The Post (2017)

Bij Steven Spielberg:

Tom Hanks en Meryl Streep in nieuwe film Spielberg | AD.nl

The Papers werd intussen vernoemd naar The Post. Ik weet niet hoe hij erop komt, maar zijn filmtitels laten erg te wensen over. Jaws is nog het meest 'enticing'.

Het lijkt wel alsof Spielberg journalistiek wil bedrijven i.p.v. films maken/aan de man brengen.

Vanaf 1 februari 2018 in de bioscoop (eOne)

The Post is de oorspronkelijke titel van de screenplay. Deze is aanvankelijk hernoemd naar The Papers en nu dus weer hernoemd naar de oorspronkelijke titel. Hoe ze aan The Post komen lijkt me verder vrij evident; het is een verwijzing naar de Washington Post.

Bovendien worden filmtitels aan de lopende band gewijzigd. Vreemd is het allerminst.

Verder is het natuurlijk volkomen persoonlijk wat men van een titel vindt, maar zelf vind ik The Post prima klinken, beter dan The Papers (of Jaws).

En wat is daar precies mis mee? De vrije pers ligt op het moment behoorlijk onder vuur in de VS. En vrij vaak is dat onterecht, zeker in het geval van de Washington Post. De vrije pers is een bewaker van de democratie en de aanvallen daarop door deze en gene kan men rustig als gevaarlijk beschouwen. Ik weet er verder het fijne niet van, maar als een regisseur - in dit geval Spielberg - een (politiek) statement wil maken en de vrije pers een hart onder de riem wil steken, dan heeft hij daar alle recht toe. Een regisseur hoeft m.i. lang niet altijd neutraal te zijn. In sommige gevallen liever niet zelfs. Maar of dat hier ook daadwerkelijk speelt, is mij dus onbekend. Voor hetzelfde geld vond Spielberg de oorspronkelijke titel gewoon beter klinken. Niets meer, niets minder.

Het maken/aan de man brengen van films is verder zo'n beetje het laatste waar Spielberg zich zorgen over hoeft te maken. Dat de man films kan maken is vrij algemeen bekend en verder zullen zijn films toch wel volle zalen trekken.

Maar goed, Streep en Hanks in een film van Spielberg. Dat kan haast niet fout gaan. Ik kijk er in elk geval naar uit.

Zijn filmtitels zijn wel vaker onorigineel, het betreft niet enkel The Post. Het hoeft er natuurlijk ook niet vingerdik op te liggen (vandaar journalistiek bedrijven) en er mag best wat pit in.

Maar op zijn minst past het hier bij de al even slaapverwekkende hoofdrolspelers.

Hopelijk worden jouw verwachtingen wel waargemaakt.

Oscars: Steven Spielberg 'The Post' ; Finally Arrives - Variety

Review 'The Post' - Variety

Ziet er uit als een film die ik erg goed ga vinden en heel veel 'klassieke cinema' haters niet.

Ik denk dat ik het PAC Festival maar weer ga skippen. Moet er niet aan denken om me hierdoorheen te worstelen. Vreselijk saaie regisseur, nog vreselijkere acteurs en een dodelijk suf onderwerp nodigen me niet echt uit.

Tom Hanksiaanse degelijkheid. Precies wat je ervan mag verwachten.

Uitstekende productie met een geweldige cast , Meryl Streep was top maar Tom Hanks was geniaal.

Nou Henk, (stinissen), ik deel je enthousiasme, maar dat is een tikje overdreven. Dat Meryl Streep en Tom Hanks kunnen acteren staat buiten kijf. Maar hier hebben ze een dienende rol aan het verhaal, en doen ze niet zo veel meer dan hun personage invullen. Dat doen ze prima, daar niet van.

Het gaat natuurlijk om het verhaal. De publicatie van de Pentagon Papers door de NYT en de WP was de opmaat naar nog iets veel groters: het Watergate schandaal. Het waren de inbrekers in het Watergate-gebouw die de medische gegevens van Daniel Elsberg, die de Pentagon Papers had gelekt, probeerden te bemachtigen om Elsberg in discrediet te brengen. Die inbraak leidde uiteindelijk naar het Witte Huis. En naar de afzetting van Richard Nixon.

Dat Steven Spielberg deze film wilde maken heeft natuurlijk alles te maken met de president die nu in het Witte Huis zit en die opvallend veel overeenkomsten vertoont qua megalomanie met Richard Nixon. Of die zich aan dezelfde ambtsmisdrijven schuldig maakt moet nog blijken. Maar of deze film van Spielberg Oscarwaardig is betwijfel ik. Voor een (oud)journalist (zoals ik) is dit smullen. Ik weet nog als de dag van gisteren wat een opschudding de publicatie van die Pentagon Papers ook in Nederland betekende. De opwinding op de redactie, de afwegingen, de risico's, het is allemaal heel herkenbaar. Maar deze film kan zich niet meten met 'All the president's men'. Die was qua inhoud en vorm (spanning, vaart, acteerprestaties) stukken beter. Die film kun je tien keer zien en dan verveelt hij nog niet.

Desalniettemin heb ik genoten van deze film. Al vraag ik me wel af of jonge mensen dit überhaubt nog iets zegt, of ze dit wel willen zien. Voor veel twintigers, dertigers, veertigers moet dit iets zijn als van een andere planeet. Die hebben andere interesses. Andere zorgen.

Steven Spielberg in gesprek met Tom de Wit over waarom hij de film in zo'n korte tijd heeft gemaakt: Steven Spielberg maakte The Post in recordtijd - en dat is geen toeval | NOS

die poster ?

Het portretteren van Nixon als megalomane leugenaar die de persvrijheid in het gedrang brengt, wordt gezien als schandalige kritiek op Trump. Dat je dat alleen maar als een verwijzing naar Trump kan zien als je ons aller Donald zelf ook een losgeslagen projectiel vindt, is een ironie die sommigen blijkbaar zelf niet doorhebben.

De film zelf vond ik een generiek "moedige journalisten" verhaal. Niet slecht, ook niet meteen heel sterk, dan was Spotlight van enkele jaren terug opmerkelijker Het is allemaal solide en degelijk en competent, maar dan houdt het wel op. Leuk om te hebben gezien, maar als ze me in de toekomst ooit vragen om de filmografie van Hanks, Streep of Spielberg op te sommen, gaat dit er eentje worden die ik steeds zal vergeten. Beste individuele prestatie hierbij komt van Streep.

Raar trouwens dat Alison Brie hier bij de drie castleden staat, haar rol hierin is bijzonder klein en ook heel insignificant, daar zou ik eerder Bob Odenkirk of Tracy Letts zetten.

Dat zijn de woorden van Spielberg zelf, lees het linkje van Wataru.

Steven Spielberg heeft de gave om onderwerpen aan te snijden die op het moment van release aan de orde van de dag zijn. In de tijd waarin Trumps klungelige relatie met de pers en de manier waarop de Russen de Social Media manipuleren, komt Spielberg met een reconstructie van het moment waarop een ultrageheim onderzoek van voormalig Minister van Defensie Robert McNamara wordt gelekt naar de New York Times en later naar de Washington Post. Deze zogeheten Pentagon Papers bevatten onthutsende onthullingen met betrekking tot de besluitvorming rondom Vietnam. Tom Hanks speelt een redacteur bij de Washington Post en Meryl Streep als de vrouw die pas sinds kort, na een tragische gebeurtenis, de eindverantwoordelijkheid is geworden.

Dit is feitelijk een prequel op 'All The President's Men' en de sets en de cameravoering op de redactie van The Post is simpelweg gejat van dat meesterwerk. Wanneer we Hanks met zijn voeten op het bureau zien zitten, kun je niet onttrekken aan het idee dat Hanks probeert Jason Robards Sr te imiteren. Spielberg vond het blijkbaar nodig om de film een wat luchtige toon te geven, gezien de geforceerde pogingen tot humor (de man die 'het pakketje' inlevert en het limonademeisje) en dat versterkt de onevenwichtigheid van deze film. Het is een ongelukkige combinatie van thriller, drama en komedie en nooit vervelend is maar slechts zelden de middelmaat ontstijgt. Niet geheel verrassend is Meryl Streep degene die de film naar een hoger plan tilt en een volkomen verdiende Oscar-nominatie mag toevoegen aan haar indrukwekkende erelijst. Maar dit is Spielberg op zijn middelmatigst, helaas.

(modedit:deel van bericht wat over een verwijderde discussie gaat weggehaald)

All the president's zijn we vandaag de dag wellicht vergeten, wat deze film des te relevanter maakt.

The post is vakkundig geregisseerd, zonder dat de visuele stijl echt opvalt. Wat dat betreft zijn er iconischere Spielberg films die zijn stijl beter tot uiting brengen.

Het acteerspel van iedereen was geloofwaardig, met natuurlijk Hanks en Streep als uitblinkers.

Zeker niet Spielbergs beste film, maar wel een van zijn belangrijkste.

Toen kranten nog belangrijker waren dan internet.

In politiek getinte films heb ik niet altijd zin en bij deze duurde het voor mij ook even om er in te komen. Pas halverwege werd het verhaal en met name de spanning rond het "plaatsings"dilemma boeiend. Streep en Hanks acteerden volgens het boekje. Niks mis mee en zal vast een Oscar opleveren.

Leuk om deze gezien te hebben maar het zal me verder niet heel erg bijblijven.

En nu doorpakken en zou ik eigenlijk aansluitend All The Presidents Men moeten gaan bekijken.

Sorry, maar de discussie is even door de mazen geglipt en heb ik alsnog verwijderd.waaronder het bericht waar ik nu uit quote. Deze discussie staat echt veel te ver van de film.

Een discussie over Trump naar aanleiding van een anti-Trump film staat te ver van de film? Waar hadden we het dan wel over mogen hebben, de belichting? Het verbaasde me idd dat de discussie bleef staan omdat praktisch iedereen politiek correct en anti-Trump is en positieve opmerking over Trump als schelden in de kerk gezien wordt, maar een anti-Trump film is natuurlijk prachtig.

Moviemeter is voor mij verleden tijd..doei.. doei..

Dit moet wel een goede film zijn! Mensen gaan zelfs huilie huilie doen. Bye bye.

Beter dan Spotlight vind ik, en van hetzelfde niveau als All the president's men, dat ook over de Washington Post ging en vlak hierna gebeurde (Watergate). Eigenlijk dus een soort van prequel. Streep is zeer goed, en ook Saul Goodman van Breaking Bad (Bob Odenkirk) heeft een vrij grote rol die hij perfect invult. Spannend en Spielberg bewijst hier eindelijk nog eens zijn kunnen na toch wat tegenvallers de laatste jaren.

Achterhaalt.

Spielberg verslikt zich hier weer een keer. Dat de film klassiek ging worden wist ik wel. Hater ben ik niet per se. Maar het maakt het daardoor wel wat belegen qua look. Als je opent in Vietnam met een The Doors achtige soundtrack dan mag het duidelijk zijn dat Spielberg de cliches niet wou ontlopen. Het is een kort stukje, maar toch lastig te geloven dat dit de man is die ons de opening gaf van Saving Private Ryan.

Daarna word het zo een film waarin groepje journalisten opzoek gaan naar de waarheid. Dat is nergens verheffend maar aardig te doen. Meryl acteert wel heeeeel erg. Hanks kan ik altijd iets meer hebben maar nergens ontkom je aan de filmwerkelijkheid. Verder erg veel serie acteurs. Niks mis mee, maar wel duidelijk teken dat die tweedeling wel totaal weg is.

Waar Spielberg wel finaal de mist in gaat is met de boodschap. Subtiel is de link naar Trump niet en ook niet heel erg sterk. Hedendaagse probleem ligt toch totaal anders door het internet. Ook heeft hij de vrouw een thema gegeven in de film. Dat mag natuurlijk. Maar hoe Spielberg Mr. Hollywood dat doet kan eigenlijk totaal niet meer. Vrouw stoot met een doos tegen Streep aan. Even later lopen ze samen door. Ow Mevrouw ik hoor eigenlijk bij de tegenpartij maar ik ben echt super trots dat u dit doet! en als Meryl dan naar buiten loopt en een lijn vrouwen allen vol trots naar uwe hoogheid Meryl Streep kijken. Het is niveautje subtiel waarmee alleen Spielberg weg komt. Het zegt weer veel over de critici. Veel schieten en CGI dan verkrampen ze, maar stoffige acteurs met slappe linkjes naar hedendaagse trump en de rechten van de vrouw dan is alles goed.

2.5 sterren.

Het anti-Trump sentiment druipt van deze film af. Spielberg en zijn incrowd steken dat ook niet onder stoelen of banken. Waarom zijn er nou nooit artiesten, acteurs of andere kunstenmakers van rechtse signatuur? Waarom zijn die altijd links en progressief?

The Post is een wanproduct en een totale politisering van Hollywood. Vroeger dacht ik dat Sean Penn de enige was die zich uitliet over politiek, maar sinds Trump aan de macht is, loopt elke acteur en zijn moeder leeg over hoe links hij of zij wel niet is. Liefst bij een talkshow host als Ellen, want zijn is vrouw EN gay, dus hoe cool ben je als je DAAR je gal spuit over The Donald. Jammer dat Ellen niet ook nog zwart en gehandicapt is, want dan was het NOG linkser en progressiever.

Het is alsof je er in Hollywood niet meer bij hoort als je je niet keihard uitspreekt tegen alles wat ook maar door rechts is angehaucht.

Ga gewoon filmpjes maken, die mij vermaken, en ik bepaal zelf wel wat ik vind van politiek.

Als deze film een keer langs komt op Netflix ga ik hem misschien kijken, maar een cent ervoor uitgeven? Nee.

Belegen is de juiste term voor deze Spielberg, die keurig binnen de lijntjes kleurt en de twee thema's (het belang van een vrije pers om de politieke macht te checken én de idee dat vrouwen natuurlijk net zo goed belangrijke/zakelijke/inhoudelijke beslissingen kunnen nemen als mannen) er met veel bombarie door probeert te drukken. Elke vorm van terughoudendheid wordt op dit gebied overboord gegooid, en de speeches op beide punten worden tot het potsierlijke aan toe op de nietvermoedende kijker afgevuurd. Absoluut dieptepunt in dezen is de 'trappentocht' van Streep, met aura-vormende lichteffecten, aanzwellende muziek en talloze vrouwelijke extra's die die heldin vol adoratie na-ogen.

Deugt dan helemaal niks aan The Post? Natuurlijk wel. Buiten de volop schmierende Streep (kom maar weer door met die Oscar) wordt er erg goed gespeeld, met vooral Odenkirk in absolute topvorm. De technische kant van het maken van een krant in de seventies wordt fraai in beeld gebracht én de thema's die aangekaart worden zijn natuurlijk wel degelijk relevant. Het is juist daarom zo jammer dat Spielberg ze er bij het publiek zo opzichtig in probeert te hameren, terwijl de film qua vorm zelf zo weinig nieuws (pun intended) brengt.

Dat moment dus. Cringe.

Ik zou die link niet gelegd hebben als ik Spielberg hier in een interview niet duidelijk op had zien zitten wijzen.

Boeiende film over het Pentagon Papers-schandaal en dan met name de potentiële aantasting van de persvrijheid, een van de hoekstenen van een democratisch rechtsbestel. Het paralelle verhaal over de beursgang sprak mij niet zo aan en daardoor is de film niet zo fascinerend als het meesterlijke All the President's Men. Het aardige is evenwel dat Steven Spielberg met de slotscène deze film al dan niet doelbewust tot een nagenoeg naadloze prequel maakt van ATPM. Je kunt de beide films zo achter elkaar bekijken, want de verhalen lopen (ook chronologisch) gewoon door.

Films over onderzoeksjournalistiek —zoals bijvoorbeeld ook Spotlight (2015)— bevallen mij door de bank genomen heel erg. Deze film vormt daarop geen uitzondering, vooral niet omdat zij het laakbare gedrag van de overheid aan de kaak stelt. “The press is to serve the governed, not the governors.”

Het wachten is nu op een film over de strapatsen van Donald Trump, die nog vele malen erger is dan Richard Nixon destijds was.

Als je dan toch zo'n statement wil maken vergeet dan Hillary Clinton niet samen met haar hubby. Een film over hun leven zal zo schokkend zijn dat niemand het kan of wil geloven.

aah een kritische film wordt als politiserend gezien.....

Je doet net alsof Hollywood nooit politiek geëngageerd is geweest. Mr. Smith goes to Washington, Platoon, JFK, Taxi Driver, All the President's Men, Dr. Strangelove, Apocalypse Now, Malcolm X, The Deer Hunter, Milk etc. Hollywood heeft altijd al regisseurs en films gehad met een progressieve boodschap.

En daar is niets mis mee, want films hoeven niet alleen te vermaken. Films mogen van mij ook de kijker een spiegel voorhouden, en films mogen ook een tijdsbeeld geven en misstanden aan de kaak stellen. Anti-Vietnam films deden dat zeer goed, en een film als Moonlight is ook een goed voorbeeld.