Children of the Corn: Runaway (2018)

Njah.

Na Hellraiser kan deze er ook nog wel bij. Dimension krijgt zo toch wel een redelijk schadelijke reputatie. Ze zouden dit soort onzin beter gewoon laten, of ten minste serieus investeren om deze reeksen weer wat op niveau te brengen.

Ook deze nieuwe Children of the Corn is het aankijken echt niet waard. Halvelings geconnecteerd aan de oude films, maar het voelt eigenlijk nooit alsof het deel uitmaakt van de reeks.

Daarvoor is de horror te incidenteel en houdt het amper steek. Effecten zijn ook echt niet op niveau en eigenlijk is de film meer een drama, dat hier en daar wat bloed bevat om het als horror te kunnen catalogiseren.

Acteerwerk is niet goed, visueel is het triest, soundtrack is een afterthought. Gewoon zo cheap mogelijk geproduceerd, non-regisseur achter de camera en hopen dat mensen het wel kopen op basis van de franchisenaam.

Een droeve manier van films maken.

1.0*

De komst van regisseur John Gulager deed wat wenkbrauwen rijzen, vooral omdat het een regisseur was die zich in het verleden eerder bezighield met bombastische horrorkomedies. Runaway is juist een zeer serieuze film met gefocuste dramatiek, maar dankzij een enigszins capabele cast komt Gulager er wel een heel eind mee. De voorganger voelde ook beduidend goedkoper aan, deze film kent weer een iets professionelere productie. Niettemin is de link met het bronmateriaal nog altijd zoek en stralen de kinderen geen enkele dreiging uit. Naar het einde toe brengt scenarist Joel Soisson een hoop psychologische elementen die middelmatig uitpakken, vooral omdat ze al bij al niet heel veel toevoegen. De uiteindelijke insteek is daarentegen wel leuk gevonden, maar verbloemt niet de ellenlange en nodeloze aanloop. Ze hadden zich er beter aan gedaan wat terug te schalen met de dramatische inslagen zodat de sfeerzetting wat sterker zou uitpakken, maar die kans wordt uiteindelijk niet benut. De castleden zorgen voor wat extra punten, maar het mag duidelijk zijn dat dit niet Gulagers favoriete project was.

In de loop der jaren zijn we heel dicht bij het punt gekomen waarop de rechten op de COTC-franchise bijna waren vervallen vanwege inactiviteit, toch kreeg Dimension films wederom budget bij elkaar om een negende film (met de SyFy-remake tiende) uit te brengen. Ruth was een van de "kind van het koren", maar keerde zich tegen de demonische god "He Who Walks Behind the Rows" sindsdien leidt ze een nomadisch leven met haar zoon Aaron. Helaas gaat veel tijd verloren aan het verdiepen van het leven van moeder en zoon op de weg, en hun strijd om te overleven. En de Horror is een klein meisje in een gele jurk...Het lijkt er echt op dat de filmmakers nog proberen om er iets coherent en interessants van te maken, maar financiële middelen zijn er amper, er is enkel wat goedkope CGI. Ach gore was oké, (zelfs een moderne versie van het restaurant-bloedbad uit deel 1)maar niets bijzonders. Helaas is de film nog steeds te mager om echt goed te zijn. Je kunt een goed geschoten en goed geacteerde film hebben, maar als er bijna geen horror is te bekennen, voegt het ook niets toe.