Per un Pugno di Dollari (1964)

Eindelijk deze eerste western van Leone gekeken. En, uiteraard, was dit een zeer aangename prent.

Voor een spaghetti-western beschikt deze film over een redelijk uitgebreid verhaal. En dan bedoel ik de dingen die Clint uithaalt om de Rojos tegen de Baxters op te zetten.
Het viel me wel op dat Clint in deze een redelijk menselijke Man With No Name neerzet. Zeker in vergelijking met The Good, The Bad & The Ugly.

Verder vergelijken met die legendarische prent doe ik niet. Deze film vergelijk ik liever met For A Few Dollars More. Het moet gezegd dat ik deze een tikkie beter vond. Meer actie, meer vaart ook wel. (100min voor een Leone-western is erg kort).. Ook natuurlijk die typische sfeer. De muziek die weeral eens zo goed bij de film past (al was dat hoge fluitdeuntje wat irritant als het te lang bleef spelen). Het enige wat ik iets of wat miste, waren natuurbeelden. Een beeld zoals bv de laatste scene van The Good, The Bad & The Ugly krijgen we hier niet te zien.

Het acteerwerk vond ik wel wat minder. Dat komt misschien omdat westernheld Lee Van Cleef er deze keer niet bij is. GM Volonté vind ik te beperkt als acteur. In For A Few Dollars More viel dat harder op dan hier. Hier viel het nog mee. Clint was echter wel een niveau hoger (wat echter niet zo is in het gezelschap van bv Lee Van Cleef en nog meer, Eli Wallach).

Ook deze is weer heerlijk gefilmd door Leone. Als voorbeeld neem ik de scène waarin Ramón sterft. Je ziet die camera bewegen, die zon, .. Heerlijk.

Misschien een klein puntje van kritiek: de shoot-out vond ik van een lager niveau dan For A Few Dollars More en The Good, The Bad & The Ugly. Een pak minder episch en ook het decor was niet zo indrukwekkend.

Een mooie 4* voor deze goeie eerste Leone-western. Uiteraard een must-see.

Wederom een zeer sterke western van Leone (dit was de laatste die ik nog moest zien van hem). De typische ingrediënten die in zijn latere westerns ook terugkomen, zijn in zijn eerste western al in grote mate aanwezig: schitterende close-ups, een leuk muziekje, echte karakterkoppen,... Daarnaast heeft deze western gewoon een goed verhaal, met af en toe een zeer amusante actiescène. Het feit dat Clint Eastwood van de partij is, is natuurlijk ook een groot pluspunt.

Wel moet ik opmerken dat er een paar dingen in de film zaten die me nogal vreemd leken:
- De Man Zonder Naam schiet op het begin van de film 4 leden van de Baxters-familie neer. Dan vraag ik mij af waarom die familie totaal geen wraakgevoelens had...
- De 2 families wonen op amper 100 meter van elkaar, terwijl ze elkaar echt niet kunnen luchten...
Ik wil hier niet verkondigen dat het fouten in de film zijn, ik vond het gewoon nogal vreemd.

Sterke western, maar natuurlijk net het niveau van The Good, The Bad & The Ugly en Once Upon a Time in The West. Maar dat is ook geen schande natuurlijk, het verhaal is sowieso een stuk 'kleiner' en minder episch. De sfeer is goed en het ziet er goed uit, op enkele dubbings na (vooral de jongen was niet goed gedubt). De film leunt natuurlijk op het karakter van Clint, die hij zoals altijd sterk neerzet. De actie is prima, het verhaal is goed (misschien wel wat voorspelbaar) en de muziek ja daar kan je nooit over klagen met Morricone.

4*

”My mistake. Four coffins... “

Mooie debuutwestern van regisseur Sergio Leone, die ervoor zorgde dat de western in jaren zestig weer nieuw leven werd ingeblazen. Het verhaal is een remake van Yojimbo, maar dan in een westernsetting. Hoewel ik de films van Kurosawa altijd wel goed vind, geef ik persoonlijk toch de voorkeur aan deze remake, die net wat beter en vermakelijker is.

Wat opvalt aan deze western, zijn vooral de vaart, en de diverse actiescènes, die het bevat. Leone neemt hier in tegenstelling tot zijn latere films wat minder de tijd om alles te vertellen, maar dat is zeker niet erg. Hij brengt zoals altijd alles tot in de puntjes in beeld, en maakt daarbij gebruik van veel close-ups en je voelt op sommige momenten echt de hitte vanuit het scherm naar de huiskamer overkomen. Zoals altijd maakt Leone in zijn films gebruik van zijn vaste componist Ennio Morricone. Ik vind echt alles mooi, wat die man componeert en het wekt dan ook geen verbazing dat de muziek en soundtrack ook hier weer van grote klasse is.

Met deze film, werd ook Clint Eastwood zijn doorbraak een feit. Hij speelt het hoofdpersonage met verve en maakt van hem een zelfverzekerde cowboy met veel uitstraling. Hij is rustig, kalm, heeft altijd die zelfverzekerde blik en die soort van poncho, die hij hier draagt kwam later in zijn andere films ook nog vaak terug. Vooral de humor die Eastwood in zijn personage legt is grappig. Door de combinatie van alle bovengenoemde factoren is Per un Pugno di Dollari een fijne spaghettiwestern geworden, en een erg leuk begin van de trilogie van de “man zonder naam”.

4,0*

A fistful of Dollars is een quasi perfecte spaghetti-western uit 1964 van grootmeester Sergio Leone. Clint Eastwood vertolkt voor het eerst de mythische naamloze cowboy die anno 1872 in San Miguel arriveert, een dorpje nabij de Mexicaanse grens. Twee families strijden er om de macht en houden zo het hele dorpje in hun greep. De zwijgzame Eastwood profiteert van die vete om beide families tegen elkaar op te zetten...

Het gegeven van een dolende held die twee clans tegen elkaar uitspeelt, stal regisseur Sergio Leone van de Japanse film 'Yojimbo'. Met veel gevoel voor visuele flair combineert hij invloeden uit de Amerikaanse, Japanse, Spaanse en Italiaanse cinema tot een eigen stijl vol zwarte humor. Dit stukje intrigerende filmgeschiedenis weet de broeierige sfeer overigens perfect in de hand te houden dankzij de uitstekende soundtrack van Ennio Morricone.

Succesvolle spaghetti.

Leone en Morricone schijnen stroef van start te zijn gegaan tijdens deze eerste echt succesvolle spaghetti western, die tevens een langdurige samenwerking tussen de schoolvriendjes inluidde. Feit is dat de combinatie tussen beeld en geluid enorm sfeerbepalend werkt. En de bombastische deuntjes van de superieure soundtracker passen nu eenmaal schitterend bij de desolate vlakten en gore grijnzen van Eastwood. Althans, zo besloten de twee en de rest is geschiedenis. Hier nog zonder harmonica, maar alvast elke componist wakker schuddend.

De vies lachende cowboy zonder naam kreeg er voor de zekerheid toch maar eentje aangemeten op de titelrol. En door de doodgraver. Er moet namelijk wel een naam op het eventuele kruis. Dat Eastwood uiteindelijk niet eens de naam van de film doorhad, omdat pas vlak voor de première nog even snel van naam werd veranderd, is een leuk detail. Alsof deze film niet had kunnen slagen als 'The Magnificent Stranger'. Er kwamen al snel twee 'vervolgen'. Want dat Leone een gouden combinatie had gevonden was hem waarschijnlijk al wel duidelijk voordat het succes begon.

Zeer goed.

Goeie film waarin een vreemdeling twee ruziënde families tegen elkaar uit speelt. Een redelijk standaard verhaal, maar deze film moet het dan ook meer van de vorm en stijl hebben. Drie mannen (acteur Clint Eastwood, regisseur Sergio Leone en componist Ennio Morricone) aan het begin van hun carriere, waarbij alledrie duidelijk potentie zichtbaar is maar nog niet op de top van hun kunnen.

Mijn laatste van de Dollarstrilogie

Een tijdje geleden herinnerde ik me opnieuw dat ik het eerste deel van de Dollarstrilogie nog niet had gezien. Eigenlijk is dat een kleine schande, want The Good, The Bad and The Ugly is mijn favoriete film aller tijden en de western is ook nog eens een geweldig genre. Gelukkig kon ik A Fistful of Dollars een tijd geleden in mijn bezit krijgen en gisterenavond was het tijd om de trilogie te vervolledigen.

A Fistful of Dollars is het eerste deel van de bekende trilogie en Sergio Leone liet hier al veelbelovende dingen zien voor wat nog komen ging. Het camerawerk is gewoon pure klasse met zijn typische close-ups van de bezwete cowboys. Ook de setting is naar Leone’s gewoonte weer top, met dat kleine dorpje en het binnenplein. Ik vond het wel raar dat de twee vijandige kampen vlak naast elkaar in hetzelfde dorpje wonen. Anderzijds geeft het wel een geweldig akelig sfeertje mee aan de film, want elk moment kan één van de twee kampen toeslaan. Qua verhaal vond ik het begin moeilijk om door te komen. Ik had niet echt een idee waar Leone naar toe wilde met het verhaal, maar vanaf het moment dat Eastwood zich aanbiedt bij de Rojo’s wordt het snel duidelijk wat er ons te wachten staat. Soms weet je wel niet goed wat hij allemaal van plan is ( zoals met die twee lijken die hij tegen een graf plaatst), maar achteraf valt alles op zijn plaats. Vooral het tweede deel van de film is erg sterk met enkele geweldige scènes, zoals het gevecht tussen de Rojo’s en de Baxter’s op het kerkhof en de fenomenale ontsnapping van Eastwood. Net zoals bij Leone’s andere spaghettiwesterns mag de shoot-out in de finale niet ontbreken. De shoot-out van TGTBTU is natuurlijk onovertroffen, maar die van A Fistful of Dollars is ook nog van een hoog niveau. Echt heerlijk hoe Eastwood daar op zijn gemak komt afwandelen en de woorden van Ramon tegen hem gebruikt om hem daarna af te maken.

Wie aan Leone en zijn spaghettiwesterns denkt, denkt ook meteen aan Ennio Morricone. A Fistful of Dollars betekende meteen ook het begin van een geweldige samenwerking tussen deze twee legendes. Al moet ik wel zeggen dat ik bij deze film niet zo lyrisch ben over de muziek, want er wordt toch serieus overkill gepleegd met dat hoge deuntje. Na een aantal keer wekte het wat irritatie bij me op, maar de rest van de muziek is gewoon een sterke ondersteuning voor de film.

Net zoals voor Morricone was dit voor Clint Eastwood de eerste samenwerking met Leone. Wel één die niet zo lang zou duren, maar daarom niet minder goed. Clint Eastwood is gewoon de perfecte belichaming voor The Man With No Name. Zijn heerlijke karakterkop, sigaartje in de mond, poncho aan en hier en daar een heerlijke oneliner en je hebt de westernheld bij uitstek. Al was het wel even wennen toen hij Italiaans begon te praten. Ik ben hem gewoon van mysterieuze en zwijgzame rollen, maar ik vond hem hier nogal veel praten. Eastwood weet zijn rol ook op sommige momenten op een humoristische rol te brengen, zoals de stukjes met zijn ezel en de lijkkisten. Hetgeen wat dan nog ontbreekt is een badguy à la Eli wallach of Lee Van Cleef, want Gian Maria Volonté vond ik niet overtuigend genoeg als Ramon Rojo. Ik kan er mijn vinger niet helemaal opleggen, maar Volonté kwam niet dreigend genoeg over als badguy. Ik ga zeker For a Few Dollars More herbekijken (weer erg lang geleden) en misschien was hij daar veel beter. Ook de rest van de Rojo’s proberen wel over te komen als grote schurken, maar niemand van hen stak er echt bovenuit. De rol van Marisol die gespeeld wordt door Marianne Koch had evengoed door een andere vrouw kunnen gespeeld worden. Vrouwen in westernfilms is nooit echt wat geworden, of je moest Claudia Cardinale geweest zijn natuurlijk. Verder heeft Joseph Egger een tof rolletje als lijkkistenbouwer.

A Fistful of Dollars luidde een geweldige periode in van een fantastische reeks. Op sommige momenten merk je dat nog niet alles op punt stond, maar evengoed merk je dat Leone al ontzettend veel in huis had. Het verhaal is redelijk dun, maar het wordt gewoon erg goed uitgewerkt met vrij veel actie bovenop. Neem daarbij nog eens een uitstekende Eastwood en je hebt een sterke western.

4*

Per un Pugno di Dollari (A Fistful of Dollars - 1964)

Schitterende verhertelling van Akira Kurosawa's Yojimbo, door de onnavolgbare stijvolle Sergio Leone. Prachtige beelden. Schitterend acteerwerk door Clint Eastwood, die met een minimalistische peformance een prachtige schimmige 'held' neerzet. Ook Marianne Koch maakt van haar weinige screentijd toch een waar spektakel. Maar de meeste hulde moet toch uitgaan naar een heerlijk smerige bandiet neerzettende Gian Maria Volonté! Ik had hem al gezien in Il Buono, il Brutto, il Cat... - en ook hier maakt hij van de bad guy ook écht een héle slechte guy! Hulde!

En natuurlijk de briljante muziek van überfilmmuziekmakende Ennio Morricone! Wat kan die man prachtige tonen produceren bij deze schitterende beelden! Genieten!

Het startschot van de spaghetti western, enkele carrières en de Man with No Name, maar meer dan een losse flodder kan ik er inmiddels niet meer van maken. Welke taal je ook draait, de dubs zijn vreselijk en dat wordt nog wat erger omdat de film ook niet erg zwijgzaam is en de dialogen van zichzelf al doorgaans houterig van aard zijn. Bijzonder weinig aan en met het hysterische gelach en het jammerende kind zelfs behoorlijk irritant. Daarmee is de cast er meteen aan voor de moeite.

Het is eigenlijk alleen wanneer de heren in stilte voor hun uit staren en Leone z'n close-ups van stal haalt om hun ongure koppen in vol ornaat te tonen, dat ze tenminste nog een beetje indruk maken. Verder valt er niet veel te beleven aan deze Rojos en Baxters. Met een doorhakkelend verhaaltje komt er ook niet veel terecht van een zwetend sfeertje en Morricone's bijdrage is op z'n sterkst wanneer het rustig van leer trekt en het meer in het teken van een specifieke scène wordt gebruikt.

Geen punten van mij voor de keren dat het gaat dartelen en dat jolige fluitje wordt ingezet. Eastwood krijgt er dan wel een paar. Geen fan verder, maar vanaf het gedoe met de ezel heeft hij met z'n norse blikken, de sigaar en de poncho wel de nodige uitstraling te pakken. Zijn rol in het kapittel tussen twee kampen levert geen boeiende middendeel op, maar tegen het einde, waar Leone's stijl het beste tot z'n recht komt, leeft het toch nog op. Laat dat dan maar het houvast voor het volgende deel zijn.

De eerste spaghettiwestern van de beroemde en legendarische regisseur Sergio Leone en eveneens min of meer het debuut van de legendarische acteur (en tevens regisseur) Clint Eastwood op het witte doek in het soort rol wat hem op het lijf geschreven zijn.

Het is misschien niet de beste spaghettiwestern van Sergio Leone maar wel een goede. Het boeiende verhaal zit goed in elkaar en ook met de uitvoering zit het meer dan goed. Het hoogtepunt van deze film is natuurlijk Clint Eastwood die het uitstekend doet en er ook zeer cool bijloopt (inclusief sigaartje op de mond). Daar waar Arnold Schwarzenegger en Sylvester Stallone de actiehelden waren in de jaren 80/90, was dat Clint Eastwood vooral in de jaren 60/70. De eerder genoemde acteurs moesten het vooral hebben van hun spierballen terwijl Clint Eastwood het vooral moest hebben van zijn coolheid.

Visueel ziet het er overigens allemaal fraai uit (hoewel het zich vooral afspeelt op één locatie en het bloed er nep uitzag) in deze film en er zit ook meer dan voldoende actie in. Zoals vaker in een spaghettiwestern verzorgt ook in deze film Ennio Morricone voor de muziek. Maar zoals het voor Sergio Leone geldt het ook voor Ennio Morricone dat het niet zijn beste muziek is, welke is toegepast in een spaghettiwestern.

P.S. die Marianne Koch zag er overigens niet onaardig uit.

Per un Pugno di Dollari vind ik een goede film.

Sergio Leone begint de Dollarstrilogie met deze film best sterk. Het verhaal in deze film is simpel, maar wel goed bedacht. Een geheimzinnige man probeert twee rivaliserende groepen tegen elkaar uit te spelen. De manier waarop de man dat doet is toch wel geestig te noemen. Die truc die de man zonder naam uithaalden met de twee lichamen bij die grafsteen vond ik goed bedacht.

Deze eerste Dollar film duurt niet al te lang. De film word geen enkel moment langdradig. De film kijkt makkelijk weg. Het camera werk in deze film is goed. Ook in deze film ( zij het in mindere mate ) zitten er van die mooie close ups shots van de gezichten. De muziek in deze film is van Ennio Morricone. Hij maakte voor deze film goede muziek. Maar eerlijk is eerlijk. Wat we in deze film van Morricone te horen krijgen is slechts een voorproefje van de muziek die we in latere films van hem te horen krijgen. De muziek in deze film is zeker niet slecht. Maar Morricone laat bij andere films horen dat hij nog veel beter kan.

Deze eerste Dollar film word naast het goede verhaal vooral gedragen door Clint Eastwood. Hij zet in deze film een geweldige acteerprestatie neer. Ik vind het soort personage wat hij in de Dollar films speelt ook heel leuk. Het is wel zo dat Eastwood in deze eerste film niet een erg goede tegenspeler heeft. In de andere twee Dollar films was ook de geweldige Lee van Cleef van de partij en natuurlijk in Il Buono, il Brutto, il Cattivo was er ook nog de geweldige Eli Wallach. Het is toch wel een gemis dat Eastwood in Per un Pugno di Dollari een niet zo sterke tegenspeler heeft. De belangrijkste tegenhanger van Eastwood in deze film is Gian Maria Volonté als Ramón. Maar ik vond hem eigenlijk niet zo heel goed acteren. Ramón kwam niet zo heel dreigend over in de film. De rest van de cast acteert overigens wel goed.

Wat ik ook wel mis in deze film is de humor. De andere twee Dollar films zijn op sommige momenten erg grappig. De eerder genoemde truc met de lichamen vond ik wel geestig. Verder zorgt Eastwood door zijn manier van doen af en toe nog voor wat humor. Maar daar blijft het bij. De andere twee Dollar films hebben van die leuke cynische humor. In die films zitten ook een aantal rare typetjes. Deze twee dingen miste ik toch wel in deze eerste Dollar film. Ze waren in deze film bijna niet aanwezig.

Al met al vind ik Per un Pugno di Dollari een goede film. Het verhaal in deze film is goed bedacht. Eastwood zet een goede rol neer. Maar toch zie ik deze film meer als een opmaat naar twee sterkere films.

3,5 ster voor deze film.

'The dead can be very useful sometimes'. Fantastisch die Clint. Zorgt toch weer voor een aantal onvergetelijke momenten in dit eerste deel waarin hij de man zonder naam speelt. Vermakelijke film.

Tja, ik schrok er zelf een beetje van. Kwam er ineens achter dat ik deze nog nooit gezien had. Vreselijk. Direct gedaan dus. Leone start de trilogie goed. Net als 'A Few Dollars More' is ook deze prent sfeervol en vermakelijk.. en uiteraard met een coole Clint. 'The Good..' blijft echter met afstand de allerbeste.

Vond de film mooi geschoten, heerlijk sfeertje altijd weer - je voelt de hitte, de wind en het zand bijna. Het verhaal is niet zo bijzonder, maar de uitwerking kent een aantal leuke scenes. Fijne spaghetti.

"I don't think it's nice, you laughin'. You see, my mule don't like people laughing. He gets the crazy idea you're laughin' at him. Now if you apologize, like I know you're going to, I might convince him that you really didn't mean it."

Dan toch maar eens de eerste Western van Sergio Leone (onder het pseudoniem Bob Robertson) gekeken, en ik moet zeggen dat dit wel het minste deel is van de Man-With-No-Name-trilogie.

Clint Eastwood die hiervoor uncredited in monsterfilms en in een andere western heeft gespeeld was wel aardig, al vind ik hem in de volgende toch echt veel cooler. Hij heeft wel een aantal sterke scenes en geniale teksten in deze film en ik denk dat hier zijn carrière toch wel zo'n beetje is begonnen. De rest van de cast leek in mijn ogen Italiaan, de nasynchronisatie was een beetje vervelend maar uiteindelijk zag je daar wel doorheen.

Weer een mooie soundtrack van Ennio Morricone, vooral aan het einde van de film. Op zichzelf is de muziek beter, heb een LP met muziek uit deze en For A Few Dollars More.

De film kwam een beetje moeilijk opgang en het verhaal was niet echt goed. De eerste helft van de film is niet zo interessant, vooral aan het eind vond ik het wel aardig worden.

Een jaar hierna heeft Leone zijn camera werk wel enorm verbeterd. De cinematografie heeft hier nog niet helemaal zijn typische stijl, veel minder ultraweide shots en die typerende close-ups.

Al met al was het wel een vermakelijke film maar bij lang na niet zo goed als de drie films die Leone hierna maakte met Eastwood. Ik begrijp dat hij ook even in moest komen, deze film ziet er meer uit als de standaard Spaghetti-western.

Persoonlijk vind ik deze net iets minder dan de twee die zouden volgen.
Dat komt voor een gedeelte door het missen van Lee Van Cleef, maar het zit hem in meer dan dat.
De sfeer komt net iets minder over en Eastwood raakt wel heel gemakkelijk alles en iedereen die op zijn pad komt. Daarnaast laat Leone een aantal scenes wat te lang doorlopen, zoals de scène waarin het goud van de cavalerie word gestolen, maar ook de shootout op het kerkhof.
Toch blijft dit, heel erg geholpen door de soundtrack, een erg vermakelijke Western.

Eerste deel van Leone’s Dollar-trilogie over een lone gunman (wiens rol klassiek wordt ingevuld door de iconische Clint Eastwood) die profiteert van een burenruzie in een slapend stadje.

Eigenlijk zijn het begin en het einde van de film het best. Na de heerlijke openingssequentie met de muziek van Morricone (door de film heen de meest constante factor) komt het verhaal fijn op gang met een ontspannen Eastwood, die enkele oneliners uitslaat en de broeierige situatie heel rustig in zich opneemt. Leone speelt hier al fijn met close-ups, zoals hij dat later bij Once Upon a Time in the West en The Good, the Bad and the Ugly nog veel uitgebreider zou doen.

Echter, in het middenstuk valt goed op dat het plot nogal matig is. Daarnaast had ik wat moeite met de belichting, oogden de actiescènes wat gemaakt en weinig spectaculair, en was het acteerwerk los van Eastwood ook niet al te best. Duidelijk wordt hier dat a Fistful of Dollars wel vermakelijk is, maar ver blijft van de klassieke status die Leone’s latere werken zou vergaren.

Aan het einde blijft de relatief positieve indruk toch overeind; in een heerlijke slotscène, die ik zou bestempelen als een voorproefje op the Good, the Bad and the Ugly, zien we Eastwood zo’n beetje op de top van z’n kunnen. De muziek van Morricone maakt het mooi af.

3*

Voor mij werd het weer eens tijd de Leone-westerns te herzien. Wat direct opvalt na een aantal oudere echt Amerikaanse westerns gezien te hebben is dat de sfeer volstrekt anders is. Veel rauwer, realistischer ook en minder het gevoel dat je naar een aantal acteurs in een pretpark aan het kijken bent. Ook door de locatie die meer zuidelijker (in of richting Mexico) ligt en dus meer hispanics (al zullen de acteurs ook gewoon Spanjaarden of Italianen zijn) of waar de huizen eerder van wit gesteende dan bruin hout zijn. En hoezeer ik houd van de typische western, deze spaghetti's geven dat gevoel nog net wat meer. En daar win je al de helft van de punten mee, die sfeer.

Want de film zelf stelt nog niet heel veel voor. Simpel verhaal, weinig sfeerzetting (extra) maar vooral veel plotontwikkeling. En ook Eastwood is nog niet echt mysterieus in zijn rol maar ook andere acteurs (vooral door de dub) overtuigen niet echt. Het is in ieder geval geen film waarin je meeleeft, maar die wel heel makkelijk wegkijkt. Dat alles maakt wel dat de film gewoon genietbaar is en geen seconde verveelt, maar die echte goede westerns die Leone later zou maken zijn wel een aantal niveau's hoger. Verhoogd naar 3,5*.

Per un Pugno di Dollari

Het eerste deel uit Sergio Leone's “the Dollars” trilogie. Voor mij de minste film, maar Per un Pugno di Dollari heeft genoeg sterke punten voor een sfeervolle Western. Eastwood, Koch, Volonté, de fantastische muziek, de lang uitgerekte scènes, weinig dialoog etc. Films van Leone kun je er meestal zo uitpikken, en het is iedere keer weer een feest van herkenning.

Prachtige film inderdaad.

Lang geleden al eens gezien.

De Engelse Nasynchronisatie is wel wat storend ja.

Clint Eastwood die in het ene shot wel een baard heeft

en een shot later geen baard ha geweldig

Clint Eastwood speelt een legendarische rol

die geen enkele acteur in een reboot of

zo zou kunnen overtreffen nooit never meer!

Eastwood kan goed koud kijken en stoer doen

met zijn sigaar

En er zit tenminste wel wat actie in

daar hou ik altijd wel van.

Typerend Leone, of deze betere is dan zijn vervolg of alles wat er na nog kwam vind ik moeilijk te beoordelen. Eigenlijk niet met elkaar te vergelijken. Wat For a fistfull of dollars ontegenzeggelijk heeft is een aangename speeltijd van een goede 100 minuten.

Eastwood zoals we kennen, stoïcijns als hij is, een typisch stoffige en armoedige omgeving met de gebruikelijke problemen waar Eastwood zoals het de titel betaamt te koop is en in die zin een boeiend geheel vormt. De gebruikelijke problemen voor Eastwood zelf zijn voorspelbaar te noemen en op het einde mis ik vooral iets extra motief en verhaal waarom Eastwood zich zo te koop aan biedt en het vuur aanstookt tussen de twee bendes.

Desondanks een Leone zoals we een Leone kennen, met humor, actie, stijl en muziek. Kwaliteit uiteraard, aardig een keer te zien maar verder heb ik er niet zo gek veel mee.

Deze maar weer eens opgezet nadat ik de Man with no name Trilogy op DVD op de kop had getikt. Allereerst de DVD, helaas geen full screen uitvoering, zwarte randen aan alle kanten, alleen Engels ondertiteld, beeld is ok maar ook niet meer, geluid is ook matig, als liefhebber kan je beter de gerestaureerde blu ray kopen.

Dan de film, het is een "vroege" Leone, die in sommige opzichten laat zien wat er aan zit te komen, maar het komt er nog niet helemaal lekker uit. Cinematografie is best goed maar nog vrij degelijk, de latere lange shots zijn er nog niet en de close ups zijn nog minder uniek en intens dan later.

Het verhaal is voor zijn tijd niet slecht, de "held" zet twee rivaliserende bendes tegen elkaar op, redt de mooie dame om haar vervolgens veilig weg te sturen. Dialogen zijn helaas matig tot redelijk, maar vooral de gesynchroniseerde stemmen zijn soms echt irritant, het huilende kind is al genoemd, je zou bijna willen dat ze die jengelkoter afknallen.

Maar voor 1964 al bijzonder is de uitwerking van de rauwe "gritty" wereld, geen opgepoetste helden en bad guys die na een lange rit zo fris als een hoentje arriveren bij de saloon (ik kijk naar jou John Wayne)

Al met al nog steeds een kijkwaardige spaghetti western, maar de latere films zijn zonder meer beter. Leuk om mee af te trappen als je de trilogie wil zien..

Vroeger konden ze goed spaghetti westerns maken, zeker Clint Eastwood was de koning van zo 'n westerns. Deze film was nog eerder dan de bekende: "The Good, the Bad and the Ugly". Zalig om naartoe te kijken, zeker die blikken van de acteurs en de stilte in de woestijn....

Zeker niet Leones beste film. Een standaard spaghetti western. Ben je er fan van, dan zal je hier plezier aan beleven. Wil de alleen de beste zien, dan kun je beter andere films van Leone kiezen zoals The Good, The Bad And The Ugly en Once Upon A Time In The West. Het verhaal boeit minder en camerawerk is wat meer standaard. Sommige acteurs konden blijkbaar geen Engels en zijn nagesynchroniseerd wat irriteert (het dieptepunt daarmee is het kleine jongetje waarbij ze niet eens moeite hebben genomen om stem en mond gelijk te laten lopen... de stemacteur is trouwens ook dramatisch... nog nooit een jongetje zo vreemd horen huilen). Clint Eastwood speelt wel weer erg goed en de muziek van Morricone is geweldig. Beeld en geluidskwaliteit van de in 2014 gerestaureerde 1080p versie is niet best. Als ik de berichten zo lees, kun je waarschijnlijk beter voor de 4K versie gaan. Al met al drie sterren.

Onderaan de filmposter zie je de naam Bob Robertson. Het was een schuilnaam voor Sergio Leone, die net als andere namen uit de cast & crew (Ennio Morricone werd Dan Savio) een Amerikaanse naam koos om de Italiaanse western te promoten in de VS die toen nog niet vertrouwd was met de spaghettiwestern. Leone ging ook voor een Amerikaanse lead en kwam terecht bij Clint Eastwood. Het heeft wel geholpen, want de spaghettiwestern brak definitief door en Eastwood werd een ster. Het verhaal kwam van Akira Kurosawa. De film is een remake van zijn film Yojimbo.

Het begin van een nieuwe stijl westerns. Het genre zou later nog verbeteren, dit was nog maar het begin. Maar de film zit al best goed. Met een relatief klein budget is het een klassieker geworden. Eastwood als de 'man with no name' die vooral aan zichzelf denkt en bikkelhard is, maar toch door het publiek omarmt wordt omdat hij uiteindelijk toch ergens een hart heeft in zijn ruwe bolster. Een verschil met de Amerikaanse helden uit Hollywood die we kennen via John Wayne en co. De combinatie Leone, Eastwood, Morricone zit echt wel goed. Leone mixt de stijl van John Ford en Kurosawa tot een eigen gekende stijl. Eastwood laat zien dat hij geboren is voor dit soort rollen. En Morricone brengt in zijn muziek zowel spanning, maar ook een 'coolness' en de hitte onder de schroeiende zon.

Opvallend en verwarrend aan de Dollars trilogie van Sergio Leone is dat 2 acteurs verschillende rollen spelen in de reeks. Gian Maria Volontè speelt de bad guy in de eerste twee films: Ramon Rojo en El Indio. En dat doet hij heel goed. Die smeulende ogen, je ziet het pure kwaad, de jaloezie, het sadisme. De rollen lijken wel op elkaar.

Lee Van Cleef speelt een voormalige kolonel in For A Few Dollars More en een andere rol, Angel Eyes, in The Good, the Bad and the Ugly. Hij is ook geweldig maar je moet het in dit deel dus nog even zonder hem doen.

Deze eerste in de reeks toont al veel potentieel maar is slechts een vingeroefening. De basis is gezet met de onvergetelijke deuntjes van Morricone, de samengeknepen oogjes en de sigaar van de Naamloze vreemdeling (Eastwood) en natuurlijk zijn snelle en trefzekere schoten. Met deze filim werd wel een nieuw soort western neergezet, meedogenloos hard, met anti helden en een ieder voor zich mentaliteit. Hoewel de Naamloze nietcompleet harteloos blijkt.

Qua beelden zijn de latere delen mooier. Qua compositie ook. Deze Fistful bevat wel een aardige vondst op het einde maar die leunt vooral toch op de domheid van Ramon. Wel een efficiente speelduur. Alleszins verdienstelijk en een goede introductie op een uiteindelijk vrij geniale trilogie waarmee Leone zijn nadrukkelijke stempel en indruk achterliet op latere regisseurs.

Get three coffins ready.

Herzien op 4K van Arrow met DolbyVision en een verbeterde 5.1 soundtrack. Mijn favoriete boutique label maakt zijn naam wederom waar, een prachtige uitgave.

Drie toen toekomstige grootheden sloegen de handen ineen en schreven geschiedenis met deze eerste spaghetti western.

Eastwood die buiten de goody two-shoes serie Rawhide nog steeds totaal onbekend was en bijna op het punt stond om te stoppen met acteren. Zijn contract verbood hem ook om in Amerika aan andere projecten mee te werken. Totdat hij werd gevraagd door de toekomstige vader van spaghetti western en Europese regisseur Leone. Het contract verbood hem niet buiten Amerika films op te nemen, the rest is history. En tot slot natuurlijk de legendarische muziek door Leone’s oud-klasgenoot Ennio Morricone. De oorspronkelijke titel was “The Magnificent Stranger”, die drie dagen vòòr de release werd veranderd. Eastwood wist hier niks van, en was ook verrast toen hij hoorde wat een hit de film was.

Een onofficiële remake van Kurosawa’s “Yojimbo” uit 1961. Japans productie bedrijf Toho klaagde Leone aan en won de rechtzaak, ze kregen 15% van de opbrengst, meer dan hun eigen film Yojimbo had opgeleverd.

We hebben de Baxters aan één kant die handelen in wapens, de Rojo’s aan de andere kant die handelen in drank en de man zonder naam in het midden. Persoonlijke de minste van de trilogie, al blijft het natuurlijk een fijne film. Eastwood draagt de film en speelt fantastisch als de zwijgzame revolverheld. Je denkt in eerste instantie dat hij alleen aan geld denkt, maar toch toont hij ook empathie voor bepaalde karakters en is hij niet helemaal egoïstisch bezig. Leuke bijrol van de doodkistenmaker Piripero. Klein minpuntje voor de nasynchronisatie van het jankertje Jesús, zoontje van Marisol. De finale werd in Back to the Future 3 nog een keer nagedaan. De schitterende score van Morricone blijft geweldig en heeft enorm veel waarde voor de film.

Een vingeroefening.

In het drieluik Un Pugno, In Più, Il Buono is dit wel duidelijk de minste. Leone is zijn stijl aan het ontwikkelen richting C'era una volta il West, en elk van de elementen is al duidelijk daar. Maar de perfectie die OUATITW zou gaan brengen is er nog net niet helemaal, al zie je wel dat dat aanstaande is.

Clint moet overduidelijk nog wat wennen aan zijn rol, aan zijn status als filmster - hij ziet er af en toe echt als melkmuiltje uit, of wellicht net zoals ik toen ik een jaar of vijfentwintig was. Ja, er zit een baard aan, maar het staat nog niet echt. Vooral daarmee is het verschil met In Più enorm.

Verder is het relatief wat weinig opzienbarend. Als film klopt het wel, maar nauwelijks de moeite eigenlijk, en in de vertelling wat ondergeschikt aan het origineel Yoyimbo - zowel in de details, als in de manier waarop het uitgevoerd, opgedist wordt.

Behalve dan natuurlijk dat de teksten die Clint voor zijn kiezen krijgt wel echt erg goed zijn. En vanzelf het echte, enorme, grote verschil: de ongekend goede soundtrack met de muziekjes van Ennio Morricone. Zelfs als hij iets basaals als de Deguello jat, komt er nog iets mooiers en geniaals uit. Daarom, en wellicht ook alleen daarom is deze film een monument. Een film om elke paar maanden te herzien, om je te herinneren aan hoe het moet, hoe het kan zijn.

Of gewoon omdat je ruzie hebt met een van je zakelijke relaties, en je van daaruit zo'n Deguello state of mind hebt. Kon ik maar trompet spelen.

Moeilijk om hier "objectief" over te oordelen, omdat ik bij het kijken steeds denk aan (en soms ook wel vergelijk met) The good the bad and the ugly en Once upon a time in the West. Veel klassieke Leone-elementen zijn in ieder geval al aanwezig: de close-ups van van zweet glimmende gezichten, de muziek, de schilderachtige lokaties, de karakteristieke natuur (hier vooral het witte zand van aan het begin) en natuurlijk Clint: lang, slank, onverstoorbaar en ondoorgrondelijk. De plot is redelijk goed uitgewerkt, het beeld op mijn DVD (met twee edits) is acceptabel, en van de slechte dubs heb ik geen last – bij Fellini kan het nog veel erger, en het komt me ook voor dat Sergio Leone misschien wel de overtuiging van Quentin Tarantino deelt dat het helemaal niet erg (en misschien zelfs wènselijk) is dat de kijker zich er van bewust is dat hij naar een film kijkt. Ook van het onwaarschijnlijke gegeven dat Clint met een gebroken hand al weer zó snel zó goed zou kunnen schieten maakt ik geen punt; alleen dat ook maar íémand van beide partijen zou kunnen denken dat de twee tegen grafstenen leunende (of beter gezegd onderuitgezakte) lijken levende getuigen zouden kunnen voorstellen wil er bij mij niet in. De stijl vergoedt veel, en vanaf hier zou het alleen nog maar beter worden (als ik me For a few dollars more tenminste goed herinner).