven over zwaartekracht, ook al ben ik geen natuurkundige en is mijn kennis zeer beperkt en wellicht onjuist...

Zwaartekracht is een problematisch begrip. Dat heeft ermee te maken dat het (vroeg)moderne wereldbeeld mechanistisch is waardoor men probeerde de kosmos te beschrijven als één groot biljartspel dus als botsende deeltjes. Toen Newton zijn gravitatieleer schreef met de beroemde wet F = G.(m1.m2)/r^2 waren veel filosofen sceptisch: hoe is die mysterieuze 'kracht op afstand' mogelijk? Hoe kan het ene deeltje een effect hebben op een ander deeltje zonder contact?

Toen in de 19de eeuw de natuurkunde zich op magnetisme en elektriciteit wierp, werd zo'n 'kracht op afstand' in de vorm van velden algemeen geaccepteerd, maar pas met Einstein werd het probleem echt opgelost en verdween de 'kracht op afstand' en daarmee in zekere zin de zwaartekracht. Volgens Einstein vervormt massa de ruimtetijd: een object bij een massa gaat 'rechtdoor' maar omdat de ruimtetijd door die massa gekromd is wordt ook die rechte lijn gekromd. Dat bv. de Aarde om de Zon draait komt dus niet omdat de Zon aan de Aarde 'trekt' maar omdat de Aarde door een gekromde ruimtetijd vliegt.

Van belang hierbij is ook Einsteins equivalentieprincipe. Een fundamentele maar eveneens mysterieuze zaak is dat alle objecten, ongeacht hun massa, even hard naar de Aarde vallen, zoals Galileo demonstreerde door gewichten van de Toren van Pisa te laten vallen (dat dat zo zou zijn had Galileo vantevoren al beredeneerd: als je twee stenen aan elkaar bindt met een touwtje zal die combinatie niet harder vallen dan de twee stenen afzonderlijk). Toch volgt uit Newtons gravitatiewet dat een zware massa harder wordt getrokken dan een lichte massa. Maar Newtons tweede wet zegt: F=ma waaruit volgt dat een zware massa meer kracht nodig heeft om in beweging te komen (daarom laat men in De Sterkste Man van Nederland de sterke mannen vrachtwagens trekken). Omdat de stilzwijgende assumptie is dat de zware massa van Newtons gravitatiewet gelijk is aan de trage massa van de Tweede Wet heffen die twee - harder aangetrokken worden en moeilijker in beweging te krijgen - elkaar precies op zodat alles even hard valt. Einstein maakt dit expliciet en vervangt in zekere zin de gravitatie door versnelling: zware massa is trage massa en zwaartekracht is dus versnelling. Als bv. het vliegtuig gaat opstijgen dan wordt je door de versnelling in je stoel gedrukt: volgens Einstein is die kracht naar achteren die je voelt dezelfde als die je in een zwaartekrachtveld zou voelen.

Maar hoe je het ook natuurkundig verklaart - geometrisch door een gekromde ruimtetijd of door het equivalentieprincipe zware massa = trage massa - alles blijft vallen (en bv. de Aarde valt in wezen eeuwig naar de Zon maar doordat hij ook een snelheid naar voren heeft maakt hij een gekromde baan om de Zon heen) en je voelt een kracht die Einstein gelijk stelt aan de kracht die je voelt als je versnelt.

De quantummechanica is qua naam helemaal old school: quantum verwijst naar een discreet deeltje in plaats van een continue golf of (krachten)veld en mechanica is weer dat vroegmoderne wereldbeeld waarin de kosmos wordt beschouwd als een machine c.q. flipperkast. Toch heb ik de indruk dat de quantummechanica de golf of veld als uitgangspunt neemt waarbij zo'n veld kan verschijnen als een deeltje, bv. als we een meting verrichten. Het deeltje dat zou corresponderen met een zwaartekrachtveld heet graviton maar is nog nooit waargenomen.

Tot slot, zwaartekrachtgolven betreffen een rimpeling of golf door de ruimtetijd. De ruimtetijd is miljoenmiljard keer of zo harder/stugger dan diamant: om de ruimtetijd te doen trillen is dus een kracht nodig die miljoenmiljard keer of zo groter is dan die nodig is om diamant als pudding te doen trillen. Zulke krachten vinden we niet op Aarde maar wel als bv. twee zwarte gaten met elkaar in botsing komen. Dat men bij dergelijke kosmische botsingen inderdaad trillingen van de ruimtetijd heeft waargenomen is een belangrijk empirische bevestiging van Einsteins theorie.

Nogmaals, ik ben geen natuurkundige en weet niet echt waar ik over praat: elke natuurkundige op dit forum nodig ik uit om me te corrigeren en het juiste verhaal te vertellen.

Kinderen van Neil Armstrong: 'Ik ging ervan uit dat hij wel terug zou komen' | NU - Het laatste nieuws het eerst op NU.nl

Wat. Een. Geweldige. Film. Nou ben ik gek op dit soort historische verhalen, en wat Chazelle en de acteurs ermee doen is waanzinnig. Gosling is stoïcijns en wel heel droog als Armstrong, maar dat maakt de scenes waarin hij emotie toont des te sterker. Van de scene op het laatst rond de eettafel krijg je plaatsvervangende schaamte, maar het wordt zo goed gespeeld door Gosling en Foy dat je ook echt emotie voelt. De ruimtescenes zijn intens, en de laatste scenes op de maan zijn geweldig gefilmd. De laatste scene met Foy en Gosling zegt eigenlijk alles over de band tussen Neil en Jane, en soms heb je geen woorden nodig om ongelooflijk veel emotie over te brengen. Ik ben een beetje een freak als het aankomt op historische verhalen, maar ik had hier 8 uur naar kunnen kijken.

Mooi, ik ben weer gerustgesteld.