Under the Silver Lake (2018)

Dit was nog een bijzonder filmpje. Een mysterieus en vreemd verhaal, maar het weet toch wel te boeien.

De cast deed het ook prima en visueel was het ook eens wat anders met die geanimeerde tussenstukjes. Nog leuke muziek.

Er zaten nog leuke knipoogjes in, denk maar aan die strip van Spider-Man.

Ik wist eigenlijk totaal niet wat te verwachten, maar vond het toch de moeite om gezien te hebben, ondanks de lange speelduur.

Is dit een film over samenzweringstheorieën of een allegorie op Hollywood en celebritycultuur? Ik denk allebei.

Een film die zelfbewust speelt met samenzweringstheorieën en ook met theorieën rondom deze film. Naast dat vanaf de jaren'60 bepaalde samenzweringstheorieën waar bleken hebben veel ook hun succes te danken aan hoe de mens gewoon denkt. Onze hersenen zijn ingesteld op het zien van verbanden ook als ze er niet zijn. En net zoals veel wetenschap bestaat uit het citeren van andere wetenschappers wordt ook in het complotwereldje heel veel nagepraat zodat iemand die uit het niets iets in een boek in de jaren '70 opschrijft inmiddels zo vaak herhaalt is dat het in bepaalde kringen een gegeven is. Het verspreidt zich tegenwoordig sneller en dingen die ooit in de mode waren zijn dat nu niet mee zo. Maar ook in de jaren '80 verschenen tientallen boeken in Nederland die serieus schreven over iets als Nostradamus, met tig voorspellingen die voor het grootste deel niet uitkwamen. Dat gaat over hetzelfde.

Het spelen dat Mitchell hier doet is hetzelfde voor een deel. De film geeft uiteindelijk geen alles omvattende verklaring. Maar vooral een eindeloze reeks al dan niet toevallige verbanden. Daarnaast is deze film ook een duidelijke parodie op Hollywood en het zijn van een celebrity. Het speelt zich daar niet voor niets af natuurlijk. In de film zijn er schijnbaar twee kanten: Of je maakt het ( desnoods als prostituee) maar dan verlies je het contact met het echte leven. Of je flopt maar dan is dat leven er nog wel, maar raak je je huis kwijt en kan je niet meer in de droomwereld wonen.

Dit is voor mij een beetje de film die Richard Kelly had kunnen maken als hij niet zo vast zat in zijn persoonlijke obsessies, waarmee hij al twee films om zeep hielp. Niet helemaal mijn smaak en ietwat aan de lange kant, maar Mitchell heeft veel meer controle over zijn script dat Kelly. En ik moet ook maar eens de populairste film van Mitchell zien, maar dan ligt er ook een origineel dat ik waarschijnlijk eerst wil zien.

En als deze film tjokvol allerhande popculturele verwijzingen over een paar decennia niet dé cultfilm van deze tijd is eet ik mijn sok op.

Film die gekenmerkt wordt door een eigenaardige toon. Die toon springt werkelijk alle kanten op, maar op de een of andere manier werkt het! Het is een sfeerrijke, charmante dwaaltocht door Los Angeles waarin Garfield als detective op gympen goed standhoudt. Alles wat Sam altijd al vermoedde over L.A., de samenzweringen, de aanwijzingen op fastfood placemats, de versleutelde boodschappen in liedjes, blijkt allemaal waar. Het is dus een soort geflipt neo-noir-avontuur met veel elementen uit andere genres en een surrealistische aanpak. Andrew Garfield nu niet meteen mijn favoriete acteur is hier uitstekend op zijn plek. De film werkte door zijn heerlijke eigenzinnige en fantasierijke trip beduidend beter voor mij dan zijn de vorige film ('It Follows') van de regisseur! Wat een beetje ontbreekt is echte waanzin. Maar het is nog steeds een meer dan prima geslaagde film!

Behoorlijk grappig, deze mysterieuze zoektocht naar oude legendes, complotten, met een erg leuke rol voor Garfield. Vooral het eerste deel is erg sterk, als het alle kanten op lijkt te gaan. De plot wordt wel minder interessant gaandeweg, en ik heb ook het gevoel dat het niet helemaal hout snijdt (het had wat mij betreft nog wel iets vager mogen blijven), maar vermakelijk is het. Droge humor wordt afgewisseld met weirdness en grappige dialogen, maar de film wordt nooit te lollig, er blijft een soort donker randje wat mij wel beviel.

Ik vond die songwriter als personage iets te veel van me vragen, die was duidelijk geschminkt en dat schoot een beetje het doel voorbij. Ik dacht het zal wel een of andere Hollywoodster zijn, a la Tom Cruise in Tropic Thunder, maar het blijkt een mij niet heel bekende acteur te zijn. De songwriter als kwade genius doet ook nogal aan de Daft Punk film denken trouwens. Vond het, samen met het telefoongesprek in die tent op het eind /spoiler] wel de minste scène van de film.

Eerste 90 minuten vond ik echt geweldig, daarna wordt er te veel opgelost en zakt het wat in, maar het blijft een heerlijke Hollywood-ride. Leuk eerbetoon aan Janet Gaynor ook trouwens, wellicht de cutest silent movie star.

Deze aparte Misdaad / Thriller film (het is eigenlijk meer een "Mystery" film) van regisseur David Robert Mitchell (hij maakte ook al de verrassend sterke Horror / Mystery film "It Follows (2014)") zag ik toevallig voorbijkomen op "Film1" en omdat er gelijk bij de opening al veel bloot te zien was, o.a. een oude vrouw (Wendy vanden Heuvel die op haar balkon de vogels (o.a. een witte Kaketoe) topless voert en Andrew Garfield die we snel daarna een actrice (Riki Lindhome) zien neuken in zijn slaapkamer (op het einde neukt hij overigens ook de oude vrouw), trok de film gelijk mijn aandacht.

Sam (Andrew Garfield) is een sympathieke, maar wat doelloze jongen met een interesse voor complottheorieën die in een nogal eigenaardig appartementencomplex in Los Angeles woont. Hij ontmoet daar de mysterieuze Sarah (Riley Keough), waar hij direct halsoverkop verliefd op wordt. Als Sarah op een dag zomaar verdwijnt houdt haar vermissing hem in de greep. Sam ontdekt een link tussen de recente moord op een miljardair en de moorden op een aantal honden in zijn omgeving. Dit spoor leidt hem al snel naar de muziekwereld van onafhankelijke bands, waar hij samen met een vriend onderzoek doet naar de verdwijning van Sarah. Deze vriend heeft lokaal een aantal strips uitgebracht die de naam "Under the Silver Lake" dragen en elementen lijken te bevatten uit gebeurtenissen in het echte leven.

Andrew Garfield is vooral bekend van zijn rol als Spider-Man/ Peter Parker uit "The Amazing Spider-Man" en de rol die hij hier speelt zal menig wenkbrauw doen fronsen, want in principe past deze rol totaal niet bij een persoon als Garfield. Toch pakt het erg goed uit en met zijn onschuldige uitstraling weet Garfield treffend een op seks beluste jongen (trekt zich o.a. af op foto's) te spelen die halsoverkop verliefd raakt op een meisje dat hij begluurd bij het zwembad. Echter, als zij plotseling van het een op het andere moment verdwijnt, raakt Sam verstrikt in een bizar web (leuke link naar Spider-man ) van seks, drugs en moord.

"Under the Silver Lake" is een allesbehalve makkelijke film. Zo bevat het eerste half uur van de film een rare aaneenschakeling van beelden, waarbij je als kijker in eerste instantie niet echt goed weet wat je er nou eigenlijk mee aan moet. Sam begluurd de vrouwen vanuit zijn appartment met een verrekijker en heeft intussen een seksuele relatie met een actrice. Toch is Sam helemaal in de ban van de bloedmooie Sarah en op een avond wordt Sam uitgenodigd door haar. Ze hebben een fijne avond, welke abrupt wordt afgebroken door de binnenkomst van een roommate van Sarah.

Bij het afscheid spreken ze af om snel opnieuw af te spreken, maar voordat het zover komt verdwijnt zij. Wat je vervolgens krijgt voorgeschoteld is een bizarre zoektocht door Los Angeles (met o.a. fraaie beelden van de buitenwijken van Los Angeles, de heuvels en het appartementencomplex waar Sam woont), die voor vele als een veredelde LSD-trip zal aanvoelen. Leuk is dat er subtiel wat knipogen naar bijvoorbeeld "The Amazing Spider-Man" in de film verwerkt zijn, maar buiten dat is de film eigenlijk een groot eerbetoon geworden aan regisseurs als Alfred Hitchcock en David Lynch. Dit treedt vooral naar voren bij de vorm van bepaalde shots of scènes die sterk doen denken aan het het werk van de genoemde regisseurs en de toon en de sfeer van de film doet denken aan series en films als "Rear Window (1954)", "Twin Peaks (1992)", "Mulholland Dr. (2001)" en "Donnie Darko (2001)". In z’n geheel beschouwd valt er geen touw aan vast te knopen en is het volstrekt onduidelijk wat echt is en wat pure inbeelding is van het hoofdpersonage. Er passeren zoveel eigenaardige dingen de revue dat wie de film bekijkt slechts één keuze heeft: achterover leunen en van de rit genieten.

Hoe verder de film vordert, hoe meer de puzzelstukjes op hun plaats vallen, maar ook hoe vreemder de film eigenlijk wordt. Zo brengt Sam zijn plotse missie op het pad van een hondenmoordenaar, een piraat, een naakte uilenvrouw, een ondergronds gangenstelsel, een eenzame koning en een gestoorde componist die alle nummers van "Nirvana" gemaakt zegt te hebben. De verwijzingen naar de hedendaagse popcultuur (met o.a. het fraaie R.E.M. nummer "What's The Frequency, Kenneth?", waar Sam met een ballonnenvrouw op gaat dansen in een club) wordt ook flink aangekaart in deze film en is er ook op werkelijk briljante wijze in verwerkt. Om de verwijzingen nog wat extra kracht bij te zetten kom je er achter dat overal verborgen boodschappen in verwerkt zitten, die logischerwijze zullen gaan leiden tot de ontrafeling van het mysterie. Maar ook de legende van "The Owl", een naakte vrouw die poedelnaakt met een uilenmasker op mensen vermoord, zorgt voor krankzinnige cinema.

Deze film valt niet in een hokje te duwen. "Under the Silver Lake" giet daarvoor te veel elementen uit andere genres in één verhaal. Er wordt constant gebalanceerd tussen thriller, film noir, tragikomedie en mysterie. Een vleugje spanning wordt ontzenuwd door de absurditeit van het complot dat Sam najaagt en de ridicule manier waarop de ene hint naar de andere (of soms tot niets) leidt door de scènes waarin Sam zijn realiteit onder ogen moet zien.

Het maakt dat dit een film is waarbij je als kijker moet openstaan voor de meest rare dingen en uiteindelijk tevens dient te beschikken over een flinke kennis van de popcultuur en filmgeschiedenis. Het maakt ook dat "Under the Silver Lake" absoluut geen film voor iedereen is geworden. Toch zullen de mensen die de links kunnen leggen op hun wenken worden bediend. Het is dan ook aan te raden om de film een kans te geven en er niet vroegtijdig de brui aan te geven. Wie het grotere geheel ziet, zal niet kunnen ontkennen dat de film een absoluut meesterwerk is.

De cast (met veel mooie vrouwen) doet het goed en leuk en hoewel ik geen fan ben van Andrew Garfield, vond ik hem in deze rol best genietbaar. Maar het meest genietbare in deze film zijn toch de vele mooie vrouwen zoals Riki Lindhome, Riley Keough (haar scène aan het zwembad mocht er wezen), die goed aan de weg aan het timmeren is in Hollywood, Sydney Sweeney en Bobbi Salvör Menuez als een "Shooting Star" meisje, Grace Van Patten als de "Balloon Girl", Callie Hernandez als "Millicent Sevence" en Stephanie Moore die we via een televisie zien in een bunker en daarbij is ze volledig naakt.

Al me al is "Under the Silver Lake" het soort film dat fans van David Lynch zeker zal weten te bekoren. Wat regisseur David Robert Mitchell precies met deze film wil vertellen is onduidelijk en het surrealisme heeft de overhand, maar de maffe reis naar het even dwaze einde is in ieder geval best fraai.

Je vergeet de film Midsommar

Tweede Mitchell.

Zijn horrordebuut vond ik eigenlijk ook al niet geweldig, maar ook zeker niet slecht. Die indruk maakt hij wederom opnieuw op mij met deze film. Het is een totaal andere richting die hier wordt gekozen, een richting met helaas ook een langere speelduur. De inhoud daarbij is nog wel oké, maar de flow ervan veel minder.

Garfield blijkt echter wel meer geschikt te zijn voor de rol dan ik vooraf had gedacht. Ik had ook een heel ander soort personage verwacht, een veel kouder iemand. Echter is Garfield eerder een sullig en wat introvert iemand maar hij lost het prima op. Jammer dat Mitchell zelf het personage nogal vervelend schrijft. Hierdoor is het dan ook moeilijk om wat voor hem te voelen terwijl hij door Los Angeles reist.

De visuele kant van de film is best aardig en de heldere en felle kleuren die altijd wel verschillen per interactie maken van deze film best een professioneel geheel. Inhoudelijk zelf loopt het ook aardig, alleen weet de film de wat rustigere stukken niet lekker af te wisselen met wat wildere stukken. Hierdoor wordt het na ongeveer 30 minuten opvallend vermoeiend om de film uit te zitten.

De uitkomst is verrassend, maar ook flauw. Vooral omdat het erg hard probeert om van het pad te lopen, maar in plaats daarvan bereikt het toch vooral het tegenovergestelde. Ik moet de vele kunstjes en zijwegen van de film waarderen, en dat doe ik ook zeker, maar dat weerhoudt me er niet van een matig cijfer te geven. Waarom? De pure vermoeiing die het me kostte om er doorheen te komen. Te veel om een speelduur van 140 minuten te vergeven voor het verhaal.

Wat een heerlijke film, met ne zalige Andrew Garfield, waarbij ik toch meteen aan Spiderman moest denken. Maar was zeer goed in deze rol en totaal ander soort film. Misdaad-thriller, daarmee doe je eigenlijk tekort als genre beschrijving, 't is gewoon veel meer. Hoort blijkbaar in het 'neo film noir' segment, 't kind moet ne naam hebben e. Ik hou enorm vh veelal paranoïde, nihilistishe, melancholische, imorele,...sfeertje, doorheen de film, dit was wel smullen. Gewoon bėre goeie film, die me zoveel deed ervaren, nadenken, met totale beleving en daarom, de bijbehorende max score 10/10.

Ondertussen drie keer gezien, maar ik kan het nog steeds niet erg worden met deze film. Niet dat het allemaal slecht is of zo, verre van - maar beslist ook nergens origineel, nergens opzienbarend, nergens bijzonder.

Sowieso al de zoveelste film waarin Hollywood weer wat aan het meta-navelstaren is. Kap daar nou eens mee, denk ik dan, er zijn echt belangrijkere dingen dan je fascinatie met jezelf. En als je er dan niet van loskomt, doe dan iets wat een beetje dapperder is in plaats van zoiets anoniems en vrijblijvends - ik roep maar even een OUATIH. Ook niet de mooiste film ooit, maar daar weet ik over een halfjaar nog wél van waar het over ging.

Wat ook meespeelt zonder enige twijfel is dat ik de afgelopen jaar echt elke denkbare tolerantie voor onduidelijke theorietjes en gekkigheid kwijt geraakt ben. Klaar mee, die mensen zijn af en mogen wat mij betreft gewoon nooit meer meedoen. Het absurde verhaal irriteert me daarmee in een aantal opzichten behoorlijk, zowel inhoudelijk als de malle combinatie van wappieparanoia en stoner mentaliteit die er af en toe overheen ligt.

Verder is er niet zo heel veel te 'like'en aan de film eigenlijk. De acteurs zijn niet beslist slecht, maar ook absoluut niet indrukwekkend. Narratief is het allemaal niet zo bijzonder buiten waar ik het hierboven al over had, cinematografisch is het allemaal enorm nikserig, en de soundtrack is op een of twee momenten na ook erg weinig opzienbarend. Een speciale prijs voor drie weken mooi zonnig weer in California, zo komt het op me over, maar als geheel is de film gewoon een enorme teleurstelling, een lege doos van onvervulde beloftes. Dat deden ál die films waarnaar zo 'creatief' verwezen wordt toch een stuk beter.

Een film met een hoog David Lynch karakter, die je eigenlijk twee keer zou moeten zien. Je moet er van houden. Voor mij werkt het niet zo. Het kijkt best lekker weg, maar er blijft na afloop niets hangen. En als je je afvraagt waar je nu precies naar gekeken hebt, kun je geen antwoord geven. Misschien ben ik gewoon te dom voor dit soort films.

Dit is duidelijk niet mijn genre.(neo-noir blijkt dit te zijn)

Bleef toch kijken omdat ik toch benieuwd was naar de afloop.

Allemaal heer raar,mysterieus,kon er geen touw aan vastknopen.

Sektes,geheime boodschappen,weet het allemaal niet meer.

Allemaal heel vreemd

Deze stond al een tijdje op mijn to see lijstje, omdat de vergelijking met o.a. Lynch en Hitchcock vaak viel en dat is zeker niet gelogen (er zijn ook tal van verwijzingen naar andere Hollywood grootheden en naar de popcultuur), maar Under the Silver Lake heeft vooral een eigen smoel gekregen.

Vanaf het begin wanneer de eekhoorn uit de lucht komt vallen, weet je meteen dat het wel eens een vreemde film kan worden. Ik probeer dan ook niet te veel de focus te leggen op het volgen van het plot, maar me gewoon te laten onderdompelen in de film zelf.

De mysterieuze verdwijning rond Sarah is boeiend genoeg en Mitchell weet het allemaal erg sfeervol te brengen. Sam belandt van de ene bizarre ontmoeting of gebeurtenis in de andere en Andrew Garfield is ook wel een ideaal type om gestalte te geven aan een verwarde jongeman. Enkel naar het einde toe wordt het wat te langdradig naar mijn zin en het einde kon me ook niet echt overtuigen.

ook een typische film die zich leent tot een herziening ooit, maar voorlopig houd ik het op een 3.5*