BlacKkKlansman (2018)

De politieke boodschappen hoeven van mij niet zo, maar goed, Spike Lee. Buiten dat is het niet een typische Spike Lee film. Op de meeste vlakken levert hij echter ook met deze film een prima prent af. Het kijkt lekker weg en er gebeurt genoeg om te blijven boeien. De film lijkt wel een beetje zoekend naar zijn evenwicht, maar niet tot een put dat het echt hinderlijk wordt. Dikke voldoende wat mij betreft.

- Ik zeg ik ga toch eens naar die kul kijken en ja hoor, dikke kul. Ik vond het maar saaien boel ook, hier en daar effe 10 sec leuk maar meer ook niet.

- Zeg je white power = racisme , maar black power en de vuist uitsteken is geen racisme. 2 maten en 2 gewichten.
- Alle blanke politie agenten over dezelfde kam scheren wat men liet tonen = racisme, geen probleem , its fine. - Stel u voor ik straks zoiets post en daar een betoog hou dat alle zwarte politie agenten dezelfde zijn? Ik zou bv op facebook direct 30 dagen worden gebannen.
- Binnen geraken bij de KKK daarvoor konden ze ook gewoon een blanke flik naar doen bellen, je geraakt bijna overal binnen als je wil en zeker bij zo'n organisatie, zeg wat juiste woordjes en ze nemen je snel binnen.
- Die ene kerel had groot gelijk dat die de boel niet vertrouwde, ze hadden beter naar hem geluisterd. Dat men alle KKK als een bende domme mensen afschilderden is ook schrijnend want zoals in iedere organisatie heb je domme maar ook intelligente mensen rondlopen.

- Nog meer schandelijke leugens in de film: om te beginnen is Trump helemaal geen racist en dat gedoe in Charlotsville waar men doet alsof het alleen rechtsen hun fout waren klopt niet, degene die hen uitdaagden en rel schopten waren de linksen en zwarten, waren die niet aanwezig dan was er nooit wat gebeurt. Maar laat het toe om 2 zo'n groepen tegenover elkaar te zetten en dan heb je prijs.
- Wat nog een schandelijke leugen is dat is dat Trump de vechtpartijen die er gebeurt waren zou hebben goedgekeurd: ook dat klopt niet, ik heb hier het bewijs ook staan: Trump heeft duidelijk gezegd: theire is blame on both sides.
- America First heeft ook niks met de KKK te maken laat staan der wat fouts aan is aan America First, niks mis mee om uw eigen land op de 1ste plaats te zetten en op te komen voor uw tradities en manier van leven.
- Alleen linksen en allochtonen zullen wel zot lopen van deze film, vandaar de 4 of zelfs 5 punten.
- Op het einde toont men die 1 clown mee zijn wagen, weeral 1 zijdige crap, wrm toon je dan ook niet 9/11 of de recente aanslagen met trucks in onze landen en die veel meer doden maakten?

Aardige film, aantal grappige situaties. Kaart enerzijds serieus het Amerikaans racismeprobleem aan, het maakt het anderzijds de bekrompenheid van sommige figuren belachelijk. 0,5* aftrek voor de laatste paar minuten, een beeldmontage waarbij KKK-leden één op één worden vergeleken met Trump is goedkoop en onnodig.

“For you it's a crusade. For me it's a job.”

Fantastische film van Spike Lee. Dit is weer echt de politiek geëngageerde en boze Lee, en dat heeft een paar van zijn beste films opgeleverd. Sommigen zullen het prekerig vinden, en zullen het laatste gedeelte te ver vinden gaan. Maar ik heb genoten van BlacKkKlansman, en het is knap dat Lee zo veel genres, personages, verhaallijnen, stijlen en vreemde plotontwikkelingen bijna moeiteloos weet te combineren.

Het samenspel tussen Washington (die net zo klinkt als zijn vader) en Adam Driver is fantastisch, en ook de andere acteurs zijn allemaal ijzersterk op dreef. Er is humor, maar dan wel het soort humor met een zeer donkere ondertoon. De Ku Klux Klan wordt soms geridiculiseerd, maar Lee laat wel zien hoe gevaarlijk en destructief de organisatie is. Ook de Black Panther organisatie wordt niet gespaard, maar zeker een bepaalde scene tegen het einde van de film maakt ontzettend veel indruk. En je snapt gelijk waar de woede en de frustratie vandaan komt. Het zorgt voor één van Spike Lee's beste films in jaren.

Leuk uitgangspunt, bizar genoeg gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Dat de film toch wat tegenvalt ligt vooral aan de onevenwichtige toon. Die zwalkt heen en weer tussen komedie, drama en misdaadfilm, waardoor de impact minder is dan je zou verwachten van een regisseur als Spike Lee. En vooral naar het einde toe is het script echt veel te ons-kent-ons, met een reeks bijzonder flauwe scenes. Jammer, want het akteerwerk is prima en er zijn zeker een aantal geslaagde momenten.

Waardeloze film. Een slap verhaal waarin werkelijk alle blanken slecht of dom zijn. Het is vooral een politieke film, een aanklacht tegen Trump. Deze film moet het niet hebben van de inhoud.

Materiaal om eindelijk weer eens een goede Spike Lee joint mee af te leveren, en dat is dan ook gelukt. Anderzijds is Lee nog steeds duidelijk zijn vroegere venijn bij zijn laatste vertellingen kwijtgeraakt, en blijft BlacKkKlansman behoorlijk braaf tussen de lijntjes, waardoor het ook niet de absolute top film wordt waar je op had gehoopt. Simplistisch ogend, maar waarschijnlijk wel waarheidsgetrouw, dat bijna alle blanken in deze film foute of niet al te snuggere gasten zijn. We worden dan ook geacht veel meer sympathie te koesteren voor enkele kleurlingen die er eigenlijk ook twijfelachtige denkbeelden op na blijken houden....erg naïef, maar echt storen doet het niet. Lee heeft het wat dat betreft in het verleden wel eens bonter gemaakt, en levert nu een vrij evenwichtige film af . Een lekker verteltempo, en er wordt zo nu en dan wat geslaagde humor en spanning toegevoegd waardoor het besef dat we dit allemaal niet zo serieus moeten nemen bij vlagen prettig werkt. En enkele kwinkslagen zijn toch wel behoorlijk spitsvondig(America first!), konden wel eens een klassieke status krijgen. Ja zoiets triviaals tussendoor maakt het dure bioscoopkaartje toch weer de moeite waard. Denzels zoon doet het heel redelijk, heeft de oogopslag en het stemgeluid van Pa gekregen, maar ik wacht nog even om te oordelen of hij een grote carrière gaat maken. Wat dat betreft is het speelse gemak waarmee Driver de bijna enige sympathieke blanke in de film neerzet, een voorzichtige indicatie dat deze laatste in de toekomst mooiere dingen krijgt aangeboden dan zijn tegenspeler. Conclusie: Lee is niet helemaal back maar wel weer on track.

Goed maar zonder meer. De nieuwste Spike Lee joint verwerkt gekende thema's die de man blijven bezighouden. En daar gaan we dan weer voor een rondje rassenhaat, ku klux klan en blanke slechterikken. De boodschap is totaal niet vernieuwend en zelfs een beetje zeurderig. Spike Lee komt altijd hard op voor de rechten van de zwarten, maar helaas altijd te beschuldigend en te weinig verzoenend.... De schokkende footage op het einde toont dat in het USA van Trump, geweld en racisme terug heropflakkeren maar ook dat wisten we eigenlijk al. Allemaal niks nieuws onder de zon, tenzij je op de maan hebt geleefd. Rest nog een best boeiend verhaal over een riskante infiltratieopdracht in de middens van de KKK die eindelijk nog het best zou werken zonder al die racistische propaganda ("Birth of a Nation") en polarisatie. Ik kan negatief klinken maar heb me wel vermaakt met deze film, al schonk ik niet teveel aandacht aan de boodschap.Kleine 3,5*

Een standaard Hollywoodverhaal dat mooi is gemaakt. Geen pittige dialogen of grootse acteerprestaties, maar de sfeer van de 70's zit wel goed en de humor werkt nog wel. Spike Lee zweeft tussen het maken van een toegankelijke blockbuster en het aankaarten van een maatschappelijk onderwerp als de onderdrukking van racisme in Amerika. Het blijft daar ook tussen zweven en dat zorgt voor een soms iets te luchtige, maar weliswaar goed gemaakte film die absoluut de moeite is om te zien. John David Washington is niet slecht, maar moet nog veel leren om op het niveau van zijn vader te staan.

Vermakelijk en onderhoudend. Komedie is het zeker niet, maar de passende humor af en toe houdt het luchtig waardoor het geen zware film is om te kijken. Soms had het wel stukken subtieler gemogen, alles wordt erg dik aangezet. Het is wel duidelijk dat de film in de eerste plaats probeert te vermaken. 3,5*

Een film als The Hate U Give (2018) maakt op mij veel meer indruk.

Uitstekende film over een zwarte agent die samen met een blanke agent undercover gaat bij de ku klux klan. Gebaseerd op een raar maar waargebeurd verhaal dat zich afspeelt in de jaren '70. De personages zijn dik aangezet, maar daardoor wellicht niet minder reëel. Filmisch dik in orde, zoals gewend van Spike Lee. Een spannende finale en vooral een indringend einde die het verhaal direct naar het nu verplaatst.

Ik vond dit toch wel tegenvallen. Alles heel stereotype neergezet. Ik vond het verhaal ook totaal niet sterk. Een tegenvaller.

Deze op waarheid geïnspireerde film gaf met de benodigde spanning en de met humor gevulde patronen een mooie mix. Deze tegenhangers(indien goed uitgevoerd) geven een film voor mij altijd extra kleur. Het einde van deze perfect uitgevoerde comedic-dialoog naar volkomen stilte door beelden die je jezelf haast niet kunt voorstellen, drukt je wel even met de neus op de feiten. Ik vond het ondanks de mix met enige humor toch een aangrijpende film.

De tijd dat Spike Lee regelmatig kleine meesterwerkjes op ons afspuwde ligt inmiddels ver achter ons. De man moet het hebben van een stuiptrekking op zijn tijd en dat lijkt er met BlacKkKlansman weer een keer in te zitten. De film is over het algemeen goed tot zeer goed ontvangen en is zelfs genomineerd voor Oscars in verschillende categorieën, waaronder Beste Film. Nu is dat tegenwoordig met films met gevoelige sociale kwesties al snel gebeurd, maar Spike Lee heeft genoeg krediet opgebouwd om het niet enkel op dat onderwerp te hoeven gooien.

BlacKkKlansman maakt meteen duidelijk dat Lee boos is. Het aantreden van Donald Trump als president van de VS schemert de hele film door en dat wordt bevestigd in de allerlaatste scène die na deze film gezien te hebben een andere lading heeft gekregen. Of je het er nou eens bent met de kritiek op Trump of niet, Spike Lee weet wel weer een zeer kenmerkende film te maken. Hij lijkt vaak toch op zijn best als hij boos is en dat is ook hier weer het geval. Of er nou links zijn tussen Trump en de KKK laten wij in het midden, feit is wel dat Lee dat duidelijk suggereert en dat mag. Het maakt van BlacKkKlansman in ieder geval een interessante en eigenzinnige film en dat zien we ook niet vaak genoeg.

Leuk voor ons genrefanaten is het feit dat de film zich afspeelt in de tijd dat Blaxploitation hoogtij vierde en dat zien we regelmatig terugkomen middels titels als Shaft en Coffy. Overigens ook in de muziek die op momenten werkelijk ijzersterk is. Het gaf mij meermaals het gevoel naar een jaren 70 film te kijken en ik ben het dan ook helemaal eens met de Oscarnominatie voor Terence Blanchard. De soundtrack bestaat verder uit een heerlijke verzameling soul en r&b uit die tijd, met nummers van o.a. Sam Cooke en Otis Redding en alleen daarom het aanschaffen al waard.

BlacKkKlansman is weer een lekkere film geworden van Spike Lee die ook zijn weg naar het grote publiek heeft gevonden. Hij heeft zich vaak gemengd met onduidelijke projecten die aan menigeen voorbij is gegaan, dat is van deze film absoluut niet te zeggen. BlacKkKlansman is eigenzinnig, boos, en of je het eens bent met zijn standpunten of niet, de film is in ieder geval een product van een echte filmmaker.

Weet niet helemaal wat ik ermee moet. De film begint best vermakelijk maar wordt tegen het einde wat rommelig. En hoewel je van Spike Lee uiteraard geen subtiliteit hoeft te verwachten vond ik het, ondanks de luchtige sfeer, toch wat drammerig aanvoelen, zeker door die laatste beelden van Virginia er achteraan. Heel onnodig en haalt je op het einde nog even helemaal uit de flow van de film.

Waar ik hem bij Do the Right Thing laatst nog prees omdat het niet eenzijdig gebracht was lijkt hij nu in zijn latere jaren wel fanatieker en minder genuanceerd dan vroeger.

Niet zozeer door het thema zelf, maar door hoe de film op een soort Jip en Janneke-manier doordrenkt is van zijn boodschap. Zo'n scene waarin we zowel de KKK-bijeenkomst als de Black Power bijeenkomst zien werkt alleen maar als ze beiden geweld en haat zouden prediken, maar de Black Power personages zijn eigenlijk allemaal redelijk tot op het bot, waardoor er geen enkele interessante spanning zit op dat vlak.

Dit waargebeurde verhaal is prima stof voor een vermakelijke film in een soort Tarantino-eske stijl (wat het ook regelmatig is) waarin de personages en het thema heel goed op zichzelf kunnen staan zonder dat hij met limelights nog eens extra moet belichten wie er goed en slecht zijn en waarom en wat de parallellen zijn met nu. Dat snappen wij ook allemaal wel Spike, het is de KKK, ga gewoon een coole film maken.

Maar goed, aardige personages, vermakelijke gebeurtenissen en een algeheel sfeertje dat wel oke is, maar het gaat toch, zeker vanaf de tweede helft een klein beetje vermoeien en irriteren.

3,25*

BlackKklansman is een vermakelijke film, maar Spike Lee zou Spike Lee niet zijn als het niet doordrenkt zou zijn met een activistische boodschap over rassenhaat en institutioneel racisme en politiegeweld.

Dat maakt dat ik niet 100% kan genieten van zijn films. Het is cinematografisch en visueel prima (wat dat betreft is hij een begaafd filmmaker), maar telkens wil Lee ons met de neus op de feiten drukken, hoe de verhoudingen zijn tussen wit en zwart, hoe groot het racismeprobleem is, hoe zeer het zwarte ras heeft geleden onder slavernij, racisme en onderdrukking.

Zijn drammerige gepreek is zó weinig subtiel dat ik er murw van word, dat ik denk: maak nou eens gewoon een film die eens niét over rassenhaat gaat. Natuurlijk mag een film de kijker aan het denken zetten, is filmkunst onlosmakelijk verbonden met een boodschap, een confrontatie, maar het lijkt wel alsof zijn hele leven erom draait. Nog los van zijn verheerlijking van de Black Power / Black Lives Matter-beweging.

Dus ja, je moet ervan houden. Als film vond ik het zoals gezegd wel vermakelijk, maar tegen het einde wordt het wat teveel een verhaal van the good guys vs. the bad guys met een feel-good happy end. De bad guys werden toch voornamelijk wat stereotiep neergezet (de opgefokte danwel retarded rednecks, de racistische agent), de good guys als helden who save the day. Dat gaf de film wat teveel een luchtige comedy vibe, terwijl de onderliggende boodschap redelijk serieus te noemen is. Een aparte film dus, met een prima eerste helft en een zwakkere tweede helft.

Lee is terug zo lees ik her en der, maar deze film komt toch lang niet in de buurt van films als Do The Right Thing en 25th Hour. Acteerwerk is nog wel OK maar geen enkele rol vond ik er uit springen, ook niet die van Driver. Erg vreemd dat de Oscar voor beste scenario werd binnengehaald want dat vond ik de zwakste schakel, subtiliteit is niet te vinden, veel open deuren en er wordt te nadrukkelijk gesolliciteerd naar open doekjes. Het gegnuif bij de telefoon als een van die Klan-leden weer eens domme dingen verkondigt wekte op een gegeven moment vooral enige irritatie op, professioneel van de politie was het ook allerminst.

Al vanaf het begin verloopt BlacKKKlansman rommelig en onlogisch als Ron zichzelf aanbiedt als undercover cop, dan ergens een telefoonnummer van de KKK ziet staan en maar op goed geluk gaat bellen en zo "infiltreert"- goed beschouwd had het personage van Driver net zo goed zelf kunnen bellen, eventueel met Ron als souffleur, dat was een stuk minder risicovol geweest. Ook een misser was de ontmaskering van Driver. Zit je met de hele top van je clubje snode plannen te beramen, weet je dat er nota bene een undercover aan tafel zit, maar in plaats van je missie af te blazen en iedereen te waarschuwen zeg je doodleuk dat je er later op terugkomt en ga je op weg naar je tot mislukken gedoemde operatie. Dat die Klan-hillbillies niet overlopen van vernuft is genoegzaam bekend maar dit soort stupiditeit deed mij vooral denken aan lui schrijfwerk.

Deze ook eens bekeken, maar toch minder m'n ding. Het verhaal sprak me toch iets minder aan. De cast deed het wel prima. Ook de speelduur mocht voor mij gerust iets korter.

Tweede Lee.

Maakte bij zijn eerste film Oldboy best indruk op mij. Jammer dat deze tweede film niet meer dezelfde indruk te maken. Ik herken er niet meer de echte meerwaarde van Lee zelf in. Ondanks dat ik hier wel getuige was van de eerste "Double Dolly" truck van Lee.

In het begin was ik even bang dat dit weer zon flauwe komedie zal worden die de draai nooit echt kan vinden, net als destijds bij The Death of Stalin . Ironisch dat Buscemi dan ook hier weer terugkeert, ondanks hij niet zo erg vaak op het doek mag verschijnen van regisseur Lee.

Meeste kracht komt wel duidelijk van de acteurs. Het duo Washington & Driver zijn overtuigend. Daarbij ook geholpen door de extra bijrollen van Grace, Harrier, Eggold en Pääkkönen. Het komt allemaal dankzij de heren best overtuigend en geloofwaardig over.

Enkele leuke visuele trucjes, zoals de eerder genoemde "Double Dolly" truck door de gangen. Ook de speech van Hawkins (Ture) was visueel erg sterk en was duidelijk 1 van de hoogtepunten van de film waar de regie van Lee duidelijk wat meerwaarde had.

Jammer dat Lee de rest van de film best "normaal" regisseert. Ik had nog wat meer meerwaarde verwacht van de beste man. Het is dan ook altijd wel jammer dat dit soort filmpjes zo op elkaar moeten lijken qua biografie. Dat voelt de relatie tussen Washington en Harrier weer zo "cliché" aan.

Lee kiest niet echt een kant, al is het wel duidelijk dat de KKK hier niet van gaat houden. Maar de regie blijft op dat gebied nog best neutraal. De KKK wordt wel in slecht daglicht gezet, maar Lee lijkt nooit echt 1 bepaalde kant te kiezen. Het verhaal is vlot gebracht met voldoende tempo waardoor de 135 minuten wel een lange, maar geen vervelende zit waren.

Maar de film heeft ook wel minpunten. Ik had me niet ingelezen over het verhaal van Satllworth, en toch kon ik het hele verhaal wederom raden. De spanning en het gevaar van het undercoverwerk was ook simpelweg niet aanwezig ondanks een aantal pogingen. De chemie ontbreekt, dus ook geen sfeer.

Film lijkt door de neutrale regie ook niet veel impact te willen maken, en dan voelde de beelden aan het einde wel wat misplaatst aan omdat het best tam was voor zo'n onderwerp. Al blijven de beelden van de autoaanslag wel even hangen, enge momenten. Maar desondanks is dit een vermakelijk en snel filmpje dat wel degelijk doet wat het moet doen.

Weinig goeds over de States in deze BlackKKlansman : de verdeeldheid, het racisme, de haat, het geweld, de onbekwaamheid, de volkswoede...

Het begint al met een impressionante scène die de opruiming na een veldslag vermoedelijk uit de Amerikaanse burgeroorlog voorstelt en gaat al over deze met de lopende zwarten als schietschijven, kritiek en satire uitspuwend.

Naar een waar gebeuren (Oscar voor "adapted screenplay") met een doodernstige background en toch heb ik mij verkneukeld aan de grappige vondsten, dialogen en wentelingen in het verhaal waarbij ik vooral bewondering opbracht voor het acteren van Adam Driver.

Als het bedoeling was van Spike Lee de aandacht te vestigen op het voortleven van oude zeren dan is hij met deze cassante, sfeervolle film, vol sterke kleurrijke beeldtaal en treffende waarheden, er volop in geslaagd.

Prima film en veel beter dan ik had gedacht. Klein smetje zijn de eindbeelden Trump en het benoemen van America First. Beetje jammer om Trump die kant op te sturen. Afijn de film vond ik prima in elkaar zitten bleef onderhuids spannend zat wat humor in (niet veel maar toch) en was de hele rit goed vol te houden. Vond met name de hoofdacteurs een prima rol vertolken. David Washington en Adam Driver ga vooral zo door met acteren. De rol van Laura Harrier vond ik wat minder. Ze moest kennelijk ouder lijken, maar ze was gewoon te jong voor deze rol.

Blackkklansman heeft een mooi evenwicht van twee of drie kampen al vond ik the black power wat magertjes. The White power kreeg net iets meer aandacht. Het infiltreren vond ik mooi gemaakt, maar de telefoontjes met de lachebekjes erbij wat minder alsof ik naar Porky's zat te kijken. Maar goed halen we de minpuntjes eraf, dan blijft er gewoon een hele puike film staan die ik zeker nog een keer terug wil zien.

Film 4.0

Beeld 4,5

Geluid 4.0

Extra's 1.0

Goeie film die moeilijke maar ook oude materie aansnijdt, en tezelfdertijd wil pleasen bijv. in de zin van dat blanke politiecollega's wel erg vaak aan het high fiven waren met Ron Stallworth. Duidelijk is dat Spike Lee erg aan het zoeken was naar een goeie toonzetting, want het moet in de VS allemaal wel verteerbaar blijven. Het was erg "good versus bad guys" m.a.w. Wel ondertussen een aardig geschiedenislesje aan de hand van Harry Belafonte. Het belang van Birth Of A Nation kwam voorbij o.a. En natuurlijk de directe lijn van David Duke naar Donald Trump. Opmerkelijk feitje: de Redneck die Felix speelt, is een Finse acteur. Dat die zo moeiteloos in een southern accent kan knauwen is opmerkelijk.

Wist niet echt wat ik hier van moest verwachten. De titel en de filmposter kende ik weliswaar, maar wat de inhoud betrof verwachte ik toch humor of een flauw soort van satire. Dat bleek mee te vallen, en ondanks mindere fasen weet de film te boeien ook al vind ik het niet helemaal top.

Een onwaarschijnlijk maar niet minder waar verhaal ontwikkelt zich hoewel ik toch in de beginfase het idee heb dat het wat te gehypt en vlot is. Zo boeit de hele infiltratie bij de Panthers mij totaal niet. Die hele fase is voor mij een beetje zo zo, tot Ron het belletje doet naar de KKK, een gesprek dat ronduit hilarisch is. Het droog komische van de situatie die daarna volgt, en de infiltratie van Flip, die best heel erg boeit, is perfect neergezette samen met het stel randdebielen dat überhaupt de KKK vormt. Geweldig is de strijd met Felix te noemen en de wijze waarop Flip zich door situaties heen bluft. Het zijn de meeste boeiende momenten van de film.

Toch heeft de film zijn minpunten. De tijd en de thematiek zijn dat niet, die zijn interessant te noemen. Sterker, behalve de maatschappij kritische boodschap over racisme gaat het toch ook over vooroordelen. Iets waar iedereen zich schuldig aan maakt, dom of slim, geschoold of niet geschoold. En zoals naar voren komt, rond Zimmermann, blijkt maar weer dat je pas weet hoe het is als het je raakt. Mindere fasen van de film zijn zondermeer Ron rondt de Panthers en zijn liefdesperikelen. Een gedeelte dat voor tegengewicht zorgt en het verhaal en de kern meer naar het midden behoort te trekken. Toch boeit me dit stukken minder. Zo is er dan nog het verhaal rond Jesse Washington dat vertelt wordt en iedere verbeelding te boven gaat. Een verhaal dat ook meer dan aan komt zonder het geweeklaag en gezucht van de luisteraars. Iets dat daardoor naar ingevuld en opgedrongen melodrama neigt, iets wat absoluut niet nodig is want het verhaal is weerzinwekkend genoeg. Gemiste kansje eigenlijk...

Blackkklansman bouwt daarna best wel naar een prima einde toe die niet zonder slag of stoot en spanning voorbij trekt om vervolgens erg verontrustend te eindigen met de echte beelden van een aantal rellen. Het einde is treffend, de Amerikaanse vlag ondersteboven, een teken dat bekend staat als noodsignaal. Iets dat ik toch wel heel goed bedacht vind. Blackkklansman vaart vooral op een goede boodschap, stijl en muziek, en Driver werd niet voor niets genomineerd voor een Oscar. Eindresultaat is vooral een interessante film voor een keer maar niet helemaal top.

Gisteren de film op tv gezien. Ik vond het een goede film. Toch bleef ik wel met wat vragen zitten. Zo vond ik het ongeloofwaardig dat Walter zijn voorzitterschap overdraagt aan nieuweling Ron, terwijl hij weet dat deze niet door iedereen wordt vertrouwd. Verder vroeg ik me af wat de toegevoegde waarde van Alec Baldwin was aan het begin. Ik dacht hem later in de film wel terug te zien, maar helaas. Nu leek het net of hij even mocht komen opdraven om zijn ‘kunstje’ te doen.

Wow... wat doet deze film zichzelf tekort zeg. Vooropgesteld het verhaal keek lekker weg, en gaf een goede inkijk in het probleem waar donkere mensen lange tijd mee te maken hadden in de VS (de KKK en hoe zij vrij spel hadden). Maar de constante verwijzingen naar Donald Trump, met als dieptepunt beelden van een aanslag uit 2017, schieten mij echt in het verkeerde keelgat. Ik ben, sinds kort, absoluut geen fan van Donald Trump meer, maar deze film probeert hem weg te zetten als een fervente KKK aanhanger en dat vind ik toch wel erg beschamend. Er valt namelijk ook genoeg te zeggen over BLM, dat niet veel beter is dan de KKK. Het moraal van het verhaal zou moeten zijn dat extremisme, in welke vorm dan ook, moet worden veroordeeld. En dat hebben ze totaal niet weten over te brengen. Deze film is overduidelijk vanuit een links (extremistische) kant gebracht, waarbij wij moeten geloven dat alleen de witte man slecht is. En vandaar dat ik er niet meer dan 1,5* voor kan geven.

Wat een hoog gemiddelde! Deze film lijkt wel geschreven door een kind. Alsof voor de meeste mensen niet duidelijk is dat de KKK niet in orde is, moet dit nog eens extra benadrukt worden, wat ervoor zorgt dat het een karikatuur wordt. Dan toont bijvoorbeeld American History X de extremisten een stuk realistischer.

Het verhaal slaat nergens op en vrijwel elke scène vond ik ongeloofwaardig. Zwarte man wordt agent, doet kantoorwerk, maar wilt liever undercoverwerk gaan doen. Zijn eerste undercovertaak is infiltreren in de black panthers. Deze groep leek overigens meer op een boekenclub. De agent heeft hier niet echt zin en en ziet een advertentie van de KKK en gaat hier zijn pijlen op richten. Vervolgens volgt het halve politiebureau de nieuwe agent. Lijkt me niet echt hoe het werkt.

Daarnaast maken het zichzelf moeilijk door twee mensen één persoon te laten spelen. De rol van de zwarte man lijkt me uitgespeeld als de blanke man in persoonlijk contact komt met de KKK.

Het is overigens wel mooi geschoten en O.a. Adam Driver speelt goed.

Vooral een politiek statement. Begrijpelijk, maar wel een beetje drammerig, en wat kartonnen personages zonder boog. Maar dat zou allemaal nog niet zo erg zijn als er goede spanning, actie of humor tegenover stond. Maar die ontbraken voor mijn gevoel teveel.

Maar er zijn ook pluspunten: prima acteerwerk, mooi geschoten, coole seventies vibe.

“Ain't this a bitch. If I would have known this was a Klan meeting, I wouldn't have taken this motherfuckin' gig. God damn!”

Duidelijk dat ik achteraf iets meer had gehoopt en verwacht van deze film. Toch merendeels omdat de ‘KKK’ veelvuldig genoemd wordt brengt je in de verleiding dat deze film daar vooral om draait. En ja, het is uiteraard een hoofdonderwerp van deze film maar, er wordt veelte weinig mee gedaan door ‘Lee’. Hij gebruikt dit concept en het script meer om een politiek statement neer te zetten waarin hij dusdanig doordraait dat het eigenlijk meer een irritatie punt begint te worden. Dat racisme in de wereld maar vooral in de Verenigde Staten een pijnlijk en groot onderwerp is, is ons denk ik al wel bekend van de laatste jaren (zeker afgelopen jaar) en dat wordt toch maar weer eens groots benoemd hier. Vooral het einde waarin we zien dat het extreem-linkse tegen het extreemrechtse vecht, en die filmpjes gaan vaak rond op social media want het is een hele happening daar in de VS. Ik trek geen van beiden kanten maar, was zelf erg geïnteresseerd in het onderwerp en het concept wat deze film aanhaalt.

En dat is het hele probleem, alleen al de plotomschrijving misleid je compleet in wat je gaat zien. Tuurlijk, het infiltreren is een groot onderdeel van deze film maar dat gaat pas echt gebeuren na één of andere vreselijk overdreven speech in het begin van de film die de pijnpuntjes in de VS nogmaals aankaarten, ik heb daar niet om gevraagd tijdens het aanzetten van deze film, en hoewel ik voorstander ben dat er onwijs veel moet veranderen op het gebied van racisme lag het er in deze film er dik bovenop. Neem bijvoorbeeld dat vreselijke einde al, dat was gewoon te overdreven.

Ik vond ‘John David Washington’ een leuke rol spelen, nog niet het niveau wat zijn vader heeft bereikt maar zeker een leuke acteur om later in ‘Hollywood’ nog wat vaker te zien. Zijn rol als ‘Ron Stallworth’ was prima, niet heel interessant overigens. Ook vond ik ‘Adam Driver’ het prima doen met zijn rol als ‘Flip Zimmerman’. Overigens, vind ik ‘Driver’ erg lijken op zo’n gast die je vaak ziet in het televisieprogramma ‘Gold Rush’, op ‘Discovery Channel’ meende ik.

Als je als kijker net zoals ik, verwacht grote onderdelen van de ‘KKK’ te zien dan kom je bedrogen uit. Het infiltreren is een leuk onderdeel in deze film en zoals ik al zei zeker een hoofdonderwerp, helaas wil ‘Lee’ te veel ernaast bij doen. Ik had gehoopt dat ik wat rituelen had gezien van de ‘KKK’ om toch wat meer feeling over dit te krijgen, we zien ze overigens ook maar één keer in dat clownspakje van ze en in mijn ogen gebeurde er te weinig met dit concept om er enigszins spanning in te brengen.

Het verhaal is prima, als het maar gaat over het doel van de film en dat is het infiltreren. Het hele Black Lives Matter gedoe daaromheen had voor mij niet gehoeven. Het schetst zeker een goed beeld over de enorme verdeeldheid in het land, zeker destijds (dat je als donker persoon automatisch een niveau minder zat bij ook o.a. de politie) was dat nog heel heftig. Het is belangrijk dat je daar een statement voor wilt maken, helaas was deze film daar niet de geschikte spot voor. Het zorgde er voor dat daar veel tijd en aandacht naar ging en daardoor kwam het uiteindelijke verhaal in de weg te liggen, en dit werd enorm afgeraffeld.

Ik had dus véél meer verwacht van deze film en dat meen ik echt. En nogmaals, ik ben tegen alles wat ook maar racisme inhoudt, en vind het belangrijk dat hier wat aan gedaan wordt. Helaas loopt deze film hiermee over, waardoor het interessante concept en het interessante waargebeurde verhaal in het niets vielen, en dat vond ik vooral jammer.

Een activist verwijten geen genuanceerd verhaal te vertellen is als de Kerstman verwijten nooit eens in juni kadootjes te trakteren. Tja, wat verwacht je?

Nee het is helemaal niet erg hoe Spike Lee hier Blackkklansman opzet. Het maakt een speelfilm, geen documentatie. En die film begint sterk, met de speech scène ook direct het hoogtepunt van de film. De toon blijft ondanks het onderwerp eigenlijk altijd lichtvoetig. Niet in de laatste plaats door het fijne acteerwerk van Washington en de fantastische vibe en setting.

De nazi’s worden wat stuntelig neergezet en hoewel dat zeer waarschijnlijk bijzonder dicht bij de waarheid ligt is het net een klein beetje te makkelijk. En dan met name die dronkenlap. Onnodig, de domheid spat er toch sowieso al vanaf.

Overigens komen de Black Panthers er toch ook niet als de meest genuanceerde groep vanaf. De discussies die Stallworth en Patrice voeren voelen daardoor geloofwaardig aan.

3,5*

Tsja, wat hiervan te vinden. BlacKkKlansman vertelt over de undercover operatie van een zwart en joods duo in de KKK. Een goede rol van Washington jr., Adam Driver zoals altijd weer heel authentiek en naturel, en Steve Buscemi, die Steve niet bleek te zijn maar zijn broer Michael (nooit geweten dat hij een broer had).

Het is niet duidelijk in een genre te vangen. Gaandeweg is de film komisch door goede dialogen, en op het laatst wordt het enigszins spannend. Ondertussen serveert regisseur Spike Lee een aantal iets te lang uitgesponnen scènes met veel soul en funk muziek om de 70s sfeer goed neer te zetten. Maar het genre is natuurlijk ondergeschikt aan de boodschap van de film. En die wordt wel èrg hard bij de kijker door de strot geramd.

Wat Spike Lee had moeten doen, is de waanzin voor zich laten spreken. Het politiegeweld, het gebruik van racial slur door agenten die dat doodnormaal vinden ("toad", "coon"). En het complete gedachtegoed van de Klan. Het is af en toe zo geschift dat het komisch wordt. Dan is het helemaal niet nodig dit extra dik aan te zetten. In der Beschränkung zeigt zich der Meister. Wel, Spike Lee toont zich geen Meister.

De film heeft bijvoorbeeld een ijzersterke scène met een oude man die vertelt over de lynchpartij van een zwarte jongen in 1916. Je wordt er echt even naar van. Een sterk moment, wat compleet teniet gedaan wordt door meerdere geforceerde verwijzingen naar het beleid van Trump. Zo is er iemand van de Klan die zegt "let's bring America back to greatness again" (een duidelijke verwijzing naar Make America Great Again, de lijfspreuk van Trump). Ook hoor je een paar keer "America first".

Maar dat is niet alles. Aan het eind worden er beelden getoond van de aanslag in Charlottesville en de reactie van Trump daarop. Gemakshalve wordt een lynchpartij door meer dan 2000 mensen toen, even gelijk gesteld aan een aanslag door één geschifte idioot nu. Nee hoor Spike, er is niks veranderd. Uhuh.

De afsluiter van de film is een compleet overbodig statement dat de film zijn complete zeggingskracht ontneemt en bovendien een belediging van de kijker, die niet slim genoeg wordt geacht om de overduidelijk activistische boodschap zelf uit de film te destilleren.

Spike Lee schiet door. Daarom een nette 3 sterren, terwijl er meer in zat.