The Post (2017)

Verontrustend, hoezeer de geschiedenis zich herhaalt. Want alweer zit er een man in het Witte Huis wiens macht wedijvert met de principiële vrijheid van pers. Bijzonder dus dat Spielberg net in 2017 met 'The Post' over de brug kwam: een film die vakkundig is opgebouwd en vol suspense wordt gebracht, zoals de regisseur dat nu eenmaal doet.

Toch zet Meryl Streep haar personage Kay Graham onverdraaglijk neer: als een onzeker, zwak, ja zelfs enigszins incompetent figuur. Als dit voor feminisme moet doorgaan, nou, dan is het wel duidelijk dat er weer eens een man achter de camera stond. Afgezien daarvan, en afgezien van de irritante Amerikaans-sentimentele saus: aardig.

2,75*

Vakkundig gemaakt, zoals ze dat noemen. Tom Hanks zit lekker in zijn rol en Meryl Streep doet wat van haar wordt verwacht. Maar ik had nooit het gevoel dat er iets op het spel stond in deze film. Om dat te verbloemen trekt Spielberg op het eind een blik bombastische muziek open en laat hij mannen die gewoon hun werk staan te doen rare dingen uitkramen. Jammer, want er staat wel iets op het spel: persvrijheid.

Degelijke film van Spielberg over een interessant onderwerp. Sterk acteerwerk van de cast en mooie rollen voor Hanks en Streep. Ik moet wel toegeven dat de ik vind dat de focus iets te veel ligt op het personage Kay Graham en iets te weinig op het journalistieke speurwerk.
De dochter van Bradlee die veel geld verdient met het verkopen van limonade zorgt voor een goede komische noot. De paar andere pogingen tot humor waren minder geslaagd.

3,5*

Een film over persvrijheid en feminisme.

Hij had echt niet veel later moeten uitkomen, want dan was het overduidelijk een reactie op Donald Trump geweest en zou duidelijk een herhaling van de (domme) zetten van Nixon geïnsinueerd worden. Echter: Trump won de verkiezing in november 2016, terwijl de productie een maand ervoor al gestart was.

Maar dat de film anti-Trump is, is uiteraard wel de draai die de linkse goegemeente er aan heeft gegeven. Want Trump is niet altijd even vrouwvriendelijk en heeft een permanente oorlog met de "fake news" pers.

Hoe dan ook - de film heeft een drammerige boodschap en dat is dat het volk altijd de waarheid moet weten. Er werd glashard gelogen over diverse aspecten van de Vietnamoorlog. Maar - advocaat van de duivel - wat was het alternatief? Meer macht voor het communisme? Hoe zou de wereld er hebben uitgezien als de Amerikanen geen containment politiek hadden bedreven? De Sovjets hadden het probleem met de pers en draagvlak vanuit de bevolking uiteraard niet. Je moet toch wat, om het speelveld weer gelijk te krijgen?

Maar over die vraag gaat de film niet, want liegen mag niet, is de boodschap die in je gezicht wordt geduwd. Prima, ook goed. In die zin voelt het als een compleet ander tijdperk - en dan heb ik het niet eens over het constante, exorbitante gerook in de film - dat je als pers niet mocht schrijven over vermeende leugens van de regering. En 1971 is niet eens zo lang geleden. Daarom is The Post een interessante documentaire en tijdsbeeld.

Daarnaast kent de film een #metoo-geïnspireerd subplot, namelijk dat van de vrouwelijke CEO die niet voor vol wordt aangezien. Niet door haar adviseurs, niet door de ondergeschikten, niet door bankiers, eigenlijk door niemand.

We zien haar strijden tegen vooroordelen over vrouwen. En dat moet vrouwen van nu natuurlijk inspireren. Volgens mij is dat niet meer zo heel erg nodig - ik denk dat je een women-empowering film beter kunt vertonen in Saudi-Arabië. Daar mogen vrouwen sinds kort bioscopen bezoeken...

Qua productie en acteerwerk is alles zeer verfijnd en is er niks op aan te merken. Het straalt één en al kwaliteit uit. Daarbij moet wel gezegd dat niemand zichzelf ècht uitdaagt, Streep niet, maar zeker ook Hanks niet.

3,5 sterren

Sterke film hoor. Maar mist iets extra's om echt hoge ogen te gooien. Streep speelt erg goed, Hanks is als altijd goed. Interessant verhaal, goed neergezet, maar niks extra's, niets wat per se beklijft. Dikke voldoende is genoeg dus.

Mooie verfilming van het waargebeurde verhaal van The Washington Post en de Pentagon Papers. Hoofdrolspelers Streep en Hanks hebben er duidelijk zin in. De rol van Streep is beperkt: ik vond haar karakter niet goed uit de verf komen waardoor zij ineens veranderde van onzeker naar sterk en onafhankelijk. De spanning tussen politiek, geld en persvrijheid komt een beetje in de film voor. Niet gek in een tijd waarin de term 'fake news' regelmatig voorkomt.

De film vertelt het verhaal vlak voor All the President's Men (1976) dat nog verder ingaat op het Watergate schandaal. The Post gaat dan weer over de politieke motieven achter de Vietnam oorlog en de geheime die bekend werden gemaakt. Sommige personages komen ook voor in beide films, al moet je dat al opzoeken om te weten over wie het gaat. Het vergelijk - gezien het onderwerp - is snel gemaakt. En dan komt de film uit 1976 toch veel beter uit de strijd.

Eigenaardig dat de film nog 2 Oscarnominaties kreeg, al is het natuurlijk een typische Hollywoodfilm. Maar het duo Hoffman/Redford uit 1976 speelt met gemak het duo Hanks/Streep naar huis. The Post mist ook wat samenhang en de kunst om van iets als journalistiek met een toch wat voorspelbaar plot, iets spannends te maken. De film wordt nog wat gered doordat voor en achter de schermen, vakmensen uit de filmwereld staan. Maar ze hebben allen al veel beter gemaakt.

“Do you know what my husband said about the news? He called it the first rough draft of history.”

‘The Post’ was duidelijk een film waarbij ik bij mijzelf dacht: “waar kijk ik naar” en “dit past niet bij mij”, en dat klopte ook wel. Ik vond er eerlijk gezegd niet zo heel veel aan en dat kwam meer door verschillende punten, het was namelijk ook dat het de laatste dag was dat ‘Netflix’ hem in hun aanbod had zitten waardoor ik eigenlijk meer uit nieuwsgierigheid ging kijken, zonder al te veel verwachtingen. De film is voor mij best saai omdat het voor mij niet echt een boeiend concept en verhaal had, dat zou je wel denken aangezien mijn opa vroeger directeur was van verschillende druk bedrijven en ook kranten, dat zoiets in het bloed zit, niet dus.

Het gaat bij mij al een beetje fout met het concept en verhaal. Hoewel ik de kunnen wat er gebeurd is (en deze echt gelekt zijn) ernstig genoeg om niet genoemd te hebben, daar is deze biografie dan wel weer een goed iets van om het weer eens tot daglicht te brengen echter, boeide me het vrij weinig. Ik vond het allemaal maar traag en soms gewoonweg niet boeiend genoeg, en daar baalde ik wel van omdat ik wel had verwacht deze leuk te vinden namelijk.

Daarnaast vond ik de acteerkunsten ook erg zwak. ‘Tom Hanks’ deed het wel aardig, zoals ik wel gewend ben van hem en ook niet anders had verwacht, de beste man vind ik al tijden leuk en goed acteren. Maar daar stopt het wel. Bijvoorbeeld een ‘Meryl Streep’ vond ik echt waardeloos en heel stroef acteren in deze film, best zonde want ze kan veel beter en dat heeft ze ook vaak genoeg laten zien. En de rest van de cast vond ik verder niet echt boeiend genoeg.

‘Spielberg’ speelt erg op save, iets wat hij wel had mogen loslaten. De decor was wel aardig, ook altijd leuk om te zien hoe zulke bureaus nagespeeld worden maar, daar is dan ook alles al mee gezegd. Er had wat meer vaart in mogen zitten, wat meer spanning. De spanning en de rauwigheid die we vooral op het einde te zien krijgen waar het te laat is.

Nee, ik heb zeker niet genoten van deze zit, het duurde me vooral te lang. Na een klein uurtje was ik er wel een beetje klaar mee en dan duurt de film ook nog eventjes. Zeker niet mijn soort film, en helaas een misgeschoten kans van ‘Spielberg’ deze keer.

2.0*

Kan me voorstellen dat dit verhaal jonge mensen weinig zegt. Voor Spielbergs generatie des te meer. Hoewel het hier draaide om de moed om overheidshandelen aan de kaak te stellen door classified documents te publiceren door the WaPo, was indertijd vooral het verschijnen van het boek The Pentagon Papers door Daniel Ellsberg HET nieuws. Als insider ermee naar buiten komen, vereiste pas échte moed. l'Histoire repète? Mutatis mutandis geldt hetzelfde voor The War on Terror... zal over een aantal jaar wel blijken. Alleen deze keer stonden de media er wél bij en keken alleen maar. Voor de ambachtelijkheid en ingetogenheid, krijgt de film 3,5* wat mij betreft. 'Leuk' dat Spielberg nog ff een staartje naar de aanloop naar The Watergate Affaire liet zien aan het eind. Hanks is routineus goed, maar wie kan de Ben Bradlee rol niet voor de geest halen van Jason Robards (in All The President's Men)?

Voor de aardigheid meegepakt aangezien het toch een redelijk bekende titel met cast en regisseur is. De film kreeg toch twee Oscarnominaties waaronder beste film, iets dat de film gedurende zijn speelduur nergens waarmaakt. Zou dat dan slechts door de naam Spielberg komen of was het geen denderend filmjaar? Mijn favoriete regisseur zal het nooit worden hoewel in The Post toch minder van die Spielbergiaanse momenten zitten die ik altijd zo hekel.

Een interessant onderwerp heeft The Post zondermeer. De doofpot rond het falen van de Vietnam-oorlog. In de uitstekende Vietnamdocu van Ken Burns komt de gang en wandel van McNamara ook regelmatig aan bod en zijn er verschillende gesprekken te horen waarin het nodige besproken wordt. Shocking is de conclusie dat de enige reden door te vechten slechts de angst voor gezichtsverlies was. Een rapport met het hele hebben en houden wordt uitgespeeld door een ex-analist genaamd Dan Ellsberg en daarna op alle mogelijke manier dwars gezeten door de overheid, zelfs tot meest gevaarlijke man van Amerika gedoopt door Kissinger. Wat die man allemaal treft is ook een bijzonder verhaal, maar dat terzijde. Aardig is de jacht op de man met het dossier door de medewerkers van The Post, en eenmaal binnen, de afweging te publiceren en hoe. De cast is niet verkeerd met Streep, Hanks Odenkirk en Greenwood die overigens in Thirteen Days Kennedy speelt. En vooral het telefoongesprek met de meeste betrokken aan de lijn, over de besluitvorming, is een meer dan aardig moment. Maar dat is op zijn minst mager te noemen.

The Post lijkt zich qua verhaal te willen meten met titels als All The President's Men en Spotlight, maar blijft heel ver van dat niveau verwijdert. De film sleept zich op dat ene moment na, redelijk traag, maar vooral zoutloos, aan de kijker voorbij en toont niets bijzonders of noemenswaardig. Het is voor te stellen dat dit een enorm debacle geweest moet zijn destijds met veel getouwtrek, toch laat de film dat nergens echt voelen en komt ook het risico wat The Post en haar beleidsbepalers liepen nergens echt naar buiten in een bepaalde vorm van spanning. Laten we het zo zeggen dat The Post je nergens echt grijpt. Daarom is The Post dan toch best wel een tegenvaller te noemen die aardig is voor een keer maar verder snel vergeten kan en zal worden.

Een brok zinderende journalistieke wereld in de aanloop van het publiceren van wereldschokkend nieuws.

Inhoudelijk wordt dit nieuws wel aangeraakt maar het moet in de film wijken voor wat er leeft aan spanningen tussen journalist en politicus, journalisten onderling met daarbij nog een pak personages die betrokken zijn bij die wedloop naar een primeur brengen en de overwegingen omtrent de impact ervan.

Eigenlijk was dat stukje oorlog in het begin van de film overbodig.

Stevig acteerwerk, vooral van Hanks, maar eigenlijk mijn ding niet.

Dossierfilm waarbij de pers geheime documenten lekt over de aanpak van de Vietnamoorlog (de zgn Pentagon Papers). Later in de film blijkt dat het niet helemaal daarover gaat. De regering Nixon wil de verdere publicatie verbieden en dreigt met juridische vervolging, maar de krant zelf, de Washington Post, vindt dat politieke druk haar taak om de bevolking te informeren niet in de weg mag staan. Ook de raad van bestuur is verdeeld in deze kwestie. Spielberg verpakt de film in met wat thriller-aspecten (publiceren we of publiceren we niet?) om deze bureaucratische carrousel wat verteerbaarder te maken, en daarmee ontkomt The Post wellicht aan een té droge en saaie reconstructie. Een redelijke film dus maar vrij zware kost, dus je begint er best aan met een frisse kop. Het blijven ook moeilijke films om aan een breed publiek te verkopen want je moet toch al wat kaas hebben gegeten van Amerikaanse geschiedenis; Hanks en Streep leiden de cast maar ik vond hun rollen niet echt veel extra glans geven aan hun filmografieën. Voor mij persoonlijk : door het aangesneden onderwerp interessant om 's mee te pikken maar geen film die een grote indruk nalaat.

De uitkomst zal uiteraard bekend zijn (zeker voor Amerikanen), dus moet de spanning komen uit een andere hoek: duidelijk maken hoeveel er op het spel staat voor zowel de redactie als de vrije pers, en zo de kijker het historische besef van twee tijdsgewrichten geven – de Washington Post schreef geschiedenis, maar diezelfde persvrijheid stond in 2017 opnieuw onder druk. Wat mij betreft slaagt de film in ieder geval met vlag en wimpel, met dank aan het fraaie en gelukkig nergens ironische tijdsbeeld dat wordt opgeroepen, het sublieme acteerwerk van Streep en vooral Hanks (prachtige lange en grotendeels in één take gefilmde scène aan de ontbijttafel in de “club”), een aantal geweldige ensemble-scènes (op de redactie, in Bradlee’s werkkamer thuis en bij de telefonische vergadering), en Spielbergs vloeiende regie. Weinig bekende koppen, hetgeen hier goed werkt, want in een serieuze film als dit hoef ik niet steeds door het herkennen van een bekende acteur of actrice uit het verhaal te worden gehaald, en al die (mij) ónbekende gezichten spelen uitstekend. De triomfantelijke muziek op het einde neem ik maar voor lief.

Ik wist vooraf nauwelijks waar de film over zou gaan en ging puur af op de grote namen die hieraan meewerkten. Voor mij was dit een lange zit. Ik wilde alles heel graag heel goed vinden, omdat ik Meryl Streep en Tom Hanks geweldig vind, maar ik vond het vooral heel erg saai. En ik begrijp dat het verhaal zich niet leent voor spectaculaire actiescènes en een hoop drama, maar ik kon er niet echt goed inkomen. Toch wil ik de film over een paar jaar misschien nog eens kijken. Wellicht dat ik het dan anders zie, maar nu viel het allemaal enorm tegen. De sterren zijn voor het acteerwerk van Streep en Hanks.

Regisseur Steven Spielberg staat bekend om zijn vele klassiekers en nog altijd vermakelijke filmtoevoegingen, maar net zoals bij vele andere topregisseurs kan niet ieder project geslaagd zijn. The Post is een uiterst droge registratie van een arsenaal aan grijze personages, maar waarvan de filminhoud zelf helemaal niet oninteressant is. Meryl Streep evenals Tom Hanks en Bob Odenkirk leveren een schrikbarend karikaturale verschijning af, waardoor ik toch wel schrok van de uiterst serieuze en zware focus op de uiteindelijke boodschap. De filmopnames hebben 5 maanden geduurd, maar Spielberg levert geen inspanning om een enkele scene visueel verheffend te presenteren. De camera slentert verveeld achter de hoofdpersonages aan en slaagt er niet in om de achtergrond authentiek of boeiend te presenteren. Het script neemt daarnaast amper de moeite om de hoofdfiguren enige geschiedenis te geven, maar vind het wel gerechtvaardigd om niettemin door te blijven ratelen over onderlinge relaties en eenzijdige conclusies. Het is moeilijk te ontkennen dat een film als The Post niet meer relevant is en de regie-invulling is zoals verwacht uiterst professioneel, maar ook op zijn oude dag is Spielberg normaal gesproken in staat een visueel sterke film af te leveren die boeiend is. Deze tamelijk recente film is daarom voor zijn doen een behoorlijke domper.

De naadloze aansluiting van dit einde op het begin van All the President's Men is wel iets wat ik kan waarderen. Dat maakt van the Post naast een ode aan die film tegelijkertijd ook een directe prequel. Niet van dezelfde klasse, want het schandaal voelt toch minder gewichtig en er zit minder spanning in. Maar het is wel degelijk en boeiend genoeg om 2 uur te vermaken.