The Post (2017)

Steven Spielberg heeft de gave om onderwerpen aan te snijden die op het moment van release aan de orde van de dag zijn. In de tijd waarin Trumps klungelige relatie met de pers en de manier waarop de Russen de Social Media manipuleren, komt Spielberg met een reconstructie van het moment waarop een ultrageheim onderzoek van voormalig Minister van Defensie Robert McNamara wordt gelekt naar de New York Times en later naar de Washington Post. Deze zogeheten Pentagon Papers bevatten onthutsende onthullingen met betrekking tot de besluitvorming rondom Vietnam. Tom Hanks speelt een redacteur bij de Washington Post en Meryl Streep als de vrouw die pas sinds kort, na een tragische gebeurtenis, de eindverantwoordelijkheid is geworden.

Dit is feitelijk een prequel op 'All The President's Men' en de sets en de cameravoering op de redactie van The Post is simpelweg gejat van dat meesterwerk. Wanneer we Hanks met zijn voeten op het bureau zien zitten, kun je niet onttrekken aan het idee dat Hanks probeert Jason Robards Sr te imiteren. Spielberg vond het blijkbaar nodig om de film een wat luchtige toon te geven, gezien de geforceerde pogingen tot humor (de man die 'het pakketje' inlevert en het limonademeisje) en dat versterkt de onevenwichtigheid van deze film. Het is een ongelukkige combinatie van thriller, drama en komedie en nooit vervelend is maar slechts zelden de middelmaat ontstijgt. Niet geheel verrassend is Meryl Streep degene die de film naar een hoger plan tilt en een volkomen verdiende Oscar-nominatie mag toevoegen aan haar indrukwekkende erelijst. Maar dit is Spielberg op zijn middelmatigst, helaas.

Toen kranten nog belangrijker waren dan internet.

In politiek getinte films heb ik niet altijd zin en bij deze duurde het voor mij ook even om er in te komen. Pas halverwege werd het verhaal en met name de spanning rond het "plaatsings"dilemma boeiend. Streep en Hanks acteerden volgens het boekje. Niks mis mee en zal vast een Oscar opleveren.

Leuk om deze gezien te hebben maar het zal me verder niet heel erg bijblijven.

En nu doorpakken en zou ik eigenlijk aansluitend All The Presidents Men moeten gaan bekijken.

Achterhaalt.

Spielberg verslikt zich hier weer een keer. Dat de film klassiek ging worden wist ik wel. Hater ben ik niet per se. Maar het maakt het daardoor wel wat belegen qua look. Als je opent in Vietnam met een The Doors achtige soundtrack dan mag het duidelijk zijn dat Spielberg de cliches niet wou ontlopen. Het is een kort stukje, maar toch lastig te geloven dat dit de man is die ons de opening gaf van Saving Private Ryan.

Daarna word het zo een film waarin groepje journalisten opzoek gaan naar de waarheid. Dat is nergens verheffend maar aardig te doen. Meryl acteert wel heeeeel erg. Hanks kan ik altijd iets meer hebben maar nergens ontkom je aan de filmwerkelijkheid. Verder erg veel serie acteurs. Niks mis mee, maar wel duidelijk teken dat die tweedeling wel totaal weg is.

Waar Spielberg wel finaal de mist in gaat is met de boodschap. Subtiel is de link naar Trump niet en ook niet heel erg sterk. Hedendaagse probleem ligt toch totaal anders door het internet. Ook heeft hij de vrouw een thema gegeven in de film. Dat mag natuurlijk. Maar hoe Spielberg Mr. Hollywood dat doet kan eigenlijk totaal niet meer. Vrouw stoot met een doos tegen Streep aan. Even later lopen ze samen door. Ow Mevrouw ik hoor eigenlijk bij de tegenpartij maar ik ben echt super trots dat u dit doet! en als Meryl dan naar buiten loopt en een lijn vrouwen allen vol trots naar uwe hoogheid Meryl Streep kijken. Het is niveautje subtiel waarmee alleen Spielberg weg komt. Het zegt weer veel over de critici. Veel schieten en CGI dan verkrampen ze, maar stoffige acteurs met slappe linkjes naar hedendaagse trump en de rechten van de vrouw dan is alles goed.

2.5 sterren.

Belegen is de juiste term voor deze Spielberg, die keurig binnen de lijntjes kleurt en de twee thema's (het belang van een vrije pers om de politieke macht te checken én de idee dat vrouwen natuurlijk net zo goed belangrijke/zakelijke/inhoudelijke beslissingen kunnen nemen als mannen) er met veel bombarie door probeert te drukken. Elke vorm van terughoudendheid wordt op dit gebied overboord gegooid, en de speeches op beide punten worden tot het potsierlijke aan toe op de nietvermoedende kijker afgevuurd. Absoluut dieptepunt in dezen is de 'trappentocht' van Streep, met aura-vormende lichteffecten, aanzwellende muziek en talloze vrouwelijke extra's die die heldin vol adoratie na-ogen.

Deugt dan helemaal niks aan The Post? Natuurlijk wel. Buiten de volop schmierende Streep (kom maar weer door met die Oscar) wordt er erg goed gespeeld, met vooral Odenkirk in absolute topvorm. De technische kant van het maken van een krant in de seventies wordt fraai in beeld gebracht én de thema's die aangekaart worden zijn natuurlijk wel degelijk relevant. Het is juist daarom zo jammer dat Spielberg ze er bij het publiek zo opzichtig in probeert te hameren, terwijl de film qua vorm zelf zo weinig nieuws (pun intended) brengt.

Dat moment dus. Cringe.

Boeiende film over het Pentagon Papers-schandaal en dan met name de potentiële aantasting van de persvrijheid, een van de hoekstenen van een democratisch rechtsbestel. Het paralelle verhaal over de beursgang sprak mij niet zo aan en daardoor is de film niet zo fascinerend als het meesterlijke All the President's Men. Het aardige is evenwel dat Steven Spielberg met de slotscène deze film al dan niet doelbewust tot een nagenoeg naadloze prequel maakt van ATPM. Je kunt de beide films zo achter elkaar bekijken, want de verhalen lopen (ook chronologisch) gewoon door.

Films over onderzoeksjournalistiek —zoals bijvoorbeeld ook Spotlight (2015)— bevallen mij door de bank genomen heel erg. Deze film vormt daarop geen uitzondering, vooral niet omdat zij het laakbare gedrag van de overheid aan de kaak stelt. “The press is to serve the governed, not the governors.”

Het wachten is nu op een film over de strapatsen van Donald Trump, die nog vele malen erger is dan Richard Nixon destijds was.

Een boeiende film waarbij de vier achtereen regerende presidenten van de USA prima onder vuur worden genomen vanwege het onjuist informeren van de senatoren! Democratie niet "ten top". Het lijkt soms wel alsof in die tijd een of andere bacil is vrijgekomen als je naar sommige politici van tegenwoordig kijkt.

De film is informatief, volgens ons houdt de regisseur zich redelijk aan de feiten en heeft ons hiermee een mooie 2 uurtjes beeldmateriaal bezorgt.

Meestal valt bij mij een film tegen als het verhaal heel dun is, maar daar is deze film een uitzondering in. Hoewel het verhaal flinter dun is gaat het hier maar om 2 dingen., het dilemma van wel of niet publiceren en wat vind justitie hiervan. Beide beslissingen hebben tot de dag van vandaag denk ik hun uitwerkingen gehad op de persvrijheid. Streep en Hanks spelen zoals te verwachten erg goed maar af toe misschien iets te veel op de automatische piloot. De niet eens subtiele hints naar de huidige Trump politiek vond ik niet echt storend maar eerder deed me dit glimlachen. Streep die als de redder van het vrouwelijk geslacht de trap afdaalt deed me fantaseren over een Trump die bij het zien van deze scene hardop roept "The Woman is the most over-rated actress in Hollywood". Mooie film maar voor mij haalt hij net niet het niveau van Spotlight of All the President's Men maar toch heel boeiend en een dikke voldoende.

Veel meh.

Ik had nogal hoge verwachtingen van deze film. Spielberg, Hanks, Streep, dan zou er toch wat mogen komen. En m'n lief wilde 'm ook graag zien. Dus een loge besteld in Tuschinski, en laat de mooie avond maar komen.

En ja dan valt dat toch wat tegen. Om te beginnen al met de lelijke kleuren. Het idee zal wel geweest zijn om het daarmee een soort jaren-70 gevoel te geven. Zoals mijn lief zei, in die tijd was er dan wel kleur, maar nog niet helemaal goed zoals nu. Slecht idee, en toch vooral ook erg lelijk.

Gespeeld wordt er ook maar matigjes. Streep overacteert, zoals wel vaker. Hanks doet zijn gewone dingetje. Als er al iets te zien is, dan is dat van de kleinere bijrolletjes die nog gemotiveerd worden door hun tegenspelers en de naam van de regisseur - de grote namen zijn kennelijk alleen voor het geld bezig. Nogal schrijnend eigenlijk als je dat afzet tegen het onderwerp.

Dan het verhaal, het motief dat The Post net een beursgang gedaan heeft en het daarom eng is om iets te riskeren wordt maar matig uitgewerkt. En behalve dat, er ontbreekt ook wel iets van een soort eergevoel, een 'dood of de gladiolen' motivatie. Dat zijn we in deze tijd grotendeels kwijtgeraakt geloof ik, maar toen bestond dat echt wel, en ik mis het in dit verhaal. Of de werkelijkheid ook wat lafjes was, of dat het in de huidige moraal gezet is - daarvoor moet je er misschien bij geweest zijn, en wie is dat.

Komen we bij de moraal. Spielberg laat ook daar toch wel een enorme berg liggen. Want, aansluitend op het onderwerp, het gaat er niet om of Trump nou een belachelijke president is, of dat Clinton even slecht geweest zou zijn. Het gaat er om hoe de vrije nieuwsgaring evolueert, en hoe we ons daardoor laten beïnvloeden. De helden van The Post zouden zich dood moeten ergeren aan de corrupte en laffe bende die tegenwoordig het nieuws brengt - beter dan dat kan ik het niet maken. Geregeerd door clickbait en kijkcijfers, en nieuwsgaring of waarheidsvinding is nog nooit zo ver verwijderd geweest van de krantenkoppen als nu.

Gedegen film van Spielberg. Een zeer behoorlijk plot, al wordt het wel wat droog gebracht allemaal. Slechts zelden wordt echt een gevoel van spanning of urgentie opgewekt, terwijl het verhaal zich daar op zich wel voor leent. Verder wel best aardig hoor, de film kijkt lekker weg en is de moeite wel waard. Het acteerwerk is ook zeer gedegen, zeker van Hanks en Streep. Bob Odenkirk heeft misschien nog wel de leukste rol, maar komt net iets te weinig aan bod. Verder ook een zeer aardige cast met de nodige bekende gezichten.

The Post is vooral weer een hele degelijke Spielberg film waar hij op safe mee speelt, maar ik mis toch wel de tijd toen hij nog echt met vernieuwende titels kwam waar je 20 jaar later nog over sprak. An sich is er weinig mis met de film; solide acteerwerk (al begint Meryl Streep me de laatste jaren wel te irriteren met haar overacting wat ook nu weer aanwezig is en het feit dat ze het geweten van Hollywood in de media speelt), fraaie decors, een vlot tempo en een aantal onderhoudende scènes, maar tegelijk sprankelt het gewoon niet. Dat Spielberg een politieke mening heeft vind ik weer niet erg, dat recht heeft hij en met zijn macht als regisseur kan je er dan een film van maken. Maar niet eentje die ik zal onthouden.

3*

Zeker geen onaardige film van oude rot Spielberg. Tja, de Pentagon Papers. Ik kan het mij allemaal nog zeer goed herinneren het nieuws destijds over die oorlog in Vietnam die duizenden jongeren in de westerse wereld op de been bracht om daartegen te protesteren. "1, 2, 3, 4, We don't want the Vietnam War".

Dat het winnen van die oorlog kansloos was dat wist destijds iedereen. Maar ja, terugtrekken betekende uiteraard gezichtsverlies van die leiders met Nixon uiteraard voorop. Dan nog maar meer troepen sturen met als resultaat duizenden Amerikaanse soldaten die voor niks sneuvelden. Ik vond dat deze film met bovendien uitstekend acteerwerk van Meryl Streep en Tom Hanks toch wel een goed beeld gaven hoe iedereen destijds voorgelogen werd,

Over voorliegen gesproken; het zou bij die Vietnam oorlog niet blijven. George Bush Jr deed het in 2003 nog eens haarfijntjes over met die oorlog in Irak. Wat daar de gevolgen van waren, dat weten wij inmiddels wel.

Ben het overigens met BBarbie eens dat "links" en "rechts" denken niets met deze film te maken heeft en dat geldt ook voor verwijzing naar Trump. Deze film gaat puur over de oorlog in Vietnam. Niets meer en niets minder.

3.5*

Hier had ik helaas toch wat meer van verwacht, de film lijkt een lange aanloop te nemen voor dat het pas echt interessant begint te worden en ik had daarom ook moeite in het verhaal te komen.

Naarmate de film vordert en het echte plot na ongeveer een half uur pas echt begint wordt het gelukkig een stukje beter en raak je als kijker meer geïnteresseerd in de personages en de gebeurtenissen rondom het nieuws.

Tom Hanks acteert niet slecht maar soms wel een beetje stijfjes, ik heb betere rollen van hem gezien. Meryl Streep was wel weer overtuigend en draagt een groot deel van de film, alleen blijft de film helaas last hebben van langdradigheid.

Het laatste half uur is gelukkig wel geslaagd en ook de manier van filmen was over het algemeen gezien best creatief gedaan, maar helaas wordt de film nooit echt bovengemiddeld in mijn optiek.

Het plot is zeker in deze tijd nog steeds relevant, maar de uitwerking vond ik maar matig.

2,5*

Films die zich voor een groot deel op de redactie van een krant afspelen zijn niet mijn ding, althans, dat dacht ik. Zo vond ik Spotlight niet veel aan, daar zat weinig durf in bij de makers, die film is met veel teveel respect voor de 'daders' gemaakt. Maar dat kan ik niet van The Post zeggen, of beter gezegd van het verhaal wat hierin wordt verfilmd, durf genoeg. Zo hoort journalistiek wat mij betreft te werken, en niet louter als de doorgeefluik van persberichten die het in ieder geval tot een paar jaar terug was geworden. En nog steeds kan ik niet bepaald zeggen dat kranten voor kwaliteit kiezen i.p.v. voor populariteit. Menig journalist kan hier van leren.

Hoewel het vast gedramatiseerd is (die hele beursgang?) werkt de spanningsopbouw bijzonder goed. En de handvol uitstapjes uit de redactie vormen het aangename tegenwicht voor de dufheid die zo'n redactie anders zou kunnen uitstralen. Hoewel de redactie centraal staat, is er ook veel aandacht voor wat er zich op de wereld buiten de redactie afspeelt en de impact ervan op de samenleving. Op deze wijze wordt een doofpotaffaire op zeer interessante wijze ontrafeld. 4*

Was met m'n nicht onvoorbereid naar deze film gegaan.

In het begin dachten we dat we de verkeerde film te pakken hadden door de oorlogsscene. Pas toen ik Streep wakker zag worden in bed wist ik dat we goed zaten. In het begin werd ik best overdonderd aan informatie en ik kan me dan ook best voorstellen, wat een vorige reactie-bezoeker ook al opperde, dat jongeren die de geschiedenis van dit verhaal zelfs globaal nooit mee hebben gekregen, het moeilijk hebben met volgen. Advies : lees je een beetje in (desnoods via Wikipedia) over president Nixon / Watergate voor je deze film gaat bekijken.

Maar na dus even intensief indrukken tot me door laten dringen werd het een heerlijke film. Met Brok-in-de-keel-momenten tot emotie-tranen (krijg ik alleen als ik iets echt goed vind). Prachtige film met prachtige opnamen van de drukmachines e.d.

Redelijk politiek verhaal maar in een te laag tempo, hierdoor werd het voor mij nooit echt interessant. Had na de trailer hoge verwachtingen van deze film maar die zijn niet waargemaakt vond het niet mijn soort film.

Na weken getwijfel toch de auto naar de bioscoop genomen om The Post te bekijken. Ik vreesde een beetje voor de vergelijking met Spotlight, maar The Post is voor mij althans een stuk beter en spannender. Bij de Vietnamscène was ik eventjes verrast. De film komt vrij traag op gang en kabbelt maar door. The Post wordt voorgesteld als een promising krant, een krant met een beperkt, maar toch gerespecteerd aanzien die ook reeds zijn strepen heeft verdiend in presidentiële middens. Een krant vooral in de schaduw van de grote almachtige NY Times.

Aan het hoofd door het lot een vrouw (Mrs. Graham) temidden een machocultuur van mannen waarvan de meesten geen hoge dunk hebben van haar. Komt het louter omdat ze een vrouw is of ligt de oorzaak dat ze de 'job' in haar schoot geworpen kreeg? Nu, erg standvastig kwam ze alvast niet over: in de meeting over de beursgang blokkeert ze en geregeld komt ze erg besluiteloos en onzeker over.
De rol van Hanks (Bradlee) bekoorde me meer. Hanks zette een solide prestatie neer van een personage die zowat het tegenovergestelde is wat Graham voorstelt. Vol zelfvertrouwen en met een zware nonchalante stem verdeelt hij de lakens op de redactie.

Ongeveer halfweg (contact tussen Ben en Dan) komt de film in een stroomversnelling en versterkte mijn aandacht. Het eigenlijke onderwerp van de film komt dan pas echt op gang en de morele, juridische en financiële dilemma's worden tegen elkaar afgewogen. Mooie sfeersetting ook met die oude drukpersen. Ik wist dat Nixon niet echt populair was, maar hij komt er toch maar bekaaid vanaf. Het blijft eveneens indrukwekkend om te zien hoe hol het begrip van persvrijheid wel kan zijn. Je kan zomaar opeens bestempeld worden als een landverrader (klokkenluiders bvb anno 21e eeuw) ... ook hier speelt de macht van het getal: de solidariteit onder de kranten zetten de overheid schaakmat. En wat me ook bijblijft: zonder lobbywerk bij machtige vriendjes sta je nergens, niet in de perswereld, maar ook niet in de financiële of politieke wereld, nergens...

Fijn uitgewerkt en meer dan degelijke film van Spielberg! Passend einde ook met Watergate, de ondergang van Nixon en de geschiedschrijving voor een nieuw schandaal. What's next? Niet meteen een Oscarnominatie waard voor beste film, maar een solide 3,5* staat niet slecht.

Oerdegelijke cinema. Tempo is goed, aankleding is keurig, fotografie behoorlijk en echt vervelen doet de film niet, maar verrassen doet die ook niet en ook wordt de film nergens spannend. Daarvoor wil de film ook te veel zijn. Een portret van Streep die een moeilijke beslissing moet nemen, maar zij komt daarvoor te weinig in beeld. Een portret van een krantenredactie, maar daarvoor is het werk dat de krant gedaan niet bijzonder genoeg voor een film (de informatie in de schoot geworpen en dat uitwerken). Een portret van een tijd, maar ook dat hangt er te veel bij. Het is allemaal te weinig om volwaardig te worden, en samen maakt het ook geen briljante film. Streep irriteert zowaar niet omdat haar tics worden beperkt, maar je blijft haar altijd zien te acteren. Hanks is een stuk meer naturel, maar die is ook te veel op de automatische piloot. Net als de hele film eigenlijk. Vooruit, ik ben mild vandaag. 3,0*.

Een degelijke film van Spielberg. Hoewel ik het gevoel had dat er meer in had kunnen zitten. Het verhaal is niet heel spannend en erg voorspelbaar, en dat zorgt ervoor dat de film aardig wat trage momenten kent. Er wordt maar gepraat en gepraat, en soms kan dat heel interessant zijn, maar hier vermoeide het me af en toe. Het kwam me teveel over als tijdvulling.

Het acteerwerk is dik in orde, wat wil je met zulke namen. De voorspelbaarheid van Streeps karakterontwikkeling daargelaten valt er op de personages niet veel aan te merken. Het wat trage plot, en de voorspelbaarheid van de uitkomst ervan maakten deze film voor mij een lange zit.

Maar wel dikke complimenten voor de sfeer van de film, iets waar ik altijd veel waarde aan hecht: de kostuums, de gebouwen, belichting, en dat alles gehuld in een continue sigarettenwalm, want iedereen rookt natuurlijk ouderwets in deze film... het ziet er allemaal prachtig uit. Journalisten worden sterk neergezet als rebellen, de strijders van het vrije woord. Met name de scenes in de drukkerij zijn prachtig in beeld gebracht, je kunt de inkt bijna ruiken als je de persen ziet draaien.

Een mooi gemaakt eerbetoon aan de journalistiek, wat iets vlotter verteld had mogen worden.

Een soort light-versie van All The President's Men, met een beduidend minder boeiend en spannend plot. Voornaamste pluspunt is het raak getroffen tijdsbeeld, maar hoe overtuigend alles er ook uitziet, de plot kabbelt maar een beetje door. Dat geldt eigenlijk ook voor de cast: op papier indrukwekkend maar de personages zijn aan de saaie kant. Het geheel wil maar niet van de grond komen; het is allemaal zo verdomde degelijk en op veilig spelend!

Valt toch wel tegen. Een voldoende, maar ik zal hem snel zijn vergeten. Spielbergs vakmanschap garandeert altijd wel een bepaalde kwaliteitsnorm, maar erg opgewonden raakte ik weer niet. Respect voor deze krasse knar die zich de laatste jaren echter wat te veel toelegt op erg persoonlijke films dan wel geschiedenislesjes die in het niet vallen bij zijn vroeger werken. Hoe het er aan toe gaat in de achterhaalde wereld van de krantjes blijft in Amerika merkwaardig genoeg nog altijd een hot item, leverde vaak ook goede films op, maar deze saaie zit reken ik daar niet toe. Kon mijn aandacht er moeilijk bijhouden, aangaande al die zogenaamde spannende wendingen, who cares anyway? Hanks, Streep en Spielberg, dan reken je vooraf op echt vuurwerk, maar het blijken slechts flikkersterretjes. Met name Streep bakt er weing van, en speelt wel erg op de automatische piloot. Voor de eerste keer eigenlijk zag ik dat Meryl een Streepje imiteerde, dit leek me geen Kay Graham. Nee, niet mijn ding maar gelukkig is er thans Ready Player One die weer ouderwets goed schijnt te zijn, anders had ik mijn geloof in deze meesterverteller toch wel een beetje verloren. Amen.

Saaie en langdradige Biografie / Drama film, over begin jaren 70 onderzoeksjournalistiek, dat als prequel naadloos zou passen bij de Watergate-klassieker "All the President's Men (1976)", dat zich ook bij "The Washington Post" afspeelde.

In dit verhaal draait het om de beslissing om, ondanks een rechterlijk verbod, toch te publiceren uit de "Pentagon Papers", welke geheime gestolen overheidsdocumenten zijn over de Vietnamoorlog, welke het land misleid hebben. Journalist Ben Bradlee (Tom Hanks) en eerste vrouwelijke kranten uitgeefster Katharina Graham (Meryl Streep) van de krant "The Washington Post" (die op het punt staat om naar de beurs te gaan), proberen vervolgens de documenten te analyseren, waarbij Katharina uiteindelijk de knoop moet doorhakken of het wel of niet gepubliceerd mag worden.

Het verhaal weet opzicht wel te interesseren en het is ook leuk om Tom Hanks en Meryl Streep samen in één film te zien spelen, maar het is allemaal te saai met heel veel gepraat (waarbij de dialogen me nauwelijks wisten te boeien) en ook nog eens behoorlijk langdradig (duurt circa 110 minuten). Het verhaal heeft ook nadrukkelijk een feministische toon (o.a. te zien tijdens een formeel etentje, waarbij de vrouwen van tafel mogen, zodat de mannen het over echte zaken kunnen gaan hebben), waarbij Katharina Graham (wordt in het verhaal vooral "Kay" genoemd) die zich als uitgever staande moet zien te houden in een mannenwereld.

Meryl Streep ontving voor haar rol haar eenentwintigste Oscarnonimatie, die ze echter niet won en dat is misschien ook wel terecht. Want ondanks dat ze gewoon goed speelde, wist ze deze film (was overigens ook genomineerd voor een Oscar) niet naar een hoog niveau te tillen. Dat laatste geldt helaas ook voor Tom Hanks, die Meryl Streep wel prettig tegengas geeft. De momenten waarop ze samen het scherm delen, vormen wel de beste momenten van deze film.

Van de overige cast deden vooral Bob Odenkirk (als journalist Ben Bagdikian, die een groot gedeelte van de geheime overheidsdocumenten in zijn handen krijgt), Sarah Paulson (als Tony Bradlee, die de vrouw is van Ben Bradlee) en de vrij bekende Bruce Greenwood (in de rol van Robert McNamara, die de Amerikaanse minister van Defensie was van 1961 tot 1968 en die het misleide m.b.t. de Vietnamoorlog, omdat ze die nooit konden winnen, maar toch werden er nog steeds Amerikaanse strijdkrachten naar toegestuurd). Austyn Johnson (in de rol van Marina Bradlee, die de dochter is van Ben Bradlee) bezorgde bij mij het enige glimlach moment op het gezicht en dat had te maken met haar verkoop van citroenlimonade, waar ze aardig wat geld mee verdiende.

Het einde was best aardig en zou je in de ban van het verhaal zitten en meer willen weten m.b.t. de toenmalige Amerikaanse president Richard Nixon (die net als de huidige Amerikaanse president Donald Trump, een hekel had aan de media en er ook moeilijk mee kon omgaan. Wat dat betreft bevat deze film zeker ook actuele materie) en de krant "The Washington Post", dan kan je gelijk de Thriller / Drama film "All the President's Men (1976)" gaan bekijken, die namelijk naadloos overloopt met het einde van dit verhaal en welke over het Watergateschandaal gaat (zorgt voor het aftreden van Richard Nixon).

Steven Spielbergs vierendertigste speelfilm is helaas in mijn ogen vooral een saaie en langdradige bedoeling geworden, waarbij de aansprekende cast in de vorm van de veteranen Meryl Streep en Tom Hanks, dit nog enigszins weten te compenseren.

“News is the first rough draft of history.”

Als groot fan van journalistenfilms heb ik ook weer van The Post genoten. Op één of andere manier kan ik eindeloos blijven kijken naar journalisten die een scoop najagen, documenten uitpluizen, telefoontjes plegen, deadlines hebben, of te maken krijgen met eigenaren die geld willen besparen op van alles. En dan gaat The Post ook nog over the Pentagon Papers, liegende presidenten, de Vietnamoorlog, en de eerste vrouwelijke eigenaresse van een krant. Al met al een zeer interessante tijd voor journalistiek.

Spielberg weet de tijdsperiode ook perfect weer te geven, en hij zorgt ervoor dat het werk van journalisten spannend is en blijft om naar te kijken. En Tom Hanks en Meryl Streep zijn klasbakken, maar daarmee vertel ik niets nieuws. Door het einde wil ik ook gelijk één van mijn favoriete films (All the President’s Men) herzien.

Saaie vertelling van intrigerende gebeurtenissen. Mij kon het eigenlijk geen minuut bekoren. 2,5

Begin jaren '70 lekken er geheime rapporten over de Vietnam-oorlog uit in The New York Times. Politici blijken jaren lang systematisch gelogen te hebben over de situatie in Vietnam en de staat van de oorlog. Nixon legt The Times een publicatieverbod op. Dan krijgt The Washington Post de resterende pagina's van het rapport in handen. Alleen zijn ze onlangs naar de beurs gegaan en kunnen ze zich geen publicatieverbod veroorloven.

Het is overduidelijk dat Steven Spielberg The Post heeft gemaakt als indirect commentaar op de 'fake news' houding van de Trump-regering. Sterker nog hij wilde de film zo snel mogelijk gemaakt hebben en uitbrengen zodat Tump's botsingen met de persvrijheid nog actueel zouden zijn. De film is in slechts twee weken gemonteerd.

De film geeft in interessant beeld van hoe kranten omgaan met het naar buiten brengen van groot nieuws. Bovendien is het ook een stuk geschiedenis waar ik persoonlijk niet veel van wist. Zoals je van Spielberg wel kan verwachten is alles heel erg degelijk opgenomen en het acteerwerk van o.a. Tom Hanks was ook niet veel op aan te merken. John Williams verzorgde de muziek, al gebruikt hij maar weinig memorabele thema's.

Wel moet gezegd worden dat de film eigenlijk nergens spannend werd. Met name de eindeloze dialogen van Meryl Streep waren eigenlijk behoorlijk saai. Na een paar keer snappen we wel dat het lastig is om de eerste vrouw in deze positie te zijn en dat ze het familiebedrijf niet ten schande wil maken, daar wordt mijns inziens veel te veel aandacht aan besteed. Er gebeurde gewoon niet zo heel erg veel en er zijn zat films over journalisme die wel echt spannend kunnen zijn.

Aan het einde van de film wordt duidelijk dat de film een 'prequel' is op All The Presidents Men. Niet alleen omdat deze affaire letterlijk voorafging aan Watergate, maar ook omdat deze film met de openingsscène van die film eindigt.

Al met al een aardig product van Steven Spielberg, maar The Post is een film die nooit meer dan degelijk wordt.

Middelmatige mosterd.

Om achteraf - tijdens de titelrol pas - te ontdekken dat dit van de hand van Steven Spielberg is, zegt voldoende. Niet dat de ooit zo sterke regisseur tegenwoordig rommel maakt, maar de magie van vroeger lijkt verdwenen. The Post is zeker geen slechte film, maar ook geen heel goede. Het hangt een beetje in het midden en is soms zelfs matig. Was dit in de jaren zeventig gemaakt, dan was het wellicht een kleine klassieker geworden. Maar daar zit hem nu net het probleem, hij is van 2017.

Uiteraard weet Spielberg waar Abraham de mosterd vandaan haalt, en na een ietwat overduidelijke knipoog naar Robert Redford, verwacht je ook niets anders. Maar dit is géén All the President's Men, het ontbeert simpelweg die klasse. Een Hanks en Streep ten spijt. Een klein beetje spanning had het verschil kunnen maken, maar die ontbreekt eveneens.

Het verhaal waarin het relatief kleine krantenbedrijf een enorme scoop krijgt, liegt er verder niet om. Je kunt er een hoop mee, al zal iedereen wel weten hoe het allemaal afliep. Er wordt echter teveel van de voorkennis van de kijker uitgegaan. Alsof je je in de materie moet hebben verdiept. Er wordt bijvoorbeeld te vaak aangenomen dat de kijker wel weet wie wie is in deze geschiedenisles. Misschien in de VS een minder probleem, maar hier zou het juist fijn zijn als er iets meer duidelijkheid is qua sommige personages.

Dan rest het thema van persvrijheid en politieke spelletjes, iets waar men heden ten dage nog steeds mee worstelt in Amerika. Nu meer dan ooit. Toch komt de film amper binnen en wordt een en ander onderbelicht. Evenals de thematiek rond seksegelijkheid. Deze begint zelfs een beetje op de zenuwen te werken. Helemaal als de aanzwellende soundtrack kracht moet bijzetten. Neen, The Post is het helaas niet.

**½

Met dank aan Entertainment One voor het recensie-exemplaar.

Als Spielberg fan toch gekeken, maar wat een stoffige, saaie film. Zelfs met één van mijn favoriete actrices. Helaas. We hebben het iets meer dan één uur geprobeerd, maar de film bleef saai. Het onderwerp bleef oninteressant, de dialogen bleven langdradig en niet boeiend. Dus uiteindelijk toch afgezet. Ook de muziek die ik vaak toch goed vind van John Williams was niet echt geweldig pakkend. Alles bij elkaar een stoffige film, zonder spanning of interessante plotwendingen.

Uitstekende film waarin een krant die net de beurs op gaat in het bezit komt van gevoelige informatie over de Vietnam-oorlog. Redelijk ingewikkeld aangezien er meerdere lijntjes worden uitgezet, maar Steven Spielberg houdt de touwtjes strak in handen waardoor dit een onderhoudende film is geworden. Zo zijn de verschillende en vaak tegenstrijdige belangen van de twee hoofdpersonages goed uitgewerkt. Verder een prima aankleding en goed acteerwerk.

Een interessant onderwerp, zeker gezien het huidige tijdsbeeld, en natuurlijk om die reden gemaakt, maar ik vraag me af hoe doeltreffend deze film is en of film wel het juiste medium hiervoor is.

Een aantal goede rollen voor Streep en Hanks (die ik aanvankelijk niet herkende), maar echt levendig wordt deze film niet. Gebeurtenissen rondom een krant is nu eenmaal niet het meest spectaculaire onderwerp en de film drijft dan ook voornamelijk op een grote hoeveelheid dialogen, waarin vele namen voorbijkomen waarbij ik me soms afvraag wie ook alweer wie is. Dan kan je het proberen op te leuken met heldhaftige muziek à la Indiana Jones, maar smeuïger wordt het niet, en de muziek voelt alleen maar enorm misplaatst aan.

De boodschap die de film probeert over te brengen is natuurlijk een goede, maar ik vraag me af of Spielberg wel zijn beoogde publiek bereikt. Ik heb in de VS een aantal Trumpaanhangers leren kennen en het lijkt me stug dat ze interesse hebben om deze film te zien. Alles dat uit Hollywood komt is in die kringen al bij voorbaat verdacht. Kortom, dit lijkt meer een preek voor eigen parochie te zijn.

Een film met goede bedoelingen, maar het tegenovergestelde van goed is vaak goed bedoeld. Zo ook deze film, want als film valt het allemaal wat tegen. 1,5*.

Zwaarwegende dilemma's omtrent het onthullen van compromitterende documenten door de

Washington Post en die de regering Nixon enorm in verlegenheid zouden brengen. Moest denken

aan All The President's Men, rond het Watergate schandaal wat de boef Nixon alsnog fataal

zou worden. Met uitstekend acteerwerk van Streep en vooral Hanks. Op zich misschien saaie

kost, maar intrigerend en heeft Spielberg er een vlotte en onderhoudende film van weten te

maken.

Spielberg.

Ik zou kunnen openen met "filmmaker, blijf bij je leest", maar ik vind Spielberg ook niet meteen een goeie filmmaker, dus dat zou een beetje ongepast zijn. Maar zo'n filmpje als The Post is toch wel een beetje tragisch. Het is een gevolg van de angst van een oude man die hedendaagse gebeurtenissen interpreteert tegenover de wereld van 40 jaar terug.

De link met Trump, die bepaalde journalisten uit het Witte Huis bande, valt moeilijk te ontkennen, Spielberg zelf deed er ook niet cryptisch over verder. Maar de pers is uiteraard niet meer de pers van 40 (of zelfs 50) jaar geleden). Hun relevantie is compleet weggezakt. Als ze al over politiek schrijven is het meer op een showbizz manier, je kan zelfs geen filmreview in de krant meer vertrouwen want een slechte review kan hun een volgende screening kosten en als er dan nog eens wat echte onderzoeksjournalistiek gedaan wordt, dan wordt dat meteen online gefileerd en gepolariseerd, met andere woorden geneutraliseerd. Mnee, journalistiek overleeft momenteel op zaken als sport, grappige filmpjes en opiniestukken. De tijd dat ze "de burger" konden beschermen tegen de corruptheid van de politiek is lang vervlogen.

Maar weet Spielberg veel. Zou me niet verbazen dat hij nog steeds de krant leest (TV is namelijk het medium dat mensen uit de bioscoop zou houden, dus waarschijnlijk verbannen bij hem thuis). Dat idee kreeg ik vooral bij het kijken van deze film, die gewoon 40 jaar te laat kwam. Vraag me verder ook af wie hier dan het beoogde publiek van zou zijn. Niet jonge mensen, dan had het wel wat blitser en moderner gemogen. Oudere mensen zitten meestal al vastgeroest in hun ideeën en zijn niet echt revolutie-gewillig meer. Preaching to the choir misschien? Of wilde hij wat kranten wakkerschudden? Twee jaar later blijkt in ieder geval dat er weinig tot niks veranderd is, dus de nood om dit soort filmpjes te maken is gewoon zeer klein.

De film zelf dan? Belegen uiteraard. Met drakerige rollen van Streep en Hanks (wat een triestige acteurs zijn dat geworden), stroperige muziek en een matige focus, mede door al het gedoe met de beurs erbij. Spannend wil het ook nooit worden, terwijl dat wel duidelijk de bedoeling is. Mnee, dan liever een drogere registratie, zoals een Spotlight dat deed.

Het zal allemaal wel goed bedoeld zijn, maar het resultaat is één grote facepalm. Spielberg heeft weinig relevants te vertellen en zelfs al zou dat zijn, brengt hij het op een uiterst suffe manier. Volgende keer gewoon weer iets met een grote reus aub.

1.5*