Per un Pugno di Dollari (1964)

Ze vergelijken daar wel een blu ray met een 4K, dat is niet helemaal eerlijk.

De Kino Lorber 4K van FAFDM vond ik werkelijk fantastisch, zo mooi had ik 'm nog nooit gezien, zat tegen perfectie aan, dus kan bijna niet beter. Heb jij die zelf ook, want de nieuwe Arrow vergelijken met een oudere blu ray, die je van jaren geleden had, is niet helemaal eerlijk, daar het beeld daarvan niet echt super was.

De site is wel eerlijk hoor en zij vergelijken niet, ze plaatsen de screen-caps van diverse uitgaves die je vervolgens zelf kan vergelijken. Ik had ook met die links ipv de 4K van Kino Lorber de oude Kino Lober blu-ray screen-caps ter vergelijking kunnen sturen bijv.

Die Kino Lober 4K's zijn SDR en geen HDR naar SDR conversie. Alleen de resolutie is dan 4K maar op color-range en blacklevels kan je prima vergelijken.

En maak je borst maar nat want de Arrow Video van For A Few Dollars More ziet er echt moddervet uit!

Ik keek gisteren mijn ogen uit en ze hebben op audio gebied ook zoveel mogelijk gedaan wat kon.

Ik kan nu al niet wachten op The Good, The Bad and The Ugly.

Kreeg vandaag bericht van Amazon dat in ieder geval For A Few wel inmiddels aan mij is verstuurd, dus dat valt dan weer mee. A Fistful van Arrow zou rond morgen bij mij in de bus moeten vallen, is in ieder geval al door de douane.

Edit: Yes! Zojuist al ontvangen, ik ga 'm meteen nu kijken.

Get three coffins ready.

Herzien op 4K van Arrow met DolbyVision en een verbeterde 5.1 soundtrack. Mijn favoriete boutique label maakt zijn naam wederom waar, een prachtige uitgave.

Drie toen toekomstige grootheden sloegen de handen ineen en schreven geschiedenis met deze eerste spaghetti western.

Eastwood die buiten de goody two-shoes serie Rawhide nog steeds totaal onbekend was en bijna op het punt stond om te stoppen met acteren. Zijn contract verbood hem ook om in Amerika aan andere projecten mee te werken. Totdat hij werd gevraagd door de toekomstige vader van spaghetti western en Europese regisseur Leone. Het contract verbood hem niet buiten Amerika films op te nemen, the rest is history. En tot slot natuurlijk de legendarische muziek door Leone’s oud-klasgenoot Ennio Morricone. De oorspronkelijke titel was “The Magnificent Stranger”, die drie dagen vòòr de release werd veranderd. Eastwood wist hier niks van, en was ook verrast toen hij hoorde wat een hit de film was.

Een onofficiële remake van Kurosawa’s “Yojimbo” uit 1961. Japans productie bedrijf Toho klaagde Leone aan en won de rechtzaak, ze kregen 15% van de opbrengst, meer dan hun eigen film Yojimbo had opgeleverd.

We hebben de Baxters aan één kant die handelen in wapens, de Rojo’s aan de andere kant die handelen in drank en de man zonder naam in het midden. Persoonlijke de minste van de trilogie, al blijft het natuurlijk een fijne film. Eastwood draagt de film en speelt fantastisch als de zwijgzame revolverheld. Je denkt in eerste instantie dat hij alleen aan geld denkt, maar toch toont hij ook empathie voor bepaalde karakters en is hij niet helemaal egoïstisch bezig. Leuke bijrol van de doodkistenmaker Piripero. Klein minpuntje voor de nasynchronisatie van het jankertje Jesús, zoontje van Marisol. De finale werd in Back to the Future 3 nog een keer nagedaan. De schitterende score van Morricone blijft geweldig en heeft enorm veel waarde voor de film.

Een vingeroefening.

In het drieluik Un Pugno, In Più, Il Buono is dit wel duidelijk de minste. Leone is zijn stijl aan het ontwikkelen richting C'era una volta il West, en elk van de elementen is al duidelijk daar. Maar de perfectie die OUATITW zou gaan brengen is er nog net niet helemaal, al zie je wel dat dat aanstaande is.

Clint moet overduidelijk nog wat wennen aan zijn rol, aan zijn status als filmster - hij ziet er af en toe echt als melkmuiltje uit, of wellicht net zoals ik toen ik een jaar of vijfentwintig was. Ja, er zit een baard aan, maar het staat nog niet echt. Vooral daarmee is het verschil met In Più enorm.

Verder is het relatief wat weinig opzienbarend. Als film klopt het wel, maar nauwelijks de moeite eigenlijk, en in de vertelling wat ondergeschikt aan het origineel Yoyimbo - zowel in de details, als in de manier waarop het uitgevoerd, opgedist wordt.

Behalve dan natuurlijk dat de teksten die Clint voor zijn kiezen krijgt wel echt erg goed zijn. En vanzelf het echte, enorme, grote verschil: de ongekend goede soundtrack met de muziekjes van Ennio Morricone. Zelfs als hij iets basaals als de Deguello jat, komt er nog iets mooiers en geniaals uit. Daarom, en wellicht ook alleen daarom is deze film een monument. Een film om elke paar maanden te herzien, om je te herinneren aan hoe het moet, hoe het kan zijn.

Of gewoon omdat je ruzie hebt met een van je zakelijke relaties, en je van daaruit zo'n Deguello state of mind hebt. Kon ik maar trompet spelen.

Moeilijk om hier "objectief" over te oordelen, omdat ik bij het kijken steeds denk aan (en soms ook wel vergelijk met) The good the bad and the ugly en Once upon a time in the West. Veel klassieke Leone-elementen zijn in ieder geval al aanwezig: de close-ups van van zweet glimmende gezichten, de muziek, de schilderachtige lokaties, de karakteristieke natuur (hier vooral het witte zand van aan het begin) en natuurlijk Clint: lang, slank, onverstoorbaar en ondoorgrondelijk. De plot is redelijk goed uitgewerkt, het beeld op mijn DVD (met twee edits) is acceptabel, en van de slechte dubs heb ik geen last – bij Fellini kan het nog veel erger, en het komt me ook voor dat Sergio Leone misschien wel de overtuiging van Quentin Tarantino deelt dat het helemaal niet erg (en misschien zelfs wènselijk) is dat de kijker zich er van bewust is dat hij naar een film kijkt. Ook van het onwaarschijnlijke gegeven dat Clint met een gebroken hand al weer zó snel zó goed zou kunnen schieten maakt ik geen punt; alleen dat ook maar íémand van beide partijen zou kunnen denken dat de twee tegen grafstenen leunende (of beter gezegd onderuitgezakte) lijken levende getuigen zouden kunnen voorstellen wil er bij mij niet in. De stijl vergoedt veel, en vanaf hier zou het alleen nog maar beter worden (als ik me For a few dollars more tenminste goed herinner).